Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထာဝရရှင်သန်ခြင်း နတ်ဘုရားဗိမာန် ၊ ရတနာသိုက်နှင့် ထူးခြားဆန်းပြားဆေးပင်များ ၊ ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လုံကျူးတို့တစ်သိုက်၏ သနားစဖွယ် အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီယန်ချူတို့ သုံးယောက်မှာ ရတနာလာရှာသည့်အလား အေးဆေးလွန်းလှသည်။</p> <p>သို့သော် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ပေါ်ပေါက်နေသည်။</p> <p>​ပုံမှန်ဆိုလျှင် ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေသည် အမည်မသိ မိစ္ဆာများ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံရပြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော် ထိုနတ်ဘုရားတောင်ကြီးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ပြည့်စုံစွာ ကျန်ရစ်နေရသနည်း။</p> <p>တားမြစ်ချက်များမှာလည်း နဂိုအတိုင်း တည်ရှိနေဆဲ၊ လည်ပတ်နေဆဲပင်။</p> <p>​တောင်ထိပ်ရှိ ထိုတာအိုနန်းတော်ကြီးအပေါ် သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ပို၍ မြင့်မားလာသည်။</p> <p> ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုနန်းတော်အတွင်း၌ အဖြေတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက်၏ ခရီးနှုန်းမှာ လီယန်ချူ၏ နံရံဖြိုခွဲခြင်း အတတ်ကို မည်မျှမြန်မြန် သုံးနိုင်သနည်းဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းလာသဖြင့် ခေတ္တရပ်နားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>​သူကျင့်ကြံထားသော ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကြောင့်သာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ထုထည်ကြီးမားပြီး အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ထို့ပြင် သူသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော ရတနာဆေးပင်များကို စားသုံးဖူးသဖြင့် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားမှာ ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ထကြွနေပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း နက်ရှိုင်းလှသည်။</p> <p>သို့မဟုတ်ပါက အခြားသူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် ထိုနတ်ဘုရားတောင်၏ တားမြစ်ချက်များကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ဖြိုခွင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်ပြားနှစ်ခုကလည်း တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ အထောက်အကူပြုနေသည်။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူသည် ယခုအချိန်တွင် ဂိမ်းတစ်ခုထဲမှ ဟာကွက်  တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းလာသောအခါ သူသည် စွမ်းအားဖြည့်ဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူသုံးစွဲသည်။</p> <p>ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေက အဆင့်မြင့် စွမ်းအားဖြည့်ဆေး တစ်ပုလင်းကို အမြန်ပင် ဆက်သလာသလို၊ ရှောင်ရန်ကလည်း ဝိညာဉ်ဆေးရည်တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ပေးလာသည်။</p> <p>​ထိုကဲ့သို့ အင်အားကြီး အနွယ်ဝင်များမှ ဆင်းသက်လာသော ပါရမီရှင် လူငယ်များ၏ လက်ထဲတွင် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများမှာ အမှန်ပင် များပြားလှသည်။</p> <p> အထူးသဖြင့် ကျန်းဝေမှာ စွန့်စားခန်းထွက်ရသည်ကို ဝါသနာပါပြီး ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်စုမှ လာသူဖြစ်ရာ ဆေးလုံးများ၊ လက်နက်များနှင့် ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းများမှာ အပုံလိုက် ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p>​လီယန်ချူမှာလည်း ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ဆေးလုံးများကို လက်ခံကာ စားသုံးလိုက်ရာ ကိုယ်တွင်း၌ ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော စွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြည့်တင်းလာတော့သည်။</p> <p>ခေတ္တမျှ တရားထိုင်ကာ စွမ်းအားညှိယူပြီးနောက် သူတို့ သုံးယောက်မှာ ခရီးဆက်ခဲ့ကြရာ  နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်တည်နေသည်။</p> <p> ထူးခြားဆန်းပြားသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နားထဲတွင်လည်း နတ်ဘုရားတေးသံများ  ပျံ့လွင့်နေသည်။</p> <p> မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည်မှာ တောက်ပလှသော ရတနာဆေးပင်များ ဖြစ်ကြပြီး မွှေးကြိုင်လှသော ဆေးရနံ့များနှင့်အတူ ထူးခြားသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာလည်း ဖြာထွက်နေတော့သည်။</p> <p>​"အမလေး... ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီဟေ့"</p> <p>ကျန်းဝေက အံ့ဩတကြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်လာပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားရန်ပင် မအောင့်နိုင်တော့ပါ။</p> <p>​"ယွမ်ယန်အသီး ၊ ရေခဲကြာပန်း ၊ ကောင်းကင်ပေါက်မြက် ၊ ယင်ယန်အသီး ၊ သုံးရောင်ခြယ် ဝိညာဉ်ကြာပန်း "</p> <p>ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသော ကျန်းဝေမှာ နန်းတော်အတွင်းရှိ ဆေးပင်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။</p> <p>​"တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်... ဒါတွေအားလုံးက တကယ်ကို တွေ့ရခဲတဲ့ ရတနာဆေးပင်တွေပဲဗျ"</p> <p>ကျန်းဝေက ရင်ခုန်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ရန်၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းနေသည်။</p> <p> ထိုမြင်ကွင်းမှာ တကယ်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​လီယန်ချူမှာမူ အနည်းငယ် အံ့ဩနေမိသည်။</p> <p>ထိုနန်းတော်မှာ အမှန်ပင် "တ်ဘုရားတို့၏ ဗိမာန် ဟု ခေါ်ဆိုထိုက်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားရသည်။</p> <p> အချိန်ကာလ အောက်တွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သော နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှအထိ ပြည့်စုံကောင်းမွန်စွာ ကျန်ရစ်နေရသနည်း။</p> <p>​ထောင်ယွမ်ရှန်း  ဟာ မိစ္ဆာတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံခဲ့ရတာ ထင်ရှားတယ်၊ မဟုတ်ရင် ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်တွေက ဒီနေရာမှာ ချိတ်ပိတ်ခံထားရမှာ မဟုတ်သလို၊ တာအိုကျောင်းဆောင်ထဲမှာလည်း မိစ္ဆာတွေ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ဒါဆိုရင်... ဘာလို့ ဒီနန်းတော်ကြီးက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ အရင်ကအတိုင်း ရှိနေရတာလဲ</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြီးမားတဲ့ နတ်စွမ်းအားတွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး ဒီနတ်ဘုရားတောင်ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာလား။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အတွေးများစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းများ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဥ်မျက်စိ အတတ်ပညာ  နှင့် အရှိန်ဝါကြည့် အတတ်တို့ကို အသုံးချလိုက်သော်လည်း ထူးခြားသော အခြေအနေကို မတွေ့ရချေ။</p> <p>​သို့သော်ငြားလည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ကိန်းအောင်းနေဆဲပင်။</p> <p>သူသည် ခါးကြားရှိ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြား ၏ စွမ်းအားကို အသုံးချကာ စစ်ဆေးနိုင်သည့် အကွာအဝေးကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။</p> <p>အေးမြသော စွမ်းအင်တစ်ခုမှာ သူ၏ ချက်အောက်ရှိ စွမ်းအင်ပင်လယ် ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်သွားပြီး မျက်ဝန်းရှိ အလင်းများမှာ ပို၍ပင် အားကောင်းလာသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း... ထိုကြီးမားခန့်ညားလှသော နန်းတော်ကြီးမှာ အေးချမ်းငြိမ်သက်နေဆဲပင်။</p> <p> နားထဲတွင် နတ်ဘုရားတေးသံများ ပျံ့လွင့်နေရုံတင်မက ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း အလွန်ပင် သိပ်သည်းလှသည်။</p> <p> ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းပေးသည့် ရှေးဟောင်း အစီအရင်များ  ကို ချမှတ်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဂိုဏ်းကြီးများမှာ ကျော်ကြားသော တောင်ကြီး များကို အခြေစိုက်ကြသည်မှာလည်း ထိုကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြည့်ဝနေစေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"အထဲကို ဝင်ကြည့်ကြတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အထဲက ပစ္စည်းတွေကို အလွယ်တကူ မထိမိစေနဲ့၊ စိတ်ကို အေးအေးထားကြ"</p> <p>​ယခုအခါ လီယန်ချူမှာ သူတို့ သုံးယောက်၏ အားကိုးရာ  ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာလည်း ကန့်ကွက်ရန် မရှိချေ။</p> <p>အရာရာကို လီယန်ချူ၏ စကားအတိုင်းသာ နားထောင်ကြတော့သည်။</p> <p> အထူးသဖြင့် ကျန်းဝေမှာဆိုလျှင် လီယန်ချူ၏ နောက်လိုက်ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ပြုမူနေတော့သည်။</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက် နန်းတော်တံခါးကြီးကို ဖြတ်ဝင်လိုက်သည့်အခါ နားထဲမှ နတ်ဘုရားတေးသံများမှာ ပို၍ပင် ကြည်လင်လာသည်။</p> <p>စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းသွားစေပြီး စိတ်အတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောပေးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​"ဟင်"</p> <p>"ငါ့ကိုယ်ထဲက ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေက ပိုပြီးတော့ သိပ်သည်းလာသလိုပဲ "</p> <p>ကျန်းဝေက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ရန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ</p> <p>"ကျမ လည်း အတူတူပါပဲ"</p> <p>​သူတို့သည် ထိုနတ်ဘုရားဗိမာန်အပေါ် အထင်ကြီးမှုမှာ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဝင်ရုံတင်ရှိသေးသည်၊ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လောကမှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုး ရှိပါဦးမလား။</p> <p>​သူတို့ နန်းတော်အတွင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ မြေပြင်အနှံ့တွင် ရတနာဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> အထူးသဖြင့် ကျန်းဝေ အသည်းအသန် လိုချင်နေသော ယွမ်ယန်အသီး မှာလည်း ရှိနေသည်။</p> <p>လီယန်ချူမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး</p> <p>"ဒီပုံစံက... ဂေါ့ဂျီသီး အကြီးစားကြီးနဲ့ တူနေပါလား"</p> <p>သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>အမလေး... ဒါကြောင့်လည်း ယွမ်ယန်အသီးလို့ ခေါ်တာကိုး။</p> <p>ဒါကို စားလိုက်ရင်တော့ တကယ်ကို အားအင်တွေ ပြည့်ဖြိုးသွားမှာပဲ။</p> <p>​လီယန်ချူရဲ့  သတိပေးချက်ကြောင့် ကျန်းဝေမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ယွမ်ယန်အသီးကို အပြေးအလွှား မခူးမိအောင် ထိန်းထားနိုင်သည်။</p> <p>နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ထိုနေရာရှိ ဆေးပင်များမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွမ်ယန်အသီးနှင့် အဆင့်တူ ဆေးပင်များပင် ၇ ပင် ၈ ပင်ခန့် ရှိနေသဖြင့် မျက်စိပင် လည်သွားရသည်။</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက်မှာ အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ပင်မဆောင်ကြီးတွင် ပူဇော်ထားသည်မှာ မြွေနှင့်လိပ်ကို နင်းထားပြီး ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး  ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှ၏။</p> <p>ဆံပင်ကို ဖားလျားချလျက်၊ ခြေဗလာဖြင့်၊ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို ပတ်ထားသည်။</p> <p>လက်ထဲတွင် ဓားကိုကိုင်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဒေါသပုံစံရှိပြီး ဦးခေါင်းအထက်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းစက်ဝိုင်း ရှိနေသည်။</p> <p>​ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး ကို တန့်မောထျန်းကျွန်း  (မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသော နတ်မင်း) ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။</p> <p>တာအိုဘာသာ နတ်ဘုရားများထဲတွင် အလွန်ကျော်ကြားပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက်မှာ ထိုနတ်ဘုရားရုပ်ထုကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပြီးနောက် နန်းတော်အတွင်း ရှာဖွေကြသည်။</p> <p>ပင်မဆောင်ကြီးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ထူးခြားသော ပစ္စည်းများ မရှိချေ။</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ လက်နက်ကိရိယာများ မရှိခြင်းပင်။</p> <p>​ထို့နောက် သူတို့သည် ဘေးဆောင်သို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ပူဇော်ထားသည်မှာ ဖီးနစ်မျက်လုံး နှင့် မုတ်ဆိတ်ရှည် သုံးစုရှိသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ထဲတွင် မက်မွန်ခက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> ထိုပုံရိပ်မှာ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သော မြေပြင်နတ်ဘုရား ရှဲ့ကျိန်းရန် ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မက်မွန်ခက်ဖြင့် နဂါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သူ၏ နတ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ဘေးဆောင်တွင် ကြီးမားသော အမွှေးတိုင်အိုးကြီး တစ်ခုရှိပြီး ၎င်းတွင် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ  ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။</p> <p>ဤသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာသည့်နောက်တွင် လက်နက်ကိရိယာများ၏ စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သော ကိစ္စပင်။</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက်မှာ ထိုကြီးကျယ်သော နန်းတော်ကြီးကို ဆက်လက် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။</p> <p>လီယန်ချူ၏ အမိန့်အတိုင်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိမိစေရန် ဂရုစိုက်ကြသည်။</p> <p>အခန်းတိုင်းကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အစွမ်းထက်သော လက်နက်များ သို့မဟုတ် မှတ်တမ်းစာပေများကို မတွေ့ရပါ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့လည်း... ထိုနေရာတွင် မိစ္ဆာများ၏ နှောင့်ယှက်မှုလည်း မရှိချေ။</p> <p>တာအိုနန်းတော်ကြီးမှာ မိစ္ဆာငွေ့ သို့မဟုတ် ယင်ငွေ့များ စိုးစဉ်းမျှ မရှိဘဲ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေသည်။</p> <p>​"တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်... ကျနော်တို့တွေ သတိထားလွန်းနေတာလားမသိဘူး။ ဒီနန်းတော်က ကြည့်ရတာ ဘာပြဿနာမှ မရှိသလိုပဲ"</p> <p> ကျန်းဝေက အသာအယာ စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ လုံကျူးတို့က တားမြစ်ချက်ကို ဖြိုခွင်းပြီး တက်လာလျှင် သို့မဟုတ် အခြားသော အဖိုးကြီးတွေ၊ ပါရမီရှင်တွေ ရောက်လာလျှင် သူတို့ သုံးယောက်က ဘာမှမယူဘဲ ကြည့်ရုံတင် ကြည့်နေရမှာလား။</p> <p>ဒါက သူတစ်ပါးကို လက်ဆောင်ပေးသလို ဖြစ်နေပြီပေါ့။</p> <p>ကျန်းဝေ တကယ်ကို စိတ်ပူနေသည်။</p> <p>​မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်လောနေရတာလဲ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ယွမ်ယန်အသီး တစ်လုံးပဲ လိုချင်တာဆို လီယန်ချူက အေးဆေးစွာပင်</p> <p>"ထပ်ပြီး ရှာကြည့်ကြသေးတာပေါ့"</p> <p>​သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ မကောင်းသော အငြိုးအတေးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>ထိုနန်းတော်ထဲတွင် ကြာကြာနေလေလေ ထိုစိုးရိမ်စိတ်မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါပေါ့... တာအိုဆရာတောင် စိတ်မလောသေးတာကို၊ ရှင်က ဘာလို့ လောနေတာလဲ "</p> <p> ရှောင်ရန်က မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယန်ချူနှင့်အတူ လျှောက်သွားနေရသည်မှာ သူမအတွက်တော့ ပျော်စရာပင်။</p> <p>​ကျန်းဝေ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။</p> <p> ထိုရှောင်ရန်ကတော့ တကယ်ကိုပဲ</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက် ပင်မဆောင်ကြီးသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ... ထို ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး သည် မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် သူတို့ကို ပြုံးပြုံးကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>​ကျန်းဝေ၏ ခြေထောက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပျော့ခွေသွားပြီး</p> <p>"အမလေး... ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး အစွမ်းပြနေပြီလားဟ "</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">​***</p>


Save