Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြောက်အရပ်ကို အုပ်စိုးသော ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ အမွေအနှစ် ၊ ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရမည့်သူနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကိုယ်တော်အို</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး... မြောက်အရပ်ကို အုပ်ချုပ်စိုးမိုးကာ ရွမ်းဝူ  နတ်နဂါးလိပ်ရဲ့ အရပ်မျက်နှာကို ထိန်းချုပ်ထားသူ</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော နတ်မင်းတစ်ပါး ကိုယ်ထင်ရှားပြလာခြင်းမှာ လောကကို တုန်လှုပ်စေသည် ဆိုသည့် စကားလုံးနှင့် အလွန်ပင် ကိုက်ညီလှပေသည်။</p> <p>​ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာ ရိုသေကိုင်းညွတ်သော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။</p> <p> သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တာအိုဂိုဏ်းဝင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော ထိုတာအိုနတ်မင်းကြီးအပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားမှာ အလွန်ပင် ရိုသေလှသည်။</p> <p>​"နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ... နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေရာကို လူတွေ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ"</p> <p>"ငါ ကိုယ်တော် စောင့်နေခဲ့တာ တော်တော်ကြာပါပြီ"</p> <p>​ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ ရုပ်ထုပေါ်မှ နတ်ဘုရားရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ဆင်းလာသည်။</p> <p>လေးလံလှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ များမှာ ထိုင်စန်းတောင်ကြီး ပိကျလာသကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့လာရာ ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားကြတော့သည်။</p> <p> လီယန်ချူ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် မူလနေရာမှာပင် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>​"လူငယ်လေး... ငါကိုယ်တော်ကို မြင်တာတောင် ဘာလို့ ဒူးမထောက်တာလဲ "</p> <p>ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ အသံမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသည်။</p> <p>စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အကြံရှိသူများဆိုလျှင် သူနှင့် မျက်လုံးချင်းပင် ဆုံဝံ့မည်မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ပါ ကြေမွသွားလောက်သည့် အရှိန်အဝါမျိုးပင်။</p> <p>​"နတ်ဘုရားကို တွေ့ရင် သေချာပေါက် ရှိခိုးရမယ်လို့ စည်းကမ်း ရှိလို့လား "</p> <p> လီယန်ချူက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းဝေ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တုန်ခါသွားရသည်။</p> <p>အမလေး... တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်ကတော့ တကယ့်ကို အကြမ်းစားပဲကွာ။</p> <p>ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ "</p> <p>"လူ့လောက ကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ မင်းလို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ မရှိခိုးချင်လည်း နေပါတော့"</p> <p>သူသည် ထိုကိစ္စကို အပြစ်ရှာခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p>"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း ထကြတော့"</p> <p>သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေကို ပြောလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမြန်ပင် ပြန်ထလိုက်ကြသည်။</p> <p>​"လောကကြီးက ဘေးဒုက္ခကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတယ်။ လူ့လောကတင်မကဘူး၊ ကောင်းကင်ဘုံပါ အဲ့ဒီဘေးထဲမှာ ပါဝင်နေတာ။ ငါကိုယ်တော် ဒီနေရာမှာ နတ်ဘုရားအသိ  တစ်စ ချန်ထားခဲ့တာဟာ အမွေအနှစ် လက်ဆင့်ကမ်းဖို့အတွက်ပဲ"</p> <p>"မင်းတို့ သုံးယောက် ဒီကို ရောက်လာနိုင်တာဟာ ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရမယ့်သူတွေ  မို့လို့ပဲ။ မင်းတို့ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ပြီး အတုမဲ့ နတ်ဘုရားပညာရပ်တွေကို သင်ကြားပေးမယ်"</p> <p>​ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်နေပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p> ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့၏ မျက်လုံးများမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူသံများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်လာတော့သည်။</p> <p>မူလက မြေပြင်နတ်ဘုရား ရှဲ့ကျိန်းရန်၏ အမွေအနှစ်ကို ရလျှင်ပင် ကံထူးလှပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခု ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ နတ်ဘုရားအသိ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။</p> <p>​"လောကမှာ ဒီလို ကောင်းတဲ့ကိစ္စမျိုး ရှိပါဦးမလား "</p> <p>ကျန်းဝေမှာ တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်မိပြီး ရင်တုန်နေတော့သည်။</p> <p> ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးက သူတို့ သုံးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လီယန်ချူကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ... မင်းကို ကြည့်ရတာ ငါကိုယ်တော် မျက်စိထဲမှာ အကျဆုံးပဲ "</p> <p>​ကျန်းဝေ : "..."</p> <p>လောကရဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေ၊ လူသားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာတွေနဲ့ ဆိုင်တဲ့ အမွေအနှစ်ကို... မျက်စိထဲ ကျတယ်၊ မကျဘူး ဆိုတဲ့ စံနှုန်းနဲ့ ရွေးလို့ရပါ့မလားဗျာ</p> <p>​ရှောင်ရန်ကမူ လီယန်ချူ၏ ယောက်ျားပီသပြီး ခန့်ညားလှသော ဘေးတိုက်မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။</p> <p>တာအိုဆရာ လီက တကယ်ကို ထူးချွန်သူပဲ။</p> <p>ရုပ်ရည်က ခန့်ညားရုံတင်မကဘူး၊ ကံတရားကလည်း တကယ်ကြီးမားတာပဲ။</p> <p>သေချာပေါက်ကို ကြီးမြတ်တဲ့ ကံကြမ္မာရှင်ပဲ... တကယ်ကို သဘောကျမိပြီ</p> <p>ရှောင်ရန်၏ စိတ်အတွင်းထဲက ရုပ်ရည်ကြည့်ပြီး သဘောကျတတ်သည့် ဗီဇမှာ လီယန်ချူနှင့် တွေ့မှပင် အစွမ်းကုန် ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>​သို့သော် သူတို့အားလုံး ထင်မှတ်မထားသည်မှာ လီယန်ချူက ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>"မြောက်အရပ်ကို အုပ်စိုးတဲ့ ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးရဲ့ အမည်ကိုတောင် အယောင်ဆောင်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်းက တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ "</p> <p>သူ၏ လေယူလေသိမ်းမှာ အေးစက်လှသည်။</p> <p>​ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ရိုင်းလှချေလား မင်းလို လူသားတစ်ယောက်က ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ "</p> <p>​လီယန်ချူက</p> <p>"နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ  ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်။ မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက အပေါ်ယံ ဟန်ပြသက်သက်ပဲ"</p> <p>​ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ရိုင်းစိုင်းလှတယ် သာမန် လူသားတစ်ယောက်က နတ်ဘုရားကို ဝေဖန်ဝံ့တယ်ပေါ့ "</p> <p>တာအိုနန်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသဖြင့် ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။</p> <p>​"နတ်ဘုရား ဟုတ်လား "</p> <p>လီယန်ချူက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လက်မဖြင့် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ</p> <p>ဝေါင်း</p> <p>ကြည်လင်လှသော နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးကလည်း လက်ထဲမှ ရတနာဓားကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်လိုက်သည်။</p> <p>ကွဲအက်သံ</p> <p>ရတနာဓားမှာ ကြေမွသွားသည်။</p> <p>ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း သွေးများ ထွက်မလာဘဲ ရွှေရောင်အလင်းများသာ လက်နေသည်။</p> <p> သူသည် မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဒီတစ်ချက်ကို ငါ မတားနိုင်ဘူးလား</p> <p>​သူသည် လက်ဖဝါးဖြင့် ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ လီယန်ချူဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ စုပြုံဖိသိပ်လာတော့သည်။</p> <p>လေထု၏ ပေါက်ကွဲသံများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေ၏။</p> <p>​"မင်းက ဘာကောင်လဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ "</p> <p>လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေပြီး အသံမှာလည်း မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြင့်ထားသော  ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဆွဲကိုင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအင်များ  လျှံထွက်လာပြီး တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အစီရင်ဝတ်စုံက လီယန်ချူ၏ သွေးချီစွမ်းအားကို ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်ထိ မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>အမှန်တကယ်ပင်... မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ပူပြင်းသော ယန်မီးနှင့် ပင်လယ်ကဲ့သို့ သိပ်သည်းသော သွေးသားစွမ်းအားပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p>​ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း</p> <p>ပေါက်ကွဲသံကြီးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ကာ ထပ်ဆင့်ကာကွယ်မှုများကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး ထိုကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာ ကြောင်အသွားကြသည်။</p> <p>ဒီကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးမှာ ပြဿနာ ရှိရင်တောင်မှ... တာအိုဆရာ လီက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလား ခုနက နတ်ဘုရားဖိအားက တကယ့် အစစ်အမှန်ကြီးလေ။</p> <p>​ခေါင်းအပိုင်းပိုင်း ပိုင်းခံလိုက်ရသော ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ နတ်ဘုရားရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ အလွန်ပင် နာကြည်းစက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>"သေစမ်း... မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို မယုံတာလဲ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာ ပြဿနာရှိနေလို့လား "</p> <p>သူ၏ အသံမှာ ခြောက်ကပ်ပြီး နိမ့်ကျနေကာ စောစောက ခန့်ညားသော အသံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားသည်။</p> <p>​လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနန်းတော်ကြီးမှာ ပြဿနာရှိနေတယ်လို့ ငါ အစကတည်းက ထင်ခဲ့တာ။ တစ်ခုလုံး မိစ္ဆာတွေလက်ထဲ ကျသွားပြီး တာအိုအမွေအနှစ်တွေ ပြတ်တောက်သွားတာတောင်... ဘာလို့ ဒီနေရာက တားမြစ်ချက်တွေအထိ ပြည့်စုံနေရတာလဲ "</p> <p>​"အစကတော့ မြေပြင်နတ်ဘုရားက နတ်စွမ်းအားနဲ့ တောင်ကို ရွှေ့ပြောင်းထားတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့... ဒီနန်းတော်က ပုံမှန်ထက်ကို ပိုပြီး ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေတယ်။ ရတနာဆေးပင်တွေကလည်း လူကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ရှိနေတယ် "</p> <p>​"တစ်ခုခုက အရမ်းကို ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေရင် အဲ့ဒါကပဲ ပုံမှန်မဟုတ်တာပဲ။ အထူးသဖြင့် ဒီနေရာက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာဖြစ်သလို၊ ရှင်းဟွမ်အလံ ကလည်း ချိတ်ပိတ်ထားသေးတယ် "</p> <p>​"ဒါဆို အဲ့ဒီ အလံက ဘာကို ချိတ်ပိတ်ထားတာလဲ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲ "</p> <p>​"မင်းကို တွေ့မှပဲ ငါ နားလည်သွားတော့တယ်။ ဒီနတ်ဘုရားတောင်ရဲ့ တားမြစ်ချက်တွေက တောင်ပေါ်တက်မယ့်သူတွေကို တားဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ တောင်ပေါ်က ဆင်းသွားမယ့် မိစ္ဆာတွေကို တားဖို့ပဲ။ အလံ က ချိတ်ပိတ်ထားတာဟာ မင်းလို မိစ္ဆာကောင်ကိုပဲ "</p> <p>​ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ နတ်ဘုရားရိပ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကျန်းဝေမှာတော့ အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်တော့ပါ။</p> <p>တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်ကတော့ တကယ်ကို မလွယ်ဘူးဟေ့။</p> <p> ငါတို့တွေ ရတနာရှာဖို့ပဲ စိတ်စောနေတဲ့အချိန်မှာ သူကတော့ ဒီလောက်အများကြီးကို သတိထားမိနေတာပဲ။</p> <p>​ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးအဖြစ် ဖန်တီးထားသော ထိုနတ်ဘုရားရိပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလာသည်။</p> <p>"အခုခေတ် လူငယ်တွေက တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုပါးနပ်လာကြတာပဲ၊ ကိုင်တွယ်ရ တော်တော်ခက်တယ်"</p> <p>​စောစောက ရတနာဆေးပင်တွေ ပြည့်နှက်ကာ နတ်ဘုရားတေးသံများ ပျံ့လွင့်ပြီး နတ်ဘုရားတိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော တာအိုနန်းတော်ကြီးမှာ ယခုအခါ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>ခြောက်ကပ်နေပြီး ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ရှိနေခြင်းမှာ လီယန်ချူ၏ ပထမဆုံး အမြင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>နန်းတော်၏ မြေပြင်နှင့် နံရံများပေါ်တွင် ဟင်္သာပြဒါး  များဖြင့် ရေးဆွဲထားသော တာအိုမန္တန်များနှင့် အစီအရင်များမှာ စိပ်စိပ်စပ်စပ် ရှိနေသည်။</p> <p>​ရှူး</p> <p>ကျန်းဝေနှင့် ရှောင်ရန်တို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။</p> <p>ထိုနေရာမှာ မည်သည့် နတ်ဘုရားဗိမာန်မှ မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာများကို ချုပ်နှောင်ထားသည့် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နေရာကြီး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ထိုရတနာဆေးပင်များမှာလည်း သူတို့၏ မူလပုံစံများကို ပြသလာသည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အစီအရင်အတိုင်း စိုက်ပျိုးထားသော မျက်လုံးမှိတ်ထားသည့် လူသေခေါင်းများပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က မြေကြီးထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ စိုက်ထားသည့်အလား။</p> <p>​ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ နတ်ဘုရားရိပ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏ နေရာတွင် ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသော ကိုယ်တော်အို တစ်ပါး ပေါ်လာသည်။</p> <p>ခေါင်းတစ်ခုမှာ အလယ်တည့်တည့်တွင် ရှိနေပြီး မျက်နှာမှာ ကြင်နာတတ်ပုံရကာ လောကပြင်ပမှ ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း... နောက်ထပ် ခေါင်းတစ်ခုမှာမူ အတင်းအဓမ္မ ကပ်ထားသည့်အလား ဘေးတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဆံပင်ဖားလျားနှင့် မျက်နှာမှာ ညိုပုပ်နေကာ မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ မူလက ချောမောလှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ခေါင်း ဖြစ်ပုံရပေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save