Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် အမျိုးသမီးဦးခေါင်း ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူခြင်းနှင့် အဆုံးမရှိ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်တော်အို၏ မျက်လုံးများမှာ နာကြည်းရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>​"ဘာလို့လဲ"</p> <p>"ဘာလို့ မင်းက ငါ့ကို မယုံတာလဲ"</p> <p>"ဘာလို့လဲ"</p> <p>​ယခုအခါ သူသည် မေးခွန်းထုတ်နေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ရူးသွပ်နေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အလွန်တရာ သိပ်သည်းလှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p>​နန်းတော်အတွင်း မြေကြီးထဲ စိုက်ထားခြင်းခံရသော လူသေခေါင်းများမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာကြသည်။</p> <p>​"ဘာလို့ ငါတို့ကို မယုံတာလဲ "</p> <p>"ဒီလောက်များတဲ့ ရတနာတွေကို မင်း ဘာလို့ မယူတာလဲ"</p> <p>"နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်က မင်းကို ရွေးချယ်တာတောင် ဘာလို့ စိတ်မလှုပ်ရှားတာလဲ "</p> <p>​လူသေခေါင်းများမှာ နာကြည်းစရာ အသံများဖြင့် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝိုင်းဝန်းမေးမြန်းနေကြသည်။</p> <p>​ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ သွေးပင် မရှိတော့ချေ။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းမှာ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p>ရှောင်ရန်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင်၊ သူမ၏ နုနယ်လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p> နတ်ဘုရားတိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ထိုတာအိုနန်းတော်ကြီးသည် ယခုအခါ မိစ္ဆာဂူ  ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​"ဒီလူတွေက... ဟိုးအရင်တုန်းက ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို ဝင်လာခဲ့တဲ့ လူတွေ ဖြစ်နေမလားပဲ"</p> <p>ကျန်းဝေက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> အချို့မှာ နတ်ဘုရားကံထူးမှုများကို ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ အချို့မှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရသည်။</p> <p> အကယ်၍ ထိုသူတို့သည်လည်း ထိုစဉ်က ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါက၊ လှည့်ဖြားမှုကို ခံရပြီး ဒီနေရာတွင် ထာဝရ ပိတ်မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ရန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူလျော့သွားတော့သည်။</p> <p> လီယန်ချူမှာမူ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပုံရသည်။</p> <p>​"မင်း ဦးနှောက်က တော်တော်လေး မြန်တာပဲ"</p> <p>​ကျန်းဝေမှာ ဝမ်းသာသွားပြီး</p> <p> "ဟုတ်လား အသိအမှတ်ပြုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ အကြီးအကဲ "</p> <p>နုပျိုခန့်ညားသော မျက်နှာနှင့် ထိုတာအိုဆရာ ချောင်ချောင်ပေးသည့် ဖိအားမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။</p> <p>သူနှင့် ရွယ်တူဟုပင် ထင်ရသော်လည်း ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော အကြီးအကဲ၏ ချီးကျူးမှုကို ရသဖြင့် ကျန်းဝေမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားရသည်။</p> <p>​ငါလည်း ငယ်သေးလို့ပါ၊ အကြီးအကဲ ချောင်ချောင်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာတာဆိုတော့ ဒီလို အစွမ်းနဲ့ အမြော်အမြင်ရှိတာ သဘာဝပါပဲ။</p> <p>နောက်ကျရင် ငါလည်း အဲ့လို ဖြစ်လာမှာပါ ကျန်းဝေက စိတ်ထဲမှ တေးထားလိုက်သည်။</p> <p>​သို့သော် မျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ကျန်းဝေမှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဖြူဖျော့နေသော လူသေမျက်နှာကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏ မျက်နှာနှင့် ကပ်လျက် ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p>​"တောက်"</p> <p>သူသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ထိုက်ကျိပုံရိပ်  ကို ထုတ်လိုက်ရာ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ရှေ့မှ အခြေအနေကို သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျန်းဝေမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။</p> <p>မြေကြီးထဲမှ လူသေခေါင်းများမှာ မြေကြီးကို ခွဲကာ တစ်ကိုယ်လုံး ရုန်းကန်ထွက်လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> လူသေအလောင်းများမှာ မလှုပ်မယှက် အမူအရာများဖြင့် သူတို့ဆီသို့ စုပြုံတိုးဝှေ့လာနေကြသည်။</p> <p>​ကျန်းဝေ၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် လေးလံသွားရသည်။</p> <p>ဒီနေ့တော့ သေတွင်းထဲ ရောက်ပြီပဲ။</p> <p> ဒီလူတွေက ငါတို့ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ချင်နေတာသို့သော် သူ၏ ရှေ့မှ ခန့်ညားထည်ဝါသော ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​အခုတစ်ခေါက်က အရင်တုန်းကနဲ့ မတူဘူး၊ အဝေ... မကြောက်နဲ့၊ အကြီးအကဲ ချောင်ချောင် ရှိနေတာပဲ သူသည် မိမိကိုယ်ကို တိတ်တဆိတ် အားပေးလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အရည်အချင်းပြည့်မီသော နောက်လိုက် တစ်ဦးပီပီ ကျန်းဝေမှာ လီယန်ချူ၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​"အကြီးအကဲ ချောင်ချောင်... ဒီနေ့ အကြီးအကဲနဲ့အတူ ပခုံးချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ရတာဟာ ကျနော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ "</p> <p>ကျန်းဝေက သတ္တိရှိသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သို့သော် လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>အကြီးအကဲရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဘာလို့ သတိထားနေတဲ့ ပုံစံရော၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ပုံစံပါ ဖြစ်နေရတာလဲ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲမှ ခံစားချက်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ချေ။</p> <p>​"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာပဲ နေ၊ မလှုပ်နဲ့၊ ငါ့ကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်"</p> <p>လီယန်ချူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ကျန်းဝေနဲ့တော့ နောက်တစ်ခါ အဖွဲ့ ဖွဲ့လို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ဒီကောင်က ငါ့ရဲ့ ကုသိုလ်မှတ်ကို လုချင်နေတာပဲ လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေမှာမူ စိတ်ချလက်ချပင် မူလနေရာမှာ ရပ်နေကြတော့သည်။</p> <p>အေးစက်လှသော ထိုလူသေအလောင်းများစွာနှင့် မိစ္ဆာငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ခေါင်းနှစ်လုံးရှိ ကိုယ်တော်အိုကို သူတို့ ဘယ်လိုမှ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> လွတ်မြောက်အောင် ပြေးနိုင်လျှင်ပင် သူတို့၏ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကြာ ကျင့်ကြံမှုမှာ တန်လှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကိုယ်တော်အို၏ မျက်လုံးများမှာ နာကြည်းမှုများဖြင့် သူတို့ သုံးယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော သိုးငယ်များကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အမျိုးသမီးခေါင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းကာ မင်္ဂလာမရှိသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>လီယန်ချူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ မာကျောလှသည်။</p> <p>သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် အားအင်အဆမတန် ပါဝင်နေသဖြင့် မြေပြင်မှာ ဟက်တက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုအရှိန်ကြောင့် အေးစက်နေသော လူသေအလောင်းများမှာ လွင့်စင်ကာ ယိုင်နဲ့သွားကြသည်။</p> <p>​သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းဖြင့် တိုးဝင်ကာ လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သိပ်သည်းလှသော သွေးချီစွမ်းအားများမှာ ကိုယ်တွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p> သူ၏ ကျောပြင်နောက်တွင် ခန့်ညားလှသော ပုံရိပ် ၂ ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p> တစ်ခုမှာ လေးလံခန့်ညားသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ  ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုမှာမူ ရက်စက်ပြတ်သားလှသော သိုင်းပညာပုံရိပ် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကိုယ်တော်အိုမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဒါက... ဒါက သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်လား</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>ပြင်းထန်လှသော လှိုင်းလုံးကြီးမှာ တာအိုနန်းတော်ကြီးကို ထိုးဖောက်သွားပြီး နက်ရှိုင်းလှသော မြောင်းကြီးတစ်ခုကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p> ကိုယ်တော်အို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ခေါင်းနှစ်လုံးနှင့် ကျောရိုးတစ်ချောင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> အရှိန်အဝါများမှာလည်း မှေးမှိန်သွားတော့သည်။</p> <p>​ကျန်းဝေ : "..."</p> <p>ရှောင်ရန် : "..."</p> <p>ဒါ ဘယ်လိုမျိုး တိုက်ခိုက်မှုလဲ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p>ဘေးကနေ ကြည့်နေရရုံတင်ရှိသေးသည်၊ သူတို့ စိတ်နှလုံးများမှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>​ကိုယ်တော်အိုရဲ့ မျက်လုံးများမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>"ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ"</p> <p>သူ မယုံကြည်နိုင်ပါ။</p> <p>ထိုလောကတွင် ဤမျှအထိ ထိပ်တန်းရောက်နေသော သိုင်းပညာရှင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>​"မိစ္ဆာလမ်းကို လျှောက်လှမ်းပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အသိမ်းပိုက်ခံထားရတဲ့ အလောင်းကောင်က ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး နတ်ဘုရား အယောင်ဆောင်ရဲသေးတယ်"</p> <p>လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>​ကိုယ်တော်အိုမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ အိပ်မက်မှ နိုးလာသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူ သေဆုံးခါနီး အချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ ရုပ်ရှင်ပြကွက်များကဲ့သို့ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာတော့သည်။</p> <p> နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းမှာ သူတို့တစ်သိုက် ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့ကြခြင်းပင်။</p> <p>နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်ကို ရပြီဟု ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လည်ပင်းပေါ်၌ နောက်ထပ် ခေါင်းတစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​၎င်းမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် သူချစ်ရသော  စီနီယာ အကိုကြီးများ၊ သူတန်ဖိုးထားရသော မျိုးဆက်သစ်များနှင့် အင်အားကြီးဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်များအားလုံး သူ၏ လက်ထဲမှာပင် သေဆုံးခဲ့ရသည်။</p> <p>​"ဒါကြောင့်ကိုး..."</p> <p>ကိုယ်တော်အိုမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ ကောင်းလှသော အသံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ သတိမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာပြီး နာကြည်းမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p> သူ၏ စိတ်မှာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။</p> <p>​သူသည် ရှိသမျှအားအင်ကို သုံးကာ စကားလုံး နှစ်လုံးကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"မြေအောက်... မှာ..."</p> <p>ထို့နောက် ကိုယ်တော်အို၏ ဦးခေါင်းမှာ လျင်မြန်စွာပင် ခြောက်ကပ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း သူ၏ ဘေးတွင် ကပ်နေသော ဆံပင်ဖားလျားနှင့် ဦးခေါင်းမှာမူ ထိုအချိန်တွင် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြာနှမ်းဖြူလျော့နေပြီး သူငယ်အိမ် မရှိချေ။</p> <p>ပြောမပြနိုင်လောက်အောင်ပင် ထူးဆန်းယုတ်မာသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။</p> <p> မျက်လုံးမရှိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p>​ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသော ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဦးရေပြားပင် ထုံကျင်သွားရသည်။</p> <p>မြေအောက်မှ လူသေတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပြေးလာပြီး ထိုအမျိုးသမီးဦးခေါင်းကို ကောက်ယူကာ မိမိ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။</p> <p>ဦးခေါင်း၏ ပြတ်ရှရာနေရာမှ အာရုံကြောများနှင့် သွေးကြောများမှာ အစီအရင်အတိုင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူသေ၏ အသားနှင့် ဆက်စပ်သွားတော့သည်။</p> <p>​ထူးဆန်းသော ဦးခေါင်းက မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သော်လည်း ထိုလူသေမှာမူ တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့်အလား မျက်နှာတွင် ရက်စက်ယုတ်မာသော အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"အရသာရှိလှတဲ့ သွေးနဲ့ အသားတွေပါလား... အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေရဲ့ နှလုံး၊ အသည်း၊ အဆုတ်တွေကို မစားရတာ ကြာပြီ"</p> <p>​ထိုလူသေ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေမျက်နှာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းစွာ ပြုံးနေသည်။</p> <p>​"ဒီလူရဲ့ အရှိန်အဝါက ဝေဝါးပြီး မင်္ဂလာမရှိဘူး၊ သူ မသေခင်က မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်"</p> <p>ကျန်းဝေက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>ထိုနည်းစနစ်မှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တွင် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို တစ္ဆေများအတွက် ကျွေးမွေးပြုစုသော နည်းလမ်းနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှသည်။</p> <p>​"ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို လဲလိုက်ရုံနဲ့ ပြန်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကိုလည်း ရယူနိုင်တယ်ပေါ့ "</p> <p>လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် အရင်က သူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လက်ပြတ်ကြီးကို သတိရသွားသည်။</p> <p>"ငါ့ကို ပြောစမ်း... ရှင်းဟွမ်အလံက ဒီမှာ ချိတ်ပိတ်ထားတာဟာ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ ဦးခေါင်း ဖြစ်မနေဘူးလား "</p> <p>လီယန်ချူက ကျန်းဝေကို လှည့်မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ကျန်းဝေက ခေါင်းညိတ်ပြကာ</p> <p> "ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီး ရှိပါတယ်"</p> <p>ဘေးဒုက္ခနယ်မြေ ၅ ခုတွင် ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို ခွဲခြားကာ ချိတ်ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သတ်မရသော မိစ္ဆာများကို ကိုင်တွယ်သည့် အသုံးများသော နည်းလမ်းတစ်ခုပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ဤမျှအဆင့်ရှိသော တည်ရှိမှုမျိုးကို လူအများက မသိနိုင်ကြချေ။</p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသော ထိုလူသေကို လှည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"ခန္ဓာကိုယ်အသစ်တွေကို သဘောကျတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား "</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save