BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;"> ၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး</h2>

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၉၁</h2>

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးက သူမဘေးက အမျိုးသမီးငယ်ကို မေးနေသည်။ "သူတို့က တကယ်ပဲ လီဖန်တရဲ့ ရဲဘော်တွေလား။"

အမျိုးသမီးငယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက ဖန်တရဲ့ အရင် တပ်ရင်းနံပါတ်တွေရယ်၊ ဖန်တ ဒဏ်ရာရပြီး ကွယ်လွန်ခဲ့တဲ့ မြို့အမည်တွေကိုပါ ပြောပြနိုင်တာပဲ။ အမှန်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ အနားသို့ ရောက်လာကြသည်။ လုယွီသည် လေးလံသော အိတ်အသေးလေးကို အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါ ကလေးအတွက်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ။"

အမျိုးသမီးကြီးသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ လှမ်းယူလိုက်သည်။ အိတ်၏ အလေးချိန်ကြောင့် သူမ အံ့သြသွားပြီး အထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုသည်ကို မသိသေးပေ။ ကလေးကို ပွေ့ထားသော အမျိုးသမီးငယ်ကလည်း သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။ ကလေးငယ်မှာ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြရာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးသွားရသည်။

သူမ မေးလိုက်သည်။ "ကလေးကို ခဏလောက် ပွေ့ကြည့်လို့ ရမလား။"

အမျိုးသမီးငယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။"

သူမသည် ကလေးကို ကျန်းနျန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ရာ အသက် နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေး၏ အလေးချိန်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်မှာ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးပြနေပြီး ကျန်းနျန်မှာ မျက်ရည်များကို ထိန်းထားရင်း မေးလိုက်သည်။ "ကလေးနာမည်က ဘယ်သူလဲဟင်။"

အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "သူ့နာမည်က လီပင်းအန်းပါ။ ကျွန်မတို့ တခြားဘာမှ မတောင်းဆိုပါဘူး၊ သူ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာနဲ့ ကြီးပြင်းလာဖို့ပဲ ဆုတောင်းတယ်။"

အဒေါ်ဖြစ်သူသည် ကလေးကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ကြောင်း ကျန်းနျန် သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကလေးကို ပြန်ပေးလိုက်ရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "နာမည်လေးက သိပ်လှတာပဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ အခြားဘူတာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဖြစ်သဖြင့် နောက်ရထားလက်မှတ် ဝယ်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့သည် မြို့နယ်အတွင်းသို့ ပြန်မည့် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မြည်းလှည်းနှင့် ပြန်လာနေသော ကျောက်ကန်းနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံခဲ့ကြသည်။ ကျောက်ကန်းသည် သူတို့ကို မြင်သောအခါ ဤနေရာတွင် ဆုံမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ လုယွီက ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။"

ကျောက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် နှစ်သစ်ကူးမှ ပြန်လာကြမယ် ထင်နေတာ။ ဒီနှစ် ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ပြန်လာကြတာလဲ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အိမ်ကို ပြုပြင်စရာလေးတွေ ရှိလို့ ပြန်လာတာပါ။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးကို မခေါ်လာဘူးလား။"

ကျောက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်မှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့ သူတို့ မလိုက်နိုင်ဘူး။ ငါက ဒီမှာ အဖွဲ့က လူငယ်အချို့ကို ကူညီပေးစရာ ရှိလို့ လာတာ။ ကဲ... အတူတူ ပြန်ကြရအောင်။"

ကျန်းနျန်သည် မြည်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ပြီး လမ်းဟောင်းကြီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ လုယွီနှင့် ကျောက်ကန်းတို့သည် ပြီးခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း ရွာထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြပြီး အုတ်စက်ရုံ ဘယ်နားမှာလဲဟု မေးမြန်းနေကြသည်။ တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့ ရွာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထမင်းစားချိန် ဖြစ်သဖြင့် လယ်ကွင်းမှ ပေါက်တူးများကိုယ်စီနှင့် ပြန်လာကြသော ရွာသားများက လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"လုလောင်အာ့ရေ မင်း ပြန်လာပြီလား။"

"မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ မရီးတို့ အပြင်မှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

လူတိုင်းက ဝိုင်းပြောနေသဖြင့် လုယွီက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်မှာမူ ရွာသားများက သူမကို "မရီး" ဟု ခေါ်ဝေါ်နေကြသည်ကို ကြားရသဖြင့် အနည်းငယ် အနေရခက်နေမိသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လပတ်လုံး သူမနှင့် လုယွီတို့သည် ဇနီးမောင်နှံအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွာကို ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မတ်နှင့် မရီး ဆက်ဆံရေးသို့ ရုတ်တရက် ပြန်ပြောင်းသွားသလို ခံစားရသဖြင့် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေမိသည်။

ကျောက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ... မင်းနဲ့ မင်းမရီး ဒီနေ့ ငါ့အိမ်မှာပဲ နေ့လယ်စာ လာစားလိုက်ကြ။ မင်းတို့အိမ်က ပိတ်ထားတာ တစ်နှစ်ခွဲလောက် ရှိပြီဆိုတော့ ဖုန်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေမှာ။"

လုယွီ သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူတို့ မြည်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းကာ နေ့လယ်စာအတွက် စားစရာအချို့ ဝယ်ယူပြီးနောက် ကျောက်ကန်း၏ အိမ်သို့ သွားကြသည်။ ဒေါ်လေးကျောက်သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သည်နှင့် ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း ဘယ်လိုနေထိုင်ခဲ့လဲဟု ချက်ချင်းပင် စကားစမြည် မေးမြန်းတော့သည်။ ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။ "အရမ်း အဆင်ပြေပါတယ်။"

ဒေါ်လေးကျောက်သည် နှစ်တွေကြာလာလေ ပို၍ လှပလာသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခြံထဲတွင် စကားပြောနေသော လုယွီကို သတိထားကြည့်ရင်း သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှု့ချန်လည်း ဆုံးသွားရှာပြီ။ ညည်းက ငယ်ငယ်လေး ရှိပါသေးတယ်။ တခြားတစ်ယောက် ရှာဖို့ရော မစဉ်းစားဘူးလား။ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ မုဆိုးမဘဝမှာ တစ်သက်လုံး မနေပါနဲ့အေ။ အဲဒါ ညည်းကိုယ်ညည်း နှိပ်စက်နေသလိုပဲ။ ငါကြားတာတော့ လုယွီ ကလည်း အခုဆို အသက်ရလာပြီ၊ စစ်တပ်မှာလည်း အရာရှိကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ မိန်းမတွေ အများကြီး ရှိမှာပါ။ အဲဒီလူတွေက ညည်းသာ မတ်နောက် လိုက်နေရင် သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောကြလား။"

ကျန်းနျန်မှာ အသက်ရှူအောင့်သွားရပြီး လုယွီနှင့် သူမ လက်ထပ်ထားသည့် အကြောင်းကို ဒေါ်လေးကျောက်အား ပြောပြသင့်၊ မပြောပြသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။

ကျန်းနျန် တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါ်လေးကျောက်က လုယွီနှင့် တွေ့ဖူးသည့် အမျိုးသမီးများက သူမကို သဘောမတူကြဟု ထင်မှတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်အေ။ ညည်းက လှလည်းလှတယ်၊ ကလေးလည်း မရှိဘူးဆိုတော့ တခြားတစ်ယောက် ရှာရတာ မခက်ပါဘူး။ တခြားသူတွေ ဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်နဲ့။"

သူမသည် ကျန်းနျန်၏ ခက်ခဲသော အချိန်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူဖြစ်သဖြင့် အခုလို အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ စစ်မှန်သော စေတနာနှင့် ဝမ်းသာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျန်းနျန်မှာ ငယ်သေးသဖြင့် အခုအချိန်မှာ နောက်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းမှာ မှားယွင်းသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ပြုံးနေမိသည်။ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးမှာ ကလေးကိုပွေ့ကာ ဝင်လာပြီး ဒေါ်လေးကျောက်အား ပြောလိုက်သည်။ "အမေ ကလေးက အမေ့ကို ရှာနေတယ်။"

ဒေါ်လေးကျောက်သည် မြေးဖြစ်သူကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ချီပြီး ကျန်းနျန်အား ကြွားလိုက်သည်။ "ငါ့မြေးလေးက အရမ်း လိမ်မာတာအေ။ စားပြီးရင် အိပ်တာပဲ၊ ဒုက္ခမပေးဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် သွားလေးတွေ ပေါ်အောင် ရယ်နေသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လီဖန်တ၏ ကလေးထက် ပိုငယ်ပုံရပြီး အသက် တစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည် ထင်ရသည်။

"အစ်မက အစ်မကျန်းလားဟင်။"

ဘေးဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြင်နာသော အကြည့်နှင့် ကြည့်နေသည့် ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ ကျန်းနျန်ပါ။"

ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကန်းကျီနဲ့ အမေတို့ဆီက အစ်မအကြောင်း ခဏခဏ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒီနေ့မှပဲ လူချင်း စတွေ့ဖူးတော့တယ်၊ အစ်မက တကယ်ကို လှတာပဲ။"

ကျန်းနျန်လည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလည်း အရမ်းလှပါတယ်။"

ဒေါ်လေးကျောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်ရေ... ဟိုဘက်ရွာက ရွာသူကြီးရဲ့ သားကလည်း စစ်တပ်ထဲမှာပဲ။ မနှစ်ကမှ အလုပ်ထွက်ပြီး အခု ခရိုင်ရဲစခန်းမှာ လုပ်နေတာ။ အလုပ်က တော်တော် အဆင်ပြေတယ်။ သူ့အရင် မိန်းမ ဆုံးသွားပြီလို့ ကြားတယ်၊ အခု သူ့ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ တကယ်လို့ ညည်း စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ငါ မနက်ဖြန် စုံစမ်းပေးမယ်လေ။"

"ဘာတွေ စုံစမ်းပေးမလို့လဲ။"

ကျောက်ကန်းနှင့် လုယွီတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြပြီး စကားဝိုင်းကို ကြားသွားကြသည်။ ကျောက်ကန်းက စပ်စုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးက ဒေါ်လေးကျောက် ပြောခဲ့သည်များကို ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်ပြီး ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ကြားရတာတော့ သူက အခု ရဲနည်းပြတဲ့၊ ရာထူးလည်း တော်တော်ကြီးတယ်။ တကယ်လို့ အစ်မသာ သူနဲ့ အဆင်ပြေသွားရင် မြို့သူကြီး ဖြစ်ပြီပေါ့။"

ကျန်းနျန်မှာ မှင်တက်သွားရပြီး အလိုအလျောက်ပင် လုယွီကို လှမ်းကြည့်မိတော့သည်။

လုယွီသည် စိတ်အေးစေမည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါ်လေးကျောက်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျောက်၊ မနက်ဖြန်ညကြရင် မိသားစုလိုက် ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ ထမင်းလာစားကြပါလား။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်းနျန်တို့ ဒေါ်လေးတို့ကို ပြောစရာကိစ္စလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ။"

ဒေါ်လေးကျောက်က မြေးလေးကို ချော့မြူရင်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စမလို့လဲအေ။ အခုပြောလို့ရရင်လည်း ပြောလိုက်လေ။"

ကျောက်ကန်းကလည်း သိချင်ဇောဖြင့် မေးပြန်သည်။ "ဟုတ်တယ် လုလောင်အာ့၊ ဘာပြောမလို့လဲ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တခြားသူတွေ ပြောနေတာတွေကို စိတ်မပူပါနဲ့။ မနက်ဖြန်ည လူစုံမှပဲ အားလုံးကို ပြောပြပါတော့မယ်။"

ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးကလည်း တစ်ခုခု ပြောလိုက်သေးသည်။

ဒေါ်လေးကျောက်က သူမ၏ မြေးကို ပွေ့ချီထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ မနက်ဖြန်ည ထမင်းလာစားပါ့မယ်။"

ဒေါ်လေးကျောက်တို့အိမ်တွင် ခဏကြာနေပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လုယွီက တံခါးဖွင့်ကာ ခြံထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ ခြံဝင်းမှာ အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် သစ်ရွက်ခြောက်များစွာ ကြွေကျနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် သစ်ရွက်များကို နင်းဖြတ်ရင်း မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။  "ရှင် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ထားတဲ့အကြောင်း ဒေါ်လေးကျောက်ကို ပြောပြတော့မလို့လား။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း၊ ကိုယ်တို့ ဒေါ်လေးကျောက်တို့ကိုလည်း အသိပေးသင့်တယ်လေ။"

ဒေါ်လေးကျောက်ကို ပြောပြလိုက်ခြင်းမှာ တစ်ရွာလုံး မကြာခင်မှာပင် သူတို့လက်ထပ်ထားသည့်အကြောင်း သိသွားတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ရွာထဲက အတင်းအဖျင်းစကားများနှင့် မရင်ဆိုင်စေချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မနက်ဖြန်ညတွင် ဒေါ်လေးကျောက်ကို ပြောပြပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းနျန်နှင့်အတူ ချက်ချင်းထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့လက်ထပ်သည့်ကိစ္စမှာ မှေးမှိန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်နှစ် သူတို့ ပြန်လာသောအခါ ပြောဆိုဆွေးနွေးမှုများလည်း လျော့ပါးသွားပေလိမ့်မည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အရင်ဆုံး ခြံလှည်းလိုက်ဦးမယ်။ ပြီးမှ ကျောက်ကန်းနဲ့အတူ အုတ်စက်ရုံကိုသွားပြီး အုတ်တွေသွားယူမယ်၊ ပြီးရင် အိမ်ခေါင်မိုးပြင်ဖို့ ပျဉ်ပြားအချို့ သွားယူမယ်။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ ယောက္ခမအရင်က အိပ်ခဲ့သည့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ခေါင်မိုးနှင့် ဖုန်တက်နေသော အုတ်အိပ်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမနှင့် လုယွီ မထွက်ခွာမီက အိပ်ရာခင်းများကို လိပ်သိမ်းထားခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့နောက် သူမသည် ရှု့ချန်၏ အခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် တံခါးမှာ သော့ခတ်ထားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူမ အံ့သြသွားပြီး ခြံလှည်းနေသော လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် သော့ခတ်ထားတာလား။"

လုယွီ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ "ဟုတ်တယ်။"

ကျန်းနျန် - ......

အထဲမှာ သော့ခတ်ထားရလောက်အောင် ရတနာတွေ ဘာတွေ ရှိနေလို့လဲ။

သူမ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ သော့ခတ်ထားတာလဲ။"

လုယွီသည် အနောက်ဘက် နံရံထောင့်မှ သစ်ရွက်များကို လှည်းကျင်းလိုက်ပြီး အဖြေရမှ ဖြစ်မည့်ပုံစံနှင့် ကြည့်နေသော ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို အစ်ကိုကြီးရဲ့ အခန်းထဲ မဝင်စေချင်ဘူး။"

သူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားမိပြီး ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမက စနောက်သည့်လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် သဝန်တိုနေတာလား။"

သူမက ပြုံးလျက် သူ၏အနားသို့ တိုးသွားသည်။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများက သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏အသံမှာ တိုးညှင်းကာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် သဝန်တိုနေတာ။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီး သူမ၏ လက်များမှာ သူ၏ တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ကို ထောက်ထားမိသည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးအောက်တွင် သူ၏ ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားနေရသည်။ ခြံပြင်ဘက်တွင် တစ်ခါတရံ ခြေသံများကို ကြားနေရပြီး သူတို့မှာ လင်မယားဖြစ်သော်လည်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေရသလို ကျန်းနျန် ခံစားရသည်။ သူမက လုယွီကို အသာအယာ တွန်းလိုက်ပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်မှာ လူတွေ ရှိနေတယ်။"

လုယွီသည် ရှက်သွေးဖြာနေသော သူမ၏ မျက်နှာနှင့် လှုပ်ခတ်နေသော မျက်တောင်ရှည်လေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူမကို လွှတ်မပေးသဖြင့် သူမက ရှက်စိတ်နှင့် စိတ်တိုစိတ် ရောပြွမ်းလျက် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမူအရာမှာ လုယွီအတွက်တော့ ကြောက်စရာကောင်းနေမည့်အစား ပို၍ ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ကျန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ဖန် ပြန်နမ်းလိုက်ပြီး သူမကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ ခေါင်းကို နောက်သို့ လန်ထားရပြီး အသက်ရှူရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူမ အသက်ရှူ မဝတော့မည့် အဆုံးကျမှသာ လုယွီက လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူ့ကို မှီထားရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။

"နျန်နျန်"

လုယွီသည် သူမ၏ ထိပ်ဆုံးဆံပင်လေးကို နမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မေးစေ့နှင့် သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်နေသည်။ "မနက်ဖြန်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ပဲ။"

ကျန်းနျန်မှာ မှင်တက်သွားပြီး အံ့သြတကြီး မျက်တောင်ခတ်ရင်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ပြည့်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိသွားသည်။

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကြရင် ကျွန်မတို့ ရှု့ချန်နဲ့ အဖေတို့ဆီကို သွားကန်တော့သင့်တယ်။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူက သူမ၏ နဖူးကို ထပ်နမ်းလိုက်သည်။ "ကိုယ် အစ်ကိုကြီးရဲ့ အခန်းကို ရှင်းလိုက်မယ်၊ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့အခန်းကို သွားရှင်းလိုက်လေ။"

နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ရှု့ချန်၏ အခန်းထဲသို့ ကျန်းနျန် ဝင်သွားစဉ်က သူမ၏ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုကို လုယွီ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်ရာ သူမ ထိုကဲ့သို့ ထပ်ဖြစ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။ တကယ်လို့ ကျန်းနျန်သာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လျှင် သူ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုသည်ကို သူ မတွေးရဲပေ။

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ရှင့်အခန်းကို ရှင်းမယ်၊ ပြီးရင် မီးဖိုချောင်ကိုလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်မယ်။"

လုယွီ - "အိုကေ။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်ကာ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ဆုံး အိပ်ရာခင်းများကို ယူထုတ်ပြီး ခြံထဲက အဝတ်လှန်းကြိုးတွင် လှန်းလိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ လုယွီက လာကူပေးသည်။ သူက ရှု့ချန်၏ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ အိပ်ယာခင်းများကို ထုတ်လှန်းပြီးနောက် တံခါးကို ပြန်၍ သော့ခတ်လိုက်ပြန်သည်။

ကျန်းနျန် - ......

သဝန်တိုတာ တကယ် ပြင်းထန်တာပဲ။

လုယွီသည် ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး သစ်ရွက်ခြောက်များကို မီးမွှေးရန်အတွက် ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်က မီးဖိုချောင်ထဲရှိ အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဆေးကြောသည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျောက်ကန်း ရောက်လာပြီး လုယွီနှင့်အတူ အုတ်စက်ရုံမှ အုတ်အချို့ သွားယူကြသည်။ သူတို့သည် အိမ်ပြင်ရန်အတွက် ပျဉ်ပြားများနှင့် အုတ်ကြွပ်ပြားအချို့ကိုလည်း ယူလာကြသည်။ လုယွီက အလုပ်အများစုကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ပြီး ကျောက်ကန်းက ကူညီပေးခဲ့သည်။

အိမ်တွင် စားစရာ ဘာမှမရှိသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် တပ်ဖွဲ့ဆီသို့ သွားကာ ဂျုံမှုန့်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အသားများအပြင် နို့မှုန့်ဘူးနှင့် မုန့်များ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သော် သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ အသားများကို နုတ်နုတ်စင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆေးကြော လှီးဖြတ်ပြီး လုယွီ ယူလာပေးသည့် သစ်ရွက်ခြောက်များကို သုံး၍ မီးစတင် မွှေးလိုက်သည်။ သစ်ရွက်ခြောက်များမှာ အလွယ်တကူ မီးစွဲသွားပြီး မီးတောက် သန်လာသောအခါ ကျန်းနျန်က ထင်းစအချို့ ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

မုန့်လုပ်ရန် အချိန်မရသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် အသားဖက်ထုပ်များ လုပ်လိုက်ပြီး အအေးစာ ဟင်းနှစ်ပွဲကို ပြင်ဆင်ကာ ဖက်ထုပ်ပန်းကန်နှင့် ဟင်းပန်းကန်များကို အဝတ်တစ်ခုဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ညနေပိုင်းတွင် လုယွီနှင့်အတူ ဆရာကြီးဆီသို့ သွားလည်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

လုယွီနှင့် ကျောက်ကန်းတို့မှာ တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး ရှု့ချန်၏ အခန်းခေါင်မိုးကို ပြင်ကာ အားနည်းနေသော နံရံများကို အုတ်များဖြင့် ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ကြသည်။ ဤခေတ်တွင် အုတ်မှာ ဈေးကြီးသဖြင့် လူအများစုမှာ ရွှံ့အုတ်များလုပ်ကာ နေလှန်း၍ သုံးကြသည်။ လုယွီက အမြန်ပြီးချင်သဖြင့် အုတ်အစစ်များကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

ကျန်ရှိနေသော အလုပ်မှာ အဖေ ရှု့၏ အခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်ဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်မနက်တွင် အပြီးသတ်မည်ဖြစ်သည်။

***

Book List