Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၉၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>လုယွီက ကျောက်ကန်းကို ညစာ စားသွားရန် ခေါ်လိုက်သည်။ ကျောက်ကန်းသည် ဖက်ထုပ်ပန်းကန်ကြီးကို ကြည့်ကာ အားနာနေမိသည်။ ဖက်ထုပ်တစ်ခုကို စားကြည့်ပြီးနောက် အရသာ မည်မျှ ကောင်းမွန်သည်ကို သိသွားပြီး အံ့သြသွားသည်။ သူ ဤမျှ အရသာရှိသော ဖက်ထုပ်မျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးပေ။ သူတို့အိမ်တွင် ဖက်ထုပ်ဆိုလျှင် ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် မုန်လာဥနီကိုသာ အစာသွတ်လေ့ရှိသည်။</p> <p>ကျောက်ကန်းသည် ဗိုက်ဝအောင် စားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "မရီး... ဒီဖက်ထုပ်တွေက တကယ် အရသာရှိတာပဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှိပါသေးတယ်၊ ထပ်ထည့်ပေးမယ်လေ။"</p> <p>ကျောက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။ "ပန်းကန်ထဲမှာ အပြည့်ပဲလေ။ ကျွန်တော် တော်တော် ဗိုက်ဝနေပါပြီ။" ခဏကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။  "မရီး... ကျွန်တော် မရီးနဲ့ တစ်ခုလောက် တိုင်ပင်ချင်လို့ပါ။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြောလေ။"</p> <p>ကျောက်ကန်းသည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော လုယွီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မိန်းမက အဲဒီနှစ်ကစပြီး မရီးလုပ်တဲ့ မုန့်တွေကို အရမ်းစားချင်နေတာ။ မနေ့ညက သူ ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်၊ မရီးဆီကနေ အဲဒီမုန့်လုပ်နည်း သင်လို့ရမလားတဲ့၊ ဒါမှ သူစားချင်တဲ့အခါ အိမ်မှာ ကိုယ်တိုင်လုပ်စားလို့ ရအောင်လို့ပါ။"</p> <p>ကျန်းနျန်က လွယ်လွယ်ကူကူပင် သဘောတူလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကြရင် ကျွန်မ မုန့်အချို့ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်။ သူ့ကို လာခဲ့ခိုင်းလိုက်လေ၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သင်ပေးပါ့မယ်။"</p> <p>ကျောက်ကန်းသည် အငြင်းခံရမည်ကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သဖြင့် ကျန်းနျန်၏ ချက်ချင်း လက်ခံမှုကို မြင်ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး။ မနက်ဖြန် ကျွန်တော့်မိန်းမကို လာခဲ့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။"</p> <p>ကျောက်ကန်း ပြန်သွားပြီးနောက် လုယွီသည် အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဆေးကြောသည်။ သူ တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ထားသဖြင့် အဝတ်အစားများတွင် ဖုန်များ ပေနေသောကြောင့် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ကာ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ ပါမောက္ခ လင် ဆီကို သွားကြတော့မလား။"</p> <p>ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ခဏလောက် ထပ်စောင့်ဦး။ လမ်းပေါ်မှာ လူရှင်းတဲ့အချိန်မှ သွားကြတာပေါ့။"</p> <p>ခြံထဲတွင် လုယွီက ဆီမီးအိမ် ထွန်းထားလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူ ရေတွင်းသို့သွားကာ မျက်နှာသစ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ သူက အင်္ကျီလက်ကို မတင်ထားသဖြင့် သူ၏ သန်မာထွားကြိုင်းသော လက်မောင်းများနှင့် ထောင်ထွက်နေသော သွေးကြောများကို မြင်နေရသည်။ သူ ခါးကို ကိုင်းလိုက်သောအခါ အင်္ကျီမှာ အောက်သို့ လျော့ကျသွားပြီး သူ၏ တောင့်တင်းသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ခပ်ရေးရေး မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ခြံထဲရှိ စားပွဲဘေးက ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်ကာ လက်နှင့် မေးထောက်လျက် လုယွီကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ရေအေးဖြင့် ဆေးကြောပြီး အင်္ကျီအသစ် တစ်ထည် လဲဝတ်လိုက်သည်။ သူ အင်္ကျီဝတ်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်၏ အမြင်ကို ကွယ်သွားသည်။ သူမ သတိမဝင်သေးခင်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရုတ်တရက် မှောင်သွားပြီး လုယွီက သူမကို မချီကာ သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>လုယွီ၏ ခြေတံရှည်ကြီးများကြောင့် ကျန်းနျန်၏ ခြေထောက်လေးများမှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေသည်။ လုယွီ၏ ထင်ရှားသော မေးရိုးကို ကြည့်ရင်း သူမ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ဆေးကြောပြီးပြီလား။"</p> <p>လုယွီ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။ "မပြီးသေးဘူး။ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းပဲ ဆေးရသေးတာ။"</p> <p>ထိုစကားလုံးများမှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကျန်းနျန်၏ နားထဲတွင်တော့ အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်တောင်လေးများ တုန်ခါသွားပြီး လုယွီ၏ မျက်နှာက ပို၍ နီးကပ်လာသောအခါ သူတို့၏ အသက်ရှူသံများမှာ ရောထွေးသွားတော့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲလျက် သူမ၏ လက်များမှာ လုယွီ၏ တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ကို ထောက်ထားမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက သူမကို အိမ်ထဲသို့ ချီကာ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အုတ်အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေစဉ်မှာပင် ကျန်းနျန်၏ စိတ်များမှာ ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က လသာသာကို လှည့်ကြည့်ရင်း သူမအောက်က စောင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။</p> <p>ထိုတွေ့ဆုံမှုမှာ ကြာရှည်ပြီး ပြင်းထန်လှသည်။ ကျန်းနျန်မှာ ငိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး လုယွီကို ရပ်ခိုင်းရန် တောင်းပန်နေရသည်။ သူမ၏ နားထင်က ချွေးစလေးများကို မြင်သောအခါ လုယွီက သူမ၏ နားရွက်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"နျန်နျန်"</p> <p>သူသည် ကျန်းနျန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူ၏အသံမှာ ပို၍ပင် တိုးညှင်းသွားသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိုစွတ်နေပြီး မျက်တောင်ဖျားလေးများမှာ နီမြန်းနေသည်။ သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် လက်ချောင်းလေးများကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ပါမောက္ခဆီကို သွားရဦးမယ်လေ။"</p> <p>"ကိုယ် သိပါတယ်။"</p> <p>လုယွီ ကျန်းနျန်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို နမ်းပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူက သူမ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်အတွက် ရေနွေး ပြင်ပေးသည်။ သူတို့ အိမ်ထဲက ထွက်လာချိန်တွင် တော်တော်လေး နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် လမ်းပေါ်တွင် လူသူ ကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လုယွီ၏ အထူးအဆင့်အတန်းအရ သူနှင့် ပါမောက္ခကြီးတို့၏ နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးကို လူအများကြီး သိသွား၍ မဖြစ်ပေ။ တကယ်လို့ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူ တစ်ယောက်ယောက်က စစ်တပ်သို့ သွားတိုင်ခဲ့လျှင် လုယွီအတွက် ဒုက္ခဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>သူတို့ ပညာတတ်လူငယ်များနေသည့်နေရာကို ဖြတ်သွားသောအခါ ဆီမီးအိမ်များ အားလုံး ပိတ်ထားသည်ကို ကျန်းနျန် သတိထားမိလိုက်ရာ အားလုံး အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>နွားတင်းကုပ် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ လုယွီက သစ်သားတံခါးကို အသာအယာ ခေါက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး လင်း၊ အိပ်ပြီလား။"</p> <p>"မအိပ်သေးပါဘူး။"</p> <p>ဆရာကြီး၏ အသံမှာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆီမီးအိမ်၏ အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဖိနပ်သံက တံခါးဆီသို့ တိုးလာပြီး ဆရာကြီးက တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ကို အပြင်မှာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။"</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ပဲ ပြန်ရောက်တာပါ။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး၊ ကျွန်မ ဘာတွေ ယူလာပေးလဲ ကြည့်ဦး။"</p> <p>သူမက ခြင်းတောင်းပေါ်က အဝတ်ကို လှပ်လိုက်ရာ ဖက်ထုပ်နံ့ မွှေးမွှေးလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဆရာကြီးမှာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘေးသို့ ချက်ချင်း ဖယ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝင်ခဲ့ကြလေ။"</p> <p>အိမ်မှာ စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ဖက်ထုပ်များကို ပြန်နွှေးပြီး ဟင်းပွဲများကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ကာ ဆရာကြီးကို ပြောလိုက်သည်။ "ပူတုန်းလေး စားလိုက်ပါဦး။"</p> <p>သူမနှင့် လုယွီတို့သည် ဆရာကြီး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူက သက်ပြင်းချကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့သာ ပြန်မလာရင် ငါ ဒီဖက်ထုပ်တွေကို စားရမှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်းက အကြောင်းအရာများကို ဆရာကြီးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။</p> <p>စကားဝိုင်းက ပန်းထိုးဆိုင်အကြောင်း ရောက်သွားသောအခါ သူမသည် သူမနှင့် စွင်းယင်တို့၏ အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြခဲ့သည်။ အတွင်းရေးမှူး ကျူး အကြောင်း ပြောသောအခါ ဆရာကြီး ခဏမျှ ငြိမ်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲက တူမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။  "အရင် မြို့တော်ဝန် အတွင်းရေးမှူးလား။"</p> <p>ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"</p> <p>လုယွီ ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ "သူက ကုရှစ်ကျိုးရဲ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ပါ။ သူ့နာမည်က ကျူးလီပါ။"</p> <p>"သူဖြစ်မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းထားပါတယ်" ဆရာကြီးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို အခုထိ မှတ်မိနေတာ သူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူသာ စွန့်စားပြီး ငါ့ကို ဒီမှာ မထားပေးခဲ့ရင် ငါ ဒီထက် ပိုဆိုးတဲ့ နေရာကို ရောက်သွားနိုင်တယ်။ ဒီမှာက အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။"</p> <p>လုယွီရော ကျန်းနျန်ပါ ဤအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p>ဆရာကြီး လင်ကဲ့သို့သော သူမျိုးဆိုလျှင် ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ကြားတစ်ခုခု သို့မဟုတ် ကျွန်းတစ်ကျွန်းဆီသို့ အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်ရန် အပို့ခံရနိုင်ပြီး လုပ်အားမှတ်ရရန်အတွက် ကိုယ်ခန္ဓာ ခွန်အားကိုသာ အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းမာရေး မကောင်းသူများမှာ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင် ကြာရှည် ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒီမှာတော့ အနည်းဆုံးတော့ အဖွဲ့ထဲမှာ ရှိနေပြီး နွားတင်းကုပ်မှာ တာဝန်ကျသော်လည်း ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ အမိုးအကာ ရှိနေသဖြင့် ဆောင်းတွင်းအအေးဒဏ်မှ အကာအကွယ် ရနိုင်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကလည်း သူ၏ အသက်အရွယ်ကို ထောက်ထားပြီး ပင်ပန်းသည့် အလုပ်များကို မခိုင်းဘဲ တောင်းရက်ခြင်းကဲ့သို့သော ပေါ့ပါးသည့် အလုပ်များကိုသာ ခိုင်းစေခဲ့သည်။</p> <p>ဆရာကြီးက ပြောလိုက်သည်။ "နောက်နောင် တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိရင် ကျူးလီဆီကို သွားလိုက်ပါ။ ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့် သူ မင်းတို့ကို တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်။"</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆရာကြီးရဲ့ သမီးကို တွေ့ခဲ့တယ်။"</p> <p>ဖက်ထုပ်တစ်ခုကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရုံရှိသေးသော ဆရာကြီးမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးကာ မြိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။ "သူ အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူမ အခု မူလတန်းကျောင်းမှာ ဆရာမ လုပ်နေတယ်၊ ကုရှစ်ကျိုးနဲ့လည်း မကြာခဏ အဆက်အသွယ် ရှိပါတယ်။ သူမ ဒုက္ခမရောက်ပါဘူး။"</p> <p>သူက နောက်ဆုံး စကားလုံးလေးလုံးကို အလေးပေး ပြောလိုက်သဖြင့် ဆရာကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းလာသည်။ သူက မျက်ရည်များကို ထိန်းရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဖက်ထုပ်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ဖက်ထုပ်တစ်ပန်းကန်လုံးနှင့် ဟင်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားလိုက်သည်။ စားပြီးသောအခါ ပါးစပ်ကို သုတ်ပြီး တူကို ပန်းကန်ပေါ် တင်လိုက်ကာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "သူမ ဒုက္ခမရောက်ဘူးဆိုရင်ပဲ တော်ပါပြီ။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "သူမက အရမ်း လှတာပဲ။"</p> <p>ဆရာကြီးက သူမကို ကြည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီနေ့က ကျွန်မ သူ့ကို စစ်တပ်နယ်မြေ အပြင်ဘက်မှာ တွေ့ခဲ့တာပါ။ သူက ဆံပင်အရှည်ကြီးကို ပိုးပဝါလေးနဲ့ စည်းထားတာ၊ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ မျက်ခုံးတွေက ဆရာကြီးနဲ့ အများကြီး တူတယ်။"</p> <p>ဆရာကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒီ ကောင်မလေးက အမြဲတမ်း အလှကြိုက်တတ်တယ်၊ ဆံပင်အရှည် ထားရတာလည်း ဝါသနာပါတယ်။"</p> <p>သူ့သမီးအကြောင်း ပြောရခြင်းက ဆရာကြီးကို ပို၍ စကားပြောချင်စိတ် ပေါ်လာစေပုံရသည်။ သူသည် လင်မုန့်ရှန်း၏ ကလေးဘဝ အကြောင်းများကို လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ကို ပြောပြသည်။ ကုရှစ်ကျိုးသည် စစ်တပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် ဆရာကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးနောက် သူ့ကို အမြဲတမ်း ဆရာတစ်ယောက်လို သတ်မှတ်ခဲ့ကြောင်း ကျန်းနျန် သိလိုက်ရသည်။ ဤဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် သူသည် လင်မုန့်ရှန်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာကြီးအား အနီရောင်စစ်သည်များက ဖမ်းခေါ်သွားသောအခါ အတွင်းရေးမှူး ကျူးနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့ ပူးပေါင်းပြီး လင်မုန့်ရှန်းကို ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့ကြကာ အခြေအနေများ ငြိမ်သက်သွားသည်အထိ ဒုက္ခမရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်မှ သူမကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကုရှစ်ကျိုးက ဆရာကြီးထံ စာရေးသောအခါ ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လင်မုန့်ရှန်း၏ အကြောင်းကို မဖော်ပြရဲပေ။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီးမှာ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း သူ၏ သမီးအခြေအနေကို ဘာမှမသိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဆရာကြီးထံမှ သူတို့ ထွက်လာသောအခါ တော်တော်လေး နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် မှောင်မည်းနေသော ကျေးလက်လမ်းများကို ကြောက်သဖြင့် လုယွီနှင့် ကပ်၍ လျှောက်သည်။ သူက သူမ၏ ပခုံးလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး အသာအယာ ညှစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းဘေးမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"</p> <p>ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ဆေးကြောပြီးနောက် အုတ်အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလိုက်ကြသည်။</p> <p>ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ထားသဖြင့် ခြံထဲက တိုက်ခတ်လာသော လေတိုးသံကို ကြားနေရသည်။ ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် လှဲနေပြီး လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ မျက်နှာလေးကို တစ်စောင်းထားလျက် ပြုံးပြပြီး လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်က လျှို့ဝှက်ချက်လေး တစ်ခုကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>သူမက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ရှင် ခြံထဲမှာ ရေချိုးနေတဲ့ ညကို မှတ်မိလား။"</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ဖက်ထားရင်း သူမ၏ လည်ပင်းကို နမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "မှတ်မိတာပေါ့။"</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမက လုယွီ၏ မျက်နှာကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် အုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီညကလေ... ကျွန်မ မတော်တဆ ရှင် ခြံထဲမှာ ရေချိုးနေတာကို မြင်လိုက်တယ်။"</p> <p>လုယွီက အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီးနောက် သိနှင့်နေသည့်အလား ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"ကိုယ် ခန့်မှန်းမိပါတယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ???</p> <p>သူမ ထထိုင်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို မှီလျက် လုယွီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် အဲဒီညကတည်းက သိနေတာလား။"</p> <p>ကျန်းနျန်၏ ရှက်ရွံ့ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လုယွီက သူမကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ ပြန်လှဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အခုမှ သိတာပါ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ......</p> <p>လုယွီ မပြောခဲ့သည့်အချက်မှာ ထိုညက တစ်ခုခုကို သူ ခံစားမိခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူမဆီက ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ ကျန်းနျန်၏ စကားက သူ၏ သံသယကို အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် အိပ်မပျော်ခင် လုယွီနှင့် ခဏမျှ စကားပြောနေခဲ့သည်။ ည၏ ပထမပိုင်းမှာ အေးချမ်းခဲ့သော်လည်း မိုးလင်းခါနီးအချိန်တွင် သူမသည် ၂၁ ရာစုက သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်ဟု အိပ်မက်မက်သည်။ သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မိသားစုဝင်များ ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ထမင်းစားနေကြသည်ကို မြင်ရသည်။ သူမက အမြဲတမ်းလိုပင် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်သော်လည်း သူတို့က သူမကို မကြားကြပေ။</p> <p>သူမ ခဏရပ်သွားပြီး သူမ၏ မိဘများဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ သူတို့၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောသံများကို နားထောင်ပြီး ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာများကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်ခံရခက်သော ခံစားချက်တစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။ ဆက်မနေနိုင်တော့သဖြင့် သူမ ထလိုက်ပြီး သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။ ၂၁ ရာစုက 'ကျန်းနျန်' မှာ ထိုနေရာတွင် မရှိပေ။ သူမ၏ ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာများကို လဲထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး အခန်းထဲက နံရံကပ်စက္ကူများမှာပင် အသစ်များ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုအခန်းထဲတွင် သူမနှင့် သက်ဆိုင်သည့်အရာ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ 'ကျန်းနျန်' လက်ချက်မှန်း သူမ သိသည်။</p> <p>ဒါပေမယ့် သူမတွင် 'ကျန်းနျန်' ကို အပြစ်တင်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။ ၂၁ ရာစုတွင် စစ်မှန်သော ကျန်းနျန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ယခု 'ကျန်းနျန်' မှာ သူမမိဘများ၏ သမီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ခဏမျှ လှဲနေပြီး အိပ်မက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် နိုးထဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကာ ထကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ဖုန်းတစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ရာ Caller ID တွင် ရှု့ချန် ဆိုသော နာမည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားသည်။ ရှု့ချန်၏ နာမည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆူညံသွားတော့သည်။</p> <p>သူမသည် မြန်နေသော နှလုံးခုန်သံကို ထိန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ သူမသည် ဖုန်းကို ဖြေလိုက်ပြီး နားတွင် ကပ်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ကျန်းနျန်။"</p> <p>ပြင်းထန်သော ဆူညံသံမှာ ကျန်းနျန်၏ နားကို နာကျင်စေပြီး ဖုန်းကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်တွင် ချွေးများ ထွက်လာသည်။ တံခါးမှာ အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး အလျင်စလို ခြေသံများ ဝင်လာသောအခါ ထိုမရင်းနှီးသော ခံစားချက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အခြား 'ကျန်းနျန်' တစ်ယောက်က ဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာမှမဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကျန်းနျန် မြင်နိုင်ရန် စာတစ်စောင် ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p>'ရှု့ချန်နဲ့ စကားမပြောနဲ့။'</p> <p>ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ ဘာကြောင့် ၂၁ ရာစုက အိမ်ကို အိပ်မက် မကြာခဏ မက်နေရတာလဲ၊ ဘာကြောင့် 'ကျန်းနျန်' က ထိုနေရာတွင် ရှိနေတာလဲ၊ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ရှု့ချန် မှာလည်း ဘာကြောင့် ၂၁ ရာစုက ကမ္ဘာတွင် ရှိနေရလဲဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p>သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖောက်ထွင်းမရသော မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်က သူမ၏ဖုန်းကို ယူကာ ရိုက်လိုက်သည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါ။"</p> <p>သူမ၏ စိတ်အာရုံက ရှေ့တွင်ရှိနေသော 'ကျန်းနျန်' မှာ အရာအားလုံးကို သိသည်ဟု ပြောနေသည်။</p> <p>ထို 'ကျန်းနျန်' သည် ဖုန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကိုင်ထားပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ စာစရိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်ကာ 'ကျန်းနျန်' ရိုက်လိုက်သော စာသားလေးလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုစဉ် ဖန်သားပြင်တွင် ရှု့ချန် ဆီမှ ဖုန်းထပ်ဝင်လာပြီး ဆူညံသံကြောင့် သူမ ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့သည်။ လုယွီ၏ အသံက သူမ၏နာမည်ကို အရေးတကြီး ခေါ်နေသည်။</p> <p>သူ၏အသံမှာ အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် အရေးတကြီးဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save