Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၁၉၃</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>သူမ၏ ခါးမှာ ညှစ်ခံထားရသလို ခံစားရသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် နာကျင်စွာ အသံထွက်မိသွားသည်။ သူမ၏ ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံမှာ ကြည်လင်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တင်းမာနေသော မျက်နှာနှင့် လုယွီကို အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ မှင်တက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"</p> <p>လုယွီသည် သူမကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရင်းနှီးနေသော အမူအရာကို မြင်ရမှသာ သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်သူ့အကြောင်း အိပ်မက်မက်လို့လဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့က ရှု့ချန် ကွယ်လွန်တဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့မလို့ ဖြစ်မှာပါ။ သူ ကျွန်မဆီ လာလည်တယ်လို့ အိပ်မက်မက်တာ။"</p> <p>လုယွီက ဘာမှမပြောဘဲ ကျန်းနျန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမကို သူ၏ အရိုးထဲအထိ ထည့်သွင်းထားပြီး သူ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်စေချင်သလိုမျိုး၊ မည်သူမှ သူမကို ခေါ်မသွားနိုင်အောင် ဖက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်၏ ဆန္ဒအတိုင်း ရွာသို့ ပြန်လာမိခြင်းကို သူ နောင်တရနေသည်။ ကျန်းနျန် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် သူမ နောက်ထပ် စိတ်ပူစရာ အိပ်မက်မက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ မျက်လုံးမမှိတ်ရဲပေ။ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထိုကိစ္စက ထပ်ဖြစ်ခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် အိပ်ပျော်နေစဉ် ထုံထိုင်းနေဟန်ရှိပြီး ရှု့ချန်၏ နာမည်ကို ခေါ်နေသည်ကို တွေးမိသောအခါ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ချက်ချင်း ခေါ်ထုတ်သွားချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"</p> <p>လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲနေရင်း ကျန်းနျန်သည် ထိုအမျိုးသား၏ တင်းမာနေသော ကြွက်သားများနှင့် မြန်နေသော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားမိသည်။ သူမက သူ၏ ခါးလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး တင်းမာနေသော ကျောပြင်ကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။  "ကျွန်မ အိပ်မက်ဆိုး မက်ရုံတင်ပါ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p>"ကျန်းနျန်။"</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ထိပ်ဆုံးဆံပင်ကို နမ်းလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ ကြမ်းတမ်းကာ ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ "ကိုယ့်ကို ကတိပေးပါ၊ နောက်ဆိုရင် ကိုယ် တစ်ယောက်တည်းပဲ ပြန်လာတော့မယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"</p> <p>ယခုဆိုလျှင် မိုးလင်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် ကျန်းနျန် အိပ်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ သူမ ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုယွီက တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး လွှတ်မပေးပေ။ တော်တော်ကြာမှ သူမကို လွှတ်ပေးပြီး နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ "မအိပ်နဲ့တော့။ ကိုယ်နဲ့အတူ ခြံထဲမှာ လိုက်နေပေး။"</p> <p>တကယ်လို့ ကျန်းနျန်သာ ထပ်အိပ်ပျော်သွားလျှင် နောက်ထပ် စိတ်ပူစရာ အိပ်မက်တစ်ခု မက်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း မအိပ်ချင်တော့ပါဘူး။"</p> <p>သူမနှင့် လုယွီတို့ ထပြီး အဝတ်အစားလဲကာ ခြံထဲသို့ ထွက်လာကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး လုယွီကတော့ အဖေ ရှု့၏ အခန်းခေါင်မိုးကို ပြင်ရန် သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ မီးမွှေးပြီးနောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးရန်အတွက် စဉ်းနှီတုံးဆီသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ သူမ အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသော စာသားလေးလုံးကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။</p> <p>'ငါတို့အားလုံး အဲဒါကို လိုချင်တယ်။'</p> <p>ငါတို့အားလုံး ဘာကို လိုချင်တာလဲ။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် အကြာကြီး စဉ်းစားသော်လည်း နောက်မှာ ဘာလာမည်ကို စဉ်းစားမရပေ။ ခြံပြင်ဘက်မှ ကျောက်ကန်း၏ အသံကို ကြားမှသာ သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ လှီးနေသည့် ဂေါ်ဖီထုပ်မှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ကျန်းနျန် - ......</p> <p>ကံကောင်းလို့ သူမ လက်ကို မလှီးမိတာပဲ။</p> <p>ကျောက်ကန်းသည် လုယွီကို ကူညီရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင် အဖေ ရှု့၏ အိမ်နှင့် မီးဖိုချောင် နှစ်ခုလုံးကို ပြင်ဆင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် မုန့်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်သောအခါ ကျောက်ကန်းကို သူ၏ဇနီးအား ခေါ်လာပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးသည် ကျန်းနျန်က ဂျုံခဲတစ်ခုကို ပန်းပုံစံမုန့်လေးများအဖြစ် ကျွမ်းကျင်စွာ ပုံဖော်နေသည်ကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မရဲ့ လက်တွေက တကယ့်ကို သွက်လက်တာပဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ရိုးရိုးလေးပါ၊ အလေ့အကျင့် များလာရင် ညီမလည်း တတ်သွားမှာပါ။"</p> <p>မုန့်များ လုပ်ပြီးသောအခါ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးမှာ ရိုးရှင်းသော နည်းပညာအချို့ကို သင်ယူခဲ့သော်လည်း ပို၍ ခက်ခဲသော နည်းလမ်းများကိုတော့ ရုန်းကန်နေရသေးသည်။ နေလယ်စာစားချိန် ရောက်သောအခါ ရွာထဲရှိ လူတိုင်း လယ်ကွင်းများမှ ပြန်လာကြသည်။ လမ်းများမှာ လူရှင်းနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လုပ်ထားသော မုန့်များကို ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်ကာ အဝတ်နှင့် အုပ်ပြီး နွားတင်းကုပ်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့သည်။</p> <p>ရွာထဲတွင် မုဆိုးမတစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏ အသွားအလာကို မည်သူမှ သိပ်ပြီး သတိမထားမိကြပေ။</p> <p>ပညာတတ်လူငယ်များ နေသည့်နေရာကို ဖြတ်သွားသောအခါ အမျိုးသမီးများမှာ ထမင်းချက်နေပြီး အမျိုးသားများမှာ ရေတွင်းမှ ရေခပ်နေသည်ကို ကျန်းနျန် မြင်လိုက်ရသည်။ အလုပ်ခွဲဝေမှုမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။</p> <p>ပညာတတ်လူငယ်များကလည်း ကျန်းနျန်ကို သတိပြုမိကြပြီး အချို့က တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့ကြသည်။ "ဟိုအမျိုးသမီးက မနှစ်က တစ်ယောက် မဟုတ်လား။"</p> <p>"ဟုတ်ပုံရတယ်။ သူမက ရွာထဲမှာ အလှဆုံးပဲ၊ အဝတ်အစားလည်း အကောင်းဆုံး ဝတ်တာ။"</p> <p>အခြား အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။ "သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်။"</p> <p>"ဘယ်သူလဲ။"</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "သူမက ငါတို့အဖွဲ့ထဲက မုဆိုးမလေ။ အဘွားကြီးအချို့ ပြောတာ ကြားတယ်၊ သူက သူ့ရဲ့ မတ်နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေတာတဲ့။ သူမ မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်တာ။ သူ့မတ်က စစ်တပ်မှာ အရာရှိတစ်ယောက်လို့ ကြားတယ်။"</p> <p>ထိုအုပ်စုမှာ တပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။</p> <p>သူမက မုဆိုးမဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ လှလည်းလှသလို ချမ်းသာတဲ့ မတ်လည်း ရှိသေးတာပဲ။ သူမက ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုတစ်ခုဆီ နောက်အိမ်ထောင်တောင် ပြုနိုင်ဦးမှာ။ သူတို့နဲ့ မတူဘူး၊ သူတို့ကတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး နေ့တိုင်း ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ဘယ်တော့ပြီးမှန်းမသိ အောင့်အည်း သည်းခံနေရတာ။</p> <p>ကျန်းနျန် နွားတင်းကုပ်သို့ ရောက်သောအခါ ဆရာကြီး နေလယ်စာ စားတော့မည့် အချိန်နှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် ဆရာကြီး၏ ပန်းကန်ထဲသို့ မုန့်များ ထည့်ပေးပြီး ခဏမျှ စကားပြောကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အဖွဲ့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားကာ အသားအချို့ ဝယ်ယူပြီး ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစုအတွက် ကောင်းမွန်သော ဟင်းပွဲတစ်ပွဲ ပြင်ဆင်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ညည်း မတ်နဲ့အတူ ပြန်လာတာလား။"</p> <p>ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"</p> <p>"အို့ ကျန်းနျန် ပြန်ရောက်ပြီကိုး။"</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးလည်း ရောက်လာပြီး လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာဟန်ရှိသော တံစဉ်ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးအချို့လည်း ပါလာသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများတွင် ဖုန်များ ပေနေသည်။ ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် သူတို့ကို "ဒေါ်လေး" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးက မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "အပြင်ထွက်နေတဲ့သူတွေက အမြဲတမ်း ထူးခြားနေတာပဲ။ ပိုလှလာရုံတင်မကဘူး၊ စကားလည်း ပိုပြောတတ်လာတယ်။ ညည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတာပဲ။ ကျန်းနျန်၊ ညည်း တော်တော် အဆင်ပြေနေတာပဲ။ အရင်လို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ အိမ်ထဲမှာပဲ အမြဲအောင်းမနေနဲ့တော့။ အဲဒါ ညည်းအတွက် မကောင်းဘူး။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ ဒေါ်လေး။"</p> <p>ကျန်းနျန်၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးတွင် အကြံတစ်ခု ရလာပြီး သူမ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စဉ်းစားနေလားဟု မေးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။ "နေ့လယ်စာ စားချိန်ရောက်ပြီလေ၊ ညည်း ချက်ဖို့ပြုတ်ဖို့တွေ ဝယ်နေတာလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူမကို အိမ်ပြန်ပြီး ဟင်းချက်ရန် ပြောလိုက်သည်။ ထိုအုပ်စု ထွက်သွားပြီးနောက် သူက သူ၏ဇနီးကို လှမ်းဆူလိုက်သည်။ " ကျန်းနျန်ကို မင်းရဲ့ တူနဲ့ ပေးစားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ မင်းတူက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်ဦး၊ ပြီးမှ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်။ ဒါ့အပြင် သူမရဲ့ မတ်က အခု တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်နေပြီ၊ သူမက မင်းရဲ့ ပျင်းရိတဲ့တူကို ကြည့်ပါ့မလား။"</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီး - ......</p> <p>သူမ ဘာမှတောင် မပြောရသေးဘူး၊ သူမယောက်ျားက သူမကို ပိတ်ပြောလိုက်ပြီ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမက ဟန့်လိုက်သည်။ "သူ့မတ်က တပ်ရင်းမှူးဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အဲဒါနဲ့ သူမ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူတို့က တိုက်ရိုက်တော်စပ်တာမှ မဟုတ်တာ။"</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းနဲ့ စကားများမနေချင်တော့ဘူး။" သူသည် ထိုသို့ ဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဇနီးနှင့် လိုက်လာသော အမျိုးသမီးများကတော့ ဘာမှမပြောကြပေ။ သူတို့သည် တံစဉ်များကို သိမ်းကာ အိမ်ပြန်ကြသည်။</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဇနီး၏ တူမှာ ပျင်းရိခြင်းကြောင့် နာမည်ကြီးသူဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည် ချောမောသော်လည်း ဘာမှ အသုံးမကျပေ။ သူ၏ဒေါ်လေး တစ်ယောက်သာ သူ့ကို အထင်ကြီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောက်ကန်းမှာ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လုယွီသည် ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ဖုန်များငြိမ်သွားစေရန် မြေပြင်ကို ရေဖျန်းနေသည်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် သူတို့ အိမ်ထဲကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ကြသည်။</p> <p>ဤနေ့မှာ ရှု့ချန်၏ ကွယ်လွန်ခြင်း နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်သဖြင့် လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ရှု့ချန်နှင့် နီးနီးနားနား မရှိစေချင်ပေ။ သူသည် သုသာန်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားကာ ရှု့ချန်နှင့် သူ၏အဖေအတွက် စက္ကူငွေများ သွားရှို့ပေးပြီး သူတို့နှင့် ခဏမျှ စကားပြောကာ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>နေဝင်ချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် ညစာပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထင်းမလောက်သဖြင့် လုယွီသည် ခြံထဲတွင် ထင်းပေါက်ကာ ထင်းများကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူလာပေးပြီး မီးမွှေးပေးသည်။</p> <p>အဖွဲ့ထဲတွင် ပစ္စည်းအများကြီး မရှိသော်လည်း ငါးနှင့် ကြက်သားတော့ ရှိသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကြက်သားကို ချက်ကာ၊ ငါးကို အချိုချက်လုပ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ကို ကြော်ကာ ထမင်းချက်လိုက်သည်။ ဟင်းများ ပြီးလုနီးနီး ဖြစ်သောအခါ လုယွီသည် ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစုကို ဖိတ်ရန် သွားခဲ့သည်။</p> <p>ခြံထဲက စားပွဲမှာ သိပ်မကြီးသဖြင့် လုယွီသည် ဒေါ်လေးကျောက်တို့၏ စားပွဲကို ယူလာပြီး သူတို့စားပွဲနှင့် ပေါင်းလိုက်သည်။ ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစုသည် သူတို့အိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ဟင်းနံ့မွှေးမွှေးကြီးကို ရလိုက်ကြသည်။</p> <p>ကျောက်ကန်းနှင့် သူ၏ဇနီးတို့လည်း ဗိုက်ဆာလာကြပြီး အိမ်ထဲဝင်သည်နှင့် သွားရည်ကျမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။ ဒေါ်လေးကျောက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်ရေ... ငါတို့ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်လာတာ နှစ်တွေ အများကြီး ရှိပြီ၊ ညည်းချက်တဲ့ ဟင်းနံ့က ဒီလောက်မွှေးမှန်း အခုမှ သိတော့တယ်။ ငါတောင် သွားရည်ကျလာပြီ။"</p> <p>ကျောက်ကန်းလည်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "မရီးလုပ်တဲ့ မုန့်တွေက ပိုတောင် အရသာရှိသေးတယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အရသာရှိတယ်လို့ ထင်ရင်လည်း အများကြီး စားကြပါ။"</p> <p>သူမနှင့် လုယွီတို့သည် စားပွဲပေါ်သို့ ဟင်းပွဲများ တင်လိုက်ကြသည်။ ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစုမှာ ငါးကြီးများနှင့် အသားများစွာ ပါဝင်သော ဟင်းပွဲများကို မြင်သဖြင့် အံ့သြသွားကြသည်။</p> <p>နှစ်သစ်ကူးတုန်းကပင် သူတို့မိသားစုမှာ ဤကဲ့သို့သော စားသောက်ပွဲမျိုး ရှားရှားပါးပါးသာ ရှိတတ်ပြီး အသားအနည်းငယ် သို့မဟုတ် အသားနုတ်နုတ်စင်းလောက်သာ စားရတတ်သည်။ ၎င်းကိုကြည့်ခြင်းဖြင့် လုယွီသည် ရာထူးကြီးကြီးနှင့် ဝင်ငွေကောင်းကောင်း ရနေမည်ဟု သူတို့ တွေးမိကြသည်။ မဟုတ်လျှင် ဤမျှ အသားအများကြီးကို ဝယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဒေါ်လေးကျောက်သည် ပြုံးနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်၏ ဘဝမှာ အရင်က ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားခဲ့ရပြီးမှ အခုတော့ ချိုမြိန်မှုကို ခံစားနေရပြီဟု တွေးမိသည်။</p> <p>သူမ၏ ဘဝအစက ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း သူမကို ဂရုစိုက်ပေးမည့် မတ်တစ်ယောက်ရှိနေခြင်းက သူမ၏ ဘဝကို ပိုကောင်းစေခဲ့ပုံရသည်။</p> <p>အားလုံး စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သောအခါ လုယွီ မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးရော ဘယ်မှာလဲ။"</p> <p>ဒေါ်လေးကျောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ အဖွဲ့ရဲ့ ထရက်တာနဲ့ မြို့ကို သွားတယ်။ ညဦးပိုင်းမှ ပြန်ရောက်မှာ။ သူ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ဟင်းရည်လည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။ လုယွီသည် မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ ဟင်းရည်များကို ခပ်ပြီး စားပွဲသို့ ယူလာပေးခဲ့သည်။ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးမှာ ဟင်းပွဲများကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ငိုတောင် ငိုချင်လာသည်။</p> <p>ရွာထဲက ဘယ်သူက ဤကဲ့သို့ စားသောက်ပွဲမျိုး ရနိုင်မှာလဲ။</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တောင် မရနိုင်ပေ။</p> <p>ကျောက်ကန်းသည် လုယွီနှင့် သောက်ရန်အတွက် အိမ်မှ အရက်တစ်ပုလင်းကို အထူးတလည် ယူလာခဲ့သည်။ စားစရာအချို့ကို စားပြီးနောက် ဒေါ်လေးကျောက်က မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ လုယွီ မင်း ငါတို့ကို ပြောစရာ ရှိတယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ဟင်းခပ်ပေးနေရင်းမှ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားကာ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။</p> <p>လုယွီသည် အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစု၏ အံ့သြနေသော အကြည့်များအောက်တွင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျောက် ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်းနျန် လက်ထပ်လိုက်ကြပါပြီ။"</p> <p>ကျောက်ကန်း၏ တူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် ပါးစပ်ထဲရှိ အစာများကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မြိုချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ကာ တုံ့ပြန်မှု ရရှိရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။</p> <p>ဒေါ်လေးကျောက်မှာလည်း ကြက်သေသေသွားပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ လက်ချင်းတွဲထားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးက အရင်ဆုံး သတိဝင်လာပြီး အဆင်မပြေစွာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့... ရှင်တို့ လက်ထပ်ထားကြတာလား။"</p> <p>"အင်း။"</p> <p>လုယွီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ထားတာ ခြောက်လ ရှိပါပြီ။"</p> <p>ထိုအခါမှသာ ကျောက်ကန်းမိသားစုမှာ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။</p> <p>ဒေါ်လေးကျောက် - ......</p> <p>သူမသည် မနေ့ကပင် ကျန်းနျန်ကို နောက်အိမ်ထောင်ပြုရန်အတွက် ကိုက်ညီမည့်သူတစ်ဦးကို အကြံပေးနေခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ယခု လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ အတူရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အခြေအနေမှာ သူမ ထင်သလို ဖြစ်မလာတော့ပေ။</p> <p>ကျောက်ကန်းက ရယ်မောပြီး သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ စကားထစ်အစွာ ပြောလိုက်သည်။"ဒါ... ဒါက သတင်းကောင်းပဲ။"</p> <p>ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးက မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မကြားတာတော့ ကျောက်ကန်းပြောတာအရ ရှင်တို့နှစ်ယောက်က သွေးသားတော်စပ်တဲ့ မတ်နဲ့ မရီး မဟုတ်ဘူးဆို၊ ဟုတ်လား။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်ကို ရှု့မိသားစုဆီမှာ ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားခဲ့တာပါ။"</p> <p>ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ ဒေါ်လေးကျောက်မှာ ပြောစရာတစ်ခု ရသွားပြီး အတိတ်ကို ပြန်တွေးကာ ဒေါသထွက်လာသည်။ "မင်းအမေက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။ မင်းအဖေ ဆုံးတာ တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူက မင်းကို ရှု့မိသားစုမှာ ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်းကို တစ်ခါမှတောင် ပြန်မကြည့်ဘူး။"</p> <p>ဤသည်မှာ ကျန်းနျန်အနေဖြင့် လုယွီ၏ မိခင်အကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>စာအုပ်ထဲတွင် သူ၏မိခင်အကြောင်း အများကြီး မပါဝင်ပေ။ လုယွီ၏ မိခင်က သူ့ကို ရှု့မိသားစုတွင် ထားခဲ့ပြီး ခဏနေ ပြန်လာမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း ဆယ်နှစ်ကျော်သည်အထိ သတင်းအစအနမရဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်းသာ ပါရှိသည်။</p> <p>လုယွီ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေနေသည်ကို ကျန်းနျန် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် တခြားသူများ၏ ကဲ့ရဲ့မှုများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရပြီး မိခင် ပြန်လာမည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် နေခဲ့ရသည်ဟု တွေးမိကာ သူ့ကို သနားစိတ်ဖြင့် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကာ ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ယောက်သား၏ ချစ်ခင်ယုယနေပုံကို မြင်ရသောအခါ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးမှာ လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးနေမိသည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အပြည့်အစုံ မသိရသော်လည်း လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့မှာ သင့်တော်လှပြီး သွေးသားမတော်စပ်သည့်အတွက် အတူရှိနေခြင်းမှာ ဘာမှ အပြစ်မရှိပေ။</p> <p>ကျောက်ကန်းက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဒေါ်လေးကျောက်က လုယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ မျက်ခုံးက မင်းအမေနဲ့ တူတယ်။ မင်းရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်က မင်းအဖေနဲ့ တူတယ်။ မင်းအဖေက ငယ်ငယ်က တော်တော် ချောတယ်၊ ကြိုးစားပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်၊ အဖွဲ့အတွက် ထရက်တာတောင် မောင်းသေးတယ်။ အနီးနားက ရွာတွေက မိသားစုတွေအများကြီးက သူတို့သမီးတွေကို မင်းအဖေနဲ့ ပေးစားချင်ကြတာ။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းအမေကို ငါတို့ရွာကို ခေါ်လာတဲ့အခါ မင်းအဖေက သူမကို မြင်မြင်ချင်း ကြိုက်သွားတာ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့ လက်ထပ်လိုက်ကြတယ်။"</p> <p>လုယွီက အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး အတိတ်အကြောင်းကို ပြောချင်ပုံမရဘဲ ဘာမှမပြောတော့ပေ။</p> <p>ဒေါ်လေးကျောက်က သူမ၏ပေါင်ကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စားကြရအောင်။ ဝမ်းနည်းစရာတွေ ပြောမနေတော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save