Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၉၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>စားသောက်ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်သောအခါ လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျောက်၊ ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန် ထွက်သွားတော့မယ်။"</p> <p>ဒေါ်လေးကျောက် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ထွက်သွားရတာလဲ။"</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် ခွင့်ရက်ကုန်သွားပြီ၊ စစ်တပ်ကို ပြန်ရတော့မယ်။"</p> <p>ဒေါ်လေးကျောက်က "ဪ။" ထိုသို့ ပြောပြီး "ဒါဆိုရင်တော့ ပြန်ရမှာပေါ့။ နှစ်ကုန်ရင် ပြန်လာမှာလား။"</p> <p>ကျောက်ကန်းလည်း မေးလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြန်လာမှာလား။"</p> <p>လုယွီက ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါ်လေးကျောက်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် နှစ်သစ်ကူးတုန်းကြရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဦးလေး ရှု့တို့ကို ကန်တော့ဖို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့မယ်။"</p> <p>ဒေါ်လေးကျောက်နှင့် ကျောက်ကန်း၏ အမြင်တွင်တော့ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို မခေါ်လာခြင်းမှာ သူတို့ လက်ထပ်ထားသည့်အကြောင်း သိသွားလျှင် ရွာသားများ၏ အတင်းအဖျင်း စကားများကို ကျန်းနျန် ခံနိုင်ရည်မရှိမည်ကို စိုးရိမ်၍ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကြသည်။ လုယွီ၏ အမြင်တွင်တော့ ၎င်းတို့မှာ အကြောင်းရင်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် ကျန်းနျန်ကို သူ၏ ဇာတိအိမ်နှင့် နီးကပ်စွာ မနေစေချင်ခြင်းပင်။</p> <p>ကျောက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုပဲ ကောင်းပါတယ်။ ဆောင်းရာသီ အလယ်မှာ ဟိုသွားဒီသွား လုပ်နေရတာ အေးလွန်းတယ်။"</p> <p>စားပွဲပြီးလုနီးပါးတွင် ဒေါ်လေးကျောက်က ထျန်းရှီရွာရှိ ကျန်းမိသားစု၏ အခြေအနေကို ရုတ်တရက် ဖော်ပြလာသည်။ သူမက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။  "မင်းမိသားစုမှာ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်ပိုင်း ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မင်း သိလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ အဆင်မပြေမှု ဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် မရှိတော့ပေ။</p> <p>ဒေါ်လေးကျောက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ယောက်မ လျန်ချင်းက ဆင်းရဲဒုက္ခကို မခံနိုင်တော့လို့ လူဆိုးတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားတယ်။ ကလေးကို ပစ်ထားခဲ့ပြီးတော့ပေါ့။ မင်းအစ်ကိုက ကလေးအပေါ် ဒေါသတွေ ပုံချပြီး ကလေးကို သေလုမျောပါး ရိုက်နှက်ခဲ့တယ်။ မိသားစုတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာ၊ အိမ်နီးချင်းရွာကနေ ငါတို့ရွာအထိ ပျံ့နှံ့လာတာ ခြောက်လတောင် ရှိပြီ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ......</p> <p>ကျန်းမိသားစုက သူမနှင့် လုယွီကို ယွမ် ၃၀၀ ပေးရန် ကျန်နေသေးသည်။ သတ်မှတ်ရက်မှာ ငါးနှစ်ဖြစ်ပြီး ယခုဆိုလျှင် နှစ်နှစ်ခွဲတောင် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်းမိသားစုထံမှ ငွေပြန်မရသေးပေ။</p> <p>ကျန်းမိသားစု၏ အတင်းအဖျင်းများမှာ ထျန်းရှီရွာတစ်ရွာလုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက သူတို့သမီးကို ဆက်ဆံခဲ့ခြင်းနှင့်ပတ်သတ်ပြီး ဝဋ်လည်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောကြသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူတို့သမီးမှာ စစ်တပ်အရာရှိ မတ်နှင့်အတူ သက်တောင့်သက်သာ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဒေါ်လေးကျောက်က ဤမှတ်ချက်များမှာ အလွန် မှန်ကန်သည်ဟု တွေးမိသည်။ ကျန်းနျန်မှာ လုယွီနှင့်အတူ ပိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ရရှိနေပုံရသည်။</p> <p>ညစာ စားပြီးနောက် ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစု ပြန်သွားကြသည်။ လုယွီသည် မီးဖိုချောင်ရှိ ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီး ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်။ ညဘက်တွင် ကျန်းနျန်ကို ဖက်ထားစဉ် သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူ အိပ်ပျော်သွားပါက ကျန်းနျန်မှာ ယခင်ညကကဲ့သို့ ဖြစ်ရပ်မျိုး ထပ်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သူသည် မိုးလင်းခါနီးမှသာ နှစ်နာရီခန့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် နိုးလာသောအခါ လုယွီမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ သုံးနှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် လုယွီထက် အရင်နိုးလာခဲ့သည်။</p> <p>သူမ လှည့်ကာ လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပြန်လှဲလိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သူ၏ မျက်တောင်များကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ သူ၏ နှာတံတစ်လျှောက် ဆင်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို ထိမိသည်။</p> <p>လုယွီ၏ တည်ငြိမ်သော အသက်ရှူသံကို နားထောင်ရင်း ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး သူ၏ သိသာထင်ရှားသော လည်ဇလုတ်ကို အသာလေး ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ စပ်စုတတ်သော လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လုယွီဘက်မှ အသံနက်ကြီးနှင့် အက်ရှနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "မင်း ကိုယ့်ကို နှိပ်စက်နေတာလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ???</p> <p>သူမသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ သွေးကြောများ ထနေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်ရပြီး အံ့သြတကြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ရှင် အိပ်ပျော်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။"</p> <p>"အခုပဲ နိုးတာ။"</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ သွယ်လျသော ခါးကို ကိုင်ကာ သူမကို မလိုက်သည်။ "လှုပ်လှုပ်ရှားရှားနေကြရအောင်။"</p> <p>ကျန်းနျန် - !!!</p> <p>သူမသည် မနက်စောစောစီးစီး လုယွီကို အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့သင့်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်၏ လက်များမှာ အားမရှိတော့ဘဲ လုယွီ၏ ခွန်အားအောက်တွင်သာ ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမ အားကုန်သွားသောအခါ သူ၏ ကြင်နာမှုကို မရရှိခဲ့ဘဲ ပို၍ တင်းမာသော အပြုအမူများကိုသာ ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်ဝန်းဖြင့် သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ မချီသွားသည့် သူမအနီးက အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အသိစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရပြီး လက်ချောင်းများမှာလည်း လေးလံ ပင်ပန်းနေသည်။ လုယွီက သူမကို ကုတင်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး စိုစွတ်နေသော မျက်တောင်များကို နမ်းလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းအတွက် ရေနွေးသွားအပူပေးလိုက်ဦးမယ်။"</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် - ......</p> <p>ဒီလူမှာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ခွန်အားတွေ ရှိနေတာလဲ။</p> <p>လုယွီက ရေနွေး ပြင်ပေးပြီး ကျန်းနျန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကူညီပေးသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူမသည် မျက်နှာသစ်ရန် ခြံထဲသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ လုယွီက မနက်စာ ချက်ပြုတ်ကာ မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အိပ်ယာခင်းများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ကာ အဝတ်စတစ်ခုထဲ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>လက်ထဲတွင် အိတ်ကြီးတစ်လုံး ကိုင်ထားလျက် သူသည် တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး ကျန်းနျန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ကျောက်ကန်းမှာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ အစောကြီး ထွက်သွားမည်ကို သိသဖြင့် သူတို့ကို ပို့ရန် မြည်းလှည်းတစ်စီးကို ငှားပေးခဲ့သည်။</p> <p>မြို့သို့ ရောက်သောအခါ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ ဘတ်စ်ကား စီးကြသည်။ ခရီးလမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းသောလမ်းဖြစ်ပြီး လုယွီသည် မျက်လုံးမှိတ် အနားယူနေရင်း ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဘူတာရုံသို့ ရောက်သောအခါ လုယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကြောများ ထနေသည်ကို ကျန်းနျန် သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>သူမ အံ့သြသွားပြီး သူ၏လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘာဖြစ်တာလဲ။"</p> <p>လုယွီက သူ၏ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ "မနေ့ညက ကောင်းကောင်း မအိပ်လိုက်ရဘူး။ နည်းနည်းလောက်ပဲ အနားယူလိုက်တာ။"</p> <p>သူတို့၏ ဇာတိတွင် ရှိနေစဉ် လုယွီသည် အိပ်ပျော်သွားလျှင် ကျန်းနျန် ဒုက္ခရောက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ပင်ပန်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူသည် ခဏမျှ အနားယူရန်အတွက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကားပေါ်က ဆင်းပြီးနောက် သူတို့ ရထားဘူတာရုံသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ လုယွီသည် ညနေ ၄ နာရီ ရထားအတွက် အိပ်စင် လက်မှတ် နှစ်စောင် ဝယ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်မှာ နေ့လယ် ၁ နာရီခွဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အစိုးရစားသောက်ဆိုင်တွင် နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရထားဘူတာရုံရှိ စောင့်ဆိုင်းခန်းသို့ သွားကြသည်။ စောင့်ဆိုင်းခန်းမှာ လူပြည့်နေပြီး လုယွီသည် ကျန်းနျန်အတွက် ထိုင်ခုံတစ်နေရာ ရှာပေးသည်။ သူမက သူ့ကို သနားသဖြင့် မထိုင်ချင်ပေ။ လုယွီက သူမကို ထိုင်ခိုင်းစေသည်။</p> <p>သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "တာဝန်ထမ်းဆောင်တဲ့ကာလမှာ သုံးရက်လောက် အိပ်မပျော်တာက ကိုယ့်အတွက် သာမန်ပါပဲ။"</p> <p>အနီးနားတွင် ထိုင်နေသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဤအရာကို မြင်ပြီး ပြုံးလျက် မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလေးပဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန်က ပြန်ပြုံးပြပြီး ထိုအမျိုးသမီးနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရေများစွာ သောက်ထားသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် အိမ်သာ သွားရန် လိုအပ်လာသည်။ လုယွီသည် သူမ၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်သဖြင့် လိုက်သွားသည်။ အိမ်သာအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေစဉ် လုယွီသည် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စစ်ယူနီဖောင်း အစိမ်းရောင် နွေရာသီ ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ ရှိနေသည်။ သူတို့မှာ စကားပြော ရယ်မောနေကြပြီး စုံတွဲတစ်တွဲနှင့် တူနေသည်။</p> <p>"ပြီးပြီ။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် အိမ်သာထဲမှ ထွက်လာပြီး လုယွီက အဝေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လူပြည့်နေသော စောင့်ဆိုင်းခန်းထဲတွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ထိုင်ခုံနေရာသို့ လမ်းပြပေးနေပြီး ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဂရုစိုက်နေသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် လျိုချမ့်ကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ထားပေ။</p> <p>ထို့အပြင် သူမနှင့် လုယွီတို့သည် သူ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ရှုပ်နေသည်ကို ကိုယ်တိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ရှု့ယန်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ အိမ်တွင် ရှိနေပြီး စစ်တပ်ဇနီးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ အထင်သေးမှုကို ခံနေရသည်။ လျိုချမ့်က သူ၏ လစာမှ အနည်းငယ်ကိုသာ သူမကို ပေးထားပြီး မိသားစုအတွက် စားဝတ်နေရေးပင် မနည်းရုန်းကန်နေရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမက လျိုချမ့်သည် လပေါင်းများစွာ ပြန်မလာခဲ့သဖြင့် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုဖြင့် အလုပ်များနေသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ယခု ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အပြင်တွင် ဖောက်ပြန်နေခြင်းမှာ ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ဒေါသထွက်ပြီး လျိုချမ့်ကို တည့်တည့်သွားရောက် ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ လုယွီသည် သူ့ဘေး၌ ကျော်ဖြတ်သွားသော ပုံရိပ်သေးသေးလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>လုယွီ - ......</p> <p>သူသည် ကျန်းနျန်ကို လူအုပ်ထဲမှ ကာကွယ်ပေးရင်း အမြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် လူအုပ်ကို တိုးဝင်သွားပြီး လျိုချမ့်သည် အမျိုးသမီးနှင့်အတူ ထိုင်နေကာ အိတ်ကြီးကို မြေပြင်ပေါ် ချထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လျိုချမ့်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို ဗိုက်ဆာလားဟု မေးကာ ကွတ်ကီးနှင့် မက်မွန်သီးမုန့်ကြွပ်ကို ထုတ်ပေးပြီး ဘယ်တစ်ခုစားချင်သလဲဟု မေးနေသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်ရော လုယွီပါ သူတို့၏ မျက်နှာများ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် အော်လိုက်သည်။ "လျိုချမ့်။"</p> <p>လျိုချမ့်က သူမကို လှည့်ကြည့်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ပြေးသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို ပါးရိုက်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှု့ယန်ကို မင်း ဘယ်လို မျက်နှာနဲ့ ကြည့်ရဲတာလဲ။ သူမက ရှင့်အတွက် သားနှစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့ပြီး ကလေးတွေနဲ့ အတူ ရိက္ခာနည်းနည်းလေးနဲ့ နေ့တိုင်း ရုန်းကန်နေရတာကို ရှင်ကတော့ ဒီမှာ အပျော်ကျူးပြီး တခြားမိန်းမအတွက် ကွတ်ကီးနဲ့ မက်မွန်သီးမုန့်တွေ ဝယ်ပေးနေတာလား။ ရှင် ရှု့ယန်နဲ့ ကလေးတွေအတွက် တစ်ခါလောက်တောင် ဘာတွေဝယ်ပေးဖူးလို့လဲ။ ရှင် ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ရဲ့လား။ ရှင် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ရဲ့လား။"</p> <p>ကျန်းနျန်၏ အသံမှာ အော်ဟစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိပြီး ဆူညံနေသော စောင့်ဆိုင်းခန်းထဲရှိ လူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>လူများစွာသည် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် လျိုချမ့်ကို စစ်ယူနီဖောင်းနှင့် မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ အချို့မှာ လျိုချမ့်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးအကြောင်းကို အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်သွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျန်းနျန်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နင်က ဘယ်သူလဲ။ လူတွေကို ရိုက်ပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံနေတာ ဘာသဘောလဲ။"</p> <p>"ငါက လျိုချမ့်ရဲ့ အိမ်နီးချင်း။ ငါက သူ့မိန်းမရဲ့ အမျိုးပဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန်က မဆုတ်မနစ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ လျိုချမ့်သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာပြီး သူ၏ ပါးပေါ်က လက်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့နောက်က အမျိုးသမီးကို ပြောသည်။ "အရင် ထိုင်နေဦး။ ငါ သူတို့နဲ့ စကားပြောဖို့ လိုတယ်။"</p> <p>လျိုချမ့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်က အကြည့်များကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကျန်းနျန်ကို တောင်းပန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည်။ "ငါတို့ တစ်ယောက်ချင်း စကားပြောလို့ ရမလား။"</p> <p>ကျန်းနျန်က နောက်မဆုတ်‌ခဲ့ပေ။ "ဒီမှာ ပြောလို့ မရဘူးလား။ ဒီမှာပဲ ပြောကြရအောင်။"</p> <p>သူမသည် လျိုချမ့်ကို ယနေ့ ဘာမျက်နှာသာမှ မပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဤအရာကို မြင်သောအခါ လျိုချမ့်သည် ကျန်းနျန်၏ နောက်က လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီ၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် ကြုတ်ထားပြီး မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ သူက စိတ်မဝင်စားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မှားယွင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီမှာပဲ ဆွေးနွေးပါ။"</p> <p>လျိုချမ့်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ကာ ဘေးက အမျိုးသမီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူက ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲ့ ညီမပါ။ ငါ သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ ကူညီပေးနေတာပါ။ မင်းတို့ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။"</p> <p>နောက်ထပ် ရှင်းလင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပါလား။</p> <p>လျိုချမ့်၏ ယခင်က ကျန့်ဟုန်နှင့် ပတ်သက်ခဲ့သည်ကို ကျန်းနျန် မှတ်မိနေသည်။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ယခု ဤအပြုအမူဖြင့် သူမသည် လျိုချမ့်ကို ထပ်ရိုက်ချင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမ အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီရက်ပိုင်း နားနေတာလား။"</p> <p>လျိုချမ့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ခွင့်ယူထားတာ။"</p> <p>ကျန်းနျန် ခနဲ့လိုက်သည်။ "ရှက်က တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ ခွင့်ယူချိန် ရှိပေမယ့် ရှင့်ရဲ့  မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို သွားကြည့်ဖို့ အချိန်မရှိဘူးလာ်။ ရှင့်ရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ အိမ်မှာ ရှင့်ကို စောင့်နေကြတာကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။"</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်က လူများမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုပြီး လက်ညှိုးထိုးနေကြသည်။ လျိုချမ့်၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် နီမြန်းလာခဲ့သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်နဲ့ သူ့ကြားမှာ ရှင်းပါတယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လိုပဲ ထင်ထင်ပါ။ ကျွန်တော် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုနဲ့ အလုပ်များနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲဘော်က ကူညီပေးဖို့ ပြောလို့သာ ကျွန်တော် ခွင့်ယူခဲ့တာ။"</p> <p>သူသည် အခြေအနေအရ ဒုက္ခရောက်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောဆိုနေသည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက စိတ်တိုတိုဖြင့် ကျန်းနျန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မအစ်ကိုက ဗိုလ်ကြီးလျိုကို ကျွန်မကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးဖို့ ပြောခဲ့တာ။ ရှင်တို့ တိုင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မအစ်ကိုဆီ သွားတိုင်လိုက်။"</p> <p>လျိုချမ့်က အဖြေမစောင့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု၊ ကျွန်တော်တို့ စကားနည်းနည်း ပြောလို့ရမလား။"</p> <p>သူတို့၏ သဘောတူညီချက်ကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ရထားဘူတာရုံ အပြင်ဘက်သို့ သွားလိုက်သည်။</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းလေးများကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိခိုက်အောင် ဂရုစိုက်ပါ။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို ထိန်းထားလိုက်သည်။ သူမသည် လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ "ကျွန်မ ရှု့ယန်အတွက် သနားတယ်။ သူမ ဒီအခြေအနေမျိုးကို မခံစားသင့်ဘူး။"</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး လျိုချမ့်ဆီကနေ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သိအောင် လုပ်ကြတာပေါ့။"</p> <p>သူတို့သည် ရထားဘူတာရုံမှ ထွက်သွားပြီး လျိုချမ့်သည် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုအောက်တွင် ဆေးလိပ်သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ နီးကပ်လာသောအခါ လျိုချမ့်သည် ဆေးလိပ်ကို ငြှိမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူက တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ရဲဘော်ရဲ့ ညီမပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ ကူညီပေးနေတာပါ။"</p> <p>သူ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ရှု့ယန်အပေါ် ဘာမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော် စစ်ယူနီဖောင်း ဝတ်ထားတာမလို့ ဒီလောက် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှု့ယန်ကို ဒီအကြောင်း မပြောပါနဲ့၊ သူမက ပြဿနာတွေ ထပ်ရှာနေလိမ့်မယ်။"</p> <p>သူ၏ စကားများမှာ သွယ်ဝိုက်၍ ရှု့ယန်ကို အပြစ်တင်နေသည်။ ကျန်းနျန်သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လျိုချမ့်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုပါးရိုက်ချက်ကြောင့် လျိုချမ့်၏ မျက်နှာမှာ ဘေးသို့ စောင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျန်းနျန်နှင့် စကားများရန် ပြင်လိုက်စဉ် လုယွီက သူ၏ လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး လျိုချမ့်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> "ရှု့ယန်က မင်းနောက်ကို လိုက်လာရတာ တော်တော် ပင်ပန်းခဲ့တာပါ။ မင်း သူမကို မတရားလုပ်ခဲ့ရင် မင်းရဲ့ အခြေအနေကို အထက်အရာရှိတွေကို ငါ တိုင်ကြားမယ်။"</p> <p>လျိုချမ့်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့တော့ ကျွန်တော် ဘာမှ မကြောက်ဘူး။ ကျွန်တော် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။"</p> <p>သူသည် နာကျင်နေသော မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့၏ ချစ်ခင်ယုယနေပုံကို မြင်လိုက်ရသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်…"</p> <p>လုယွီက မရှက်နေတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ လက်ထပ်ထားကြတယ်။"</p> <p>လျိုချမ့် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လျိုချမ့်၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လျက် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ရှု့ယန်ကို မတရားလုပ်ရင် ရှင့်အကြောင်း တိုင်စာ ရေးပေးမယ်။ ရှင် ရှု့ယန်ဘဝကို ခက်ခဲအောင် လုပ်ရင် ရှင့်ဘဝကိုလည်း ကျွန်မ ခက်ခဲအောင် လုပ်ပစ်မယ်။"</p> <p>လျိုချမ့် - ......</p> <p>ညနေ ၄ နာရီ ရထားမှာ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ကျန်းနျန်သည် ရထားဘူတာရုံထဲသို့ ဝင်သွားစဉ် လျိုချမ့်သည် ရောင်ရမ်းနေသော မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေကာ စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူက စိတ်မရှည်ဘူးလား။</p> <p>သူမ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေသည်။</p> <p>လျိုချမ့်လိုမျိုး လူယုတ်မာနဲ့ တွေ့ရတာ တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ။</p> <p>အိမ်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ရိက္ခာနည်းနည်းလေးနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ရှု့ယန်အကြောင်း တွေးမိသောအခါ ကျန်းနျန်မှာ ပို၍ပင် သနားစိတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save