BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၉၇</h2>

စစ်သားလေး ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ အခန်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဒီလိုအချိန်ကြီး ဘယ်သူက ရှင့်ကို လာရှာတာလဲ။"

လုယွီ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ "ကိုယ်လည်း မသိဘူး။"

သူသည် ဆောင်းတွင်းဝတ် အင်္ကျီအထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်လည်း သူ၏ လက်အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ နောက်မှကပ်လျက် လိုက်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်လေ။"

သူမသည် ဘယ်သူများ ဖြစ်နေမလဲဆိုသည်ကို အတော်လေး သိချင်နေမိသည်။

လုယွီက သူမ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်မှာ အေးတယ်၊ အနွေးထည် ထူထူဝတ်ခဲ့ဦး။"

"အင်း။"

ကျန်းနျန် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ကာ ဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး လုယွီနှင့်အတူ စစ်စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် အပြင်ထွက်လာကြသော ထျန်မိုင်၊ နင်ရှို့တို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ခြောက်လတာ ကာလအတွင်း နင်ရှို့လေးမှာ အရင်လို ခေါင်းငုံ့မနေတော့ဘဲ စကားပြောရန်ပင် ရဲတင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ကျန်းနျန်ကို မြင်သည်နှင့် "ဒေါ်ဒေါ်ကျန်း" ဟု ရွှင်ရွှင်ပျပျ ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က နင်ရှို့၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာမကျီဆီ သွားမလို့လား။"

နင်ရှို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဆရာမကျီ မနေ့က ရောက်လာတယ်။"

ထျန်မိုင် ပြောလိုက်သည်။ "သူမက ဆရာမကို တွေ့ချင်လွန်းလို့ မနက်စာတောင် မစားဘူးလေ။ အခု နှင်းတွေလည်း ကျနေပြီဆိုတော့ ပိုမထူခင် သူမကို အမြန်လိုက်ပို့ပေးမလို့။"

ကျန်းနျန် နင်ရှို့ကို မေးလိုက်သည်။ "သမီးရဲ့ ပုံဆွဲတာတွေ ဘယ်လိုလဲ။"

နင်ရှို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဆရာမက သမီးကို ချီးကျူးတယ်၊ ပုံဆွဲတာ အရမ်းတော်တယ်တဲ့။"

လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း နင်ရှို့မှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမတွင် ပုံဆွဲပါရမီ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသလို နင်ချန့်ကတော့ ပညာရေးမှာ ထူးချွန်သည်။ နင်ချန့်သည် ကျောင်းစာတွင် သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး အခြားကျောင်းသားများကို အမီလိုက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမသည် ကြိုးစားလွန်းသဖြင့် ညသန်းခေါင်အထိ စာကြည့်တတ်ကြောင်း ထျန်မိုင်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောပြခဲ့သည်။

ညီအစ်မ နှစ်ယောက်လုံးမှာ သူတို့ ဝါသနာပါရာ နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် အောင်မြင်နေကြသည်မှာ ထျန်မိုင်နှင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်တို့အတွက် များစွာ စိတ်ချမ်းသာစရာ ဖြစ်နေသည်။

စစ်စခန်းဂိတ်ဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ထျန်မိုင်နှင့် နင်ရှို့တို့က အရင်ဆုံး ထွက်သွားကြသည်။ နှင်းများမှာ အရှိန်မပြင်းသော်လည်း သူတို့၏ ပခုံးနှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် တင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို ပြုံးကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အိုသွားပြီလို့ ရှင် ထင်လား။"

ထို့နောက် သူမသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ယှက်နွယ်နေသော လက်ချောင်းလေးများကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

လုယွီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ အတူတူ တကယ် အိုမင်းသွားကြမှာပါ။"

"တပ်ရင်းမှူးလု တပ်ရင်းမှူးကို လာရှာတဲ့လူက ဒီမှာပါ။"

စစ်သားလေး၏ အသံကို မနီးမဝေးက ကြားလိုက်ရသည်။ လုယွီ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်ကလည်း လိုက်ကြည့်မိသည်။ ထိုနေရာတွင် ခပ်ထူထူ ဂွမ်းခံအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး နားရွက်ဖုံးပါသည့် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူ့မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရိတ်မထားသည့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများဖြင့် ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

ကျန်းနျန် ထိုလူကို မှတ်မိသွားသည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လက ရထားပေါ်တွင် ဆုံခဲ့ဖူးသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။

သူက လုယွီကို လာရှာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းနျန်သည် လုယွီထံမှ ခဏတာ တင်းမာမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ အလိုလိုသိစိတ်အရ လုယွီသည် ဤလူကို သေချာပေါက် သိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူ အသိမပေးချင်လျှင် သူမအနေဖြင့် အတင်းအကျပ် မေးမြန်းမည် မဟုတ်ပါ။

"အဲ့ဒီဘက်ကို သွားရအောင်။"

လုယွီက သူမကို ခေါ်သွားရာ ထိုလူ၏ ဦးထုပ်ပေါ်တွင် နှင်းများ တင်နေပြီး အဖြူရောင် အလွှာလေး ဖြစ်နေသည်။

ထိုလူက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "မတွေ့တာ ကြာပြီ"

ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းလေးကို စေ့ထားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ လုယွီကတော့ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ခများ ဘာလိုချင်လို့လဲ။"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ပြုံးပြီး မေးခဲ့သည်။ "မင်း ငါ့ကို မှတ်မိလား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မှတ်မိပါတယ်၊ ရထားပေါ်မှာ ဆုံခဲ့တယ်လေ။"

"မင်း မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ။"

ထိုလူက အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း ဆေးလိပ်ရှာသည့်အလား အိတ်ကပ်ထဲ လက်နှိုက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှမရှိသဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

လုယွီကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ သူဆက်ပြောမည့် စကားကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုလူက ဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ နှင်းများကို ခါလိုက်သည်။ သူသည် စကားကို မည်သို့စရမည်ကို တွေးတောနေသကဲ့သို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီးမှ ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ရှန်အိုက်ကို သိလား။"

'ရှန်အိုက်' ဆိုသည့် အမည်ကို ပြောလိုက်မှသာ ထိုလူက လုယွီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လာသည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ နက်မှောင်ကာ ခံစားချက်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပါ။ လုယွီ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည့် ကျန်းနျန် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထား သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ထိုလူက 'ရှန်အိုက်' ဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် လုယွီ၏ လက်ချောင်းများက ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ အနည်းငယ် နာကျင်သွားရသည်။ သူမ၏ အလိုလိုသိစိတ်အရ 'ရှန်အိုက်' ဆိုသည်မှာ လုယွီ၏ မွေးမိခင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ဤစာအုပ်၏ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် လုယွီ၏ မိခင်အမည်ကို ဖော်ပြမထားသော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ဇာတိမြို့ကို ပြန်စဉ်က အဒေါ်ကျောက်က လုယွီ၏ မွေးမိခင်မှာ မျိုးရိုးအမည် 'ရှန်' ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး မျက်တောင်များက သူ၏ လှုပ်ခတ်နေသော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ လုယွီကို သိလာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို တစ်ခါမှ ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်ခဲ့ပါ။ ယခုအချိန်တွင်လည်း သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သူမ မသိနိုင်သေးပါ။

နှင်းများက တဖြည်းဖြည်း ပိုထူလာခဲ့သည်။

လုယွီသည် ထိုလူကို စိုက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီး အေးစက်စက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်။"

ထိုလူက ဦးထုပ်ပေါ်က နှင်းများကို ခါထုတ်ပြီး ပြန်ဆောင်းလိုက်သည်။ လုယွီ၏ အလွန်အမင်း အေးစက်သော အမူအရာရှိနေသော်လည်း ထိုလူ၏ မျက်နှာတွင် အကြင်နာတရား အနည်းငယ် ပါဝင်သော အပြုံးမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ "ငါ့နာမည်က တုကျန်းပါ။ ရှင်းကျန်းဇာတိပေါ့။ မင်း ငါ့ကို တုကျန်း လို့ ခေါ်နိုင်သလို ဦးလေးတု လို့လည်း ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ငါ ပြောစရာ နှစ်ခု ရှိတယ်။"

ထို့နောက် သူသည် ဘေးရှိ ဂုန်နီအိတ်ကြီးကို မကာ လုယွီ၏ ခြေရင်းတွင် ချလိုက်သည်။ "ဒါက ရှင်းကျန်းက လက်ဆောင်တွေပါ။ မင်းနဲ့ မင်းဇနီးအတွက် ရှောင်အိုက်ကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးထားတဲ့ မြေခွေးသား လည်ကတုံးအင်္ကျီ ပါသလို ဒီမှာ ရှာမရနိုင်တဲ့ ဒေသထွက် မုန့်တွေလည်း ပါပါတယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ငါပြန်ရောက်တဲ့အခါ ပိုပို့ပေးပါ့မယ်။"

"ဒါက ပထမအချက်ပဲ။"

တုကျန်းက ဆေးလိပ်ငတ်နေသည့်အလား သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။

ရထားပေါ်တွင် တွေ့ခဲ့သည့် သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ ယခုအခါ အတန်ငယ် နွမ်းနယ်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ပေါ်လာသည်ကို ကျန်းနျန် စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်နေမိသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း သူ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူမ မသိနိုင်ပါ။

ကျန်းနျန်၏ အတွေးများကို လုယွီ၏ အသံက ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူက တုကျန်းကို မေးလိုက်သည်။ "ဒုတိယအချက်က ဘာလဲ။"

တုကျန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှန်အိုက်က မင်းကို တွေ့ချင်နေတာ။ သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေက သိပ်မကောင်းသလို လူကလည်း အားနည်းနေတယ်၊ ဒါကြောင့် လေးရက်၊ လေးညကြာမယ့် ရထားခရီးကို မခံနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါက သူမကို လာခွင့်မပေးဘဲ ကိုယ်တိုင် လာပြောတာပါ။ အကယ်၍ မင်းကသာ သူမကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းနဲ့ မင်းဇနီးတို့ ရှင်းကျန်းကို လာခဲ့လို့ ရပါတယ်။"

သူက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက ဒုတိယအချက်ပဲ။"

"မင်းအမေက ဘဝမှာ အတော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ရတာပါ။ မင်း ဆယ်နှစ်သားအရွယ်မှာ သူမ မင်းကို ထားခဲ့တာက မှားတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ သူမကိုယ်စား ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့မှာ တောင်းပန်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူးဆိုတာ သိပေမယ့်လည်းပေါ့။"

တုကျန်းက အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လုယွီကို ရှင်းကျန်းက လိပ်စာ ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုင်သည်။  "မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်များနေကြမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ အကြာကြီး မဆွဲထားတော့ပါဘူး။ အကယ်၍ မင်းတို့ လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ငါ ပြင်ဆင်ထားလို့ရအောင် ကြိုပြီး ကြေးနန်းရိုက်လိုက်ပါ။ တကယ်လို့ မလာဖြစ်ရင်လည်း…" သူက ခဏရပ်ကာ ထပ်လိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့။ နှင်းတွေ ထူလာပြီဆိုတော့ မင်းတို့ ပြန်ကြတော့။"

နှင်းထူထူထဲတွင် ကျောအနည်းငယ် ကိုင်းကာ ထွက်ခွာသွားသော တုကျန်း၏ ကျောပြင်ကို ကျန်းနျန် ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူမသည် လုယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက ခြေရင်းက ဂုန်နီအိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမက သူ့လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ညှစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ချမ်းနေပြီလား။"

လုယွီက သူမကို လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူ၏ အသံမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသလိုပင်။ "နည်းနည်းပါ။"

"ကျွန်မတို့ ပြန်ရအောင်။"

လုယွီက ဂုန်နီအိတ်ကို မကာ ကျန်းနျန်ကို ခေါ်ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူတို့ စကားမပြောဖြစ်ကြပါ။ အိမ်ရောက်သည့်အခါ လုယွီက အိတ်ကို အခြားအခန်းတစ်ခုတွင် ထားလိုက်ပြီး ဟင်းချက်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ကျန်းနျန်ကတော့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး အခန်းထဲသို့ မဝင်ဖြစ်ခဲ့ပါ။

လုယွီ၏ အမေကိစ္စကို မည်သို့စကားစရမည်ကို သူမ မသိပါ။

လုယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏မိခင်မှာ သူ ဆယ်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခု နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမှ သူစိမ်းတစ်ယောက်က လာပြီး သူမက သူ့ကို တွေ့ချင်နေသည်ဟု လာပြောခြင်းဖြစ်သည်။

မည်သူမဆို ထိုကဲ့သို့သော သတင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ညစာစားပြီးနောက် လုယွီက တပ်ရင်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဖန့်မိန်ထံမှ ကြေးနန်းတစ်စောင် ရရှိခဲ့ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် မက်ဆေ့ခ်ျလေး ပါရှိသည်။ "နှစ်သစ်ကူးမှာ လာလည်ကြ။"

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းနျန်က စာသားတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည် အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ အချိန်ရရင် လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ထိုညက လုယွီ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ အတော်လေး နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေစဉ် ကုတင်လေး အနည်းငယ် နိမ့်ဆင်းသွားပြီး တင်းကျပ်သော ဖက်လဲတကင်း ပြုမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူမသည် လုယွီ၏ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သွားတော့သည်။ သူမက သူ၏ တင်းမာနေသော လက်မောင်းကို တို့ထိရင်း သူ၏ လည်ပင်းနားသို့ တိုးကပ်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက် နွေးနေတာလဲ။"

ပုံမှန်ဆိုလျှင် အပြင်က ပြန်လာသူမှာ အေးစက်နေတတ်သည် မဟုတ်လား။

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားနေသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ "မင်းကို အအေးမိစေမှာစိုးလို့ ရေနွေးဝတ်နဲ့ အရင် နွေးအောင် လုပ်ခဲ့တာလေ။"

ကျန်းနျန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေဆဲပင်။ နောက်တစ်ခဏတွင် လုယွီက သူမကို မပြီး သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ ထိုင်စေလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - …

လုယွီ၏ လည်ချောင်းမှ အသံခပ်တိုးတိုး ထွက်လာခဲ့သည်။ "နျန်နျန်။"

ထိုနက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံကြောင့် ကျန်းနျန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး အရိုးများပင် ပျော့ခွေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီည လုယွီ ဘာဖြစ်နေမှန်း သူမ မသိပါ။ ထိုတွေ့ဆုံမှုမှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်မှာ လုယွီ၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် အမှတ်အသား အချို့ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ တောင်းပန်တော့မှသာ သူက သူမကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

လုယွီက သူမကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးပြီးနောက် သူမဘေးတွင် လဲလျောင်းကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူက သူမ၏ နားရွက်လေးကို နမ်းလိုက်ရာ ပင်ပန်းနေသော ကျန်းနျန်က ညည်းတွားသလို ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်က ကြေးနန်းပို့ထားတယ်၊ နှစ်သစ်ကူးကို တုန်းရှီမြို့မှာ လာကုန်ဆုံးဖို့ ဖိတ်ထားတာ။ ကျွန်မ ဘာမှ အသေအချာ ပြန်မပြောရသေးဘူး။"

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်များကို သူ၏ မေးစေ့ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးရင်း ဘာမှမပြောဘဲ ပြတင်းပေါက်က လာနေသော မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

နှင်းများမှာ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက် ကျနေပြီး ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုးအလုပ်မှာလည်း ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ နှင်းများ ရပ်သွားသည်နှင့် ပန်းထိုးထည်များကို မြို့ထဲသို့ သွားပို့ရန်နှင့် ကောမိန်ကို လောလောဆယ်တွင် ပန်းထိုးလက်ရာအသစ်များ လက်မခံနိုင်တော့ကြောင်း အသိပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ လုယွီ ရှင်းကျန်းကို သွားနိုင်ခြေရှိသည်ဟု သူမ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားနေရသည်။

မကြာမီ ၁၂ လပိုင်း၊ ၈ ရက်နေ့ ရောက်လာကာ ချန်ယောင်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့၏ မင်္ဂလာနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချန်ယောင်သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လကတည်းက မင်္ဂလာဆောင်ရန် လျှောက်လွှာတင်ထားခဲ့သလို အစ်မထျန်တို့နှင့် တစ်တိုက်တည်းမှာပင် မိသားစု တိုက်ခန်းတစ်ခုကိုလည်း တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။ ၈ ရက်နေ့၏ ရာသီဥတုမှာ အတော်လေး နွေးထွေးနေပြီး ချန်ယောင်၏ မင်္ဂလာဆောင်အဖွဲ့တွင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်၊ ဗိုလ်ကြီးရန်၊ ဗိုလ်ကြီးဖန်နှင့် ဗိုလ်ကြီးလိန်တို့ ပါဝင်ကြသည်။

လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့သည် တပ်ရင်းတွင် ချန်ယောင်အား ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ ချန်ယောင်သည် မိဘမဲ့ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူ၏အဒေါ်တစ်ဦးတည်းသာ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ဗိုလ်ကြီးဟဲ နှင့် အစ်မလန်တို့လည်း စီစဉ်မှုများကို ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။

ရှု့ရွှယ်၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ ယွဲ့ချောင် တက်ရောက်ခြင်း မရှိသလို သူမသည် ကွမ်လုကိုလည်း မတက်ရန် တားမြစ်ထားခဲ့သည်။

ကွမ်လုကတော့ မသိသော်လည်း ယွဲ့ချောင်က ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများတွင် အလွန် အယူသည်းသူဖြစ်သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးများသည် သတို့သမီးနှင့် မဆုံသင့်ကြောင်း၊ ဆုံမိပါက သတို့သမီးအတွက် ကံမကောင်းမှုများ ယူဆောင်လာနိုင်ကြောင်း သူမက ဆိုသည်။ နေ့လယ်စာ အချိန်တွင် ဟဲယွဲ့က မင်္ဂလာစားပွဲမှ ဟင်းသုံးမျိုးကို ကွမ်လုနှင့် ယွဲ့ချောင်တို့၏ အိမ်သို့ ယူလာပေးသဖြင့် သူတို့ အရင်ဆုံး စားသောက်လိုက်ကြသည်။

နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်ယောင် နေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းမှာ အထူးသဖြင့် ဆူညံစည်ကားနေတော့သည်။ အထူးသဖြင့် ညဘက် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပချိန်တွင် လူအများအပြားက ချန်ယောင်ကို ဝိုင်းပြီး နောက်ပြောင်နေကြသည်။

ကျန်းနျန်ကတော့ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ကုတင်ပေါ် လဲလျောင်းနေစဉ် ညတစ်နာရီခန့်တွင် တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရကာ မကြာမီ လုယွီ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းနျန်က သူ့ထံမှ ဖျော့တော့သော အရက်နံ့ကို ရနေဆဲပင်။

လုယွီက စောင်ကို မကာ လှဲလျောင်းလိုက်သည်။ သူက ကျန်းနျန်ကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို နမ်းကာ မေးခဲ့သည်။ "မင်း နိုးသွားတာလား။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် သောက်လာတာလား။"

လုယွီ - "အင်း... သူတို့က ဝိုင်နည်းနည်း သောက်ဖို့ အတင်းတိုက်လို့ပါ။"

"နျန်နျန်။"

သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှသွားပြီး ကျန်းနျန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးမှာ ကိုယ်တို့ ရှင်းကျန်းကို သွားကြရအောင်။ စုန့်ပိုင်နဲ့ ထန်ဇီတို့လည်း အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ ဟိုရောက်ရင် သူတို့ဆီလည်း ဝင်လည်လို့ရတာပေါ့။"

***

Book List