BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး</h2>

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၉၈</h2>

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်မောင်းကို လုယွီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် တင်ထားရင်း သူ၏ တင်းမာသော မေးရိုးကို မော့ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာပဲဆုံးဖြတ် ဆုံးဖြတ်၊ ကျွန်မကတော့ ရှင့်သဘောအတိုင်းပါပဲ။"

တုကျန်း လာရောက်ပြီးကတည်းက လုယွီ ရှင်းကျန်းကို သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ သံသယရှိခဲ့ရာ ယခုအခါ သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်သွားပြီဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက လုယွီသည် သူ၏ မွေးမိခင်၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ့မိခင်နှင့် ပတ်သက်သူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာချိန်တွင် သူမသာ သူ၏နေရာမှာဆိုလျှင်လည်း ထိုအမျိုးသမီးကို တွေ့ဆုံပြီး ဘာကြောင့် ထားခဲ့ရလဲဆိုသည်ကို မေးချင်မိမည်မှာ အမှန်ပင်။

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ ခေါင်းထိပ်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။

သူတို့သည် ၁၂ လပိုင်း၊ ၂၄ ရက်နေ့တွင် ရှင်းကျန်းသို့ သွားရန် စီစဉ်ထားကြသည်။ လုယွီသည် စုန့်ပိုင်ထံ ကြေးနန်းရိုက်ရန် စောစောထခဲ့သည်။ ထိုနေ့သည် တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်သဖြင့် လုယွီ အလုပ်ပိတ်ရက် ဖြစ်ရုံသာမက ချန်ယောင်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့ လင်မယား တရားဝင် လာရောက် မိတ်ဆက်သည့် နေ့လည်း ဖြစ်သည်။ မနက်စာ စားပြီးနောက် ချန်ယောင်နှင့် သူ၏ ဇနီးသည်တို့ ရောက်လာကြသည်။

သူတို့သည် ကြက်ဥနှင့် နို့မှုန့်များကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ချန်ယောင် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ဝမ်းသာအားရ ခေါ်လိုက်သည်။

ရှု့ရွှယ်သည် နောက်က လိုက်လာပြီး လုယွီကို နှုတ်ဆက်ကာ ကျန်းနျန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက ကျန်းနျန်ကို အစ်မကျန်း ဟုပဲ ဆက်ခေါ်ဝေါ်နေဆဲပင်။ ယောက်မ ဟု ခေါ်သည်ထက် အစ်မကျန်းဟု ခေါ်ရသည်မှာ ပို၍ ရင်းနှီးသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ "အစ်မကျန်း ကျွန်မ မနက်ဖြန် ချန်ယောင်နဲ့အတူ ဇာတိမြို့ကို ပြန်တော့မလို့။"

အိမ်ပြန်မည့်အကြောင်း ပြောနေသော်လည်း ရှု့ရွှယ်သည် မျက်လုံးလေးများကို အောက်ချထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပါ။

ကျန်းနျန်သည် ရှု့ရွှယ်၏ အခြေအနေကို အနည်းငယ် သိထားသည်။ သူမ မနေ့က ချန်ယောင်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်မှ ရောက်မလာခဲ့ကြချေ။

"အစ်မကျန်း..."

ရှု့ရွှယ်သည် အသံအနည်းငယ် တုန်ယင်ကာ မျက်လုံးလေးများ နီမြန်းလာသည်။ သူမက ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်မင်္ဂလာဆောင်ကို မိသားစုဝင် တစ်ယောက်မှ လာမကြည့်ကြတာ ဘယ်လောက် နာကျင်ရလဲဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ တကယ် နားလည်သွားတယ်။"

သူမသည် မျက်ရည်များကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားရင်း အိမ်မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မတို့ ပြန်တာက မိဘတွေကို သွားတွေ့ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဘိုးနဲ့ အဘွားရဲ့ ဂူကို သွားကန်တော့ပြီး ကျွန်မ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် သွားပြောပြဖို့ပါ။"

ကျန်းနျန်က ရှု့ရွှယ်၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါလည်း ကောင်းတဲ့အရာပါပဲ။"

သူမ ခဏရပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်အပေါ် ဂရုမစိုက်တဲ့ လူတွေအတွက် ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့၊ အဲ့ဒါက မထိုက်တန်ပါဘူး။ အဲ့ဒီအစား နင်က ပိုပြီး ကောင်းမွန်အောင် နေပြရမယ်၊ ဒါမှ နင့်အပေါ် ဆက်ဆံခဲ့တဲ့ ပုံစံတွေအတွက် သူတို့ နောင်တရမှာ။ ချန်ယောင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ နင့်မှာလည်း ပန်းထိုးတဲ့ ပညာရှိတာပဲ၊ နင်တို့ ဘဝက ကောင်းလာမှာပါ။"

ရှု့ရွှယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကျန်း။"

သူမ ချန်ယောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူကလည်း တစ်ခုခုကို ခံစားမိသကဲ့သို့ လှမ်းကြည့်လာသည်။ ရှု့ရွှယ် နှုတ်ခမ်းလေးကို စေ့ထားပြီး ကျန်းနျန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။ "အစ်မကျန်း... ကျွန်မနဲ့ ချန်ယောင်တို့ တိုင်ပင်ထားတာ ရှိတယ်။ ကလေး မွေးလာရင် အစ်မနဲ့ လုယွီကို ကလေးရဲ့ မွေးစားအဖေနဲ့အမေအဖြစ် ထားချင်လို့ပါ။"

ကျန်းနျန် - ???

လုယွီ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ချန်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ယောင်က ချက်ချင်းပင် ထရပ်ပြီး အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု... မရီး... ဒါကိုတော့ ငြင်းလို့မရဘူးနော်။ ကျွန်တော်နဲ့ ရှု့ရွှယ် နှစ်ယောက်လုံး ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကပဲ ဒီကလေးရဲ့ အုပ်ထိန်းသူတွေ ဖြစ်ပေးရမယ်။"

ကျန်းနျန် - …

လုယွီ - …

ရှု့ရွှယ်သည်လည်း ထရပ်ကာ ချန်ယောင်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။  "တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ အစ်မကျန်းတို့သာ မရှိရင် ကျွန်မတို့ အခုလို ပျော်ရွှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

ဤကဲ့သို့ ပြောလာသဖြင့် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲသွားတော့သည်။

ချန်ယောင်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့သည် အရင်ဆုံး တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့် အစ်မလန်တို့ဆီသို့ သွားရောက် ဂါရဝပြုကြသည်။ သူတို့သည် အကြာကြီး စကားပြောဖြစ်ကြပြီး ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် လက်ဆောင်များစွာကို အထူးဝယ်ယူ သွားခဲ့ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့် အစ်မလန်တို့သည် သူတို့၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ချန်ယောင်၏ အဒေါ်ထက်ပင် ပို၍ ကြိုးစားအားထုတ်ပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တပ်ရင်း တစ်ခုတည်းက မဟုတ်ကြသော်လည်း အစ်မလန်သည် သူတို့ကို သူမ၏ ညီမအရင်းကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံခဲ့သည်။

တပ်ရင်းမှူးဲ့၏ အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ချန်ယောင်တို့အဖွဲ့ လုယွီအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ရှု့ရွှယ်က ကျန်းနျန်ကို ဖိတ်လိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း... ဒီည ကျွန်မတို့အိမ်ကို လာခဲ့ဦးနော်။ အစ်မလန်တို့ မိသားစုကိုလည်း ဖိတ်ထားတယ်၊ အစ်မတို့ နှစ်ယောက်လည်း လာပါ။ အားလုံး အတူတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး ညစာစားကြတာပေါ့။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

မှောင်ရီပျိုးစ အချိန်ရောက်သော် အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများ စတင် ကျဆင်းလာသည်။ လုယွီသည် တပ်ရင်းတွင် အလုပ်အချို့ ရှိနေသဖြင့် ၆ နာရီခန့်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ အိမ်ရောက်သည်နှင့် ကျန်းနျန်ကို ခေါ်ကာ ချန်ယောင်အိမ်သို့ သွားကြသည်။

တပ်ရင်းမှူးဟဲ၊ အစ်မလန်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက်တို့မှာ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှု့ရွှယ်သည် ဟင်းပွဲအပြည့် ပြင်ဆင်ထားသလို ဆိုဒါဘူးများကိုလည်း နွေးနေစေရန် ရေနွေးဇလုံထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ တပ်ရင်းမှူးဟဲ အရက်သောက်တတ်သည်ကို သိသဖြင့် တပ်ရင်းမှူးနှင့် လုယွီအတွက် အရက်ကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ ဤညစာစားပွဲမှာ ရှု့ရွှယ်နှင့် ချန်ယောင်တို့ မည်မျှ ကြိုးစားပြင်ဆင်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ထမင်းဝိုင်းတွင် တပ်ရင်းမှူးဟဲ၊ လုယွီနှင့် ချန်ယောင်တို့သည် တပ်ရင်းကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ လန်ဟွေ့သည် ကျန်းနျန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို တို့ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ လုယွီ လက်ထပ်တာ တစ်နှစ်ပြည့်တော့မယ်၊ ဘာလို့ ခုထိ ကိုယ်ဝန် မရသေးတာလဲ။"

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး လုယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူက သူမ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးရိပ်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လာသည်။

"ငါက မင်းကို မေးနေတာလေ၊ ဘာလို့ သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေတာလဲ။"

လန်ဟွေ့က ကျန်းနျန်ကို ထပ်တို့ပြီး မေးခဲ့သည်။ "လုယွီက ကလေးမလိုချင်လို့လား။"

ကျန်းနျန် - …

လန်ဟွေ့ မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပါ။

လုယွီက ကလေးမယူခင် သုံးနှစ်လောက် စောင့်ဦးမည်ဟု ပြောခဲ့စဉ်ကတည်းက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ရှိနေခဲ့သည်။

ယခုဆိုလျှင် တစ်နှစ်နီးပါး ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်း လုယွီ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ နားလည်လာလိမ့်မည်။ ကျန်းနျန်သည် ရထားပေါ်တွင် မက်ခဲ့သော အိပ်မက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် လုယွီသည် အခန်းငယ်တစ်ခုထဲ၌ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် သွေးများ စီးကျနေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ နာကျင်နေသည့် ပုံစံဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်တောင်လေးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အလိုလိုပင် လုယွီကို လှည့်ကြည့်မိသည်။

ဒါက အိပ်မက်သက်သက်ပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ် ဖြစ်လာမှာလား။

ကျန်းနျန် ထပ်ပြီး မတွေးရဲတော့ပါ။ သူမသည် လန်ဟွေ့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး လောလောဆယ် ကလေးယူဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးပါဘူး။ နောက်နှစ်အနည်းငယ် ကြာမှပဲ စဉ်းစားတော့မယ်။ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ပန်းထိုးအလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ချင်သေးတယ်။"

လန်ဟွေ့သည် ရှေးရိုးစွဲသမား မဟုတ်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါလည်း ကောင်းတာပဲ။ အမျိုးသားတွေပဲ အလုပ်အကိုင် နောက်လိုက်လို့ ရပြီး အမျိုးသမီးတွေကြတော့ ဘာလို့ မလိုက်ရမှာလဲ။ မင်းရဲ့ စိတ်ကူးက ကောင်းပါတယ်။ မင်းရဲ့ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ၊ ပြီးတော့မှ ကလေးကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့် ချန်ယောင်တို့မှာ အတော်လေး မူးနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း လုယွီကတော့ သတိကောင်းနေဆဲပင်။

လုယွီသည် တပ်ရင်းမှူးဟဲကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး အဆင်ပြေကြောင်း သေချာမှ ကျန်းနျန်ကို လာခေါ်ခဲ့သည်။ နှင်းများမှာ ပိုထူလာပြီး မြေပြင်မှာလည်း အဖြူရောင် လွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် နှင်းကျနေသည့် ညအမှောင်ထဲတွင် လက်ချင်းတွဲကာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် မြေပြင်ပေါ်က သူတို့နှစ်ယောက်၏ ရှည်လျားနေသော အရိပ်များကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။ "လုယွီ ကျွန်မတို့ ကလေးမယူခင် ဘာလို့ သုံးနှစ်တောင် စောင့်ရမှာလဲ။"

လုယွီက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ အရက်နံ့များမှာ အေးစက်သော လေပြင်းနှင့်အတူ လွင့်ပါးသွားတော့သည်။

သူသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အိမ်ရောက်မှသာ လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏ ပခုံးလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူက သူမ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံစေရန် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးပြီး ဖော်ပြရခက်သော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ "နျန်နျန်..."

သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားပြီး အသံမှာလည်း ပို၍ အက်ရှလာသည်။ "နောက်သုံးနှစ်မှာ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ရှိလာလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒါက ဘာတွေ သယ်ဆောင်လာမလဲဆိုတာ ကိုယ် မသိဘူး။" သူ ကျန်းနျန်ကို ဖက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို သူမ၏ လည်ပင်းနားတွင် မှီထားလိုက်သည်။ "အခု တစ်နှစ်တောင် ကုန်သွားပြီပဲ။ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက် ထပ်စောင့်ပေးလို့ ရမလား။"

သူ၏ လေသံမှာ အရင်ကနှင့် မတူအောင် တောင်းဆိုနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ပြောသည့် အပြောင်းအလဲဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး ထက်မြက်သော လူတစ်ယောက်အပေါ် ဤမျှ သက်ရောက်မှု ရှိနေသည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ရမည်။

စစ်တပ်အတွင်း အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်နိုင်မလား။

သို့မဟုတ် နောက်သုံးနှစ်တွင် သူ၏ ရာထူးနေရာ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်မည်ကို သူ ကြိုသိနေတာလား။

ကျန်းနျန် တွေးမိသည်မှာ ဤအရာများသာ ရှိသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက် ဘာမှမပြောဘဲ ဖက်ထားမိကြသည်။ စင်္ကြံလမ်းထဲက ယွဲ့ချောင်နှင့် ဗိုလ်ကြီးလိန်တို့၏ ရယ်မောသံများကို ကြားရတော့မှ သူတို့နှစ်ဦး ခွာလိုက်ကြသည်။ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ကုတင်ပေါ် လဲကျသွားချိန်တွင် စွဲကျန်နေသော အရက်နံ့မှာ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။ အရက်မသောက်သော ကျန်းနျန်မှာ ထိုအနံ့ကြောင့်ပင် မူးဝေလာသလို ခံစားရသည်။

သူမသည် ဝေဝေဝါးဝါး အကြည့်ဖြင့် လုယွီကို ကြည့်ကာ သူမ၏ လက်များကို သူ့ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှားရှားပါးပါးပင် သူမကိုယ်တိုင် စတင်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်တော့သည်။

လုယွီ၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ကာ သူမ၏ ဆွယ်တာအင်္ကျီထဲသို့ နွေးထွေးစွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်များမှာ နွေးထွေးပြီး ကြမ်းတမ်းသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားရသည်။

"နျန်နျန်။"

၁၂ လပိုင်း၊ ၂၄ ရက်နေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး လုယွီ၏ ခွင့်မှာလည်း အတည်ပြုချက် ရရှိခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို စစ်စိမ်းရောင် ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်း ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ သူတို့သည် ရထားပေါ်တွင် လေးရက်၊ လေးညကြာ နေရမည် ဖြစ်သဖြင့် မုန့်များ၊ ပေါက်စီများ၊ အမဲသားခြောက်နှင့် ဝက်အူချောင်းများကို အပိုပြင်ဆင်ထားသလို စတိုးဆိုင်မှ ဘီစကစ်နှင့် နို့မှုန့်များကိုလည်း ဝယ်ယူထားသည်။ လုယွီက ကျောပိုးအိတ်ကြီးနှင့် အိတ်အငယ် တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ကျန်းနျန်ကတော့ သူ့ဘေးတွင် သက်တောင့်သက်သာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ယွမ်မြို့တွင် နှစ်သစ်ကူးပွဲ မကျင်းပဖြစ်သဖြင့် ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးဆိုင်ရှိ ကောမိန်ထံ သွားရောက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သလို တိုက်ခန်းရှိ ယောက်အအချို့၏ အိမ်သို့လည်း သွားရောက်ကာ ရှင်းကျန်းခရီးစဉ်အကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးကို ထိုနေရာမှာပဲ ကုန်ဆုံးမည် ဖြစ်သည်။ မထွက်ခွာမီ ရှု့ရွှယ်က လမ်းတွင် စားရန်အတွက် နို့ခဲမုန့်နှင့် ခရင်မ်ဘီစကစ် တစ်အိတ်ကို ကျန်းနျန်အား ပေးခဲ့သည်။

ထျန်မိုင်သည် ကျန်းနျန် ရှင်းကျန်းသို့ သွားမည်ကို သိသဖြင့် ရထားပေါ်တွင် စားရန် ချဉ်ဖတ်တစ်အိုးနှင့် ပေါက်စီအဖြူ တစ်ထုပ်ကို အတင်းအကျပ် ပေးလိုက်သည်။

ဤဂျုံမှုန့် အကောင်းစားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းများမှာ ထျန်မိုင်အတွက် အတော်လေး ကုန်ကျမည်ကို ကျန်းနျန် သိသည်။ သူမ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မထျန်။"

ထျန်မိုင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ လောင်နင်ဆီက ကြားတာတော့ ရှင်းကျန်းက အရမ်းအေးတယ်တဲ့။ အကယ်၍ မင်းနဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုတို့ မခံနိုင်ရင် ဂွမ်းခံအင်္ကျီ အထူကြီး တစ်ထည် ဝယ်ဝတ်လိုက်ကြနော်၊ အအေးမမိစေနဲ့။"

ဟဲယွဲ့၊ ကွမ်လုနှင့် ယွဲ့ချောင်တို့အားလုံး ကျန်းနျန်ကို လာရောက် ပို့ဆောင်ကြသဖြင့် သူမမှာ ကြည်နူးရသလို စိတ်မကောင်းလည်း ဖြစ်မိသည်။ ရှင်းကျန်းသို့ ခေတ္တခဏ သွားခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ တွန့်ဆုတ်နေသော အမူအရာများကြောင့် သူမမှာ တကယ်ပင် ခွဲခွာရတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးနှင့် လက်ထဲတွင် အိတ်တစ်လုံး၊ ထို့ပြင် လူတိုင်း ပေးလိုက်သော စားစရာများကိုပါ လုယွီက အကုန်သယ်ဆောင်ထားပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းမှာ နှင်းတွေရှိတယ်၊ ချော်လဲမှာစိုးလို့ ကိုယ့်လက်အင်္ကျီကို မြဲမြဲကိုင်ထားနော်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

သူတို့သည် ကောင်တီသို့ သွားပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် မြို့ထဲသို့ သွားကြသည်။ မွန်းလွဲ ၂ နာရီ ရထားလက်မှတ်ကို ဝယ်ယူပြီးနောက် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် စားကာ ရထားဘူတာသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်သစ်ကူး ကာလအတွင်း ရှင်းကျန်းသို့ သွားမည့်သူ သိပ်မရှိသဖြင့် ရထားပေါ်တွင် လူမကြပ်လှပါ။ လုယွီ ဘိုကင်တင်ထားသော အခန်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းအတွက် ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ လုယွီက ကျောပိုးအိတ်ကို အပေါ်စင်ပေါ် တင်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ အလုပ်ပြီးသွားသည့်အခါ သူမက မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးတုဆီကို ကြေးနန်း ရိုက်ပြီးပြီလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မရိုက်ရသေးဘူး။ ကိုယ်တို့ စုန့်ပိုင်ဆီ ရောက်မှပဲ ရိုက်တော့မယ်။"

သူက သူ့အိတ်ထဲက စစ်သုံး ရေဘူးကို ထုတ်လိုက်သည်။ "မင်း အရင် လှဲနေလိုက်ဦးလေ၊ ကိုယ် ရေနွေး သွားယူလိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စုန့်ပိုင်သည် လုယွီ၏ သတင်းကို ရရှိကြောင်းနှင့် ဘူတာရုံတွင် လာကြိုမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေးနန်းရိုက်ခဲ့သည်။ ရထားပေါ်တွင် လေးရက်၊ လေးညကြာ နေရမည်ကို တွေးမိတိုင်း ကျန်းနျန် အနည်းငယ် ပင်ပန်းသလို ခံစားရသည်။

ရထားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေပြီး နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ရထားတွဲအတွင်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ရထားသည် ရှင်းကျန်းနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ဂိုဘီသဲကန္တာရ*နှင့် သဲသောင်ပြင် မြင်ကွင်းများက ကျန်းနျန်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် ရှင်းကျန်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် တစ်ရက်နှင့် တစ်ည ခရီးနှင်ပြီးနောက် စုန့်ပိုင် ပြောထားသော ဘူတာသို့ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ စတုတ္ထမြောက် ညနေခင်းတွင် ကျန်းနျန် အိပ်ငိုက်နေစဉ် လုယွီက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းကာ နှိုးလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ ရောက်ပြီ။"

.......

ဂိုဘီသဲကန္တာရ*သည် တရုတ်နိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းနှင့် မွန်ဂိုလီးယား တောင်ပိုင်းရှိ အေးမြသော သဲကန္တာရ ဒေသတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ ဆဋ္ဌမမြောက် အကြီးဆုံး သဲကန္တာရ ဖြစ်သည်။

***

Book List