BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၉၉</h2>

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ ရထားအိပ်စင်ပေါ်တွင် ခဏမျှ ထိုင်နေလိုက်သည်။ လုယွီက အပေါ်စင်ပေါ်မှ ကျောပိုးအိတ်ကို ချကာ ကျောတွင် လွယ်လိုက်သည်။

အိတ်တစ်လုံးတွင် စားစရာများ ပြည့်နေပြီး အခြားအိတ်ငယ်တစ်လုံးတွင်လည်း မုန့်များ ပါရှိသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ နွေးထွေးသော လက်ချောင်းလေးများကို ညှစ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ပိုပြီး နိုးနိုးကြားကြား ဖြစ်သွားပြီလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမ ထရပ်ကာ လုယွီနောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ ရထားတွဲအထွက်ဝသို့ ရောက်သောအခါ အေးစက်လှသော လေပြင်းတစ်ချက်ကြောင့် သူမ တုန်တက်သွားရသည်။ ကျန်းနျန်သည် ချမ်းလွန်းသဖြင့် နွေးထွေးမှုရရန် လုယွီအနားသို့ ပိုတိုးကပ်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် ယွမ်မြို့ထက် အများကြီး ပိုအေးပြီး တုန်းရှီမြို့နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနေသည်။

ဒါကို မြင်တော့ လုယွီက ခရီးရပ်ကာ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဂွမ်းခံအင်္ကျီအထူကြီးတစ်ထည်ကို ထုတ်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်ကို ပြန်လွယ်ကာ မေးခဲ့သည်။ "အခု သက်သာသွားပြီလား။"

ကျန်းနျန်သည် အင်္ကျီအထူကြီးထဲတွင် ကိုယ်ကို ကျုံ့ထားရင်း မျက်တောင်လေးများ ခတ်ကာ ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။ "အများကြီး ပိုနွေးသွားပြီ။"

တုန်းရှီမြို့သို့ သွားခဲ့စဉ်က အတွေ့အကြုံကြောင့် လုယွီသည် ကျန်းနျန်အတွက် ဂွမ်းဦးထုပ်တစ်လုံးကို အထူးဝယ်ပေးထားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ရထားပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တဝေါဝေါတိုက်နေသော အေးစက်သည့် လေပြင်းက ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။

လေက ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူတို့အပေါ်သို့ နှင်းလွှာများ လွင့်စင်လာရာ ကျန်းနျန်မှာ သူမ၏ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ရေခဲနှင့် အကပ်ခံထားရသကဲ့သို့ အေးစက်တောင့်တင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာတွင် နှင်းက သိပ်မထူသော်လည်း လေကတော့ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ အကယ်၍ လုယွီသာ သူမကို ကိုင်မထားပါက သူမ လေထဲ လွင့်ပါသွားနိုင်သည်ဟု ကျန်းနျန် ထင်မိသည်။

"လုယွီ၊ မရီး။"

"မရီး၊ ဒီဘက်မှာ။"

လေထဲတွင် ရောနှောနေသော အသံနှစ်သံကို မနီးမဝေးမှ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ဂွမ်းဦးထုပ်ကို ဖိဆွဲထားရင်း ရထားဘူတာအပြင်ဘက်သို့ မျက်လုံးမှေးကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သစ်သားခြံစည်းရိုးတစ်ခု၏ နောက်တွင် အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်နှစ်ခုက သူတို့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဝေးမှာ ဖြစ်နေသလို မှောင်လည်း မှောင်နေသော်လည်း ထိုအသံမှာ စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီတို့ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ခွဲခြားနိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "စုန့်ပိုင်နဲ့ ထန်ဇီတို့ပဲ။"

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ ပြုံးနေသော မျက်ဝန်းလေးများကို ကြည့်ကာ သူမ၏ လက်ကို ပိုတင်းအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အင်း သူတို့ပဲ။"

ညဉ့်နက်ပိုင်း၏ အေးစက်သော လေပြင်းကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အေးစက်တောင့်တင်းနေသည်။ လုယွီသည် လေဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် ကျန်းနျန်၏ ရှေ့က အတတ်နိုင်ဆုံး ကာရပ်ပေးထားသည်။ စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီတို့သည် သစ်သားခြံစည်းရိုးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်း သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာကြကာ လုယွီကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်ကြသည်။ ထိုသူသုံးယောက်မှာ ပျော်ရွှင်သော အမူအရာများဖြင့် လက်သီးချင်း တိုက်နေကြသည်ကို ကျန်းနျန် မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ကြသည်မှာ တစ်နှစ်ပင် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီတို့ နှစ်ယောက်လုံး အသားညိုသွားသည်ကို ကျန်းနျန် သတိထားမိလိုက်သည်။ ယခင်က ဂျုံရောင်သန်းနေသော သူတို့၏ အသားအရေမှာ ပို၍ပင် မှောင်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် စစ်သုံးအပေါ်အင်္ကျီများကို ဝတ်ထားကြပြီး စုန့်ပိုင်၏ လက်ထဲတွင် ကျန်းနျန်အတွက် ရည်ရွယ်ထားသော ဂွမ်းခံအင်္ကျီနှင့် ဦးထုပ်တို့ ပါလာသည်။ သူမတွင် ဝတ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တော့ သူက ထိုပစ္စည်းများကို ကမ်းမပေးတော့ဘဲ ကျန်းနျန်ကို ပြုံးကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မရီး လမ်းမှာ ပင်ပန်းခဲ့လား။"

သူတို့ကို ပြန်တွေ့ရချိန်တွင် စုန့်ပိုင်၏ မျက်နှာတွင် ရထားဘူတာမှာ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ အထီးကျန်ဆန်သည့် အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ပါ။ သူမ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့ရသည့် ရွှင်ရွှင်ပျပျ အမျိုးသားအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဦးထုပ်ဆောင်းမထားသဖြင့် သူ၏ ဆံပင်တိုတိုလေးများကို မြင်နေရသည်။ သူ ပြုံးလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ထင်ရှားသော မျက်ခုံးရိုးနှင့် နက်မှောင် တောက်ပသော မျက်လုံးများမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

ကျန်းနျန်က ဂွမ်းဦးထုပ်အောက်မှ တောက်ပနေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လုယွီက သေချာ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာ။"

စုန့်ပိုင်က မျက်လုံးလေးများကို အောက်ချကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။"

ထို့နောက် သူသည် လုယွီလက်ထဲက အိတ်ကို ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ လေအရမ်းတိုက်တယ်၊ မရီးကို သေချာကာကွယ်ပေးလိုက်ဦး။ ကားကို ဟိုးရှေ့မှာ ရပ်ထားတာ၊ နည်းနည်းတော့ လမ်းလျှောက်ရမယ်။"

"ခယ်မလေး ကျွန်တော့်အစ်မနဲ့ တခြားလူတွေရော နေကောင်းကြရဲ့လား။" ထန်ဇီက လုယွီ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ကူသယ်ရင်း မေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးထန်နဲ့ အစ်မချန်တို့ နှစ်ယောက်လုံး နေကောင်းကြပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကျွန်မ ပြန်သွားတုန်းက အစ်မချန်က ရှင့်အကြောင်း ပြောနေသေးတယ်၊ ဒီမှာ ရှင် အလုပ်တွေ အရမ်းကြိုးစားနေမှာပဲတဲ့။ ရှင် ပြန်လာရင် ရှင့်အတွက် ဟင်းကောင်းကောင်း ချက်ပေးဖို့ သူမ မျှော်လင့်နေတယ်။"

ထန်ဇီက ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီလို ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက် ကြာဦးမှာပါ။"

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ ပခုံးကို ဖက်ထားပြီး သူ၏ အရပ်အမောင်းဖြင့် အေးစက်သော လေဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးထားသည်။ စုန့်ပိုင်ကလည်း ထိုဘက်မှ လာနေသော လေကို ကာကွယ်ရန် တမင်တကာ ရှေ့ကနေ လမ်းလျှောက်ပေးသည်။ ကျန်းနျန်သည် ထန်ဇီနှင့် စကားကောင်းနေသဖြင့် ဤအသေးစိတ်အချက်များကို သတိမထားမိပါ။ လုယွီက စုန့်ပိုင်၏ ဘေးတိုက်ပုံစံကို ကြည့်ကာ အတွေးကိုယ်စီဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားရင်း ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ပိုတင်းအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

တစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ၊ ဒါတောင် ဒီကောင်လေးက လက်မလျှော့သေးဘူးပဲ။

လမ်းက ကျဉ်းပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ရေနုတ်မြောင်းများ ရှိနေသည်။ လူသုံးယောက် ယှဉ်လျှောက်ရန်ပင် အတော်လေး ကျပ်ညပ်နေသည်။

စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီတို့က ရှေ့က လျှောက်ပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့က နောက်က လိုက်လာကြသည်။ အတန်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လမ်းက ကျယ်သွားသည်။ လမ်းဘေးတွင် စစ်သုံး ဂျစ်ကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်။ ထန်ဇီက အိတ်များကို ကားနောက်ခန်းထဲ ထည့်ရန် အပြေးသွားပြီး စုန့်ပိုင်ကတော့ ကားမောင်းရန် ပြင်သည်။ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့က နောက်ခန်းတွင် ထိုင်ကြသည်။ ကားထဲမှာ မနွေးသော်လည်း အပြင်က ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသော လေဒဏ်ထက်စာလျှင် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။

ကျန်းနျန်သည် အေးစက်နေသော သူမ၏ မျက်နှာနှင့် လက်များကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။ လုယွီက သူ၏ အပြင်အင်္ကျီ ကြယ်သီးကို ဖြုတ်ကာ သူမ၏ လက်များကို ယူပြီး သူ၏ အင်္ကျီအတွင်းထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ နွေးထွေးနေပြီး ထိုအပူရှိန်က သူမ၏ လက်ထိပ်လေးများမှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ကျန်းနျန် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး လုယွီကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် မချမ်းဘူးလား။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "လုံးဝ မချမ်းပါဘူး။"

ဆွယ်တာအင်္ကျီပေါ်မှတစ်ဆင့် လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "နည်းနည်းလောက် နွေးအောင် လုပ်လိုက်ဦး၊ နွေးသွားပြီဆိုရင် မင်း ချမ်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် နူးညံ့မှုများကို ခံစားလိုက်ရပြီး လုယွီအနားသို့ မမှီဘဲ မနေနိုင်တော့ပါ။ သူတို့ ဆုံခဲ့ကြသည့် အချိန်မှ ယခုအထိ လုယွီသည် သူမကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပြီး သူမကို ဘယ်တော့မှ အပင်ပန်းမခံ၊ စိတ်မဆင်းရဲစေခဲ့ပါ။ သူသည် သူမအပေါ် အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေခဲ့ရာ ကျန်းနျန် တစ်ခါတရံတွင် သူမသည် အတိတ်ဘဝက အတော်လေး လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လို့သာ ယခုဘဝတွင် လုယွီနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိသည်အထိပင်။

ထန်ဇီက နောက်လှည့်ကြည့်ကာ စနောက်လိုက်သည်။ "ဝိုး တပ်ရင်းမှူးလုက သူ့ဇနီးအပေါ် တကယ်ကို ကြင်နာတာပဲနော်။"

လုယွီက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပါ။

စတီယာရင်ကို ကိုင်ထားသော စုန့်ပိုင်သည် ကားနောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာပေါ်က ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက အသာ ပြုံးပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို မေးလိုက်သည်။ "ဒီည ညစာအတွက် ဘာစားချင်လဲ။"

လုယွီ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ရာ သူမ မေးလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ဘာတွေ ရလဲ။"

ဤနေရာနှင့် ယွမ်မြို့က စားသောက်ကုန် ကွာခြားချက်များကို သူမ သေချာမသိပါ။ စုန့်ပိုင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဲ့ဒီကို ခေါ်သွားပေးမယ်၊ မရီး စိတ်ကြိုက် ရွေးပေါ့။"

ရထားဘူတာမှ ကောင်တီမြို့သို့ ကားမောင်းရသည်မှာ တစ်နာရီခန့် ကြာသည်။ ဤနေရာက လူနေမှုပုံစံမှာ ယခင်မြို့ထက်စာလျှင် ပိုပြီး အေးအေးဆေးဆေး ရှိလှသည်။ ယွမ်မြို့က လူများ ညအိပ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ဤနေရာ၌ စားသောက်ချိန် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ကျန်းနျန်သည် ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လမ်းဘေးဝဲယာရှိ ဆောက်လုပ်ရေးများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

အိမ်များကို ရွှံ့အုတ်များဖြင့် ဆောက်ထားပြီး အမိုးများကို ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကောက်ရိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာလည်း ယခင်မြို့နှင့် ကွဲပြားနေသည်။

ထူးခြားဆန်းပြားသော အငွေ့အသက်များကို သိသိသာသာ ခံစားရသည်။

ကားသည် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်သွားသည်။ စုန့်ပိုင်က သူတို့ကို အထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ထိုနေ့အတွက် ရရှိနိုင်သော ဟင်းပွဲများကို ရေးထားသည်။ ဆိုင်အတွင်းပိုင်းမှာ အပြင်ဘက်နှင့် စတိုင်လ်ချင်း မတူဘဲ နံရံများတွင် အရောင်စုံ အဝတ်စများကို ချိတ်ဆွဲထားကာ စားပွဲများကိုလည်း ဆီစိမ်ပိတ်စများဖြင့် ခင်းထားသည်။ သံမီးဖိုကြီးတစ်ခု တောက်လောင်နေသဖြင့် ဆိုင်ထဲတွင် နွေးထွေးနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ထဲ၌ စားပွဲအနည်းငယ်မှာ လူများ ရှိနေပြီး သိုးသားနံ့များက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ ထိုအနံ့မှာ ကျန်းနျန် ယခင်က စားဖူးသည့် သိုးသားနံ့များနှင့် မတူဘဲ ထူးခြားနေသည်။

စုန့်ပိုင်က သီးသန့်အခန်းတစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။ ဘာမှာရမည်ကို မသိသဖြင့် ကျန်းနျန်က စုန့်ပိုင်ကိုပဲ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

စားစရာများ ရောက်လာသောအခါ စုန့်ပိုင် စတင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဒေသထွက် နို့လက်ဖက်ရည်ပါ၊ ငန်ပေမယ့် အတော်လေး အရသာရှိတယ်။" သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ထန်ဇီ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဒါက ကူမိန့်ချီပါ။ ကျွန်တော် ဒီကို တစ်လတစ်ခါ လာစားနေကျ။ ဂျုံမုန့်အပါးလေးထဲမှာ သိုးသားထည့်ပြီး ဖုတ်ထားတာ။ လုယွီ မြည်းကြည့်ဦး။"

"ဒါကတော့ ရှင်းကျန်း ငါးကင်နဲ့ သိုးခြေထောက်ကင်ပါ။"

ထန်ဇီက ဟင်းပွဲတစ်ခုချင်းစီ ရောက်လာတိုင်း မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။

ထန်ဇီသည် ယခင်ကထက်စာလျှင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ လျော့နည်းသွားပြီး ပို၍ ပေါ့ပါးသွက်လက်လာသည်ကို ကျန်းနျန် သတိထားမိသည်။ စားပွဲပေါ်က အရသာရှိသော စားစရာများကို ကြည့်ရင်း သူမ တကယ်ပင် ဆာလောင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် သိုးခြေထောက်ကင်နှင့် ငါးကင်များကို စားပွဲပေါ်တွင် မြင်တွေ့ရသည်မှာ ရှားပါးလှသော စားသောက်ပွဲကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

စုန့်ပိုင်သည် ထရပ်ကာ ကျန်းနျန်အတွက် နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးပြီး လုယွီနှင့် ထန်ဇီတို့ကိုလည်း ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ သူသည် လုယွီကို စကားမပြောမီ ကျန်းနျန်ကို အရင်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို ပူပူလေး စားတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ အေးသွားရင် အရသာ ပျက်သွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် နို့လက်ဖက်ရည်ကို မြည်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လက်ဖက်ရည်နံ့လေးနှင့်အတူ အရသာက ငန်နေပြီး သူမ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အရသာမျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် နို့လက်ဖက်ရည် အစအနလေးများ ပေနေသည်ကို လုယွီ သတိထားမိပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "အရသာ ရှိရဲ့လား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ကောင်းပါတယ်။"

သူမသည် လက်ဖက်ရည် တစ်ဝက်ခန့် သောက်ပြီးနောက် သိုးသားတစ်တုံးကို စားလိုက်သည်။

"ဒါလေး မြည်းကြည့်ဦး။"

လုယွီက သူမအား သိုးသားတစ်တုံး ကမ်းပေးခဲ့သည်။ သိုးသားကင်မှာ အလွန်မွှေးကြိုင်နေပြီး သိုးသားမှ ထွက်လေ့ရှိသော အညှီနံ့များ လုံးဝ မရှိပါ။ ကျန်းနျန် နောက်ထပ် အနည်းငယ် ပိုစားလိုက်သည်။ ကူမိန့်ချီမှာ အဝိုင်းပုံစံ ဂျုံပြားဖုတ်ဖြစ်ပြီး အတွင်းထဲတွင် သိုးသားနုနုလေးများနှင့် ကြက်သွန်နီများ ပါဝင်ကာ ဆယ့်နှစ်စိပ် စိပ်ထားသည်။ ကျန်းနျန်သည် ထိုမုန့်တစ်စိပ်၊ ငါးကင်နှင့် သိုးခြေထောက်ကင် အနည်းငယ် စားပြီးနောက် နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ခွဲခန့် သောက်လိုက်ရာ အတော်လေး ဗိုက်ပြည့်သွားတော့သည်။

စုန့်ပိုင်က သူမအတွက် နို့လက်ဖက်ရည် ထပ်ငှဲ့ပေးရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်တော့ ကျန်းနျန်က အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ထပ်မသောက်နိုင်တော့ဘူး၊ တကယ် ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် အမြဲတမ်း အစားနည်းတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဒီည သူမ ပုံမှန်ထက် ပိုစားထားကြောင်း စုန့်ပိုင် သတိရလိုက်သည်။ သူက လက်ဖက်ရည်အိုးကို ပြန်ချပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုက်ပြည့်သွားရင်ပဲ တော်ပါပြီ။"

လုယွီ၊ စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီတို့သည် လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ကျန်းနျန်ကတော့ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။

စုန့်ပိုင်သည် ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီးနောက် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးမှ တပ်ရင်းမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် ယခင်ကထက် ပို၍ အလုပ်များနေသည်။ ထန်ဇီသည်လည်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးသွားပြီး ယခုအခါ စုန့်ပိုင်နှင့် တပ်ရင်းတစ်ခုတည်းတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသည်။ ဤနေရာက အခြေအနေများမှာ ယွမ်မြို့နှင့် ယှဉ်လျှင် ပို၍ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပြီး ကြားထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသော တာဝန်များကိုလည်း ထမ်းဆောင်ရတတ်သည်။

ညစာစားပြီးချိန်တွင် အတော် နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် စုန့်ပိုင်က လုယွီတို့ကို စစ်စခန်းသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းပို့ပေးလိုက်သည်။

လုယွီ ဤကို လာမည့်အကြောင်း ကြေးနန်းရိုက်လိုက်ချိန်တွင် စုန့်ပိုင်သည် အိမ်ရာအတွက် လျှောက်ထားပေးခဲ့ရာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ အတည်ပြုချက် ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်စခန်းမှာ အတော်လေး ကြီးမားပြီး တပ်ဖွဲ့ဝင်များ နေထိုင်ရာ အနီးအနားတွင် မိသားစု အိမ်ရာများနှင့် နောက်ဘက်တွင် စိုက်ပျိုးရေးခြံကြီး တစ်ခုလည်း ရှိသည်။ စုန့်ပိုင် လျှောက်ထားပေးသော အိမ်မှာ မိသားစု အိမ်ရာများနှင့် ကပ်လျက်တွင် ရှိပြီး မီးဖိုကိုလည်း ကြိုတင် အပူပေးထားခဲ့သည်။ သူတို့ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နွေးထွေးသော လေငွေ့များက ဆီးကြိုလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အိမ်ထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အပြင်ဘက်တွင် စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများ၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ ပါရှိသော အခန်းတွဲလေး ဖြစ်သည်။ မီးဖိုကို နံရံနှင့် ကပ်လျက် ထားရှိပြီး မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို နံရံထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။

အတွင်းခန်းတွင် အိပ်ရာခင်းအသစ်များ ခင်းထားသော ကုတင်ရှိပြီး ရွှံ့နံရံများကို သန့်ရှင်းသော ဆီစိမ်ပိတ်စများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဆီမီးခွက်ကလေးက မှိန်ပျပျ အလင်းရောင် ပေးထားသဖြင့် ရှားရှားပါးပါးပင် နွေးထွေးအေးချမ်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားရသည်။

စုန့်ပိုင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ ကျလာတဲ့ အိမ်ပဲ၊ နည်းနည်းတော့ သည်းခံပြီး နေပေးပါ။ ဒီက ပတ်ဝန်းကျင်က ယွမ်မြို့လောက်တော့ မကောင်းဘူးပေါ့။"

လုယွီ လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အများကြီး ကောင်းပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စုန့်ပိုင်၊ ထန်ဇီ။"

ကျန်းနျန်ကလည်း ပြုံးလျက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စုန့်ပိုင် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ကြားမှာ အားနာစရာ မလိုပါဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် နံရံကို ထိကြည့်ရာ နွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အခန်းထဲတွင် အလွန် နွေးထွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ "ဒီနံရံက ဘာလို့ နွေးနေတာလဲ။"

စုန့်ပိုင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက အပူပေးနံရံလေ။ မီးခိုးခေါင်းတိုင်က မီးခိုးတွေကို ဒီထဲကနေ ဖြတ်ထုတ်ပေးတော့ အပူတွေက ဒီထဲမှာ စုနေတာပေါ့။"

ကျန်းနျန် ထိုကဲ့သို့ အရာမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အပူပေးနံရံပေါ် တင်လိုက်ရာ အေးစက်နေသော သူမ၏ လက်ဖဝါးများမှာ နံရံမှတစ်ဆင့် စီးဝင်လာသော နွေးထွေးမှုများကြောင့် ချက်ချင်း နွေးသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ အလွန် နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

ခဏမျှ ထိုင်နေကြပြီးနောက် စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီတို့ ထွက်သွားကြသည်။ လုယွီသည် တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး အပူပေးနံရံကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သော ကျန်းနျန်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"လုယွီ။"

ကျန်းနျန်သည် အပြုံးလေးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးသွားတော့သည်။ သူတို့သည် အလွန် နီးကပ်နေသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲက လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်များကို ကျန်းနျန် မြင်နေရသည်။

သူမ မျက်တောင်လေးများ ခတ်ကာ ကြောင်နေစဉ်မှာပင် လုယွီက သူမကို နောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ မေးစေ့ကို သူမ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို စတင် ဖြုတ်လိုက်သည်။ သူ ရှေ့ဆက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် တံခါးကို ရုတ်တရက် ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် စုန့်ပိုင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "လုယွီ။"

***

Book List