Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 162</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုးရှန့်ဖန်သည် သူမအိမ်တံခါးရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ရုတ်တရက် တင်ပါးကိုရှုံ့ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒုက္ခပါပဲ ငါထိန်းမထားနိုင်တော့ဘူး၊ ထောင်ဟွား နင့်ရေအိမ်ခဏလောက်သုံးလို့ရမလား"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ခြံတံခါးပိတ်တော့မည်ကို ကျိုးရှန့်ဖန်မြင်လိုက်သဖြင့် ချက်ချင်း လှမ်းတားလိုက်သည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွားလည်း လုပ်လက်စကိုချက်ချင်းရပ်ပြီး သူမကို အထဲဝင်ခွင့်ပြုလိုက်၏။</p> <p>​"ဝေါ့"</p> <p>​မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျိုးရှန့်ကျင်းသည် ရုတ်တရက်အန်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့သွားလေသည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူမရင်ထဲတွင် မကောင်းသောကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ လူတိုင်းနေမကောင်း ဖြစ်နေကြတာလား။ ​ရှေးခေတ်ကာလတွင် လူအစုလိုက်အပြုံလိုက်ဖျားနာခြင်းသည် ကပ်ရောဂါဖြစ်ရန် အလွန်သေချာသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား အလွန်စိုးရိမ်သွားပြီး ကျိုးရှန့်ဖန် ထွက်သွားပြီးနောက် အဘိုးရှန့်ဖျင်အိမ်သို့ ချက်ချင်းသွားလိုက်၏။ ​ဤအချိန်တွင် အဘိုးရှန့်ဖျင်ကို ရွာသားများဝိုင်းရံထားကြပြီး သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော ရောဂါလက္ခဏာများပြသနေကြသည်။</p> <p>​အချို့မှာ နှာရည်ယိုနေကြပြီး၊ အချို့က လည်ချောင်းနာနေကြကာ၊ အချို့မှာ ချောင်းဆိုးနေကြ၏။ ​အဘိုးရှန့်ဖျင်သည် မကြာသေးမီကပင် တစ်ရက်တည်းနှင့် တစ်နှစ်စာလောက်ရှိသော အအေးမိဖျားနာဆေးများကို ရောင်းချခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် မနေ့က သူ့သားကိုမြို့ပေါ်လွှတ်ပြီး ဆေးတချို့ထပ်ဝယ်ခိုင်းထားခဲ့၏။ ​ခူယားကောင်နတ်ဆိုးမှာ သူမကိုသတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မ သူတို့အားလုံးကနေမကောင်းဖြစ်နေကြတာမလို့ ဝေးဝေးနေသင့်တယ်"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား နှာခေါင်းစည်းသဘောမျိုးအဖြစ် သူမအင်္ကျီလက်စဖြင့် ပါးစပ်ကိုဖုံးအုပ်ရန် လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>​အဘိုးရှန့်ဖျင်သည် လူအုပ်အပြင်ဘက်ရှိ ကျိုးထောင်ဟွားကိုမြင်သွား၏။ လူနာများကိုသွေးကြောစမ်းပေးနေရင်း သူမေးလိုက်သည်။</p> <p>"ထောင်ဟွား သမီးလည်းအအေးမိသွားတာလား"</p> <p>​အဘိုးရှန့်ဖျင်သည် ရွာသားများ၏အထပ်ထပ်ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရပြီး အားလုံးမှာ သူ့ထံရောဂါပြသရန်စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ​သူတို့အားလုံးစမ်းသပ်ပြီးစီးချိန်ဆိုမှောင်သည်ထိ အချိန်ယူရလိမ့်မည်ကို ကျိုးထောင်ဟွားသိလိုက်၏။ ​သူမ စိတ်ထဲရှိနေသော မေးခွန်းကိုမေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဘိုးရှန့်ဖျင် ဒါက ရိုးရိုးအအေးမိတာနဲ့ ဖျားရုံသက်သက်ပဲလား"</p> <p>​သူမမှာ ဆေးပညာ၌ကျွမ်းကျင်သူမဟုတ်သဖြင့် အဘိုးရှန့်ဖျင်ထံသာမေးမြန်းနိုင်ပေသည်။ ​အဘိုးရှန့်ဖျင်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူသည် ဆေးပညာ၌ကျွမ်းကျင်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုတစ်ခုရှိနေသည်။</p> <p>​"ထောင်ဟွား ဒီတစ်ခါရွာသားအများစုက အအေးမိပြီး ဖျားနေကြတာ၊ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်တစ်ခုခုက ဒုက္ခပေးနေတာများလား"</p> <p>​ရွာထဲတွင် ဤမျှလူအများအပြား အအေးမိနေကြသည်မှာ ပုံမှန်ဟုတ်မနေပေ။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"အဘိုးရှန့်ဖျင် သမီးဘယ်သူ့ဆီမှာမှ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်မတွေ့ရဘူး"</p> <p>​အဘိုးရှန့်ဖျင်မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p>"မရှိဘူးလား ဒါဆိုသူတို့က ရိုးရိုး အအေးမိရုံသက်သက်ပဲပေါ့"</p> <p>ကျိုးထောင်ဟွား ခေါင်းထပ်ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီနတ်ဆိုးက သူ့ရဲ့အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်တဲ့နေရာမှာ အရမ်းကျွမ်းကျင်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်၊ သမီးအရင်ဆုံး စုံစမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ တကယ်လို့ လူတွေကိုဒုက္ခပေးနေတဲ့နတ်ဆိုးသာ တကယ်ဖြစ်နေရင် သမီး လုံးဝခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ထို့နောက် ကျိုးထောင်ဟွား ရွာထဲတွင်မည်သူက အရင်ဆုံးအအေးမိခဲ့သည်ကို အဘိုးရှန့်ဖျင်ထံမေးလိုက်သည်။ ​အဘိုးရှန့်ဖျင် မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် ရွာသားတစ်ယောက်မှ ဝင်ပြောလာ၏။</p> <p>"ရန်ချွန်းမေ့ပဲ၊ အစကတော့ လူတိုင်းနေကောင်းနေကြတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမ တစ်နေကုန်ချောင်းဆိုးနေတာကို ငါတို့ ကြားခဲ့ရတယ်၊ သူမက ငါတို့ကိုကူးစက်စေခဲ့တာများလား"</p> <p>​"သူမယောင်္ကျားနဲ့ သားကရွာကနေထွက်သွားကြပြီကို သူမကဘာလို့ ဒီမှာဆက်နေနေသေးတာလဲ၊ လူတွေကိုဒုက္ခပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>​ထိုစကားများကြောင့် လူတိုင်း၏စိတ်ခံစားမှုများ ထိခိုက်သွားကြသည်။ ​ပုံမှန်အားဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကျန်းချွေ့အာပင်လျှင် ဝင်မပြောဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>"ဒီလိုဒုက္ခပေးတတ်တဲ့သူကို ရွာကနေ နှင်ထုတ်ပစ်သင့်တယ်"</p> <p>ထိုသို့​ဆဲဆိုပြီးနောက် သူမသည်ပြင်းပြင်းထန်ထန်ချောင်းထပ်ဆိုးလေသည်။ သူမဘေးရှိကျိုးဖုန်းမှ ချက်ချင်း နှစ်သိမ့်လိုက်၏။</p> <p>"ချွေ့အာ ဒေါသမထွက်ပါနဲ့ ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့လေ"</p> <p>​ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် ကျန်းချွေ့အာသည် အထူးသဖြင့် စိတ်ထိခိုက်လွယ်နေသည်။</p> <p>​သူမနေမကောင်းဖြစ်နေပြီး ဆေးသောက်လျှင်ဗိုက်ထဲမှ ကလေးကိုထိခိုက်မည်အား စိုးရိမ်နေသဖြင့် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဆတ်နေခြင်းပင်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား သူမဝမ်းဗိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထွက်သွားရန်ပြင်လိုက်စဉ် ရန်ချွန်းမေ့တစ်ယောက် တံခါးပေါက်မှနေတိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ဖြတ်ကနဲမြင်လိုက်ရသဖြင့် နောက်မှပြေးလိုက်သွားသည်။ ​ရန်ချွန်းမေ့သည် အိမ်ထဲသို့ငိုယိုပြေးဝင်သွားပြီး တံခါးကိုသော့ခတ်လိုက်သည်။ ကျိုးထောင်ဟွား တံခါးကိုမည်မျှခေါက်ခေါက် ပြန်ထူးမလာခဲ့ပေ။</p> <p>​"သူမ မိုက်မဲတာတစ်ခုခုများလုပ်လိုက်မလား"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား မကောင်းသောခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ ​ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမနှင့်အတူခူယားကောင်နတ်ဆိုးရှိနေ၏။ သူမခြံဝင်းတံခါးပေါ်မှ ကျော်ပျံသွားပြီး ခေါင်မိုးတန်းတွင်ကြိုးချည်ကာ ခုံကိုကန်ထုတ်လိုက်သော ရန်ချွန်းမေ့အားတွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​"မြန်မြန် သူ့ကိုအောက်ချလိုက်"</p> <p>​ခူယားကောင်နတ်ဆိုး၏ အကူအညီဖြင့် ရန်ချွန်းမေ့ကို သေဘေးမှဆွဲတင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>​"ထောင်ဟွားလား"</p> <p>​ရန်ချွန်းမေ့ ကျိုးထောင်ဟွားကိုမြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် မျက်ရည်များ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာလေသည်။</p> <p>​သေရန်ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားခဲ့သော ရန်ချွန်းမေ့သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီးနောက် ထပ်သေရန်သတ္တိမရှိတော့ပေ။</p> <p>​သူမရင်ထဲတွင် သေခြင်းတရားအား ကြောက်ရွံ့မှုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>​တစ်ကြိမ်သေဖူးသွားသဖြင့် သေခြင်းတရားမှာ မည်မျှကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သူမသိသွားခဲ့ပြီပင်။ ​သို့သော် ယခုချိန်၌ သူမမှာရွာ၏အပြစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့်မည်သူ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ဆက်အသက်ရှင်ရမည်ပိုပင်မသိတော့ပေ။</p> <p>​သူမထံ၌ သွားစရာနေရာလည်းမရှိတော့ချေ။ ရွာလူကြီးမှာ သူမအားအိမ်ထောင်စုစာရင်းလုပ်ပေးပြီး ရွာ၌အခြေချနိုင်အောင်ကူညီပေးခဲ့သလို ​တခြားသူများအားလုံးကလည်း သူမအပေါ်အလွန်တရာကောင်းပေးခဲ့ကြပေသိ သူမမှာတော့သူတို့ အအေးမိရောဂါကူးစက်စေခဲ့သည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား သူမကျောကိုအသာပွတ်သပ်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်၏။</p> <p>"အစ်မချွန်းမေ့ မငိုပါနဲ့၊ ညီမတို့နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှာတွေ့မှာပါ၊ အစ်မအရင်က ဘယ်တွေသွားခဲ့လဲ၊ အဲဒီမှာ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ညီမကိုပြောပြပါ"</p> <p>​ရန်ချွန်းမေ့ငိုကြွေးနေပြီး သူမမျက်နှာထက်တွင်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။ ​ဒီရက်ပိုင်း သူမသည်မြို့ရိုးဆောက်နေသောအလုပ်သမားများအတွက် ထမင်းဟင်းကူချက်ပေးပြီး ပို့ပေးခဲ့သလို ပိုက်ဆံပိုရရန် ရွာထဲမှဆေးပင်များပါခူးဆွတ်ခဲ့၏။ သူမအချိန်အများစုကို ရွာထဲမှာသာကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး အပြင်သိပ်မထွက်ခဲ့ပေ။ ​သူမ၏ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျိုးထောင်ဟွား မျက်မှောင်အသာကြုတ်လိုက်သည်။ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာ ဘာမှမတွေ့ရပေ။</p> <p>​"အစ်မချွန်းမေ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ပုံမှန်မဟုတ်တာ တစ်ခုခုသတိထားမိခဲ့သေးလား၊ အသေးအမွှားလေးဖြစ်ဖြစ်လေ သေချာစဉ်းစားကြည့်ပါဦး"</p> <p>ကျိုးထောင်ဟွား မေးခွန်းဆက်ထုတ်လိုက်သည်။ ​ခဏအကြာတွင် ရန်ချွန်းမေ့ တစ်ခုခုကို ဖြတ်ကနဲသတိရသွား၏။</p> <p>"အရင်ရက်ပိုင်းက အစ်မတောင်ပေါ်ကို ထမင်းဟင်းတွေသယ်သွားတုန်း ပစ္စည်းတွေနဲ့ အနောက်ဆုံးကနေလမ်းလျှောက်နေခဲ့တာလေ၊ ​ရုတ်တရက် ကျောထဲကနေ ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျ ပခုံးတွေကိုက်ခဲလာပြီး အားသိပ်မစိုက်နိုင်တော့ဘူး"</p> <p>​ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးထောင်ဟွားအကြည့်များမှာ ချက်ချင်း သူမနောက်ကျောပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>"အစ်မ ညီမကြည့်ရအောင် အင်္ကျီချွတ်လိုက်ပါဦး"</p> <p>​ဟမ်</p> <p>​ရန်ချွန်းမေ့မှာ အစပိုင်းတွင်လန့်သွားသော်လည်း ရှက်ရွံ့နေသည့်ကြားမှ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်လိုက်သည်။ ​သူမ၏နွေရာသီ အဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ သူမ၏ပြည့်ဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ချက်ချင်းပေါ်လွင်လာလေ၏။ ​ရန်ချွန်းမေးတွင် ဂျုံရောင်အသားအရေရှိပြီး သူမကျောပြင်ပေါ်တွင် ထင်ရှားသောအရိပ်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။ ​၎င်းသည် လုံးဝန်းသောပုံသဏ္ဍာန်ရှိပြီး တုပ်ကွေးဗိုင်းရပ်စ်နှင့်တူကာ ချွန်ထက်သောဆူးချွန်လေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ​၎င်းသည် ရန်ချွန်းမေး၏ကျောပြင်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တံဆိပ်ရာတစ်ခုအလား ပေါ်လွင်နေလေသည်။</p> <p>​"ဒီလိုကိုး"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွားမျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p>​"ထောင်ဟွား ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ တစ်ခုခုရှိနေလို့လား"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွားစကားကိုကြားသောအခါ ရန်ချွန်းမေ့အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ရန်ချွန်းမေ့ပေါ်မှ ထူးဆန်းသောတုပ်ကွေးနှင့်တူသည့်အငွေ့အသက်ကို ဦးစွာစစ်ဆေးပြီးနောက် ရန်ချွန်းမေ့အား အဝတ်အစားများပြန်ဝတ်ရန် ကူညီပေးလိုက်၏။</p> <p>​"နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဒုက္ခပေးနေတာ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ ညီမအခုပဲ သူ့ကိုသွားရှာလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>​ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျိုးထောင်ဟွား မြေပြင်ပေါ်ရှိကြိုးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ခူယားကောင်နတ်ဆိုးကို သူမအားတောင်ပေါ်သို့ သယ်ဆောင်သွားစေလိုက်သည်။ ​ကျိုးကျားရွာတွင် ဤမျှအစွမ်းထက်သည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ကျိုးထောင်ဟွားထင်မထားခဲ့မိပေ။</p> <p>​ဒါကြောင့်လည်း အရင်ကသူမနတ်ဆိုးငယ်လေးတချို့ကိုပဲ ဖမ်းနိုင်ခဲ့တာကိုး။</p> <p>​ဒီတစ်ကောင်က အနည်းဆုံးနှစ်ပေါင်းငါးရာ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားရှိနေပြီ။</p> <p>​ရန်ချွန်းမေ့မှာ ခြံဝင်းထဲမှထွက်ခွာသွားသော သူမကိုကြည့်ရင်း မျှော်လင့်ချက်များ တိုးပွားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား လေထဲသို့ရောက်ရှိသွားချိန်မှာပင် အပြေးရောက်လာသော ရွာလူကြီးမှအော်ဟစ်လာလေ၏။</p> <p>​"ထောင်ဟွား ပြဿနာအကြီးကြီးတက်ပြီ၊ မြို့ရိုးဆောက်နေတဲ့ အလုပ်သမား အများစုနေမကောင်းဖြစ်နေကြတယ်၊ လူအများစုက အားအင်ကုန်ခမ်းတဲ့အထိ အန်နေကြပြီး ဘာအလုပ်မှမလုပ်နိုင်ကြတော့ဘူး၊ ​ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ငါတို့ရဲ့စီမံကိန်း နှောင့်နှေးသွားတော့မယ်"</p> <p>​"အဘိုးရွာလူကြီး စိတ်မပူပါနဲ့၊ လူတိုင်းမကြာခင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ ဒါကိုဘာကဖြစ်စေတာလဲဆိုတာ သမီးသိနေပါပြီ"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ထိုစကားများကိုချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ခူယားကောင်နတ်ဆိုးလေးနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ပျံသန်းသွားလေသည်။ ရွာလူကြီးမှာတော့ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်မေးလာသေး၏။</p> <p>"ဘာကဖြစ်စေတာလဲ"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save