ဘိုင်တန်ဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
ဝန်ကြီးကွေ့က ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်ပြန်သည်။
“ကျွန်တော် တာတာရွာမှာ လူတချို့ ထားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ရရှိထားတဲ့ နောက်ဆုံး သတင်းအရတော့ သန့်စင်သောကလေးငယ်ဆီ သွားရှာတာ ရှန်းအင်ပါယာက လူတွေ မဟုတ်ဘဲ ရှန်းအင်ပါယာဆီ သွားရှာတာ သန့်စင်သောကလေးငယ် ဖြစ်နိုင်ခြေ များပါတယ်”
“အို . . . အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
!!
ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းက နားလည်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်နေကြသည်။
ရှန်းအင်ပါယာက သန့်စင်သောကလေးငယ်ထံမှ အကူအညီ တောင်းခံနေခြင်းဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် သန့်စင်သောကလေးငယ်က အရင် သွားရောက်လည်ပတ်ရသနည်း။
“မျှော်စင်ပတ်ပတ်လည်က လုံခြုံရေးက အရမ်းတင်းကျပ်ပြီး ကျွန်တော့်လူတွေက အပြင်ဘက် ဧရိယာမှာပဲ လှုပ်ရှားလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော် ရုတ်တရက် သတင်းရခဲ့တယ်။ တာတာရွာရဲ့ အစောင့်တပ်တွေနဲ့ အရံတပ်ဖွဲ့တွေ အများအပြားကို ရုတ်တရက် တခြားနေရာကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။”
“တာတာရွာက နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်တပ် စေလွှတ်ခဲ့တုန်းက ရှုနိုင်ငံရဲ့ ဧကရီက သန့်စင်သောကလေးငယ်ကို ရှုနိုင်ငံရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော နတ်ဘုရားအဖြစ် ကြေညာခဲ့စဉ်ကပါ။”
“ဒါကြောင့် တာတာရွာရဲ့ စစ်တပ်တွေဟာ ရှန်းအင်ပါယာရဲ့ နေရာအနှံ့အပြားမှာ ကာကွယ်ရေး အစီအမံတွေ လုပ်ဖို့ အင်အားအလုံးအရင်းနဲ့ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာလို့ ကျွန်တော် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခန့်မှန်းရဲပါတယ်။”
“ဘာဖြစ်လို့ သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်သခင်ကိုယ်တိုင် ရှန်းအင်ပါယာဆီ လှမ်းပြီး ဆက်သွယ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကတော့ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်ပါတယ်။”
ဝန်ကြီးကွေ့က အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြခဲ့သည်။
“သန့်စင်သောကလေးငယ်က အလွန်အစွမ်းထက်တယ် ဆိုရင်တောင် သူက ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ အရာအားလုံးကိုတော့ ဟာလာဟင်းလင်းထဲကနေ ဖန်တီးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ၏ တပ်ဖွဲ့များ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာမှုမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ အသိပညာထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ လိုအပ်မည့် အရင်းအမြစ်များမှာလည်း နည်းပါးမည် မဟုတ်ပေ။”
“ရှုနိုင်ငံအတွက် အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ သူ ထွက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ အရင်းအမြစ်တွေ ရဖို့ ဖြစ်ရမယ်။ အလားတူပဲ ဒီတစ်ခါ ရှန်းအင်ပါယာဆီ သွားတဲ့ ခရီးစဉ်ကလည်း အရင်းအမြစ်တွေ လိုအပ်နေလို့ ဖြစ်ရမယ်။”
ဝန်ကြီးကွေ့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ အမြင်တွင် သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်သခင်ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးသည် လောကကြီးကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်နတ်ဘုရားနန်းတော်၏ သာမန် မသေမျိုးနယ်မြေ ပညာရှင်များပင်လျှင် လူ့လောက၏ ကိစ္စရပ်များကို ဂရုမစိုက်ကြရာ ပို၍ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သန့်စင်သောကလေးငယ်က သူတို့၏ ကိစ္စများတွင် အဘယ်ကြောင့် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရမည်နည်း။
ယုတ္တိရှိသော တစ်ခုတည်းသော ရှင်းပြချက်မှာ သန့်စင်သောကလေးငယ်သည် တစ်ခုခုကို လိုအပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှန်းအင်ပါယာနှင့် ရှုနိုင်ငံတို့နှင့် သဘောတူညီမှု တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
“အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ဘက်က လုံလောက်တဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြနိုင်သရွေ့ သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်သခင်နဲ့ အဲဒီလို သဘောတူညီမှုမျိုး လုပ်လို့ရတာပေါ့ ဟုတ်လား”
“မှန်ပါတယ်။ ငါတို့နိုင်ငံနှစ်ခုရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးနဲ့ စစ်ရေးအင်အားက ရှန်းအင်ပါယာနဲ့ မယှဉ်နိုင်ရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ ဒေသက ထူးခြားပြီး တမူထူးခြားတဲ့ ရတနာတွေ အများကြီး ထွက်ရှိပါတယ်။ ဒါက ရှန်းအင်ပါယာနဲ့ ရှုနိုင်ငံတို့ မယှဉ်နိုင်တဲ့ အချက်ပဲ”
သန့်စင်သောကလေးငယ်က အရင်းအမြစ်များကို လိုချင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိုနေရာရှိ လူအများအပြားမှာ ဝမ်းသာသွားကြသည်။
ဝန်ကြီးကွေ့ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်သခင် လိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက သေချာပေါက် နည်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ရှုနိုင်ငံနဲ့ ရှန်းအင်ပါယာဆီက ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ရထားပြီးသား ဆိုရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အားသာချက်က သူ လျစ်လျူမရှုနိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
“ကောင်းပြီ . . . အဲဒါဆိုရင် ငါ ချက်ချင်းပဲ သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်သခင်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ တာတာရွာကို လူလွှတ်မယ်။ မဟုတ်ဘူး . . . ငါကိုယ်တိုင် သွားမယ်”
မန်းနိုင်ငံဘုရင်သည် သူ၏ ကုလားထိုင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
ဘိုင်တန်နိုင်ငံဘုရင်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အရေးတကြီးဖြစ်နေမှုကိုမူ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရပေ။
“အဲဒါဆိုရင် အတူတူ သွားကြစို့”
“ကျွန်တော်တို့ အရှင်မင်းကြီးနောက်ကို လိုက်ပါဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ”
ဝန်ကြီးများအားလုံးက သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။
အင်ပါယာတစ်ခု၏ ဘုရင်နှင့် ဝန်ကြီးများ အားလုံး ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခြင်းမှာ သူတို့၏ ရိုးသားမှုကို ပြသရန် လုံလောက်သော လူအင်အားပင် ဖြစ်သည်။
ဘုရင်နှစ်ပါးမှာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“မင်းတို့တွေ ငါ့ကို တကယ်ပဲ ရှာခိုင်းနေတာပဲ”
ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အမျှ လူတိုင်းသည် အလယ်ဗဟိုတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။
“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ”
လူတိုင်း သတိရှိသွားကြသည်။
ကျင့်ကြံခြင်းရှိသော သူများမှာ ထိုလူ၏ အဆင့်အတန်းကို မမြင်နိုင်သဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ၎င်းတွင် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်သူ နှစ်ဦးလည်း ပါဝင်သည်။
ကျင့်ကြံခြင်း မရှိသူများမှာမူ နိုင်ငံအုပ်ချုပ်သူ နှစ်ဦး၏ တုန်လှုပ်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သဘာဝအတိုင်း ပို၍ ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။
“မင်းတို့တွေ ငါ့ကို ရှာနေကြတာ မဟုတ်လား။ အဲဒီလောက်အထိ အလုပ်ရှုပ်ခံနေစရာ မလိုပါဘူး။ ပြောစရာရှိရင် ဒီမှာပဲ ပြောပါ”
ထိုလူမှာ လင်းချီယဲ့ ဖြစ်သည်။
သူသည် ရှန်းအင်ပါယာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် မန်းနိုင်ငံသို့ သွားရောက်ကာ ဘုရင်နှင့် သဘောတူညီမှု ပြုလုပ်ရန် သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ ရောက်သွားသောအခါ ဘုရင် ပျောက်ကွယ်နေရုံသာမက ဝန်ကြီးများကိုလည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် လင်းချီယဲ့သည် ဘိုင်တန်နိုင်ငံသို့ သွားခဲ့သော်လည်း အခြေအနေမှာ တူညီနေခဲ့သည်။
လင်းချီယဲ့မှာ မိစ္ဆာများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး အင်ပါယာနှစ်ခု၏ အထက်တန်းလွှာများကို သုတ်သင်လိုက်ပြီဟုပင် ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
ဝမ်မုန့်၏ အကူအညီဖြင့်သာ ဤအင်ပါယာနှစ်ခု၏ အထက်တန်းလွှာများသည် လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခုတွင် စုဝေးနေကြပြီး တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးနေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့ရသည်။
ခန်းမထဲရှိ လူများသည် လင်းချီယဲ့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခဏမျှ တုံ့ပြန်မှု မရှိနိုင်ကြပေ။
သို့သော် ကင်းလွတ်ခွင့် တစ်ခု ရှိနေသည်မှာ တာတာရွာသို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည့် ဝန်ကြီးကွေ့ပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် လင်းချီယဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် “သန့်စင်- သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်သခင် . . .” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤဘွဲ့အမည်ကို သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိုနေရာတွင် ဒူးထောက်လိုက်မိသည်။
အတိတ်တွင် တာတာရွာ၌ သူ ရရှိခဲ့သော ထိတ်လန့်မှုမှာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။ လင်းချီယဲ့အပေါ် သူ၏ လေးစားမှုမှာ သူ၏ ကိုးကွယ်ယုံကြည်သူများလောက် မကြီးမားသော်လည်း ထိုနေရာရှိ အခြားသူများထက် အဆတစ်ရာမျှ ပို၍ သန်မာနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် လင်းချီယဲ့၏ ရုပ်တုကို ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ယခု ဝန်ကြီးကွေ့သည် သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ထားရန်မှာ သဘာဝအတိုင်း ပို၍ ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။
အခြားသူများက ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် မှင်တက်သွားကြသည်။
ဝန်ကြီးကွေ့က ဒီလူငယ်လေးရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်တာလား။
သူသည် မန်းနိုင်ငံ၏ ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံခဲ့ပြီးကတည်းက ဘုရင်ရှေ့မှာတောင် ဒူးမထောက်ခဲ့ဖူးဘူးလေ။
ဘုရင်နှစ်ပါး၏ ထိတ်လန့်မှုမှာလည်း အခြားဝန်ကြီးများထက် မနည်းပေ။ သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ နိုင်ငံရေး ကိစ္စရပ်များကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်သခင်ဟု အမည်ပေးထားသည့် ဤလူငယ်နှင့် ပတ်သက်၍ သံသယ မရှိကြပေ။
သို့သော် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်သူများ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူတို့သည် ဝန်ကြီးကွေ့ကဲ့သို့ လင်းချီယဲ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်၍ မဖြစ်ပေ။
ထို့အပြင် သူတို့သည် လင်းချီယဲ့၏ အမည်ကိုသာ ကြားဖူးကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘွဲ့အမည်တစ်ခုတည်းနှင့် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရောက်လာလျှင်တောင် သူတို့ကို အညံ့ခံလာအောင် လုပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“မင်း ငါ့ကို သိသလား”
လင်းချီယဲ့သည် ရိုသေလေးစားစွာ ရှိနေသော ဝန်ကြီးကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဝန်ကြီးကွေ့သည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တာတာရွာကို ဘုရားဖူးသွားခဲ့ဖူးပြီး သန့်စင်သောကလေးငယ်ရဲ့ ရုပ်တုတော်ကို ဖူးမြော်ခွင့် ရရှိခဲ့ပါတယ်”
သူ ရည်ညွှန်းနေသော ရုပ်တုတော်မှာ လင်းချီယဲ့ ပြသခဲ့သည့် ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ မဟုတ်ဘဲ သန့်စင်သောကလေးငယ်၏ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းတော်ရှိ ရုပ်တုပင် ဖြစ်သည်။
လင်းချီယဲ့သည် သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။
ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မန်းဘုရင်သည် ပေါ့ဆစွာ မနေရဲတော့ဘဲ “မင်းက သန့်စင်သောကလေးငယ် ကျောင်းတော်သခင်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
လင်းချီယဲ့က အေးစက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “မှန်ပါတယ်။ မင်းတို့ဆီမှာ ရှားပါးတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်”
သူသည် ဘုရင်နှစ်ပါးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အပိုစကားများ မပြောဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အကြောင်းအရာထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
ဘုရင်နှစ်ပါးမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် သူက ဤမျှ တိုက်ရိုက်ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။
မူလက သူတို့သည် လင်းချီယဲ့၏ အထောက်အထားကို ထပ်မံ အတည်ပြုလိုကြသေးသည်။ သို့သော် ဝန်ကြီးကွေ့၏ သဘောထားနှင့် လင်းချီယဲ့၏ သိရှိရန် ခဲယဉ်းသော်လည်း ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူတို့ မှင်တက်သွားခဲ့ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် တံတွေးကို မျိုချလိုက်ကြပြီး သူတို့ မေးချင်သော မေးခွန်းအားလုံးကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။
ခန်းမထဲရှိ အရာရှိများမှာမူ အသက်ရှူရန်ပင် မရဲကြဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
သူတို့သည် ကောလာဟလများကို ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး လင်းချီယဲ့၏ အငွေ့အသက်၏ ဖိနှိပ်မှုကိုလည်း ခံစားနေကြရသည်။
“မှန်ပါတယ်။ ငါတို့နိုင်ငံတွေက ထူးခြားတဲ့ ပထဝီဝင် အနေအထားမှာ ရှိနေတာကြောင့် အချို့သော ရှားပါးတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ကြွယ်ဝပါတယ်”
နိုင်ငံအုပ်ချုပ်သူ နှစ်ဦးသည် လင်းချီယဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မေးခွန်းကို မသိစိတ်ဖြင့် ဖြေကြားလိုက်မိသည်။
သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ လျှို့ဝှက်စွာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ လင်းချီယဲ့ရှေ့တွင် သူတို့သည် ခုခံရန် အတွေးပင် မတွေးရဲကြပေ။
သူတို့ကို ဤမျှအထိ ဖိနှိပ်ရန် မည်မျှ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော စွမ်းအား လိုအပ်မည်နည်း။
သူတို့သည် လင်းချီယဲ့၏ တည်ရှိမှုကို ပိုမို ခံစားရန် ကြိုးစားလေလေ သူ မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း ပို၍ သိရှိလာလေလေ ဖြစ်သည်။
စကားအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် သူတို့၏ သဘောထားများကို မသိစိတ်ဖြင့် လျှော့ချလိုက်ကြသည်။
အမှန်တကယ်တော့ လင်းချီယဲ့၏ အငွေ့အသက်က အလွန်အစွမ်းထက်နေသဖြင့် သူတို့ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရခြင်း မဟုတ်ပေ။
ယင်းအစား လင်းချီယဲ့သည် သူ၏ အငွေ့အသက်ကို အားကောင်းစေရန် ဝမ်မုန့်၏ အကူအညီကို ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် မိစ္ဆာများစွာနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် ကြမ်းတမ်းသော ချီစွမ်းအင်များ စုဆောင်းထားခဲ့သည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် ၎င်းသည် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ရည်ရွယ်ချက်မှာ အင်ပါယာရှိ လူများက သူတို့၏ ခွန်အားကို တန်ဖိုးထားလာစေရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ဤနည်းဖြင့်သာ သူသည် စကားပြောဆိုရာတွင် ဦးဆောင်မှုကဏ္ဍကို ရယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ ခုနက ပြောနေတဲ့ စကားတွေကိုလည်း ငါ အနည်းငယ် ကြားလိုက်ပါတယ်။ မင်းတို့အားလုံး စည်းကမ်းတွေကို သိနေကြပြီဆိုတော့ မင်းတို့ဆီမှာရှိတဲ့ အရင်းအမြစ် စာရင်းကို လုပ်လိုက်ပါ။ ငါ စိတ်ကျေနပ်တဲ့အရာ ပါခဲ့ရင် မင်းတို့ကို ငါ ကူညီနိုင်ပါတယ်”
***