Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၅၃၀</h2> <h2 style="text-align: center;">အင်ပါယာကြီးနှစ်ခုအပေါ် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လင်းချီယဲ့သည် သူ၏ အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီးနောက် ဘုရင်နှစ်ပါးထံမှ အကျိုးအမြတ်များကို ချက်ချင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အုပ်ချုပ်သူ နှစ်ဦးမှာ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ကြသည်။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ လင်းချီယဲ့ကို ပြောလိုက်သည် - “အရှင်သန့်စင်သောကလေးငယ် . . . ကျွန်တော်တို့ အရင်းအမြစ်တွေကို စုဆောင်းပြီး ရေတွက်ဖို့ အချိန် နည်းနည်းတော့ လိုပါဦးမယ်”</p> <p>“အဲဒီလောက်အထိ အရေးတကြီး မလိုပါဘူး။ ငါ လိုချင်တာတွေ မင်းတို့ဆီမှာ ရှိ၊ မရှိ ဆိုတာကိုပဲ ငါ အရင် အတည်ပြုချင်တာပါ။ အကယ်၍ မရှိဘူးဆိုရင်လည်း ငါ လုံးဝ မလာခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”</p> <p>လင်းချီယဲ့က သူတို့နှစ်ဦးကို ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>!!</p> <p>သူ၏ အထောက်အထားတွင် ပြဿနာ မရှိကြောင်း တရားဝင် အတည်မပြုရသေးမီအထိ သူတို့သည် ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများကို အလွယ်တကူ လွှဲပြောင်းပေးရန် သဘောတူမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။</p> <p>ဘုရင်များ အနေဖြင့် သူတို့၏ အမျိုးသား ဘဏ္ဍာတိုက် အခြေအနေကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p>သူတို့သည် ဤနေရာတွင် သူနှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်နိုင်စေရန် အချိန်ဆွဲနေခြင်းထက် မပိုပေ။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် သူတို့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို မကြောက်ပေ။ သို့သော် အချိန်မှာ အလွန်အဖိုးတန်သည်။ သူသည် သူတို့နှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်း မနေလိုပေ။</p> <p>“ဒါက . . .”</p> <p>ဘုရင်နှစ်ပါးမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ လင်းချီယဲ့၏ ပြတ်သားမှုနှင့် သူသည် အရင်းအမြစ်များကိုသာ အတည်ပြုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ သံသယများမှာ ထက်ဝက်ခန့် လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ . . . ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ အရှင်သန့်စင်သောကလေးငယ်။ ကျွန်တော်တို့ အရင်းအမြစ် စာရင်းကို အရင်လုပ်လိုက်ပါမယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ အရှင် ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်”</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ အထောက်အထားမှာ ပြဿနာရှိ၊ မရှိကို မထောက်ထားဘဲ သူ၏ ခွန်အားမှာ အားလုံး မြင်တွေ့နိုင်သကဲ့သို့ ရှင်းလင်းနေသည်။ ဘုရင်နှစ်ပါးမှာ သူ့ကို ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အင်ပါယာနှစ်ခုမှ လူများမှာလည်း အလျင်အမြန် စုဝေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>လူပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို အုပ်စုနှစ်စု ခွဲလိုက်ပြီး စာရင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ရမည့် အရာများကို အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများစွာ လိုအပ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသော်လည်း သူ၏ လေသံအရ သူသည် အရာအားလုံးကို လိုချင်ပုံ မရပေ။</p> <p>အကယ်၍ ၎င်းသည် ထိပ်တန်း ရတနာတစ်ခု မဟုတ်လျှင် သူ၏ မျက်စိထဲသို့ ဝင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“အမျိုးသား ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာရှိတဲ့ ရတနာအားလုံးရဲ့ စာရင်းက ဒီမှာပါ။ အရှင်သန့်စင်သောကလေးငယ် ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် အားလုံးကို ထုတ်ပြပြီး သူ့ကို ရွေးချယ်ခိုင်းတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်”</p> <p>“အဲဒီနည်းလမ်း တစ်ခုပဲ ရှိတော့တာပါ။ မဟုတ်ရင် သူ သဘောကျမယ့်အရာ တစ်ခုမှ မရှိခဲ့ရင် ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီရတနာတွေဟာ အရှင်မင်းကြီးက အချိန်အကြာကြီး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာက ပညာရှိ အရာရှိတွေနဲ့အတူ စုဆောင်းခဲ့တာလေ။ အရှင်သန့်စင်သောကလေးငယ်က အကုန်လုံးကို လိုချင်တယ်လို့ ပြောလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p>ဝန်ကြီးများ အားလုံးက သူတို့၏ ဘုရင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>နှစ်ဖက်စလုံးမှ ဘုရင်များမှာ ထိုအချိန်တွင် အတော်အတန် ရက်ရောနေကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် မျက်မှောင်ပင် မကြုတ်ဘဲ ပြောလိုက်ကြသည် - “ဒီအခြေအနေမှာ အသက်ထက် အရေးကြီးတာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။ အဲဒါတွေ မရှိတော့ရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ရှိနေသရွေ့ ငါတို့ အနာဂတ်မှာ ပြန်ပြီး ထလာနိုင်ပါတယ်”</p> <p>“အရှင်မင်းကြီးက ပညာရှိပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိလှပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အရှင်မင်းကြီးနောက်ကို သေသည်အထိ လိုက်ပါပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို အတူတူ ဖန်တီးသွားပါမယ်”</p> <p>ဝန်ကြီးများက သူတို့ကို မြှောက်ပင့် ပြောဆိုလိုက်ကြပြီး ဘုရင်နှစ်ပါးမှာလည်း အမြတ်ထုတ် ခံရတော့မည်ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ ပြောသကဲ့သို့ပင် ဤကမ္ဘာပျက်မည့် ဘေးဒုက္ခတွင် အမွေအနှစ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သရွေ့ ဆုံးရှုံးသွားသော ရတနာများကို တစ်နေ့တွင် ပြန်လည် စုဆောင်းနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အလွန် လျင်မြန်စွာပင် အင်ပါယာနှစ်ခုလုံးမှ လူများသည် ထူထဲသော စာရင်းတစ်ခုစီကို ပြုလုပ်ပြီး လင်းချီယဲ့ထံသို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p>“အရှင်သန့်စင်သောကလေးငယ် . . . ဒါတွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ ရတနာအမျိုးမျိုးပါပဲ”</p> <p>အုပ်ချုပ်သူ နှစ်ဦးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စာရင်းကို လင်းချီယဲ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က ထိုအရာများကို အထင်သေးပြီး သူတို့ကို ကူညီရန် လက်လျှော့သွားမည်ကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။</p> <p>အဆုံးတွင် လင်းချီယဲ့သည် ရွှေအမြုတေအဆင့်နှင့် ထိုထက် မြင့်မားသော ပညာရှင်များစွာကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ရတနာများသည် သူတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော အရာများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက သူတို့၏ လက်ကျန်ပစ္စည်းများကို သဘောကျ၊ မကျ ဆိုသည်မှာ ကံတရားအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။</p> <p>“ဒီလောက်တောင် များတာလား”</p> <p>သူ၏ ခါးအထိပင် ရောက်နေသော စာရွက်စာတမ်း နှစ်ပုံကြီးကို ကြည့်လိုက်ရင်း လင်းချီယဲ့၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။</p> <p>“အဟမ်း . . . အရှင်သန့်စင်သောကလေးငယ်၊ ဒါက ငါတို့နိုင်ငံနှစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းစာရင်း အားလုံး ပါဝင်ပါတယ်။ အရှင် အသုံးဝင်မယ့် အရာတစ်ခုခု ကျန်ရစ်နေခဲ့ရင် အဲဒါက ငါတို့အတွက် အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်မသွားဘူးလားလို့ တွေးမိလို့ပါ” ဟု ဘုရင်နှစ်ပါးက အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ လင်းချီယဲ့၏ အကူအညီကို ရရှိရန် သူတို့တွင်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့အတွက် သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိသော်လည်း လင်းချီယဲ့ သဘောကျမည့် အရင်းအမြစ်အချို့ ရှိနေခဲ့လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။</p> <p>“အရမ်းကို စဉ်းစားပေးတာပဲ”</p> <p>​လင်းချီယဲ့သည် သူတို့နှစ်ဦးကို အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ဘာတွေးနေသည်ကို သူက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် ဤအရာအပေါ် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ ယင်းအစား ထိုလူနှစ်ဦးသည် အခြေအနေကို နားလည်တတ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“တောက် . . . လူ့လောကရဲ့ ဘုရင်နှစ်ပါးက ဒီလောက်အထိ အရှက်မရှိတာပဲ။ အသက်ရှင်နေတာက ဘာထူးမှာလဲ”</p> <p>ဝမ်မုန့်၏ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အသံသည် လင်းချီယဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>“မင်း ဘာသိမှာလဲ။ ဒါကို အခြေအနေကို နားလည်တဲ့ ပညာရှိလို့ ခေါ်တယ်။ အသက်ရှိနေသရွေ့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတာပဲ။ အကယ်၍ မင်း အသက်ဆုံးရှုံးသွားရင် မင်းမှာ ပြောစရာ ဘာဂုဏ်သိက္ခာ ရှိဦးမှာလဲ”</p> <p>လင်းချီယဲ့က သူမကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ဟင့် . . . ကျွန်မရဲ့ သခင် အာဏာမရခင်တုန်းက သူ့ထက် အဆင့်များစွာ မြင့်တဲ့လူနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင်တောင် သူက အနည်းငယ်မျှတောင် ကြောက်ရွံ့တဲ့ အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ဘူး။ အားကြီးတဲ့လူတွေက အားနည်းနေတဲ့ အချိန်မှာတောင် သူတို့မှာ စည်းတစ်ခု ရှိသင့်တယ်”</p> <p>ဝမ်မုန့်သည် အင်ပါယာနှစ်ခု၏ ဘုရင်များကို မထီမဲ့မြင် ပြုနေခဲ့သည်။</p> <p>ဝမ်မုန့်သည် သူ့ကို သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မဆုံးရှုံးစေရန် ပတ်ရိုက်ပြီး ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လင်းချီယဲ့ သိလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူသည် သူမနှင့် စကားပြောရန် အချိန်မရှိပေ။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ . . . ဒီလူနှစ်ယောက်က မင်းရဲ့ အရင်သခင်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ မင်း ငါ့ကို ဒီပစ္စည်းပုံကြီးထဲကနေ ငါသုံးလို့ရမယ့် အရာတစ်ခုခု ရှိမရှိဆိုတာကို မြန်မြန်လေး ကူပြီး စစ်ထုတ်ပေးပါဦး”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် အချို့သော ဒေသထွက် ပစ္စည်းများ၏ အာနိသင်ကို မသိသော်လည်း ဝမ်မုန့်မှာမူ မတူပေ။ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိနေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ အသိပညာမှာ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ မုတ်ဆိတ်ဖြူ အဖိုးအိုထက်ပင် ပိုများနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save