Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">လီစဲ့လုံ စိတ်ခံစားမှု ပြင်းထန်လာပြီး စိတ်လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီယွဲ့က လန်နင်ယုကို ဂူတစ်ဂူထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့၏။ ထို့နောက် သူမက ဝင်္ကပါအစီအရင်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာချထားပြီး ဂူတစ်ခုလုံးကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအရာများအားလုံး လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်မှ သူမက သက်ပြင်းချနိုင်တော့၏။ သူမက ကျောပိုးထားသော လန်နင်ယုကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချပေးလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်မ... တောင့်ခံထားနော်... ကျွန်မ အခုချက်ချင်း အစ်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးမယ်...”</p> <p>ချီယွဲ့က လန်နင်ယု၏ ဒဏ်ရာအခြေအနေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကုသရေးဆေးလုံး အမြောက်အမြားကို ကမန်းကတန်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>“အလကားပဲ... ဒီဆေးလုံးတွေက မင်းသမီးချီလျန် လုပ်သွားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို မကုသနိုင်ပါဘူး...”</p> <p>လန်နင်ယုက ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို အခု အစ်မ ဘယ်လိုနေသေးလဲ...”</p> <p>“နည်းနည်းပူသလို ခံစားနေရတယ်...”</p> <p>လန်နင်ယုက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်၏။ အလွန်အမင်း နာကျင်နေခြင်းမရှိသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>ရှေးကျသော ရမ္မက်ဆန္ဒတစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တအုံနွေးနွေး ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အချိန်မရွေး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးစိုးသွားတော့မည့်အလား ခံစားနေရ၏။</p> <p>“ပူတယ် ဟုတ်လား...”</p> <p>ချီယွဲ့က လန်နင်ယု၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တကယ့်ကို တော်တော်လေး ပူနွေးနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေကာ နဖူးတွင်လည်း ချွေးပေါက်များ စို့နေ၏။</p> <p>“ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ... စီနီယာအစ်မ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ...”</p> <p>ချီယွဲ့မှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ စီနီယာအစ်မ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>“ကြက်သွေးရောင်ကြာပန်းမြွေဆီက မီးတောက်အဆိပ်များလား... ကျစ်...”</p> <p>ချီယွဲ့မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိအောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်၌ အပြင်ဘက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာပြီး ဂူတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေ၏။</p> <p>ချီယွဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ ချထားခဲ့သော ချိတ်ပိတ်အစီအရင်က ဤမျှ မြန်မြန် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p>“မင်းသမီးချီလျန်က ငါတို့ကို ရှာတွေ့သွားပြီလား... မဖြစ်နိုင်တာ... သူမက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ရှာတွေ့သွားတာလဲ...”</p> <p>“လန်နင်ယု... ငါ့ရဲ့မီးတောက်အဆိပ်က သိပ်ပြီး ခံစားလို့ ကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးမလား...”</p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် မင်းသမီးချီလျန်၏ အသံက ဂူအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူတို့ကို အမဲလိုက်မည့်သူက အပေါက်ဝသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>လန်နင်ယုက မြေပြင်ပေါ်မှ အတင်း ရုန်းထ၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ချီယွဲ့... နင် ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးရှာနေတုန်း ငါ သူမကို တားထားပေးမယ်...”</p> <p>“ဟင့်အင်း... အစ်မကို အဲဒီလို လုပ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး...”</p> <p>ချီယွဲ့က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ... အတူတူ ထွက်သွားကြမယ်... အစ်မကို ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း အသေခံခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်ထွက်ပြီး အဲဒီမြွေယုတ်မာမကို ရင်ဆိုင်ရမှာကို ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး...”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ဂူအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်။ မင်းသမီးချီလျန်ကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမက စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့ဘဲ လက်ကို မြှောက်၍ အင်ပါယာသိုင်းကွက်ဖြစ်သော နှလုံးဖမ်းဆုပ်ခြင်းလက်သည်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်၏။</p> <p>ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းပြီး ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှံ့သွားသည်။</p> <p>လက်သည်းစွမ်းအားငါးခုက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲမတတ် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း မင်းသမီးချီလျန်က အထင်သေးသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“နင်က တားမြစ်ခံ ကောင်းကင်သမီးတော် မဟုတ်ဘဲနဲ့... ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...”</p> <p>ထို့နောက် မင်းသမီးချီလျန်က ကြက်သွေးရောင် မီးတောက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်၍ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ထိုလက်သည်းအားဟုန်မှာ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် ရက်စက်စွာ ကွဲကြေသွားပြီး လက်ဝါးအားအဟုန်က ချီယွဲ့ကို ဂူနံရံနှင့် သွားစောင့်မိစေသည်။</p> <p>“မြွေယုတ်မာမ... နင် ဒီလောက် အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံနိုင်ဘူး...”</p> <p>ချီယွဲ့က ကျိန်ဆဲလိုက်၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂူအပြင်သို့ ရောက်လာသော လန်နင်ယုက ချီယွဲ့ ရန်သူ့လက်ချက်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ဝါးသိုင်းကွက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ကြမ်းတမ်းသော ရေခဲ၊ လေနှင့် နှင်းစွမ်းအင်များက မင်းသမီးချီလျန် ရှိရာဆီသို့ တိုက်ခတ်သွား၏။</p> <p>“ငါ့ရဲ့မီးတောက်အဆိပ် မိထားတာတောင် နင်က သတိလွတ်မသွားသေးဘူးပဲ... ကျစ်... မဆိုးပါဘူး... နင့်ရဲ့ တည်ငြိမ်‌သောစိတ်ခံစားချက်တာအိုက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ...”</p> <p>မင်းသမီးချီလျန်က သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ မီးတောက်များက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံသွားသည်။ ထို့နောက် ထိုမီးတောက်များက လန်နင်ယုဆီသို့ ဒလဟော စီးဆင်းသွားပြီး သူမ ပတ်လည်ရှိ ရေခဲနှင့် နှင်းများအားလုံးကို အရည်ပျော်သွားစေ၏။</p> <p>“ပျော်ရွှင်ခြင်းတံဆိပ်တော်...”</p> <p>မလှမ်းမကမ်းနေရာမှ ချီယွဲ့က သူမ၏ အင်ပါယာသိုင်းကွက်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တံဆိပ်တော်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မင်းသမီးချီလျန်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p>ဤတံဆိပ်တော်က ယခင်နှလုံးဖမ်းဆုပ်ခြင်းလက်သည်းနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားပြီး ၎င်းတွင် လွှမ်းမိုးနိုင်သော ပျော်ရွှင်မှု ခံစားချက်များ ပါဝင်နေကာ လူများကို မထိန်းနိုင်အောင် ပြုံးလာစေသည်။</p> <p>“အိုး... နင်တို့ စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းရဲ့ အင်ပါယာသိုင်းကွက်တွေက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ... နင့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က နိမ့်လွန်းနေတာ နှမြောစရာပဲ...”</p> <p>မင်းသမီးချီလျန်က ပျော်ရွှင်ခြင်းတံဆိပ်တော်ကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ အဆိပ်မီးတောက်တစ်ခု ပစ်ထွက်လာပြီး သူတို့ကြားရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချီယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွား၏။</p> <p>“တစ်ခုဝယ် တစ်ခုလက်ဆောင်ပေါ့... နင်တို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံး လူ့လောကရဲ့ အပြစ်များတဲ့ သာယာမှုတွေကို ခံစားခွင့် ပြုလိုက်မယ်...”</p> <p>မလှမ်းမကမ်း နေရာတစ်ခုတွင် ပုန်းကွယ်နေသော လီစဲ့လုံ၏ မျက်လုံးများက မင်းသမီးချီလျန်၏ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်စလုံးအပေါ် အလားတူ လှည့်ကွက်မျိုးသုံးရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ အရောင်လက်သွားသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ချီယွဲ့ကလည်း အလွန်လှပသူ တစ်ဦးဖြစ်၏။ ရုပ်ရည်ပိုင်းအရဆိုလျှင် သူမက လန်နင်ယုနှင့် သိပ်မကွာခြားလှပေ။</p> <p>တစ်ယောက်က ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က မီးကဲ့သို့ ပြင်းပြသည်။</p> <p>ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ လီစဲ့လုံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာ၏။ သူက ဆက်၍ မစောင့်နိုင်တော့သကဲ့သို့ သူ့လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p>“မဖြစ်သေးဘူး... ငါ အလောတကြီး မလုပ်သင့်ဘူး... အခြေအနေက ဒီလောက်ကြီး မဆိုးရွားသေးဘူး...”</p> <p>“နင်ယု တကယ် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ပြီး အသည်းအသန်ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အထိ စောင့်ပြီးမှ ငါ့ရဲ့အကူအညီကို ပေးရမယ်... ဒါမှသာ သူမအပေါ် အနက်ရှိုင်းဆုံး အထင်ကြီးမှုကို ချန်ထားနိုင်မှာ... လန်နင်ယု... ဒီအကြံနဲ့ဆိုရင် ငါ မင်းကို သေချာပေါက် ရယူနိုင်လိမ့်မယ်... မင်းက ငါ့အပိုင် ဖြစ်လာရမယ်...”</p> <p>လီစဲ့လုံက သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းပြသော ရမ္မက်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူက လန်နင်ယုကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်နေခဲ့သော်လည်း သူမက သူ့အပေါ် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူက ဤနည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုရတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p>ချူခွမ်းရန်က လန်နင်ယုကို တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးခြင်းကြောင့် သူမက သူ့ကို စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားသိထားသည်။</p> <p>ဤသည်က သူရဲကောင်းဟန်ဆောင်ခြင်းက လန်နင်ယုအပေါ် သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုနေ၏။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တော့ သူ အောင်မြင်ရမည်။</p> <p>အဆုံးတွင် သူမ၏ နှလုံးသားကို မရယူနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ လိုချင်သေးသည်။</p> <p>“မြွေယုတ်မာမ... နင် ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ...”</p> <p>ဆန္ဒမီးတောက်အဆိပ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ ချီယွဲ့မှာ တားဆီးမရနိုင်သော အပူရှိန်တစ်ခု သူမအတွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဆူပွက်နေသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်မုဟုတ်ချင်းပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် နီရဲသွား၏။</p> <p>“ချီယွဲ့...”</p> <p>လန်နင်ယု၏ မျက်နှာက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ သူမက ချီယွဲ့ဆီသို့သွား၍ အခြေအနေကို ကြည့်ချင်သော်လည်း မင်းသမီးချီလျန်က သူမလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထား၏။</p> <p>“နင့်ကိုယ်နင်တောင် ဒုက္ခရောက်နေပြီကို... တခြားလူတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်ရနေသေးတယ်ပေါ့...”</p> <p>မင်းသမီးချီလျန်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော လန်နင်ယုကို မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ပြိုင်ဘက်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက် တင်ထားရင်း သူမက အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အစွမ်းထက်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့သူတော်စင်မလေးက အခုတော့ ငါ့ခြေဖဝါးအောက်က သနားစရာ ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ထက် မပိုတော့ပါဘူး... နင့်ရဲ့အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းက ငါ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပြီ...”</p> <p>ထို့နောက် သူမက လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ သူမ၏ ကြက်သွေးရောင် မီးတောက်အဆိပ်က ရှည်လျားသော ဆေဘာတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ လုပ်ရန် လိုအပ်သည်မှာ ညင်သာစွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး လန်နင်ယု၏ ခေါင်းပြတ်ကျသွားမည်ဖြစ်၏။</p> <p>“အခု ငါ လှုပ်ရှားရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ...”</p> <p>လီစဲ့လုံက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက အခက်အခဲ ကြုံတွေ့နေရသော အလှမယ်လေးကို ကယ်တင်သည့် သူရဲကောင်းပုံစံမျိုး ဖန်တီးကာ မင်းသမီးချီလျန်နှင့်အတူ ပြဇာတ်ကပြရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဝေးမှ ဓားချီတစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ ရုတ်တရက် ပစ်ထွက်လာသည်။</p> <p>ဓားချီက မင်းသမီးချီလျန်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သဖြင့် သူမမှာ တွန့်ဆုတ်သွားရ၏။</p> <p>“ဒီလိုဓားချီမျိုး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”</p> <p>*လီစဲ့လုံဆီမှာ ဒီလိုစွမ်းအားမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရတာလဲ…*</p> <p>ဤဓားချီက မင်းသမီးချီလျန်ကိုပင် သတိလွတ်သွားမတတ် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။</p> <p>“ကြက်သွေးရောင်ကြာပန်း နတ်ဘုရားပိုင်းဖြတ်ခြင်း...”</p> <p>မင်းသမီးချီလျန်က သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မီးတောက်အဆိပ်များကို စုစည်း၍ လက်ထဲရှိ ဆေဘာပေါ်သို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ သူမက ထိုလက်နက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ကြက်သွေးရောင် ဆေဘာအလင်းတန်းတစ်ခုက စပါးအုံးမြွေကြီး တစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပြိုင်ဘက်ထံသို့ ပစ်ထွက်သွား၏။</p> <p>စွမ်းအားနှစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ပတ်လည်ရှိ မြေပြင်က တုန်ခါသွားသည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော သက်ရောက်မှုကြောင့် မင်းသမီးချီလျန်မှာ မီတာရာပေါင်းများစွာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရ၏။ သူမက တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ သူမဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထံမှ ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသူက ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သေမျိုးလူသားနှင့် မတူအောင် ချောမောခန့်ညားနေ၏။ သူ့နောက်တွင် သူမထက်မလျော့သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော သစ်သားရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ခုလည်း ရှိနေ၏။</p> <p>ထိုသူများမှာ ချူခွမ်းရန်၊ ဓားသမားမိန်နှင့် ကျန့်ချန်ဖုန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ညီမလန်... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ငါ မင်းကိုကယ်တုန်းက မင်းက ကောင်းကင်ရေခဲစပါးအုံးရဲ့ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်တာကို ခံနေရတယ်... အခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကြက်သွေးရောင်ကြာပန်းမြွေရဲ့ လိုက်သတ်တာကို ခံနေရပြန်ပြီ... ညီမလန်... မင်းက အတိတ်ဘဝတုန်းက မြွေဖမ်းသမားများ ဖြစ်ခဲ့တာလား... မဟုတ်ရင် ဒီလိုမြွေအမျိုးအစားတွေက ဘာလို့ မင်းကိုပဲ အမြဲရွေးချယ်ပြီး အနိုင်ကျင့်နေကြတာလဲ...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က လန်နင်ယုဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လန်နင်ယုက သူ၏ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာမှုကို ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမည်မှန်း မသိဘဲ ချူခွမ်းရန်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p>*သူမရဲ့ ပြဿနာတွေကို ကယ်တင်ပေးမယ့်သူ... သူ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ…*</p> <p>ဤသည်က နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ဖြစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဒါက ကံကြမ္မာများလား...</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မလှမ်းမကမ်း တစ်နေရာတွင် လီစဲ့လုံ၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်နေ၏။ သူ အလွန် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူ့ဘေးရှိ သစ်ပင်စည်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးပစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ချူခွမ်းရန်... ဘာလို့ အမြဲတမ်း မင်းပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ...”</p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်ကလည်း မင်း ပေါ်လာပြီး ငါ့အကြံအစည်တွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်... အခုတစ်ခါလည်း ဘာလို့ မင်း ထပ်ဖြစ်နေရတာလဲ... မင်းနဲ့ငါ ရန်ငြိုးများ ရှိနေလို့လား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save