Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းသမီးချီလျန် နောက်ဆုတ်သွားရခြင်း၊ စေ့စပ်သေချာသော အကြံအစည်မှ ဂုဏ်ကျက်သရေကို လုယူခံလိုက်ရခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မလှမ်းမကမ်း နေရာတစ်ခုတွင် လီစဲ့လုံမှာ စိတ်လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။ အခက်အခဲ ကြုံတွေ့နေရသော အလှမယ်လေးကို သူရဲကောင်းကြီးက ကယ်တင်မည်ဟူသော သူ၏ စေ့စပ်သေချာသည့် အကြံအစည်မှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက ချူခွမ်းရန်ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားချင်နေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီအစီအစဉ်က သေချာပေါက် ကျရှုံးသွားတာတော့ မဟုတ်သေးဘူး...”</p> <p>“မင်းသမီးချီလျန်က တားမြစ်ခံ ကောင်းကင်သားတော်ပဲ... သူမက ချူခွမ်းရန်ကို အနိုင်ယူနိုင်သရွေ့ ငါ ထွက်လာပြီး သူရဲကောင်းဝင်လုပ်လို့ ရသေးတယ်... ပြဇာတ်ဆန်တဲ့ ဇာတ်ကွက်က အတူတူပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ... တကယ်တော့ ပိုတောင်ကောင်းသွားသေးတယ်...”</p> <p>လီစဲ့လုံက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်တစ်ခု ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>တိကျလှ၏။ အကယ်၍ မင်းသမီးချီလျန်ကသာ ချူခွမ်းရန်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူ့အတွက် ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေး ရရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူက ချူခွမ်းရန်ထက် ပို၍ အစွမ်းထက်ကြောင်း ပြသရာမရောက်ပေဘူးလား။</p> <p>ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ လီစဲ့လုံက သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အနည်းငယ် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ မျှော်လင့်ထားသည့် ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာရန် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း လီစဲ့လုံ၏ အကောင်းမြင်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မင်းသမီးချီလျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ချူခွမ်းရန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္တာသားရဲအသိစိတ်အရ သူမရှေ့ရှိ ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်သည် အလွန်တရာ အန္တရာယ်များကြောင်း ပြောပြနေ၏။</p> <p>သူမက သူမထက် များစွာ ပို၍ကြမ်းကြုတ်ပြီး ရက်စက်သော သားကောင်ရှာဖွေသူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>ထို့အပြင် သူမက ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာသားရဲ ကြက်သွေးရောင်ကြာပန်းမြွေ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤလောကတွင် သူမထက် ပို၍ ကြမ်းကြုတ်သော သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်သော သားကောင်ရှာဖွေသူဆိုသည်မှာ ထိုရှေးဟောင်းသက်ရှိများသာ ရှိနိုင်ပေမည်။</p> <p>“နင် ဘယ်သူလဲ...”</p> <p>မင်းသမီးချီလျန်က ချူခွမ်းရန်ကို ထိတ်လန့်တကြား စောင့်ကြည့်နေ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမက အချိန်မရွေး ရန်သူကို ခုန်အုပ်ရန် ချောင်းမြောင်းနေသော အဆိပ်ပြင်းမြွေ တစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။</p> <p>“ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး... အရေးကြီးတာက ညီမလန်ကို ငါ့သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတယ်... မင်း သူမကို သတ်ခွင့်မရှိဘူး...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူက စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းနှင့် အင်ပါယာသိုင်းကွက်များ ဖလှယ်ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းက သူ့အား တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရန် နေရာတစ်ခုပေးခဲ့၏။ ထို့အပြင် သူကိုယ်တိုင်လည်း လန်ယွဲ့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ဓားကလန်၊ ဝမ်ကလန်နှင့် အခြားသူများနှင့်ယှဉ်လျှင် စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းက သူ၏ မဟာမိတ်တစ်ပိုင်းဟု သတ်မှတ်နိုင်၏။</p> <p>မဟာမိတ်တစ်ဦး အကူအညီ လိုအပ်နေချိန်တွင် သူက ဘေးမှရပ်ကြည့်ပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>“နင် သူမကို ကယ်ချင်တယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံး ငါ့ကို ကျော်ဖြတ်သွားရမယ်...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က အလွန်အစွမ်းထက်ကြောင်း မင်းသမီးချီလျန် သိမြင်နိုင်၏။ သို့သော်လည်း တားမြစ်ခံကောင်းကင်သမီးတော် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမက ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ နောက်ဆုတ်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူမက သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ဆင့်ခေါ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ မြွေနီအဆိပ်မီးလျှံများက လောင်ကျွမ်းနေသော မီးပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ဒလဟော စီးဆင်းသွား၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူခွမ်းရန်က သူ့နေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဓားရှည်ကိုပင် ဆွဲမထုတ်ခဲ့ချေ။ သူ လုပ်ခဲ့သမျှမှာ လက်ညှိုးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ဓားချီတစ်တန်း ပစ်ထွက်သွား၏။</p> <p>ဓားချီက အံ့မခန်းခမ်းနားကြီးကျယ်လှပြီး ၎င်းတွင် ကမ္ဘာဖျက်မတတ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဓားအခြေခံတာအိုစည်းချက် ပါဝင်နေသည်။</p> <p>တစ်မုဟုတ်ချင်းပင် ထိုကြီးမားလှသော မီးပင်လယ်ကြီးမှာ ဓားချီကြောင့် ကွဲကြေသွားပြီး ထက်ပိုင်းပြတ်သွား၏။</p> <p>“ဘာ...”</p> <p>မင်းသမီးချီလျန်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ဓားချီက သူမ၏ မီးပင်လယ်ကို ဆုတ်ဖြဲပြီးနောက် သူမဆီသို့ ဆက်လက် ဦးတည်လာ၏။</p> <p>သူမ လက်ထဲတွင် မီးတောက်အဆိပ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဆေဘာရှည်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမက ထိုကြီးမားသော စွမ်းအင်လှိုင်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီးနောက် မီတာရာပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွား၏။ သူမမှာ သွေးတစ်ပွက် အန်မထုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>“ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ... သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ...”</p> <p>မင်းသမီးချီလျန်၏ မျက်နှာက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပြီး ဝေခွဲမရဖြစ်နေ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ချူခွမ်းရန်က သူမကို တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။ သူ၏ လက်ညှိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးလိုက်ရာ နောက်ထပ် ဓားချီလှိုင်းတစ်ခုက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“မဖြစ်ဘူး... နောက်ထပ်ဓားတိုက်ခိုက်မှုကို ငါ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ သေလိမ့်မယ်...”</p> <p>အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုက မင်းသမီးချီလျန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိမ့်ဝင်လာ၏။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် လီစဲ့လုံက ဆက်၍ ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ သူက မင်းသမီးချီလျန်နှင့် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိထားသဖြင့် သူမကို ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ သေဆုံးခွင့် ပေးမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူက သူ၏အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မီးခိုးဖြူရောင်အမှုန့်များ လွင့်စင်ထွက်လာသည်။</p> <p>သူက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ထိုအမှုန့်များကို လေထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ချူခွမ်းရန်၊ မင်းသမီးချီလျန်နှင့် အခြားသူများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည့် မြူခိုးများအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>“မင်းလို မိစ္ဆာကောင်... နင်ယုကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နဲ့...”</p> <p>လီစဲ့လုံက အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာပြီး မင်းသမီးချီလျန်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူခွမ်းရန်က ဘေးတွင် ရပ်၍ သူ့ကို ရယ်မောကာကြည့်နေ၏။ သူက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ဓားချီကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>လီစဲ့လုံ၏ လက်ဝါးက မင်းသမီးချီလျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။ ဤလက်ဝါး၏ အားအဟုန်ကို အသုံးပြု၍ သူမက မြူခိုးများထဲသို့ လျင်မြန်စွာ လွင့်ထွက်သွားပြီး အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>ဤမြူခိုးက အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့နိုင်ရုံသာမက စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံများကိုပါ တားဆီးနိုင်၏။ ထွက်ပြေးသည့် အခါတွင် ၎င်းက အတော်လေး အသုံးဝင်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုချူ... နင်ယုနဲ့ ချီယွဲ့တို့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတယ်... ငါတို့ အားလုံး ဒီနေရာကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြစို့... မဟုတ်ရင် မင်းသမီးချီလျန် ပြန်လာတဲ့အခါ ငါတို့အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်...”</p> <p>လီစဲ့လုံက ရှင်းပြလိုက်ပြီး လန်နင်ယုကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ချူခွမ်းရန်က ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းသာ ရုတ်တရက်ပေါ်မလာဘူးဆိုရင် ငါက အဲဒီမြွေယုတ်မာမကိုသတ်ပြီး မြွေသားဟင်းချို ချက်သောက်နေလောက်ပြီ...”</p> <p>သူက သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားချီက လေပြင်းတစ်ရပ်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့ ပတ်လည်ရှိ မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင် မင်းသမီးချီလျန်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိတော့ပေ။</p> <p>“အစ်ကိုချူ... စိတ်မပူပါနဲ့... အဲဒါက ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာသားရဲလေ... သူတို့ဆီမှာ ပါးနပ်တဲ့ လှည့်ကွက်တွေ အများကြီးရှိတယ်... ဒါ့အပြင် နင်ယုနဲ့ ချီယွဲ့တို့က ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရထားတယ်... ငါ အစောက မလုပ်ခဲ့ဘဲ အဆိပ်မြူတွေသုံးပြီး သူမကို မခြောက်လှန့်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ...”</p> <p>လီစဲ့လုံက စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချူခွမ်းရန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p>“ဒါဆို ငါတို့ရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့...”</p> <p>“အဲဒီလောက်လည်း မလိုပါဘူး... အရေးကြီးဆုံးက နင်ယုရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို အရင်ကုသကြစို့...”</p> <p>လီစဲ့လုံက လျှောက်လာပြီး လန်နင်ယု၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အတော်လေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်ဟန်ပေါ်၏။</p> <p>“နင်ယုက ကြက်သွေးရောင်ကြာပန်းမြွေရဲ့ မီးတောက်အဆိပ် မိထားတာပဲ... ဒီမီးတောက်အဆိပ်က စီနီယာလန်ယွဲ့မိခဲ့တာနဲ့ မတူဘူး... ဒီမီးတောက်အဆိပ်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ရမ္မက်ဆန္ဒကို နှိုးဆွပေးနိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ဒီမီးတောက်အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားဖို့ ယင်ယန်ဖလှယ်ခြင်းနည်းစနစ် လိုအပ်တယ်... မဟုတ်ရင် နင်ယုရဲ့ အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်...”</p> <p>“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ...”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချီယွဲ့က သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p>သူမက လီစဲ့လုံအပေါ် မည်သည့်အခါကမျှ အမြင်မကြည်ခဲ့ချေ။</p> <p>“ထွက်သွားစမ်း အမှိုက်ကောင်...”</p> <p>သို့သော်လည်း သူမ၏လက်ရှိ အခြေအနေကလည်း ကောင်းပုံမပေါ်ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာက နီရဲနေပြီး ရန်သူကို ဆဲဆိုနေခြင်းကပင် အားပျော့နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။ သူမ၏ အကြည့်များကလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာသည်။</p> <p>“ချီယွဲ့... သူမကို ကယ်တင်ဖို့က ငါတို့ရဲ့ အဓိက ဦးစားပေးပဲ... လောလောဆယ် ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”</p> <p>လီစဲ့လုံက လန်နင်ယုကို ပွေ့ချီ၍ ဂူထဲသို့ ခေါ်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် သူမက သူ့ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်၏။</p> <p>လန်နင်ယုက ချူခွမ်းရန်ကို ကြည့်ကာ ပြီးခဲ့သည့်ရက်က သူမ၏ ဆရာ ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားသည်။ သူမက ချူခွမ်းရန်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အစ်ကိုချူ... ကျွန်မကို နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ကယ်တင်ပေးဖို့ စိတ်မရှိဘူးမလား...”</p> <p>“ငါလုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က သူမကို ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“နင်ယု... မင်းတကယ်ပဲ ဒီလူ့ကို မင်းကိုယ်မင်း ပုံအပ်လိုက်တော့မလို့လား... ငါ မင်းကို သိလာတာကြာပြီလေ... ငါက သူ့လောက် မကောင်းဘူးလား...”</p> <p>လီစဲ့လုံက နောက်ဆုံး းအကြိမ်အဖြစ် ကြိုးစားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လန်နင်ယုက အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မရဲ့ ဆရာပြောခဲ့သလိုပဲ... ကျွန်မတို့ စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းက ရှင်နဲ့ ရှင့်ဆရာနဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး...”</p> <p>“နင်ယု... အဲဒါကငါ့ဆရာရဲ့အမှားပါ... ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး...”</p> <p>“အစ်ကိုလီ... ရှင် ထပ်ပြီး ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး...”</p> <p>ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လီစဲ့လုံ၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အိပ်မက်များအားလုံး လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်၏။</p> <p>သူက မီးတောက်အဆိပ် မိထားသော ချီယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>“အစ်မချီယွဲ့ရဲ့အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ ငါ ဘာလို့ မကူညီပေးရမှာလဲ...”</p> <p>ချီယွဲ့ကလည်း အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။</p> <p>လန်နင်ယုနှင့် အခွင့်အရေး မရှိတော့သည့်တိုင် ချီယွဲ့ကိုရရှိခြင်းက နှစ်သိမ့်မှုထက် ပိုပါသေး၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ချီယွဲ့က သူ့ကို အမုန်းတရားများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချူခွမ်းရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ သွားကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုချူ... ကျွန်မကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားရင် ရှင် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား...”</p> <p>သူမ၏ စကားများက ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရဲတင်းပြီး ပွင့်လင်းလွန်းနေ၏။</p> <p>သူတို့ဘေးရှိ ဓားသမားမိန်ပင် အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားသည်။</p> <p>ချူခွမ်းရန်က သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်၏။ ဤကောင်မလေးက သူ၏ စွမ်းရည်များကို မေးခွန်းထုတ်နေတာလား။</p> <p>အကယ်၍ သူ့မှာ အဆိပ်ဖြေရန် အခြားနည်းလမ်းများမရှိပါက သူမကို သူ၏ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ပြောပြမိမည်ဖြစ်၏။</p> <p>“ငါ လုပ်နိုင်တာပေါ့...”</p> <p>“ကောင်းပြီ... ဒါဆို ကျွန်မတို့ကိုယ် ကျွန်မတို့ အစ်ကိုချူရဲ့လက်ထဲ အပ်လိုက်ပြီ...”</p> <p>သူတို့ဘေးတွင် လီစဲ့လုံမှာ လုံးဝ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ချူခွမ်းရန်က သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ခေါ်သွားမည်တဲ့လား။ လီစဲ့လုံအတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခုလေးတောင် မချန်ထားပေးတော့ဘူးလား။</p> <p>ဓားသမားမိန်က လန်နင်ယုနှင့် ချီယွဲ့တို့ကို အနည်းငယ် မနာလိုသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူမက လီစဲ့လုံကို ရွံရှာဖွယ် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>*ဒါက ဘယ်လို ဟာသမျိုးလဲ။ သခင်က ဒီနေရာမှာရှိနေမှတော့ ဘယ်အမျိုးသမီးမဆို သခင့်ကိုပဲ ရွေးချယ်ကြမှာ သေချာတာပေါ့…*</p> <p>“ဓားသမားမိန်... သူ့ကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားလိုက်...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က လီစဲ့လုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဓားသမားမိန်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူက သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ လန်နင်ယုနှင့် ချီယွဲ့တို့ကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် ကူညီပေးပြီး ဂူထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူတို့၏ နောက်တွင် လီစဲ့လုံ၏ မျက်လုံးများက သွေးရောင်လွှမ်းနေ၏။</p> <p>သူက အရာအားလုံးကို စေ့စပ်သေချာစွာ စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် တခြားတစ်ယောက်က သူ၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို လုယူသွားရန် လမ်းခင်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save