Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း( ၅၈၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အချစ်ကို အနည်းငယ် စတင် ခံစားလာရခြင်း၊ မင်းတာဝန် ရောက်လာပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုချူ... ကျွန်မတို့ အဆိပ်ပြေသွားပြီလား...”</p> <p>ချီယွဲ့က ချူခွမ်းရန်ကို ကြည့်၍ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သေချာတာပေါ့... ငါ့စွမ်းရည်တွေကို မင်း မယုံဘူးလား...”</p> <p>“ယုံပါတယ်... ဆရာ့ရဲ့ မီးတောက်အဆိပ်ကို ကုသပေးခဲ့တာ အစ်ကိုချူပဲဆိုတာ ကျွန်မ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားလို့ပါ... မင်းသမီးချီလျန်ရဲ့အဆိပ်က ရှင့်အတွက် တကယ့်ကို ပြဿနာ မဖြစ်လောက်ပါဘူး...”</p> <p>ချီယွဲ့က နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်၏။ အစောက သူမ မီးတောက်အဆိပ်မိထားစဉ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ မတွေးတောနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဤအချက်အလက်ကို သူမ မမှတ်မိခဲ့ချေ။</p> <p>ချူခွမ်းရန်က ဘေးမှရပ်၍ သူမ ခေါင်းခါနေသည်ကို ကြည့်နေ၏။ သူက မှတ်ချက်မချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“မင်းကိုမင်းလည်း ပြန်ကြည့်ဦး... ဘာလို့ စိတ်ပျက်နေတဲ့ ပုံပေါက်နေရတာလဲ...”</p> <p>“အဟမ်း... မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ စိတ်မပျက်ပါဘူး...”</p> <p>ချီယွဲ့က ထိုစကားကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမက ချူခွမ်းရန်နှင့် သူမကြားတွင် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရန် တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်ခဲ့မိ၏။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အစွမ်းထက်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသော သူကဲ့သို့ လူငယ်လေးကို မည်သူက သဘောမကျဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p>“အိုး...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ပေ။ ထို့နောက် သူက မတ်တပ်ရပ်၍ ဂူအပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွား၏။</p> <p>အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့်ယှဉ်လျှင် ယခု သူက လီစဲ့လုံကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေသည်။ လီစဲ့လုံက မင်းသမီးချီလျန်နှင့် မည်သည့် သဘောတူညီချက်များ ပြုလုပ်ထားသနည်း ဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေ၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်မ... သွားကြစို့...”</p> <p>ချီယွဲ့က သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မီးတောက်အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပြီးကတည်းက နေရာတွင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော လန်နင်ယုကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လန်နင်ယုက ဂူအပြင်သို့ ထွက်သွားသော ချူခွမ်းရန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေ၏။ သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ချီယွဲ့... ငါ အခု အဲဒါကို နည်းနည်း ခံစားနေရသလိုပဲ...”</p> <p>“ဟင်... ဘာခံစားရတာလဲ... မီးတောက်အဆိပ်က အပြည့်အဝ မပြယ်သေးဘူးလို့ ပြောမလို့လား...”</p> <p>ချီယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... ဆရာက ငါ ချူခွမ်းရန်ကို ချစ်မိသွားပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... ငါ အခု အချစ်ကို နည်းနည်း စတင်ခံစားလာရပြီ ထင်တယ်...”</p> <p>“ဘာပြောလိုက်တယ်...”</p> <p>ဂူအပြင်ဘက်တွင်။</p> <p>ဓားသမားမိန်က လီစဲ့လုံကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ကျန့်ချန်ဖုန်းက သူတို့ဘေးရှိ ချုံပုတ်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေ၏။ သူက နေရောင်ခြည်ကိုခံယူရင်း အချိန်တစ်လျှောက်လုံး မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာ မည်သူမဆို သူ့ကို သာမန်ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုဟုသာ ထင်ကြပေမည်။</p> <p>ချူခွမ်းရန်က ဂူအပြင်သို့ ထွက်လာသည်။</p> <p>သူ့နောက်တွင် ချီယွဲ့နှင့် လန်နင်ယုတို့က ကပ်လျက်ပါလာ၏။</p> <p>သူတို့၏ ပါးပြင်များပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာနေသည့် အနီရောင်အကွက်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ မီးတောက်အဆိပ်ကို ယခုမှသာ ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ အပူချိန်က လုံးဝ မကျဆင်းသေးချေ။</p> <p>သို့သော်လည်း လီစဲ့လုံ၏ အမြင်တွင် ဤအမျိုးသားက ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ထင်ရ၏။</p> <p>သူ၏နှလုံးသားမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက တစ်စစီ ကွဲကြေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အလွန် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ ဤမြင်ကွင်းက သူ မြင်တွေ့ရန်အတွက် အလွန်တရာ စော်ကားလွန်းလှ၏။</p> <p>“သခင်...”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဓားသမားမိန်က သူ့ကို ကြိုဆိုလိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မနာလိုမှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p>တစ်ဖက်တွင် ချူခွမ်းရန်က သူ၏ အကြည့်များကို လီစဲ့လုံထံမှ မခွာနိုင်ပေ။ သူက လီစဲ့လုံကို ပြုံးပြ၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့... ငါတို့ကြားက အကြွေးတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ မင်း မထင်ဘူးလား...”</p> <p>လီစဲ့လုံက ပြောစရာတစ်ခုခုကို စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချူခွမ်းရန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>“အစ်ကိုချူ… မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ...”</p> <p>“ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့... ငါ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်း အတိအကျ သိပါတယ်...”</p> <p>“ကျွန်တော် မသိဘူး... အစ်ကိုချူ သေချာ ရှင်းပြပေးလို့ရမလား...”</p> <p>“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောစမ်းပါ... ဒီနေရာမှာ ရုတ်တရက်ပေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ...”</p> <p>“ကျွန်တော်က တားမြစ်တောရိုင်းနယ်မြေကို ကျင့်ကြံဖို့လာရင်းနဲ့ အချိန်ကိုက် ဒီနေရာကို ရောက်လာတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား...”</p> <p>“အိုး... ဒါဆို ငါက မင်းသမီးချီလျန်ရဲ့ခေါင်းကို ဖြတ်တော့မယ့်အချိန်မှာ မင်းက ဘာလို့ သူမကို ထွက်ပြေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာလဲ...”</p> <p>“ခင်ဗျား သူမကို သတ်တော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ... နင်ယုရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ရှိနေလို့သာ ကျွန်တော် ထွက်လာပြီး ကူညီခဲ့တာပါ... သူမကို ခြောက်လှန့်ဖို့ အဆိပ်မြူတွေ သုံးခဲ့တာ ကျွန်တော်ပဲလေ... မှတ်မိသေးရဲ့လား...”</p> <p>“ဟုတ်လား... ဒီလောက်အချိန်ကိုက် တိုက်ဆိုင်မှုကို ငါ ယုံမယ်လို့ မင်း မျှော်လင့်ထားတာလား... ဓားသမားမိန်... သူ့ကို ဖမ်းလိုက်...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>ဓားသမားမိန်က ထပ်မံမေးခွန်းထုတ်မနေဘဲ သူမ၏ ပုံရိပ်က ရုတ်ခြည်းလှုပ်ရှားသွားပြီး လီစဲ့လုံဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဂူထဲတွင် အမှောင်စွမ်းအင်များ တစ်မုဟုတ်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။</p> <p>“ငါ သည်းခံတာ လုံလောက်ပြီ...”</p> <p>လီစဲ့လုံ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ ဓားသမားမိန်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်၏ စွမ်းအားများ ရိုက်ခတ်သွားသောအခါ ပြင်းထန်သော သက်ရောက်မှုကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွား၏။</p> <p>ထိပ်တန်း ကောင်းကင်သားတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် လီစဲ့လုံ၏ စွမ်းရည်ကလည်း မဆိုးလှချေ။ သူ၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်များအပြင် သူ၌ အင်ပါယာသိုင်းကွက်နှစ်ခုလည်း ရှိသေး၏။</p> <p>“အိုး... မဆိုးပါဘူး...”</p> <p>ဓားသမားမိန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ပေါ်လာပြီး ပို၍ အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုဖြင့် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ သိုင်းကွက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လီစဲ့လုံမှာ သူမကို ယှဉ်နိုင်ရန် ရုန်းကန်နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“နင်ယု... ချူခွမ်းရန် ငါ့အပေါ် ဒီလို ယုတ်မာတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်နေတာကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုထားနိုင်ရတာလဲ... အစောက ငါ လုပ်ခဲ့သမျှအရာအားလုံးက မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ချည်းပါပဲ...”</p> <p>လီစဲ့လုံက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>သို့တိုင်အောင် လန်နင်ယုက သူ့ကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ သူမက ပြန်လည် ဖြေကြားရုံသာ ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>“ချူခွမ်းရန်ရဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်...”</p> <p>လီစဲ့လုံမှာ ဒေါသထွက်လာ၏။</p> <p>“နင်ယု... သူနဲ့ တစ်ခါလောက် မဟုတ်တာလုပ်လိုက်ရုံနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အမှတ်တရတွေ အားလုံးကို မင်း မေ့သွားပြီလား...”</p> <p>လန်နင်ယု မဖြေကြားရသေးမီ ချီယွဲ့က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စောက်ရူး... ငါတို့နဲ့ နင့်မှာ ဘယ်လို အမှတ်တရမျိုးရှိလို့လဲ... ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါ့စီနီယာအစ်မကို အမြဲတမ်းနှောင့်ယှက်နေခဲ့တာ နင်လေ... နင့်ရဲ့ လေးစားရတဲ့ဆရာဆိုတာကလည်း ငါတို့ရဲ့ဆရာကို သူ့ဆီ အညံ့ခံဖို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးတယ်... နင်တို့ ဆရာရော၊ တပည့်ရော နှစ်ယောက်စလုံးက အမှိုက်တွေချည်းပဲ...”</p> <p>“မင်း...”</p> <p>လီစဲ့လုံမှာ အလွန်ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စကားပင် အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွား၏။</p> <p>ဤတိုက်ပွဲတွင် သူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ လူတိုင်းက သူ့ကို ဖယ်ချန်၍ ချူခွမ်းရန်၏ ဘက်တွင်သာ ရှိနေကြ၏။</p> <p>“ငါ ထွက်သွားတော့မယ်...”</p> <p>လီစဲ့လုံက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် သူ့ပုံရိပ်က အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွား၏။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ မထွက်ခွာနိုင်မီ လက်ဝါးစွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ထံ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းက သူ့နောက်မှ ကပ်လိုက်လာပြီး ကျောကို ရိုက်ချလိုက်ရာ သူ့ကို လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားစေပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်ရ၏။</p> <p>သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ ချူခွမ်းရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘေးဘက်တွင်ရှိနေသော သစ်သားရုပ်သေးငယ် ကျန့်ချန်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p>*သခင်ရဲ့ လက်ဝါးရိုက်ချက်က လီစဲ့လုံကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…နေပါဦး...အစောက အဲဒီ လက်ဝါးရိုက်ချက်ရဲ့ စွမ်းအားက အတော်လေး အားပျော့နေသလိုပဲ…*</p> <p>ထို့နောက် ကျန့်ချန်ဖုန်းက တည်ငြိမ်နေသော ချူခွမ်းရန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤအချိန်မှာ သူ့သခင်က ဘာတွေ ထပ်ကြံစည်နေပြန်တာလဲ။</p> <p>“ချူခွမ်းရန်... ငါ ဘယ်နည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် မင်းကို လက်စားချေမယ်ကွ…”</p> <p>လီစဲ့လုံက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အပ်တစ်ချောင်း ထုတ်ယူကာ သူ့ခေါင်းကို ထိုးသွင်းလိုက်၏။ သူ့စွမ်းအင်များ ရုတ်ခြည်း မြင့်တက်လာပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>သူက အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်ရန်အတွက် သူ၏စွမ်းအားကို တိုးတက်စေရန် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း သူက လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုခဲ့လျှင်ပင် ချူခွမ်းရန်၏ စွမ်းအားနှင့် များစွာကွာဟနေသေးကြောင်း သူ သိနေသည်။</p> <p>“အခု မသွားနဲ့ဦး...”</p> <p>ဓားသမားမိန်က သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချူခွမ်းရန်က သူမကို တားလိုက်၏။</p> <p>“သူ့နောက်ကို လိုက်ဖို့မလိုဘူး...”</p> <p>“သခင်... ဒကျွန်မအမှားပါ... သူ့ကို လွတ်သွားအောင် လုပ်မိလိုက်တယ်...”</p> <p>ဓားသမားမိန်က အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ချူခွမ်းရန်က သူမကို အပြစ်တင်ပုံ မပေါ်ချေ။</p> <p>“ငါသာ သူ့ကို ဒီနေရာမှာ ထားချင်တယ်ဆိုရင် သူ့လိုလူ ဆယ်ယောက်လာလည်း ငါ လုပ်မယ့်အရာကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p>သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ မြေပြင်ပေါ်မှ အိတ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်၏။</p> <p>၎င်းက အစောက လက်ဝါးရိုက်ချက်ခံရစဉ် လီစဲ့လုံ ကျကျန်ခဲ့သော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒါက ဘာလဲ...”</p> <p>ဓားသမားမိန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>“ပိုးကောင်လေ...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က ပြောလိုက်သည်။ သူက ဤအိတ်ထဲရှိအရာကို ပြောနေခြင်းလား သို့မဟုတ် ယခုလေးတင် ထွက်ပြေးသွားသော လီစဲ့လုံကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းလား မည်သူမျှ သေချာမသိနိုင်ပေ။</p> <p>“ပိုးကောင်...”</p> <p>ဓားသမားမိန်က အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွား၏။</p> <p>“ဓားသမားမိန်... မင်းရဲ့တာဝန်အသစ် ရောက်လာပြီ...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က အိတ်ငယ်လေးကို ဓားသမားမိန်ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမက ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်၏။</p> <p>“အမိန့်ကို ခံယူဖို့အသင့်ပါ သခင်...”</p> <p>လီစဲ့လုံက သူ၏ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ မည်သူမျှ သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာကြောင်း သေချာပြီးနောက်မှသာ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့၏။ သူက ခေါင်းပေါ်ရှိ ငွေအပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားသည်။</p> <p>“ကျစ်… သေစမ်း... ချူခွမ်းရန်... ငါ လက်စားချေဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်...”</p> <p>“ပြီးတော့ လန်နင်ယု၊ ချီယွဲ့... နင်တို့ ပြည့်တန်ဆာမနှစ်ယောက်ကိုလည်း ငါ အလွယ်တကူ လွှတ်မပေးဘူး...”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ချူခွမ်းရန်ကို လက်စားချေရန်သာရှိတော့၏။ ယခုအခါ လန်နင်ယုနှင့် ချီယွဲ့ကိုပင် သူ မုန်းတီးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့အမြင်တွင် ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦးက ဖြူစင်ခြင်းမရှိတော့သဖြင့် သူတို့နှင့် ဆက်လက် ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိတော့ချေ။</p> <p>သူတို့နှင့်အတူမနေနိုင်မှတော့ သူတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်။</p> <p>“ငါ့အစီအစဉ်တွေကို ဆက်မလုပ်ခင် မင်းသမီးချီလျန်ကို အရင်ရှာသင့်တယ်... အဲ့တားမြစ်ခံကောင်းကင်သားတော်တွေကပဲ ချူခွမ်းရန်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိတယ်...”</p> <p>လီစဲ့လုံက သူ၏ ငွေအပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် နှင်းကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ဘုရင်မပါဝင်သော အိတ်ငယ်လေး ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။</p> <p>သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ထွက်ပြေးလာတုန်းက ကျကျန်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်... ဘယ်မှာကျခဲ့မှန်း မသိတော့ဘူး...”</p> <p>သူက ထိုကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားနိုင်တော့ချေ။</p> <p>လန်နင်ယုကို စွန့်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းက နှင်းကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ဘုရင်မက သူ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ သူ ပျောက်သွားပြီဆိုလျှင်လည်း ပျောက်သွားပါစေတော့။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အဓိကဦးစားပေးမှာ ချူခွမ်းရန်ကို လက်စားချေရန်သာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save