Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၆၁</h2> <h2 style="text-align: center;">စေတနာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းထောက်မစွာပင် မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ထိုကတော်နှစ်ဦးနှင့် စကားအရှည်ကြီးပြောလိုစိတ် မရှိပေ။ တွေ့ဆုံပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်တိုက်ကာ ပြန်လွှတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းရှီးနန်းဆောင်မှ ထွက်လာသည်နှင့် ပိုင်ရှုသည် အပြင်တွင် အသင့်စောင့်နေပြီးဖြစ်ကာ ဝေါယာဉ်ကိုလည်း ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယောင်ကတော် (လျန်ရှီ) မှာမူ အတော်လေး အနေရခက်သွားရသည်။ သမီးဖြစ်သူက သူမကို လာကြိုရန် လူလွှတ်မထားပေ။ နန်းတွင်းအစေခံတစ်ဦးကသာ သူမကို ဝေးရွီအဆောင်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားရသဖြင့် ယဲ့ကတော်နှင့် ယှဉ်လျှင် အရှက်ရစရာပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ယောင်ကတော်... ဖြည်းဖြည်းကြွပါဦး၊ ကျွန်မကတော့ အရင်သွားနှင့်ပါပြီ" ဟု ချူရှီက ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ကတော်ကလည်း အားနာစရာမလိုပါဘူး" ဟု ယောင်ကတော်က မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူရှီသည် ဝေါယာဉ်ပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ ရင်ထဲ၌ မချိတင်ကဲ ဖြစ်နေမိသည်။ သို့သော် ကံကောင်းသည်မှာ သိပ်အဝေးကြီး မလျှောက်ရသေးခင်မှာပင် နျန်ဝမ် ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ချူရှီကဲ့သို့ ဝေါယာဉ်စီးပြီး သက်သောင့်သက်သာ သွားရသည်မျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီရှို့အဆောင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်သည် အစေခံများ၏ တားမြစ်မှုကို နားမထောင်ဘဲ တံခါးဝတွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေခဲ့သည်။ မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် ဂါဝန်စကိုမကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူရှီသည်လည်း သမီးဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲ၌ လှိုက်တက်လာပြီး ဝေါယာဉ်ကို အမြန်ရပ်ခိုင်းကာ ဆင်း၍ ဂါရဝပြုရန် ပြင်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မေမေ!" ယဲ့ယွင်က သူမကို အမြန်ဆွဲထူလိုက်ပြီး ငိုသံပါပါဖြင့် ခေါ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူရှီသည် "ရှိုးရုန်မယ်မယ်" ဟု ခေါ်ရန် ပြင်သော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေပြီး ထွက်မလာခဲ့ပေ။ သူမသည် မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလျက် သမီးဖြစ်သူကို ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။ "ယွင်အာ... မေမေ့ရဲ့ ယွင်အာလေးရယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သားအမိနှစ်ဦးစလုံး စိတ်လှုပ်ရှားကာ တံခါးဝမှာတင် မျက်ရည်ကျနေကြသဖြင့် အစေခံများက အထဲသို့ဝင်ရန် အမြန်ဖျောင်းဖျကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်သည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် အလွန်ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားသူဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ချူရှီ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် မှီတွယ်နေကာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။ လျန်မားမားသည် တံခါးဝမှ ကြည့်နေပြီး ဝင်မနှောက်ယှက်ဘဲ ဟွေယွဲ့နှင့် နန်ကျစ်တို့ကိုပါ အပြင်ထွက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သားအမိနှစ်ဦးကိုသာ သီးသန့် အချိန်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အခု မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတော့ အရာရာကို သတိထားရမယ်နော်၊ နန်းတွင်းထဲက ပရိယာယ်တွေက အရမ်းများလွန်းတယ်၊ မေမေ တကယ်စိုးရိမ်တယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူရှီက သမီး၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လုံးဝစိတ်မချနိုင်ဖြစ်နေရှာသည်။ ယဲ့ယွင်က သူမလက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်ရင်း အသာအယာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မေမေ စိတ်ချပါ၊ အရှင်မင်းကြီးက ချန်းချဲ့အပေါ် အရမ်းကောင်းပါတယ်၊ ချန်းချဲ့ရဲ့ နေထိုင်စားသောက်မှုကို ဂရုစိုက်ဖို့ ကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းပေးတဲ့ မားမားတစ်ယောက်ကိုလည်း အထူးစေလွှတ်ပေးထားတယ်၊ ကိုယ်ဝန်ကို ကြည့်ပေးတဲ့ သမားတော်ရှန်ကလည်း ဦးလေးနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူမို့လို့ စိတ်ချရပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့" ချူရှီက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။ "မင်းရဲ့ မရီးကလည်း ကိုယ်ဝန်နဲ့ လင်ကျိုးမှာ ဝေးနေတော့ မေမေ သွားပြီး မစောင့်ရှောက်နိုင်ဘူး၊ အခု မင်းကလည်း ကိုယ်ဝန်နဲ့ နန်းတွင်းထဲမှာဆိုတော့ မေမေ ခဏခဏ လာမတွေ့နိုင်ဘူး၊ မေမေ မင်းတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်အပေါ် တကယ်အားနာမိတယ်၊ မင်းတို့ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် မေမေ မင်းတို့ဖခင်ကို ဘယ်လိုမျက်နှာပြရပါ့မလဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသားအမိနှစ်ယောက်အတွက် ချူရှီသည် တကယ်ပင် စိတ်ရှိသလောက် ကိုယ်မပါနိုင်ဖြစ်နေရသည်။ သမီးက နန်းတွင်းထဲမှာ၊ သူမကတော့ သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် သမီးကို ကျောထောက်နောက်ခံ မပေးနိုင်ပေ။ သားကလည်း စစ်တပ်ထဲမှာမို့ ဝေးလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် ဤကလေးနှစ်ယောက်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီခိုအားထားနေကြရပြီး သူမကိုပင် ပြန်လည်စောင့်ရှောက်နေကြရသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ အကြံအစည်များသာ မရှိလျှင် မိမိ၏ အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သော ချူမိသားစုမှာ ယခုကဲ့သို့ စည်ပင်ဝပြောလာလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ချူရှီ ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မေမေ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့၊ ဖေဖေ မရှိတော့တဲ့နောက် မေမေက ချန်းချဲ့နဲ့ အစ်ကို့အတွက် အဓိက မှီခိုရာပဲလေ၊ မေမေ ရှိနေသရွေ့ ယဲ့မိသားစုက ဘယ်တော့မှ ပြိုကွဲမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ယဲ့ယွင်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သမီးဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် ချူရှီ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တော့သည်။ သားအမိနှစ်ဦးသည် တစ်မနက်လုံး အခန်းထဲတွင် အတွင်းရေးစကားများ ပြောဆိုနေကြပြီး အပြင်ရှိ အစေခံများမှာ သခင်မထံမှ ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ရယ်မောသံများကို ကြားရမှ စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယောင်ရှန်းနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ လျန်ရှီတို့မှာ ထိုမျှအထိ ကြည်နူးစရာ မကောင်းလှပေ။ တွေ့ဆုံသည်နှင့် လျန်ရှီသည် မိသားစုက ယောင်ရှန်းထံသို့ ပါးလိုက်သော စကားများကို အရင်ဦးဆုံး အလျင်အမြန် ပြောဆိုတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဓိကမှာ ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိအောင် ပို၍ ကြိုးစားရန် ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်ဟောင်း လက်ထက်က ယောင်ထိုက်ကွေ့ဖေးသည် အလွန်မျက်နှာသာပေးခံရပြီး မင်းသားတစ်ပါးကိုပင် ဖွားမြင်ခဲ့သဖြင့် ယောင်မိသားစုမှာ ထိုစဉ်က အလွန်တန်ခိုးထွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဒုတိယမင်းသား နန်းမတက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ အာဏာမရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခု ယောင်ရှန်း နန်းတွင်းသို့ ဝင်လာသော်လည်း ရရှိသောမေတ္တာမှာ ထိုက်ကွေ့ဖေးနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ယခု ကိုယ်ဝန်ရလာချိန်တွင် မိသားစုက သူမအား သားတော်တစ်ပါး ဖွားမြင်ရန် အလွန်အမင်း မျှော်လင့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သားမွေးမည်၊ သမီးမွေးမည်မှာ ကံတရားကသာ ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြစ်ရာ ယောင်မိသားစုသည် သူမအား ဤကိုယ်ဝန်ပြီးနောက် နောက်ထပ်ကိုယ်ဝန်မရမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယောင်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို နန်းတွင်းသို့ ထပ်မံပို့ဆောင်ရန် ကြံစည်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုနှစ်တွင် အသက်ပြည့်သူ မရှိသော်လည်း နောက်သုံးနှစ်တွင် အသက် ၁၂ နှစ် ပြည့်မည့် ယောင်မိသားစုမှ အဋ္ဌမမြောက်သမီးလေးမှာ အသက်ပြည့်ပေလိမ့်မည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လာတွေ့ခြင်းမှာ ယောင်ရှန်း၏ သဘောထားကို တောင်းခံရန်ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ သူမကို ဖိအားပေးခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ နောက်သုံးနှစ်အထိ ယောင်ရှန်းဘက်က ထူးမခြားနားဖြစ်နေပါက မိသားစုက အဋ္ဌမမြောက်သမီးလေးကို နန်းတွင်းသို့ ပို့ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။ သူမသာ ရာထူးကြီးကြီး ရရှိထားပါက ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မူလက မိခင်ဖြစ်သူ လာတွေ့သဖြင့် ယောင်ရှန်း အနည်းငယ် ဝမ်းသာမိသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက်တွင်မူ ထိုဝမ်းသာမှုများမှာ အကုန်လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေချိန်မှာပင် မိသားစုက အာဏာအတွက် နောက်သုံးနှစ်အရေးကို တွက်ချက်နေကြသည်မှာ တကယ်ပင် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် ဤသားအမိနှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းမှာ မကြည်မလင်ဖြင့်သာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ယောင်ရှန်းသည် အဆောင်ဘေးခန်းတွင် နေထိုင်ရသဖြင့် နေရာသိပ်မကျယ်ရာ နှစ်ဦးတူတူနေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မိခင်အတွက် အနောက်ဘက်ဆောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးကာ နေစေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယောင်မိသားစုမှာ မြို့စားမင်းအိမ်တော်ဖြစ်၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝသဖြင့် လျန်ရှီသည် ယခုကဲ့သို့ နေရာကျဉ်းကျဉ်းတွင် မနေတတ်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ထိုက်ကွေ့ဖေးက ယောင်ရှန်း၏ အခက်အခဲကို သိသဖြင့် သားအမိနှစ်ဦးကို စီအန်းနန်းဆောင်သို့ ခေါ်ကာ စကားပြောစေပြီး ထိုနေရာမှာပင် တည်းခိုစေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီရှို့အဆောင်တွင်မူ ယဲ့ယွင်သည် ညဘက်တွင် ချူရှီကို ဘေးခန်းသို့ သွားမအိပ်ခိုင်းဘဲ သားအမိနှစ်ဦး တူတူအိပ်ခဲ့ကြသည်။ အိမ်ထောင်မပြုခင်ကပင် မိခင်နှင့် တူတူအိပ်ခဲလှရာ နောက်ဆုံးအကြိမ်မှာ နန်းတွင်းမဝင်ခင် ညကပင် ဖြစ်သည်။ နှစ်အတော်ကြာမှ ဤကဲ့သို့ အခွင့်အရေး ပြန်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သားအမိနှစ်ဦးသည် မကုန်နိုင်သော စကားများကို ပြောဆိုရင်း သန်းခေါင်ကျော်မှသာ အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။ ဒုတိယနေ့တွင် နှစ်ဦးစလုံး အိပ်ရာထနောက်ကျသွားကြသည်။ ချူရှီမှာ အနည်းငယ် အားနာနေသော်လည်း အစေခံများက ထိုအခြေအနေကို နေသားတကျ ရှိနေသည်ကို မြင်မှ သမီးဖြစ်သူ ပုံမှန်လည်း ဤအတိုင်းပင်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သမီးပြောခဲ့သော နန်းတွင်းတွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရသည်ဟူသော စကားကို အတော်အတန် ယုံကြည်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိသားစုနှင့် တွေ့ဆုံရချိန်မှာ အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် ချူရှီသည် နန်းတွင်းမှ ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ယဲ့ယွင်မှာ အလွန်ပင် တွယ်တာနေမိသော်လည်း နန်းတွင်းစည်းကမ်းကို မလွန်ဆန်နိုင်ပေ။ ချူရှီ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ယွီရှို့အဆောင်မှ ပစ္စည်းများစွာကိုလည်း ပြန်လည် ထည့်ပေးလိုက်ရာ သူမ ယူလာသော ပစ္စည်းများထက်ပင် မနည်းလှပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သခင်မကြီး လာလည်တာကြောင့် ရှိုးရုန် တကယ်ကို ပျော်သွားတာပဲ" ဟု ဟွေယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်က နှုတ်ခမ်းလေးတွန့်ရုံ ပြုံးလိုက်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ ဒီတစ်ခါ လျန်မားမား တကယ်ကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကူညီပေးခဲ့တာ၊ မင်းသွားပြီး ငါ့မှန်တင်ခုံထဲက မြစိမ်းရောင် သိန်းငှက်ပုံဆံထိုးကို မားမားကို ပေးလိုက်ပါ၊ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ စေတနာလို့ ပြောလိုက်နော်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွေယွဲ့က ခေါင်းငြိမ့်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ယူလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စေတနာဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် ယဲ့ယွင်သည် နင်ချန်ကို သတိရသွားသည်။ တကယ်တမ်းတွင် နင်ချန်က ခွင့်မပြုလျှင် လျန်မားမား မည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ အလကားပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤသို့တွေးမိသဖြင့် ကျေးဇူးရှင်ကြီးကို သွားရောက် ကျေးဇူးတင်ရဦးမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အချိန်တွက်ကြည့်လျှင် ယခု နေ့လည်စာ စားပြီးစဖြစ်၍ အနားယူနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယဲ့ယွင်သည် အဝတ်အစားလဲကာ ဝေါယာဉ်စီးပြီး ကျိုချန်းနန်းဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ ခန့်မှန်းသည်မှာ မမှားပေ။ နင်ချန်သည် တိုင်းပြည်ရေးရာများကြောင့် အလုပ်များနေသဖြင့် နေ့လည်စာကို နောက်ကျမှ စားခဲ့ရပြီး ယခုမှပင် အစာကြေရန် နန်းဆောင်အတွင်း လမ်းလျှောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မင်ရှိုးရုန် ရောက်လာကြောင်း အစေခံများကတင်ပြသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အထဲသို့ ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တံခါးဝတွင် ရှန်းဖေးရောင် (ပန်းရောင်ဖျော့) ဇီးပွင့်ပုံစံ ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပြင်တွင် ယုန်မွေးလည်ကတုတ်ပါသော အပေါ်ခြုံအင်္ကျီအဖြူလေးကို ဝတ်ထားသည့် ပုံရိပ်လေး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးကြောင့် သူမ၏ နီမြန်းနေသော နှုတ်ခမ်းလေးမှာ ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save