Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၆၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အကျင့်ပျက်အောင် မွေးမြူခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုနှစ်တွင် နှင်းကျနောက်ကျသော်လည်း ပုံမှန်ထက် ပို၍ များပြားလှသည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အထူးသဖြင့် နှစ်သစ်ကူးအကြိုညတွင် နှင်းပွင့်များမှာ ငှက်မွေးများကဲ့သို့ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေတော့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုနှစ်တွင် မင်္ဂလာရှိသော နှင်းများဖြစ်၏။ နေရာတိုင်းတွင် အေးချမ်းသာယာနေပြီး နှင်းဘေးအန္တရာယ်မျိုးလည်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် နန်းတွင်း၌ ကိုယ်လုပ်တော်နှစ်ဦး ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် နင်ချန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။ စားသောက်ပွဲ စတငချိန်တွင် ပထမမင်းသမီးက ဦးဆောင်၍ မင်းသားနှင့် မင်းသမီးများက နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဧကရာဇ်၊ မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် မယ်တော်ကြီးတို့မှာ ပြုံးရွှင်လျက် ဆုလာဘ်များစွာ ချီးမြှင့်ကြသဖြင့် ပွဲလမ်းသဘင်မှာ အလွန်စည်ကားတက်ကြွလာတော့သည်။ ထိုစည်ကားနေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ နင်ချန်က ယဲ့ယွင်အား ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးသည့် သတင်းကို ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မကြာသေးမီက ၉လပိုင်းတွင်အခြားသူများ ရာထူးတိုးပြီးဖြစ်သဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယဲ့ယွင် တစ်ဦးတည်းသာ ထင်ပေါ်နေတော့သည်။ ကိုယ်ဝန်လည်းရှိ၊ အချစ်လည်းခံရသည့်အပြင် မိသားစုနောက်ခံကလည်း ရှိနေသဖြင့် ခဏချင်းမှာပင် ယဲ့ယွင်၊ ယဲ့မိသားစုနှင့် ချူမိသားစုတို့မှာ လူတိုင်းကပ်ဖားမျက်နှာပန်းလှကာ အရေးပါသူများ ဖြစ်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အခု မင်ရှိုးယွမ်နဲ့ ဖန်းကျယ်ယွီတို့က ကိုယ်ဝန်နဲ့ဆိုတော့ အနားယူရမှာပဲ၊ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ တခြားကိုယ်လုပ်တော်တွေဆီကို များများသွားသင့်တယ်၊ ဧကရာဇ်ဟောင်းမှာ သားသမီးနည်းပါးခဲ့တော့ အရှင်မင်းကြီးကတော့ မျိုးဆက်တွေ အများကြီးပွားအောင် ကြိုးစားရမယ်နော်" ဟု မယ်တော်ကြီးက အလေးအနက် တိုက်တွန်းလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်က လိုက်လျောညီထွေစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မယ်တော်ကြီး မိန့်ကြားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ သားတော် မှတ်သားထားပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နှုတ်ကသာ ကတိပေးလိုက်သော်လည်း လက်တွေ့လုပ်မလုပ်မှာမူ နောက်ကိစ္စသာဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါနဲ့ ဒုတိယမင်းသားနဲ့ တတိယမင်းသားက အခုထိ နာမည်မရှိသေးဘူးပဲ၊ တတိယမင်းသားဆိုရင် အသက်တစ်နှစ်တောင် ပြည့်တော့မယ်၊ အရှင်မင်းကြီး သေချာစဉ်းစားပြီး ပေးသင့်နေပြီနော်" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိဖုရားခေါင်ကြီးက သဘောထားကြီးသော မိခင်ရင်းသဖွယ် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဤမင်းသားများကို မိမိကိုယ်တိုင် မွေးဖွားထားသကဲ့သို့ ဂရုစိုက်ဟန် ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မိဖုရားခေါင်ကြီး သတိပေးတာ တော်သေးတာပေါ့၊ ကျန်း လည်း အတော်ကြာ စဉ်းစားထားတာ ရှိတယ်၊ ဒီနေ့ပဲ နာမည်</p> <p style="text-align:justify">ပေးလိုက်ကြတာပေါ့။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်သည် စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် သားငယ်နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒုတိယမင်းသားကို ယွီချွန်း၊ တတိယမင်းသားကို ယွီဟန် လို့ ခေါ်မယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမည်ရရှိသွားသော မင်းသားနှစ်ပါးကို နို့ထိန်းများက ချီမကာ ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ဂါရဝပြုကြသည်။ အမည်ရရှိပြီးမှသာ တော်ဝင်ဆွေစဉ်မျိုးဆက်စာရင်းတွင် တရားဝင် ထည့်သွင်းနိုင်ပြီး သမိုင်းမှတ်တမ်း၌ ပါဝင်ခွင့်ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ နန်းတွင်းတွင် တော်ဝင်ကလေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်ခက်ခဲပြီး သေဆုံးနှုန်း မြင့်မားသဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် အသက်တစ်နှစ်ပြည့်မှသာ အစဉ်လိုက် နာမည်စာရင်း သွင်းလေ့ရှိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမှန်တွင် နင်ချန်ကိုယ်တိုင်မှာလည်း တတိယမင်းသား စစ်စစ် မဟုတ်ပေ၊ သူ့ရှေ့တွင် အသက်တစ်နှစ် မပြည့်မီ သေဆုံးသွားသော မင်းသားနှစ်ပါး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုကလေးများမှာ နာမည်မရလိုက်သဖြင့် တော်ဝင်ဆွေစဉ်မျိုးဆက်စာရင်းတွင် နင်ချန်ကိုသာ ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ တတိယမြောက် သားတော်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အားလုံးက မင်းသားနှစ်ပါးအတွက် ဝမ်းမြောက်နေကြစဉ် စားပွဲဝိုင်းအတွင်းမှ ငိုယိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ စားချင်တယ်၊ ငါ စားချင်တယ်လို့! ဟီး... ဟီး..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ယွီရုံ... ဘာဖြစ်လို့ ငိုနေတာလဲ၊ လာ... ဘွားတော်ဆီ လာခဲ့ဦး" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မယ်တော်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အောက်သို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပထမမင်းသား (ယွီရုံ) မှာ နို့ထိန်း၏ လက်ကိုဆွဲကာ လမ်းလျှောက်မတတ်တတတ်ဖြင့် မယ်တော်ကြီးအနားသို့ ရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာဖြစ်လို့လဲ ကလေးရယ်၊ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ... ကဲ... ဘာလိုချင်လဲ ဘွားတော်ကို ပြော" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မယ်တော်ကြီးသည် ပထမမင်းသားကို တကယ်ပင် အသည်းစွဲ ချစ်ရှာသည်။ သူမသည် ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ ပဝါဖြင့် မျက်ရည်သုတ်ပေးနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါ စားချင်တယ်" ပထမမင်းသားက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ လူတိုင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ပထမမင်းသမီး၏ စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ စားဖိုဆောင်မှ ပြုလုပ်ထားသော "ဖူ" စာလုံးပုံစံ သကြားပန်းချီမုန့်လေး ဖြစ်သည်။ ထိုမုန့်မှာ လူတစ်ဦးလျှင် တစ်ခုစီသာရရှိပြီး ကံကောင်းခြင်းအထိမ်းအမှတ်အဖြစ် မြည်းစမ်းရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မယ်တော်ကြီး... ပထမမင်းသားက တစ်ခု စားပြီးပါပြီ၊ သမားတော်က မင်းသားလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းတာမို့ သကြားတွေ အများကြီး မစားသင့်ဘူးလို့ မှာထားပါတယ်" ဟု နို့ထိန်းက အခက်တွေ့စွာ လျှောက်တင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားအဆုံးတွင် ပထမမင်းသားမှာ အသံကုန်ဟစ်ကာ ငိုပါလေတော့သည်။ မယ်တော်ကြီး၏ ပုခုံးပေါ် ခေါင်းတင်ကာ ရှိုက်ငိုနေသည်မှာ သနားစရာပင်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မယ်တော်ကြီးမှာ ဗျာများသွားတော့သည်။ တစ်ဖက်ကလည်း မြေးကို သနားသည်၊ တစ်ဖက်ကလည်း သမားတော်က တားထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြေးကို ချစ်သည့်စိတ်က အနိုင်ရသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"နောက်ထပ် တစ်ခုလောက် စားရုံနဲ့တော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သွား... နောက်တစ်ခု သွားယူပေးလိုက်၊ ကလေးက ငိုလွန်းလို့ အသက်ရှူတောင် ကြပ်နေပြီ။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မယ်တော်ကြီးက ထိုသို့ပြောမှ ပထမမင်းသား၏ငိုသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားပြီး နို့ထိန်းကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ သို့သော် နို့ထိန်း မသွားရသေးခင်မှာပင် နင်ချန်က ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ယွီရုံ... ခမည်းတော်ဆီ လာခဲ့။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မင်းသားလေးက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ခမည်းတော်၏ တည်တင်းသော မျက်နှာကို မြင်သဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး... ကလေးက ငယ်သေးတာကို..." မယ်တော်ကြီး စကားမဆုံးခင် နင်ချန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"လာခဲ့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့ပုံစံက ပြတ်သားနေသဖြင့် မယ်တော်ကြီးလည်း ဘာမှမပြောသာတော့ဘဲ နို့ထိန်းကို ကလေးခေါ်သွားခိုင်းလိုက်ရသည်။ မင်းသားလေးမှာ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်က သူကြောက်နေသည်ကို သိသဖြင့် အသံကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ကာ ညင်သာအောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူက ကလေး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ယွီရုံ... သမားတော် ပြောထားတယ်လေ၊ မင်း သကြားတွေ အများကြီး မစားရဘူးလို့၊ ဒီနေ့ တစ်ခု စားပြီးပြီဆိုတော့ ထပ်စားလို့ မရတော့ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဖျားနာသွားပြီး နေလို့မကောင်း ဖြစ်နေလိမ့်မယ်၊ သိပြီလား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မင်းသားလေရက နှုတ်ခမ်းစူကာ ငိုတော့မည့်ဟန် ပြသည်။ နင်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ပုခုံးကို ကိုင်လိုက်ပြီး -</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ယောက်ျားလေးလေ၊ ပြီးတော့ကျန်းရဲ့ သားဦး သကြားမုန့်လေး တစ်ခုအတွက်နဲ့ ဒီလို ငိုယိုနေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ၊ ခမည်းတော်က မကျွေးချင်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီနေ့အတွက် ထပ်မစားရတော့တာ၊ စားချင်ရင် မနက်ဖြန်အထိ စောင့်ရမယ်၊ မင်းသားတစ်ယောက်ကကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်တတ်ဖို့သင်ယူရမယ် စိတ်အလိုမလိုက်ရဘူး။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မင်းသားလေးမှာ တစ်ခါမျှ ထိုကဲ့သို့ အပြောမခံရဖူးသဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်းနှင့် ကြောက်နေမိသည်။ ခဏကြာမှ နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တော့သည်။ နင်ချန်က သူ့လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြုံးပြလိုက်ပြီးမှ နို့ထိန်းကို ပြန်ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် မုန့်မစားရသဖြင့် မင်းသားလေးမှာ တစ်ချိန်လုံး စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေတော့သည်။ မူလကပင် ကျန်းမာရေးမကောင်းသည့်အပြင် အားရပါးရ ငိုထားသဖြင့် သိပ်မကြာခင်မှာပင် အိပ်ချင်လာတော့သည်။ ထို့ကြောင့် မယ်တော်ကြီးက မင်းသားလေးကို ခေါ်ကာ အရင်ပြန်နှင့်မည်ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုမြေးအဘွားနှစ်ယောက်ထွက်သွားပြီးနောက် ယဲ့ယွင်သည်လည်း အပြင်ထွက်၍ လေညင်းခံချင်လာသည်။ ယနေ့ နှင်းကျသဖြင့် အေးသော်လည်း နန်းဆောင်အတွင်း၌ မီးသွေးများ အလွန်အကျွံ ထည့်ထားသဖြင့် သူမ ဝတ်လာသော အဝတ်အစားများနှင့်ဆိုလျှင် အတော်လေး အိုက်စပ်စပ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့်မိဖုရားခေါင်ကြီးကို ခွင့်ပန်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အပြင်သို့ ရောက်ချိန်တွင် မဝေးလှသော နေရာမှ မင်းသားလေးက မယ်တော်ကြီးထံ သကြားမုန့်တောင်းကာ ငိုယိုနေသည့်အသံကို ပြန်ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အင်း... အရှင်မင်းကြီးကလည်း၊ ယွီရုံက ငယ်သေးသလို ကျန်းမာရေးကလည်း မကောင်းဘူး၊ ဘာလို့ ကလေးကို ငိုအောင် လုပ်ရတာလဲ၊ မင်း... မြန်မြန် စားဖိုဆောင်ကို သွားလိုက်၊ စားဖိုမှူးကို မုန့်အသေးလေး တစ်ခု လုပ်ခိုင်းလိုက်၊ နည်းနည်းလေး စားတာကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု မယ်တော်ကြီးက ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မယ်တော်ကြီးက ဝေါယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မင်းသားလေးက သူမဘေးတွင် ကပ်နေသည်။ နို့ထိန်းမှာလည်း သက်ပြင်းချကာ မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး မှာကြားသည့်အတိုင်း လုပ်ရန် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မယ်တော်ကြီး၏ ဝေါယာဉ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှ ယဲ့ယွင်သည် နန်းဆောင်အပြင်ရှိ တိုင်နီကြီးနောက်မှ ထွက်လာကာ ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ ခေါင်းကို ခါလိုက်မိ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် ပထမမင်းသားမှာ မယ်တော်ကြီး၏ လက်ထဲတွင် အကျင့်ပျက်သွားတော့မည်မှာ သေချာသည်။ နောင်အရေးကို မဆိုထားနှင့်၊ ယခုပင် အစပျိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တွေးကြည့်လျှင်လည်း သနားစရာပင်။ မယ်တော်ကြီးသည် မိခင်ဘဝတုန်းက သားတော် (နင်ချန်) အပေါ် စိတ်မနှစ်ခဲ့ဘဲ အခု အသက်ကြီးမှ သားအမိဆက်ဆံရေးက မပြေလည်သောကြောင့် မေတ္တာငတ်မွတ်နေရသည်။ ဆွေမျိုးရင်းချာ မေတ္တာကို ချန်မိသားစုဘက်က ရယူသွားသဖြင့် သူမ၏ ချစ်ခြင်းတရားအားလုံးကို ပထမမင်းသားအပေါ် ပုံအောထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောင်တစ်ချိန်တွင် သားအမိဆက်ဆံရေး မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် ယဲ့ယွင်အနေဖြင့် သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ အလွန်ဆုံးမှ နင်ချန်ကို သတိပေးရုံသာ တတ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မယ်တော်ကြီးကို သွားရောက် စွက်ဖက်ရန်မှာ သူမကဲ့သို့ ကိုယ်လုပ်တော်လေးအတွက် မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ပြန်ဝင်ကြရအောင်၊ အကြာကြီး ပျောက်နေရင် မကောင်းဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွေယွဲ့က ခေါင်းငြိမ့်ကာ သူမကို တွဲ၍ နန်းဆောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နန်းဆောင်ထဲ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ဝင်လာသည်နှင့် ဘေးမှ ယိရွှင်ရုန်က စကားစလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အို... ခုနတင် ပြောနေကြတာ၊ မင်ရှိုးယွမ် ပြန်လာပြီပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save