Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၆၅</h2> <h2 style="text-align: center;">တားမြစ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကိုယ်ဝန်ရှိနေခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ယဲ့ယွင်သည် အလုပ်များပြီး ပင်ပန်းလှသော နှစ်သစ်ကူးကာလကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် သူမ၏ ဤကိုယ်ဝန်ကို အလွန်အလေးထားသဖြင့် မည်သူမျှ သူမအား မပင်ပန်းစေဝံ့ကြပေ။ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက မည်သူမျှ တာဝန်မယူနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ဖြင့် ၁လပိုင်း ၈ ရက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ နန်းတွင်း၌ စည်ကားသမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီး နေရာတိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသွားတော့သည်။ ယခုအခါ ယဲ့ယွင်၏ ကိုယ်ဝန်မှာ ငါးလထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်ခန့်မှစ၍ ဗိုက်ထဲမှ ကလေးလှုပ်သည်ကို စတင်ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကလေးလှုပ်သည်မှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ယွင်မှာ အမြဲတမ်း ဆန်းသစ်နေဆဲပင်။ ဘဝနှစ်ခုစာ ရှင်သန်ခဲ့သော်လည်း ရင်သွေးရတနာလေး ဖန်တီးရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤကလေးအပေါ် တကယ်ပင် အလွန်အမင်း မျှော်လင့်မိနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမကဲ့သို့ပင် မျှော်လင့်နေသူမှာ နင်ချန်ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် လက်ရှိအလုပ်များကို အမြန်လက်စသတ်ပြီးသည်နှင့် မေးမြန်းတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်ရှိုးယွမ် ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေလုပ်နေလဲ၊ အစားအသောက် အဝတ်အစားရော အဆင်ပြေရဲ့လား၊ တစ်ခုခု လိုအပ်တယ်လို့ရော ပြောသေးလား။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွမ်ကျိုသည် အရှင်မင်းကြီး မေးလာမည်ကို ကြိုသိသဖြင့် နေ့တိုင်း သေချာစောင့်ကြည့်ထားရာ ယခုတွင် အသင့်ပင် ဖြေလိုက်နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ရှိုးယွမ်က ဒီရက်ပိုင်း အပြင်ထွက်တာမျိုး မရှိပါဘူး၊ အဝတ်အစားနဲ့ အစားအသောက်လည်း အကုန်အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ရက်မှာတော့ မုန်လာဥခြောက်ကို အတော်လေး ကြိုက်နေပါတယ်၊ ထမင်းစားတိုင်း ပန်းကန်လုံးအသေးလေး တစ်လုံးနဲ့ စားနေပါတယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မုန်လာဥခြောက်?" နင်ချန် ကြောင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွမ်ကျိုက ရှင်းပြလေသည်။ "မုန်လာဥကို အတုံးလေးတွေတုံးပြီး အခြောက်လှမ်းထားပြီး နှမ်းဆီလေးဆမ်းထားတာပေါ့၊ ရှိုးယွမ်က ထမင်းစားတိုင်း အဲဒါလေးကို နှစ်တုံးလောက် ဝါးစားနေကြလို့ပြောပါတယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီကောင်မလေးတော့ဘအာဟာရမရှိတာတွေကိုပဲ ခံတွင်းတွေ့နေတယ်၊စားဖိုဆောင်က ဟင်းတွေက သူ့အရသာနဲ့ မကိုက်လို့လား။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး စားဖိုဆောင်ကိုရော သမားတော်ကိုရော သွားမေးကြည့်ပြီးပါပြီ၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတွေက အရသာပြောင်းလဲတတ်တာ သဘာဝပဲလို့ ပြောပါတယ်၊ နောက်ပြီး ရှိုးယွမ်က အဲ့တစ်ခုတည်းကိုစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တခြားဟင်းတွေကိုလည်း မြိန်မြိန်ယှက်ယှက် စားနေပါတယ်" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားမှ နင်ချန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး မျက်နှာ အနည်းငယ် ကြည်လင်သွားသည်။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ယွီရှို့အဆောင်ကို သွားကြည့်ရအောင်၊ ကျန်း မသွားတာလည်း အတော်ကြာပြီ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွမ်ကျိုက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဝေါယာဉ်ပြင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "ရှိုးယွမ်က အခုဆို နေ့လည်ခင်း အိပ်ရာက နိုးလောက်ပြီဆိုတော့ အရှင်မင်းကြီး သွားရင် စကားပြောဖို့ အချိန်ကိုက်ပါပဲ။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာရင်းမှ မျက်ဝန်းများကို မှေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်းက မင်ရှိုးယွမ်အပေါ် တကယ်ကို အာရုံစိုက်လှချေလား။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှိုးယွမ်က ကိုယ်ဝန်နဲ့မို့လို့ ကျွန်တော်မျိုး မပေါ့ဆရဲတာပါ" ယွမ်ကျိုက ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် နင်ချန်က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာပြီး အေးစက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို ဖန်းကျယ်ယွီရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကရော ဘယ်လိုလဲ၊ ဒီရက်ပိုင်း သူ ဘာတွေစားလဲ၊ ဘာတွေလုပ်လဲ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွမ်ကျို မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ရတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်မျိုး သေထိုက်ပါတယ်!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"တကယ်ကို သေထိုက်တာပဲ" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန် မျက်နှာ တည်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျန်း မမေးပေမဲ့လည်း ဖန်းကျယ်ယွီ ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေတာက ကျန်း ရဲ့ သွေးသားပဲ၊ အဲဒါကို ဒီလောက်အထိ လျစ်လျူမရှုသင့်ဘူး၊ အကယ်၍ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းလည်း အကြီးအကဲကုန်းကုန်း ရာထူးကို ဆက်</p> <p style="text-align:justify">လုပ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်မျိုး အမှားကို သိပါပြီ၊ အရှင်မင်းကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ နောက်နောင် သေသေချာချာ သတိထားပါ့မယ်၊ ဘယ်တော့မှ မပေါ့ဆတော့ပါဘူး!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ ယွမ်ကျို၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူနေတော့သည်။ ဤရက်ပိုင်း သူ တကယ်ပင် ပေါ့ဆခဲ့မိသည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မင်ရှိုးယွမ်က အချစ်တော်ဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးက ခဏခဏ မေးမြန်းသဖြင့် သူမကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိပြီး ဖန်းကျယ်ယွီဘက်ကို မေ့လျော့နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖန်းကျယ်ယွီ ဗိုက်ထဲက ကလေးမှာလည်း ဧကရာဇ်၏ ရင်သွေးဖြစ်ရာ အရှင်မင်းကြီးက အေးစက်စွာ ဆက်ဆံနိုင်သော်လည်း အစေခံများကမူ ပေါ့ဆ၍ မရပေ။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွမ်ကျိုသည် ယခုတွင် နန်းတွင်း၏ ကြီးလေးသော တားမြစ်ချက် (အမှား) ကို ကျူးလွန်မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကဲ... ထတော့၊ ခဏနေရင် ဖန်းကျယ်ယွီဆီကို ပစ္စည်းတချို့ သွားပို့လိုက်၊ မင်းပဲ စီစဉ်လိုက်တော့" နင်ချန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွမ်ကျိုကို သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်လည်စဉ်းစားမိသွားသည်။ ယောင်ရှန်းအပေါ် သူ အတော်လေး အေးစက်ခဲ့မိသည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် ကလေးမွေးလာသောအခါ အစေခံများက အထက်ဖားအောက်ဖိလုပ်ကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်ကလေးကိုသာ ထိခိုက်လာမည်ကိုစိုးရိမ်ရပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် မင်းသားဘဝတုန်းက ဖခင်ဖြစ်သူ စစ်တိုက်ထွက်နေချိန်တွင် နန်းတွင်းရှိ ကိုယ်လုပ်တော်ငယ်များမှာ ကျောထောက်နောက်ခံမရှိသဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် ကလေးများ မည်မျှအထိ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ မိခင်ဖြစ်သူက မျက်နှာသာပေးမခံရသဖြင့် မွေးဖွားလာသော မင်းသမီးလေးများကို အစေခံများက သေချာမစောင့်ရှောက်သဖြင့် ဖျားနာကာ သေဆုံးသွားရသည်များကိုပင် သူ မြင်ဖူးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်သည် ဤကဲ့သို့အဖြစ်မျိုး သူ့နောက်ကွယ်တွင် မဖြစ်စေချင်ပေ။ ဤသည်မှာ သူနှင့် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ ခြားနားချက်ပင် ဖြစ်သည်၊ နင်ချန်သည်တိုင်းပြည်အေးချမ်းဖို့လိုလားသလို မိသားစုအေးချမ်းဖို့ကို ပို၍လိုလားပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">.....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီရှို့အဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွမ်ကျို ပြောသည့်အတိုင်းပင် ယဲ့ယွင်မှာ နေ့လည်ခင်း အိပ်ရာက နိုးစဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူမ အိပ်ရာထဲမှ မထဘဲ ဇိမ်ခံနေသဖြင့် စောင်ပုံထဲတွင် ခေါင်းလေးတစ်ခုသာ ထွက်နေပြီး မျက်လုံးများပင် အကုန်မပွင့်သေးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ဟွေယွဲ့နှင့် နန်ကျစ်တို့က အမြန်အရိုအသေပြုကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခုတင်ပေါ်မှ လူသားလေးသည် ထိုအသံကို ကြားမှ သူမ၏ ဖြူနုသော လက်ကလေးဖြင့် မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်ကာ သန်းဝေလျက် ကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်ကသူမကိုကြည့်၍ နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာလို့ အခုထိ မထသေးတာလဲ၊ အကြာကြီး အိပ်ရင် ခေါင်းမူးနေလိမ့်မယ်" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ဝတ်ရုံစကို မကာ ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ယဲ့ယွင်မှာ ပျင်းရိစွာဖြင့် မလှုပ်ချင်ပေ။ သူကလည်း စည်းကမ်းတွေကို သိပ်မတင်းကြပ်ထားသဖြင့် သူမသည် နှုတ်မှ ဂါရဝပြုခြင်းကိုပင် ချန်လှပ်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက်နူးညံ့သောအသံလေးဖြင့်ချွဲ့နွဲ့တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "ဗိုက်ထဲက ဒီလူသားလေးက မနိုးသေးလို့ပါ၊ ချန်းချဲ့သာ အိပ်ရာက ထလိုက်ရင် သူ အိပ်နေတာကို နှောင့်ယှက်သလို ဖြစ်နေမှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစကားမှာ အကြောင်းပြချက်သက်သက်မှန်း သိသာသော်လည်း သူမ၏ အသံလေးမှာ ချိုသာလွန်းသဖြင့် ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည်။ နင်ချန် မနေနိုင်ဘဲ သူမ၏ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်လေးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ဆိတ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အမေ ဖြစ်တော့မှာကို ကလေးလိုပဲ လုပ်နေတုန်းပဲ။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အား!" ယဲ့ယွင်က ရုတ်တရက် ထအော်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန် လန့်သွားကာ လက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကျန်းလုပ်တာ အရမ်းနာသွားလို့လား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်က စကားမပြောဘဲ စောင်ထဲမှ လက်ကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ နင်ချန်၏ လက်ကို ကိုင်၍ စောင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤလုပ်ရပ်မှာ နင်ချန် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသော အရာပင်။ အိပ်ဆောင်အင်္ကျီပါးလေး၏ အောက်မှ နွေးထွေးသော ခံစားချက်မှာ လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် သူ၏ခန္တာကိုယ်ထဲသို့စီးဝင်လာသည်။ သူသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဗိုက်ကို တစ်ခါမျှ မကိုင်ဖူးပေ။ ၎င်းသည်စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ နူးညံ့မနေဘဲ အနည်းငယ် တင်းမာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လက်ဖဝါးအောက်မှ တစ်ခုခုက သူ့ကို အသာအယာ ကန်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နင်ချန် လန့်သွားကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယဲ့ယွင်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး ခံစားမိလား၊ ချန်းချဲ့တို့ကလေးက လှုပ်နေတာလေ။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူ... သူက အခုကတည်းက လှုပ်တတ်နေပြီလား?" နင်ချန် အံ့သြသွားသည်။ မမွေးသေးဘဲနှင့် မည်သို့လှုပ်နိုင်ပါ့မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ အံ့သြနေသည်မှာလည်း မဆန်းပေ၊ ဤခေတ်တွင် အမျိုးသားများကို ကလေးမွေးဖွားခြင်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများ မည်သူမျှ မသင်ပေးခဲ့ပေ။ ယဲ့ယွင်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ချန်းချဲ့ရဲ့ ကိုယ်ဝန်က ငါးလရှိပြီလေ၊ ဒီအချိန်မှာ ကလေးက တဖြည်းဖြည်း လှုပ်တတ်လာပြီပေါ့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဗိုက်၏ နောက်တစ်နေရာမှ ထပ်၍ လှုပ်သွားပြန်သည်။ ယဲ့ယွင်က နင်ချန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားခိုင်းလိုက်ပြန်ရာ နင်ချန်မှာ ပြောမပြတတ်အောင် ဆန်းသစ်နေတော့သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ကလေးက ငြိမ်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်မှာမူ တကယ်ကို စိတ်ဝင်တစား ရှိနေဆဲပင်။ ယဲ့ယွင် အဝတ်အစားလဲချိန်တွင်လည်း သူမ၏ ဖောင်းနေသော ဗိုက်ကလေးကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေမိသေးသည်။ အရင်က ကလေးမမွေးသေးသဖြင့် တကယ်မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် ဤသက်ရှိလေးကို သူ လက်တွေ့ခံစားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါတွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်များအပြင် ရင်းနှီးမှုကလည်း ပို၍ တိုးလာခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် အခြားကလေးများမှာ မမွေးခင်ကတည်းက ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဤကဲ့သို့ ထိတွေ့မှုမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ဤသည်မှာလည်း ယဲ့ယွင် အလိုရှိနေသော ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">.....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် နင်ချန်နှင့် စကားပြောရန် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ယခု သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိသဖြင့် ဗိုက်ဆာလွယ်သောကြောင့် နန်ကျစ်က မုန့်အချို့ကို ယူလာပေးသည်။ အားလုံးမှာ ခုတင်ပေါ်မှ ချလိုက်စဖြစ်၍ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်သည် ပဲနီလေးကိတ် တစ်ခုကို စားလိုက်ပြီး လက်ကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"တခြားသူတွေက ကိုယ်ဝန်ရှိရင် ချဉ်တာ၊ စပ်တာတွေ စားချင်ကြတယ်ဆိုပေမဲ့ ချန်းချဲ့ကတော့ အချိုဘက်ကို ပိုပြီး ကြိုက်လာသလိုပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်က သူမ စကားကြောင့် ပဲနီလေးကိတ် တစ်ခုကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျန်း စားကြည့်တော့လည်း အဲလောက် မချိုပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့... ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချန်းချဲ့က သကြားကို လျှော့ထည့်ခိုင်းထားလို့လေ" ယဲ့ယွင်က ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။ "ဒီမုန့်က နို့နဲ့ လုပ်ထားတာဆိုတော့ သကြားတွေလည်း အများကြီး ထည့်မယ်၊ ချန်းချဲ့ကလည်း အများကြီး စားမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် အရမ်းဝလာတော့မှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save