Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၆</h2> <h2 style="text-align: center;">သူက အစ်ကိုကြီးရှောင်ကို ကြည့်ရင်း သွေးမျက်ရည်တွေ ကျနေခဲ့တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်မိုက ဝေ့ဝေ့တို့အိမ်တွင် တည်းခိုခဲ့သည်။</p> <p>မူလကတော့ ရှောင်မိုသည် သခင်မဝမ်၏အိမ်တွင် မတည်းခိုလိုခဲ့ပေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူကဲ့သို့ အမျိုးသားတစ်ဦး သူမအိမ်တွင် နေထိုင်ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် မသင့်လျော်ပေ။</p> <p>သို့သော် ရှောင်မို၏ ငြင်းဆိုမှုကို ကြားသောအခါ သခင်မဝမ်က အပြုံးလေးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။</p> <p>"ကျွန်မယောက်ျား ဆုံးပါးသွားခဲ့တဲ့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကောလာဟလတွေ ဘယ်လောက်တောင် ထွက်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိတော့ပါဘူး။ ကျွန်မ ဘာမှမလုပ်ရင်တောင် လူတွေက ကွယ်ရာမှာ လက်ညှိုးထိုးကြဦးမှာပါပဲ။ ကျွန်မကတော့ ဒါတွေကို ယဉ်ပါးနေပါပြီ"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သိတဲ့သူတွေကတော့ သိကြပါတယ်"</p> <p>"ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ်လုံနေသရွေ့ ဒါက လုံလောက်ပါတယ်"</p> <p>သခင်မဝမ်၏ စကားများကို ကြားပြီး သူမ၏ တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုလည်း ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို သဘာဝကျကျပင် ရပ်တန်းကရပ်လိုက်သည်။ သူက ဖုန်းယဲ့မြို့တော်မှ ကျင့်ကြံသူများ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ခြံဝင်းထဲတွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သခင်မဝမ်၏ ခြံဝင်းထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သော နှစ်ရက်တာကာလအတွင်း ရှောင်မိုက ခြံထဲတွင် နေ့စဉ် တရားထိုင်ကာ ဓားတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။</p> <p>သခင်မဝမ်က ရှောင်မိုပေးသော ငွေများကို လက်မခံသဖြင့် ရှောင်မိုကလည်း သခင်မဝမ်ကို ထင်းခွဲရေခပ်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှောင်မိုက နင်ဝေ့ကို စာဖတ်နည်းပင် သင်ပေးတတ်သေးသည်။</p> <p>ထိုနှစ်ရက်တာကာလအတွင်း သခင်မဝမ်က ရှောင်မို၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ကာ သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ပိုမိုနားလည်နိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။</p> <p>အဆုံးတွင်တော့ ဤသခင်လေးသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်းများမှ လူတစ်ယောက်နှင့်မတူဘဲ ပညာတတ်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူသည်ဟု သခင်မဝမ် ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p>တတိယမြောက်နေ့ နံနက်ခင်း။</p> <p>ရှောင်မိုနှင့် သခင်မဝမ်တို့ သားအမိနှစ်ယောက် နံနက်စာစားပြီးချိန်မှာပင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"မြို့သခင်ချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ခယ်မက ဘာမှနားမလည်ဘဲ အမြင်ကျဉ်းနေလို့ပါ။ ကျွန်တော် သူမကို နောက်ထပ် နှစ်ခေါက်သုံးခေါက်လောက် သေချာပြောပြလိုက်ရင် နင်ဝေ့ကို မြို့သခင်ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဂိုဏ်းကြီးထဲ ဝင်ခွင့်ပြုဖို့ သေချာပေါက် သဘောတူလာပါလိမ့်မယ်"</p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက လူပေါင်းများစွာ သွားချင်နေကြတဲ့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းလေ"</p> <p>"မင်းကလည်း စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက သခင်မဝမ်နဲ့ သေချာစကားပြောရုံလေးပါ။ သူတို့ကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ်။ မြို့သခင်က သဘောထားကြီးတော့ ကျွန်တော်တို့လို သာမန်အရပ်သားလေးတွေနဲ့ အဆင့်အတန်းခံပြီး ငြင်းခုံနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>သူတို့ စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ခြံဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>နင်ဖူကွေ့က ခြံတံခါးကို တိုက်ရိုက်တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုလူစုသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>နင်ဝေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် အစ်ကိုကြီးရှောင်၏ ကျောဘက်တွင် ဝင်ပုန်းလိုက်မိသည်။</p> <p>"ဝမ်ချန်... မြို့သခင် ရောက်နေပြီလေ။ ဘာလို့ လာပြီး အရိုအသေမပေးရတာလဲ" နင်ဖူကွေ့က သူ၏ခယ်မဖြစ်သူအား အော်ငေါက်လိုက်သည်။</p> <p>သခင်မဝမ်က သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ထိုလူစုဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျက်သရေရှိစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "မြို့သခင်ကို အရိုအသေပေးပါတယ်"</p> <p>"သခင်မဝမ်က အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ" ချန်ကျိန်းဟောင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်မဝမ်ရဲ့ ထူးခြားလှတဲ့ အလှအပအကြောင်းကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ တကယ်ကို နာမည်နဲ့လိုက်ဖက်တာပဲ"</p> <p>"မြို့သခင်က မြှောက်ပြောနေပါပြီ။ ကျွန်မက တောရွာလေးက သာမန်မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ဘယ်လိုလုပ် အလှအပ ရှိနိုင်မှာလဲ" သခင်မဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟင်" မကြာမီတွင် နင်ဖူကွေ့က ရှောင်မိုကို မြင်လိုက်ရပြီး အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်ကလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကြည့်လေကြည့်လေ ရင်းနှီးသလို ခံစားလာရလေဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှောင်မို၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ မှေးမှိန်နေသော အမာရွတ်တစ်ခုကို ချန်ကျိန်းဟောင် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးခဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့ကလေးဘဝတုန်းက တစ်ခါတွင် သူနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများ ပေါက်စီခိုးစားရန် သွားခဲ့ကြစဉ် လိုက်လံရိုက်နှက်ခံခဲ့ရပြီး အစ်ကိုလေး၏ မျက်ခုံးမှာ ပြတ်ရှသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ညီငါး... မင်းလား" ချန်ကျိန်းဟောင်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသော ဆွေမျိုးတစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။</p> <p>"အစ်ကိုလေး"</p> <p>သို့သော် ချန်ကျိန်းဟောင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ရှောင်မိုမှာ များစွာ ပိုမိုတည်ငြိမ်နေပုံရသည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား။ ညီငါး... တကယ်ပဲ မင်းကိုး" ချန်ကျိန်းဟောင်က ရှေ့သို့တက်ကာ ရှောင်မို၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ရှစ်နှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ ပြန်ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်လည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး" ရှောင်မိုကလည်း ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထီးကျန်ဆန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ "ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ရဲ့ မြို့သခင်က အစ်ကိုလေးနဲ့ နာမည်တူနေတယ်လို့ စကြားရတုန်းက အစ်ကိုလေးများဖြစ်နေမလားလို့ ကျွန်တော် တွေးခဲ့မိသေးတယ်။ တကယ်ကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားဘူး။ အစ်ကိုလေး... အစ်ကိုလေးက နဂါးနက်ဂိုဏ်းကို သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>"အဲဒါက ပြောရရင် ဇာတ်လမ်းရှည်တယ်"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီတုန်းက ငါတို့ နဂါးနက်ဂိုဏ်းကို တကယ်ပဲ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ဝင်ခွင့်ရွေးချယ်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အစ်ကိုသုံးနဲ့ ငါက မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ကံကောင်းချင်တော့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက ငါတို့ကို လက်ခံပေးခဲ့တယ်လေ"</p> <p>"အစ်ကိုသုံးကရော" ရှောင်မိုက ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟူး... တစ်ခါတုန်းက မင်းရဲ့အစ်ကိုသုံးက မိစ္ဆာသားရဲတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ အပြင်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ပြန်မလာတော့ဘူး" ချန်ကျိန်းဟောင်၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏လေသံမှာ တိုးတိတ်နေသည်။ "ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အမှားတွေပါ။ အဲဒီတုန်းကသာ ငါ သူ့ကို တားခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုလို မတော်တဆမှုမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရှောင်မို၏ တည်ငြိမ်သောမျက်နှာပေါ်တွင် စစ်မှန်သော ဝမ်းနည်းမှုများ ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း သူက ချန်ကျိန်းဟောင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ဆဲပင်။ "အစ်ကိုလေး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ဆိုတာ သဘာဝအားဖြင့် ဒီလိုပါပဲ။ အစ်ကိုသုံးကလည်း အစ်ကိုလေးကို သေချာပေါက် အပြစ်တင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"</p> <p>"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။ ငါတို့က အစ်ကိုသုံးရဲ့စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဝိဉာဉ်ကိုပါ သယ်ဆောင်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားကြရမှာပေါ့"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က သက်ပြင်းပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းညှိလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့အကြောင်းတွေ ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်းကော ဘယ်လိုနေခဲ့လဲ ညီငါး။ မင်းလည်း အခုဆိုရင် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ငါ မယုံနိုင်အောင်ပဲ"</p> <p>"အစ်ကိုလေးတို့ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး သူက ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုလေးနဲ့တော့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ အခု အစ်ကိုလေးရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ကြည့်ရတာ ဂူဗိမာန်အဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီမလား"</p> <p>"ဟားဟားဟား... ဂူဗိမာန်အဆင့် အလယ်ပိုင်းလေးပါပဲ။ ကံကောင်းသွားတာပါ" ချန်ကျိန်းဟောင်က အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ကို ရောက်လာပြီး ဒီမှာ နေနေရတာလဲ အစ်ကိုလေး"</p> <p>"ကျွန်တော်က တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခရီးသွားနေတာပါ။ အဲဒီတုန်းက မှောင်နေပြီဆိုတော့ သခင်မဝမ်က ကျွန်တော့်ကို ရက်အနည်းငယ် တည်းခိုခွင့်ပြုခဲ့လို့ ဒီမှာ အခြေချဖြစ်သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုလေး"</p> <p>ရှောင်မိုက ချန်ကျိန်းဟောင်၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက နင်ဝေ့ကို ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ခေါ်သွားချင်နေတယ်လို့ သခင်မဝမ်ဆီကနေ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်မဝမ်ကတော့ သူ့သမီးနဲ့အတူ သာမန်ဘဝလေးမှာပဲ နေချင်တာတဲ့။ အစ်ကိုလေးက သူတို့ကို အခက်အခဲ မပေးဘဲ ကူညီပေးလို့ ရနိုင်မလားလို့ပါ"</p> <p>"ညီငါး... မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က ရှောင်မို၏ အနောက်ရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"တကယ်တော့ ငါတို့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက သားအမိနှစ်ယောက်အပေါ်မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ငါတို့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုပါ။ အပြင်ကလူတွေ ပြောနေကြသလို ငါတို့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကောလာဟလတွေပါ"</p> <p>"ငါတို့က ကောင်းမွန်တဲ့ ပါရမီတစ်ခုကို အဟောသိကံ မဖြစ်စေချင်လို့သာ နင်ဝေ့ကို ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းဆီ သွားစေချင်တာပါ"</p> <p>"ဒီတစ်ခေါက်လာတာကလည်း သခင်မဝမ်နဲ့ ဒီကိစ္စကို သေချာဆွေးနွေးဖို့ပါပဲ။ တခြား ရည်ရွယ်ချက် ဘာမှမရှိပါဘူး"</p> <p>"ဒီကောင်ကသာ ယဉ်ကျေးမှုမသိလို့ပါ။ ငါ တံခါးခေါက်တာကိုတောင် မစောင့်ဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လို့ ခင်ဗျားတို့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တာပါ"</p> <p>ပြောပြီးနောက် ချန်ကျိန်းဟောင်က ဘေးရှိ နင်ဖူကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ညီငါးကို ဘာလို့ တောင်းပန်စကား မဆိုရတာလဲ"</p> <p>"ဒီအောက်တန်းစားက သေသင့်တဲ့အပြစ်ကို ကျူးလွန်မိပါပြီ။ သခင်လေးကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" နင်ဖူကွေ့က အလျင်အမြန်ပင် ဒူးထောက်မတတ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤအမျိုးသားသည် မြို့သခင်၏ ညီဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>"မြို့သခင်ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ထိုအချိန်တွင် သခင်မဝမ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မြို့သခင်... ဝေ့ဝေ့က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့က အခုဘဝလေးနဲ့ပဲ ကျေနပ်နေပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ မြို့သခင်"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ" ချန်ကျိန်းဟောင်က နှမြောတသစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ငါ ဘာမှထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ အကယ်၍ စိတ်ပြောင်းသွားမယ်ဆိုရင် အချိန်မရွေး မြို့သခင်အိမ်တော်ကို လာခဲ့လို့ရပါတယ်"</p> <p>"အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မြို့သခင်။ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မြို့သခင်" သခင်မဝမ်က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကိစ္စသေးသေးလေးပါ" ချန်ကျိန်းဟောင်က အလွန်စိတ်ကြည်နူးနေပုံရသည်။ "ညီငါး... ဒီမှာ ဆက်မနေပါနဲ့တော့။ ငါ့ရဲ့ မြို့သခင်အိမ်တော်မှာ လာနေပါလား။ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုလေး... ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး သခင်မဝမ်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ ခဏစောင့်ပေးပါဦး"</p> <p>"ရပါတယ်။ ဒါဆိုရင် အစ်ကိုလေးက တိမ်တိုက်စီးဆင်းမှု စားသောက်ဆိုင်ကို အရင်သွားပြီး စားသောက်ပွဲ ပြင်ဆင်ထားနှင့်မယ်။ မင်းကို အဲဒီကနေပဲ စောင့်နေမယ်နော် အစ်ကိုလေး"</p> <p>ထိုစကားများ ပြောပြီးနောက် ချန်ကျိန်းဟောင်သည် ခြံဝင်းထဲမှ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>"သခင်လေးရှောင်... သခင်လေးနဲ့ မြို့သခင်ချန်က..."</p> <p>ထိုလူစု အဝေးသို့ လျှောက်သွားပြီး လမ်းပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှာပင် သခင်မဝမ်က အလျင်အမြန် ရှေ့တက်လာကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေခဲ့သော ညီအစ်ကိုများဟု ဆိုလိုနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော် သခင်လေးရှောင်က သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို မိတ်ဆက်စဉ်က သူသည် တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့ရာ တစ်စုံတစ်ရာကို တမင်သက်သက် ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။</p> <p>"သခင်မ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး"</p> <p>သခင်မဝမ်၏ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာကို ကြည့်ကာ သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို ရှောင်မိုက သိရှိသည်။</p> <p>"ဒီမြို့သခင်ချန်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတစ်ယောက် ဖြစ်တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သခင်မနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး"</p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင်ဝေ့က ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းကို သွားစရာမလိုတော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ အရင်က သခင်မကို ကျွန်တော်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကလည်း အတည်ပါပဲ"</p> <p>"သခင်မအနေနဲ့ သေချာစဉ်းစားဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ သခင်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တောင်းခံဖို့ ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ သခင်လေး။ ကျွန်မ သေချာစဉ်းစားပါ့မယ်" သခင်မဝမ်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အရင်သွားခွင့်ပြုပါဦး" ရှောင်မိုက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် နင်ဝေ့၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ အစ်ကိုကြီးက ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ကို ဘာမှအဖြစ်မခံပါဘူး"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့" နင်ဝေ့က ဖြူရော်နေသော မျက်နှာလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်မိုက လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>နင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။</p> <p>ရှောင်မို ခြံဝင်းတံခါးမှ အထွက်တွင် နင်ဝေ့က ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပုံရသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ပြေးသွားကာ ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်စကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးရှောင်..."</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်မိုက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးရှောင်..."</p> <p>နင်ဝေ့က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာကိုက်ထားပြီး စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ သူမက ရှောင်မို၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စောစောက သမီး ဝိညာဉ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်တယ်။ သူက အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်၊ ဆယ့်လေးနှစ်လောက်ရှိမယ်ထင်တယ်။ မျက်လုံးနားမှာ မှဲ့တစ်လုံးရှိပြီး မျက်နှာမှာ အမာရွတ်ရှည်ကြီးတစ်ခု ရှိတယ်။ သူက အစ်ကိုကြီးရှောင်ကို ကြည့်ရင်း သွေးမျက်ရည်တွေ ကျနေခဲ့တယ်"</p> <p>ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ပုံတူတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရေးဆွဲလိုက်သည်။ "သူက ဒီလိုပုံစံမျိုးလား"</p> <p>"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုကြီးရှောင်"</p> <p>နင်ဝေ့က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"သူက အစ်ကိုကြီးရှောင် ဆွဲထားတဲ့ပုံစံနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save