Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၇ </h2> <h2 style="text-align: center;">အစ်ကိုကြီးရှောင်... တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နင်ဝေ့၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခေါင်းငုံ့သွားကာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးရှောင်"</p> <p>ရှောင်မို တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နင်ဝေ့က သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကို ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>နင်ဝေ့က ဖုန်းယဲ့မြို့တော် အစီအရင်၏ သွေးချီများကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း ရှောင်မို သိလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီက သာမန် ယင်ယန်မျက်လုံးများထက် သာလွန်ကာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးကဲလှကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယင်ယန်မျက်လုံး အများစုက ဝိညာဉ်အချို့ကိုသာ မြင်နိုင်ပြီး ဖုန်းယဲ့မြို့တော်၏ သွေးချီများကို မမြင်နိုင်ကြပေ။</p> <p>နင်ဝေ့၏ ယင်ယန်မျက်လုံးများက ဤမျှအထိ စွမ်းစွမ်းတမန် ရှိနေကြောင်းကိုသာ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက သိခဲ့ပါက သူတို့က ဒီထက်ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို စောစောစီးစီးကတည်းက လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးလောက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ နင်ဝေ့၏ ယင်ယန်မျက်လုံးများက အစီအရင်၏ သွေးချီများကို မြင်နိုင်ရုံသာမက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော အစ်ကိုသုံး၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်ကိုပါ မြင်နိုင်စွမ်းရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ မလျှောက်လှမ်းရသေးသော သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဂူဗိမာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး သန့်စင်ထားသော ကြွင်းကျန်ရစ်သည့် ဝိညာဉ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့နိုင်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် နင်ဝေ့၏ မြင့်မားလှသော ပါရမီကို လေ့လာစူးစမ်းနေရန် ရှောင်မို၌ အချိန်သိပ်မရှိတော့ပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် နင်ဝေ့အနေဖြင့် အစ်ကိုသုံး၏ ဝိညာဉ်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန်မှာ နောက်ထပ် အခြေအနေတစ်ခု ပြည့်စုံရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်တွင် လုံလောက်သော ရန်ငြိုးများ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အစ်ကိုသုံး၏ ရန်ငြိုးများက အလွန်နက်ရှိုင်းလှပြီး သူ၏ နာကြည်းမှုများကလည်း ပြင်းထန်လှကာ သူက လုံးဝ ကျေနပ်မှုမရှိဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် အစ်ကိုသုံးက သူ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အစ်ကိုသုံး၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်တွင် အသိစိတ် မရှိတော့လျှင်တောင်မှ အစ်ကိုသုံးက မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် သူ့ကို တွေ့ချင်နေသေးပြီး တစ်ခုခု ပြောပြချင်နေခဲ့သည်... "အစ်ကိုသုံး"</p> <p>ငယ်ဘဝတုန်းက အခြားညီအစ်ကိုတွေ ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ အရာအားလုံးကို သူ့ပခုံးပေါ်မှာပဲ ထမ်းတင်ထားခဲ့တဲ့ အကိုကြီးကို ပြန်အမှတ်ရမိပြီး ရှောင်မိုတစ်ယောက် မျက်လွှာချသွားခဲ့ရသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သက်ပြင်းပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသော ပုံတူကို ဓားအိမ်ဖြင့် ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ပြားကို ထုတ်ကာ နင်ဝေ့အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဝေ့ဝေ့... ဒါလေး ယူထားလိုက်။ အန္တရာယ်တစ်ခုခုကြုံလာရင် ဒါလေးကိုသာ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်။ ညီမလေး ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... အစ်ကိုကြီးရှောင်" နင်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ကျောက်စိမ်းပြားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူမ၏ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ ရင်ဘတ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် အစ်ကိုကြီးရှောင်၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ နင်ဝေ့က အလွန်စိုးရိမ်နေဆဲပင်။ "အစ်ကိုကြီးရှောင်... တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား"</p> <p>"အစ်ကို ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"</p> <p>ရှောင်မိုက နင်ဝေ့၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ခြံဝင်းအပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် မိန်းကလေးငယ်က အစ်ကိုကြီးရှောင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဓားအိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏လက်က ပို၍တင်းကျပ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ် မြို့သခင်။ ကွဲကွာနေတဲ့ ညီအစ်ကိုကို ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p>ယွင်လျို စားသောက်ဆိုင်၏ နွေဦးခန်းမဆောင်ထဲတွင် နင်ဖူကွေ့က ချန်ကျိန်းဟောင်အား အလျင်အမြန် ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ခယ်မဖြစ်သူနှင့် ထိုအမျိုးသားတို့ကြားတွင် ဖောက်ပြန်မှုများ ရှိနိုင်သည်ဟု တွေးမိသောအခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် အလွန်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသော်ငြားလည်း။</p> <p>သို့သော် တစ်ဖက်လူက မြို့သခင်၏ ညီဖြစ်နေသောကြောင့် သူ ဘာထပ်ပြောနိုင်မည်နည်း။</p> <p>"မင်းရဲ့ မြှောက်ပင့်စကားတွေ မလိုပါဘူး" ချန်ကျိန်းဟောင်က နင်ဖူကွေ့ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "သွား... အဲဒီသားအမိနှစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်ထားလိုက်"</p> <p>"သူတို့ကို ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ကနေ ထွက်မသွားစေနဲ့... ကြားလား"</p> <p>"ဗျာ" နင်ဖူကွေ့မှာ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီး "မြို့သခင်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဗျ"</p> <p>"အလုပ်က အလုပ်ပဲ။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာပဲ။ အဲဒီ နင်ဝေ့က ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မ လိုချင်နေတဲ့သူပဲ။ သူမကို ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းဆီ ပြန်မခေါ်သွားနိုင်ရင် ငါ ဒုက္ခကြီးကြီး ရောက်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ခယ်မကတော့ ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးဖို့ လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိပုံရတယ်"</p> <p>စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ချန်ကျိန်းဟောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ၏ဘေးရှိ အပြင်စည်းတပည့်နှစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နောက်လေးရက်နေရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး နင်ဝေ့ကို သတိလစ်အောင်ရိုက်ပြီး မြို့သခင်အိမ်တော်ကို ခေါ်လာခဲ့။ မှတ်ထား... အဲဒီလုပ်ရပ်ကို ငါတို့လုပ်မှန်း ကောင်မလေး နင်ဝေ့ကို မသိစေနဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဂိုဏ်းတူအစ်မက နင်ဝေ့ကို ဂူဗိမာန်အဆင့်ရောက်တဲ့အထိ သေချာကျင့်ကြံစေချင်သေးတယ်လေ... ကြားလား"</p> <p>ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့် အများအပြားက တပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>"ကောင်းပြီ... မင်းတို့အားလုံး အရင်ထွက်သွားလို့ရပြီ။ ငါ့ညီငါးနဲ့ ငါနဲ့က အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြဦးမှာဆိုတော့ မင်းတို့ ဒီမှာ ရှိနေစရာ မလိုတော့ဘူး" ချန်ကျိန်းဟောင်က လက်ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ မြို့သခင်"</p> <p>အားလုံးက ဦးညွှတ်ကာ သီးသန့်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>သီးသန့်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ချန်ကျိန်းဟောင်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ဤကိစ္စကို သူ၏ ညီငါးသိအောင် မည်သို့ဖုံးကွယ်ရမည်နည်းဟု တွေးတောနေသည်။</p> <p>ညီငါးက ကလေးဘဝတုန်းကလို ကြင်နာတတ်တုန်းပဲ။ သူ့ရဲ့ စရိုက်က မပြောင်းလဲသေးဘူး။</p> <p>နောက်ခုနစ်ရက်နေရင် လုပ်မယ့် သွေးပူဇော်ခြင်း အစီအရင်က ငါ့လက်ချက်ဆိုတာကိုသာ ညီငါးသိသွားရင် သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားလောက်တယ်။</p> <p>သို့သော် ဤသွေးပူဇော်ခြင်း အစီအရင်က သူ ဂူဗိမာန်အဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိရန်နှင့် အနာဂတ်တွင် နဂါးတံခါးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် အုတ်မြစ်ချပေးရန် အလွန်အရေးကြီးလှသည်။</p> <p>သူ ဤမြို့ရှိ လူများကို မဖြစ်မနေ ယဇ်ပူဇော်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>"သခင်... သခင်လေးရှောင် ရောက်လာပါပြီ"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်တစ်ယောက် အတွေးနယ်လွန်နေစဉ်မှာပင် သီးသန့်ခန်းအပြင်ဘက်မှ စားသောက်ဆိုင် ဝန်ထမ်းမိန်းကလေး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"သူ့ကို အမြန်ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ" ချန်ကျိန်းဟောင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ" စားသောက်ဆိုင် ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ရှောင်မိုအား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးရှောင်... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ပါရှင်"</p> <p>"လမ်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေး"</p> <p>ရှောင်မိုက ယဉ်ကျေးစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ သီးသန့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား... ညီငါး... မင်းရောက်လာပြီပဲ" ချန်ကျိန်းဟောင်က အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ လျှောက်သွားပြီး ရှောင်မို၏ လက်ကိုဆွဲကာ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်စေလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ ဆုံရတာ ရှားပါတယ်... သေချာပေါက် သောက်ကြရအောင်"</p> <p>ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ သောက်သင့်ပါတယ်"</p> <p>ထို့နောက် ရှောင်မိုက စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်အိုးကို ကောက်ကိုင်ကာ သူနှင့် ချန်ကျိန်းဟောင်အတွက် ဝိုင်တစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလေး... ကျွန်တော် ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p>"ဟားဟားဟား။ လာ... သောက်ကြရအောင်"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ရှောင်မို၏ ဝိုင်ခွက်နှင့် ခတ်လိုက်ရာ ခွက်ထဲရှိ ကြည်လင်သော ဝိုင်အရည်များက ညင်သာစွာ လှိုင်းထသွားကြသည်။</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။</p> <p>ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းစည်းတပည့် တစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက် သူ ဘယ်လောက်တောင် သြဇာအာဏာ ကြီးမားလာခဲ့ကြောင်းတွေကို သူ ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p>လူဘယ်နှယောက်လောက်က သူ့ကို ဖားယားနေကြကြောင်းတွေကိုလည်း သူ ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p>ရတနာလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ လှပတဲ့ မိန်းမဘယ်နှယောက်က သူ့ခုတင်ပေါ်ကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ရောက်လာခဲ့ကြကြောင်းနဲ့ အဲဒီရတနာတွေဆိုတာကလည်း သူ သုံးလို့ပိုနေတဲ့ အရာတွေသာ ဖြစ်ကြောင်းတွေကိုလည်း သူ ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p>သူ့ဆီမှာ အခုဆိုရင် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ရတနာတွေ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပြီလဲဆိုတာနဲ့ သူ ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာနေပြီလဲဆိုတာတွေကိုလည်း သူ ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချန်ကျိန်းဟောင်အတွက် သူ၏ လက်ရှိအောင်မြင်မှုများကို သူ၏ မိသားစုဝင်များအား ပြသခွင့်ရခြင်းက အောင်ပွဲခံ၍ အိမ်ပြန်လာရခြင်းနှင့် တူညီလှသည်။ သို့သော် ထမင်းစားပွဲတွင် ရှောင်မို၏ အမူအရာကမူ အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။</p> <p>ရှောင်မိုက နားထောင်နေပုံရသော်လည်း သူက အခြားအရာများကို တွေးတောနေပုံရသည်။</p> <p>သို့သော် ချန်ကျိန်းဟောင်ကမူ သူ၏ ညီငါး၏ တည်ငြိမ်မှုအပေါ် သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ညီငါးက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဤကဲ့သို့သော စရိုက်မျိုး ရှိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒီနှစ်တွေအကုန်လုံး ကြာသွားခဲ့ပေမယ့်လည်း ညီငါးက မပြောင်းလဲသေးဘူးလို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့။</p> <p>ဤအချက်က ချန်ကျိန်းဟောင်ကို ကျေနပ်စေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မကျေမနပ်လည်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>ဝိုင်သုံးခွက် သောက်ပြီးနောက် ချန်ကျိန်းဟောင်က သူ အလုံအလောက် သောက်ပြီးပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ရရှိခဲ့သော အောင်မြင်မှုများအကြောင်းကိုလည်း အတော်များများ ပြောပြခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အတော်လေး လန်းဆန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ညီငါး... သွားကြရအောင်။ ငါ မင်းကို ဖုန်းယဲ့မြို့တော်က မြို့သခင်အိမ်တော်ဆီ ခေါ်သွားပြမယ်။ မင်းက အခု တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမယ့် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ"</p> <p>"ဒါဆို ငါ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးပြီး ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ကျင့်ကြံခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးမယ်"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းမှာ အကန့်အသတ်တွေ ရှိနေမှာပဲ။ မင်းရဲ့နောက်ခံအဖြစ် ဂိုဏ်းတစ်ခုတော့ လိုအပ်တယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းလည်း မင်းရဲ့အစ်ကိုလေးလိုပဲ ဂူဗိမာန်အဆင့်ကို ရောက်ရှိလာနိုင်မှာပါ"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ" ရှောင်မိုက အလွန်တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အစ်ကိုလေးကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save