Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၉ </h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်နဲ့ တခြားဘာကိုမှ ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူးလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုည။</p> <p>ရှောင်မိုက ဖုန်းယဲ့မြို့တော် မြို့သခင်အိမ်တော်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုင်နေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ရှောင်မိုက ကျင့်ကြံနေခြင်းမရှိပေ။ ယင်းအစား မြို့ပေါ်ရှိ ညကောင်းကင်ယံကို တည်ငြိမ်စွာ ငေးမောကြည့်နေခဲ့သည်။ ကြည့်လေကြည့်လေ သူ၏ မျက်ဝန်းများက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာလေဖြစ်ပြီး အမည်မသိ အတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပုံရသည်။</p> <p>"ညီငါး"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်၏ အသံက ခြံဝင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုလေး"</p> <p>ရှောင်မိုက ကြယ်များဆီမှ အကြည့်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုလေးထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ ညီငါး" ချန်ကျိန်းဟောင်က ပြုံးကာ သူ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ စဉ်းစားနေတာပါ" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ဆီလာတာ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့လား အစ်ကိုလေး"</p> <p>"ဟားဟား... ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားလာပြောလို့ မရဘူးလား" ချန်ကျိန်းဟောင်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့" ချန်ကျိန်းဟောင်၏ မျက်လုံးများက ရွှေ့လျားသွားပြီး "မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်ပါတယ်။ မင်းကို ပြောစရာကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိတယ်"</p> <p>"ပြောလေ အစ်ကိုလေး"</p> <p>"ဒါက ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှုကြီးပဲ။ ရော့... ဒါလေးယူထား"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က သူ၏ အင်္ကျီလက်စထဲမှ ဆေးလုံးပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါတွေကို သွေးသန့်စင်ဆေးလုံးတွေလို့ ခေါ်တယ်။ တစ်လုံးသောက်ပြီးတာနဲ့ မင်းရဲ့ သွေးချီတွေ တက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးလိမ့်မယ်။ တော်တော်လေး အကျိုးများတယ်။ တစ်ရက်ကို တစ်လုံးသောက်ပါ။ လေးရက်နေရင် ဂိုဏ်းတူအစ်မက မင်းကို စမ်းသပ်လိမ့်မယ်။ အောင်မြင်သွားရင် မင်း ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ခွင့်ရလိမ့်မယ်"</p> <p>ရှောင်မိုက ဆေးလုံးများကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဖန်ပုလင်းလေး၏ အဖုံးကိုဖွင့်ကာ သေချာစွာ လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အသိပညာအချို့ရှိသောကြောင့် ဤသွေးသန့်စင်ဆေးလုံးများက သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>အစ်ကိုလေး ပြောတာမှန်ပါသည်။ ဤဆေးလုံးများက သွေးချီများကို အမှန်တကယ်ပင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့က ဆေးမီးဖိုနည်းစနစ်များအတွက် အစပျိုးမှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်မှ မိန်းမပျိုတပည့်တစ်ဦးက ဤကဲ့သို့ ဆင်တူသောအရာမျိုးကို သူ့အား လှည့်စားတိုက်ကျွေးရန် ကြိုးစားဖူးသော်လည်း သူက အကဲခတ်မိသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူသာ ဤဆေးလုံးများကို မျိုချလိုက်ပါက လေးရက်ကြာပြီးနောက် သူ့ထံမှ စွမ်းအင်ရိတ်သိမ်းမည့် မည်သူမဆို အလွန်ကောင်းမွန်သော ရလဒ်များကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလေး"</p> <p>ရှောင်မိုက ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား ပုလင်းကို ပိတ်ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး" ချန်ကျိန်းဟောင်က သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ ကျေးဇူးတင်စကားတွေက အပိုတွေပါ"</p> <p>စကားပြောနေစဉ် ချန်ကျိန်းဟောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဆေးမီးဖိုနှင့် ရိတ်သိမ်းခြင်းတို့မှာ တာအိုလမ်းစဉ်၏ နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံခြင်းက ပါဝင်သူ နှစ်ဦးစလုံးကို အကျိုးကျေးဇူး ရရှိစေသည်။</p> <p>၎င်းက အပြန်အလှန် အကျိုးအမြတ်အတွက် ယင်နှင့်ယန်ကို မျှတစေသည်။</p> <p>နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံခြင်းက တာအိုလမ်းစဉ်ဆီသို့ သွားရာလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်နိုင်သေးသည်။</p> <p>သို့သော် နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံခြင်းက အဆုံးစွန်တွင် နှေးကွေးလှသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းတူအစ်မက ရှောင်မိုအား ဆေးမီးဖိုတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုကာ သူ၏စွမ်းအင်များကို ရိတ်သိမ်းရန်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ရိတ်သိမ်းခံရပြီးသည်နှင့် ရှောင်မို၏ အုတ်မြစ်မှာ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် ရပ်တန့်သွားကာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာလည်း ကျဆင်းသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>အကြိမ်ကြိမ် ရိတ်သိမ်းခံရပြီးနောက် သူ၏ အနှစ်သာရနှင့် သွေးများ ခန်းခြောက်သွားကာ ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ညီငါး... အစ်ကိုလေးက မင်းကို ဒုက္ခပေးချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂိုဏ်းတူအစ်မရဲ့ အမိန့်ကို လွန်ဆန်လို့မရလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်အေးအေးသာ ထားပါ။ မင်းသေသွားပြီးတဲ့နောက် အစ်ကိုလေးက မင်းရဲ ဝိဉာဉ်ကိုပါ သယ်ဆောင်ပြီး ဆက်လက်ရှင်သန်သွားပါ့မယ်"</p> <p>ဤသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ပြီးနောက် ချန်ကျိန်းဟောင်သည် များစွာ သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ညီငါး... အစ်ကိုလေး နောက်ရက်တွေမှာ အလုပ်နည်းနည်းရှုပ်နေမှာမို့ လာတွေ့ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပါ" ချန်ကျိန်းဟောင်က ရှောင်မိုကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ အစ်ကိုလေး ကိစ္စတွေသာ လုပ်ပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့"</p> <p>"ကောင်းပြီ။ ကောင်းကောင်းအနားယူပါ။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ကိုလာရှာဖို့ အစေခံမလေးတွေကို ပြောလိုက်ပါ။ ငါ သွားတော့မယ်"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က သူ၏ပေါင်ကို ပုတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုလေးကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်" ရှောင်မိုလည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး မြို့သခင်အိမ်တော်အတွင်း လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။ ငှက်အော်သံများ၊ ပိုးကောင်ငယ်လေးများ၏ အသံများနှင့် လရောင်တို့ ရောယှက်နေပြီး ကြည်လင်သော ရေကန်ထဲမှ ရေပြင်က အလင်းရောင်အောက်တွင် ညင်သာစွာ တဖျပ်ဖျပ် လှိုင်းထနေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုလေး" ရှောင်မိုက လင်းလက်နေသော လမင်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟင်" ချန်ကျိန်းဟောင်က သူ့ကို နားမလည်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ငယ်ငယ်တုန်းက အကြောင်းတွေကို သတိရမိလို့ပါ"</p> <p>"ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက..."</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီတုန်းက ဘဝက တော်တော်လေး ခက်ခဲခဲ့တာ။</p> <p>ငါတို့မှာ အကောင်းပကတိဖြစ်နေတဲ့ အဝတ်အစား တစ်ထည်တောင် မရှိခဲ့ဘူး။ နေ့တိုင်း ဆေးပင်တွေနဲ့ အမဲလိုက်ဖို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဈေးကောင်းရဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြတယ်။</p> <p>ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ မခံနိုင်တော့တဲ့အခါ ပေါက်စီတွေနဲ့ ငွေတွေကို ခိုးခဲ့ကြတယ်။</p> <p>တစ်နေကုန် နောက်တစ်နပ်အတွက် ပူပန်နေခဲ့ရပြီး</p> <p>မနက်ဖြန်အထိ ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမလဲဆိုတာ တွေးနေခဲ့ရတာ"</p> <p>"ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုလေး... အစ်ကိုကြီး ငါတို့ကို ဘာပြောခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား"</p> <p>"အစ်ကိုကြီး ပြောခဲ့တဲ့စကားလား" ချန်ကျိန်းဟောင်က မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "သူက စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့တာပဲ"</p> <p>"သူက စကားရှည်တတ်ပေမယ့် သူ အလေးအနက်ထား ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေတုန်းပဲ"</p> <p>ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တသမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ငါတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲ၊ ခါးသီး၊ ဆာလောင်နေပါစေ... ဆင်းရဲတဲ့သူတွေဆီကနေ ဘယ်တော့မှ မခိုးဖို့ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ အစားအစာတွေကို မလုဖို့ သူ ပြောခဲ့တယ်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ကိုယ်တိုင်က ဆင်းရဲနေလို့ပဲ။ ဆင်းရဲသားအချင်းချင်း သနားကြင်နာသင့်တယ်။ ဘဝက ခက်ခဲနေပြီးသားပဲလေ။</p> <p>ဒါကြောင့် ငါတို့က ချမ်းသာတဲ့သူတွေဆီကပဲ ခိုးခဲ့ကြတာ"</p> <p>"ဟားဟား... မင်းအခုပြောမှ ငါ မှတ်မိတော့တယ်" ချန်ကျိန်းဟောင်က အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်နေသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးမှာ အမြဲတမ်း ထူးဆန်းတဲ့ မူဝါဒတွေ ရှိနေတတ်တာပဲ"</p> <p>"ထူးဆန်းပေမယ့် သူက အဲဒီအတိုင်းပဲ နေထိုင်ခဲ့တာပါ"</p> <p>ရှောင်မိုက ခေါင်းပေါ်ရှိ ကြယ်များကို ငေးမောကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့က ဆင်းရဲပေမယ့် ရည်မှန်းချက်တွေ ကြီးကြတယ်။ မြင့်မားတဲ့ နေရာကို ရောက်ဖို့နဲ့ မိန်းမတွေ အများကြီးယူဖို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြတယ်။</p> <p>ဗိုက်ဆာနေပေမယ့်လည်း စားစရာရှိလာတဲ့အခါ... ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပေါက်စီတွေဖြစ်နေရင်တောင် ဟင်းပွဲကောင်းတွေလို အရသာရှိခဲ့တယ်။</p> <p>ကိတ်မုန့်တစ်လုံးတည်းကို ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ ငါးစုခွဲပြီး စားခဲ့ကြတယ်"</p> <p>"အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူးလေ"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က ရှောင်မို၏ ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အခု အစ်ကိုလေးက ချမ်းသာနေပြီ။ ငါ လိုချင်တာမှန်သမျှ အကုန်ရှိတယ်။ ကိတ်မုန့်တစ်လုံးကို ခွဲစားစရာ မလိုတော့ဘူး။ လှေကားထစ်တွေမှာ ခင်းထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေကို မြင်လား။</p> <p>တစ်ဖဲ့လောက် ခွာယူလိုက်ရုံနဲ့ သာမန်လူတွေ တစ်ဘဝစာလုံး ရှာနိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံထက်တောင် ပိုများတယ်"</p> <p>"ဟုတ်တယ်။ အခု အစ်ကိုလေး ချမ်းသာနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံက အရာအားလုံးပဲလား။ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်နဲ့ တခြားဘာကိုမှ ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူးလား"</p> <p>ရှောင်မိုက လမ်းလျှောက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ ချန်ကျိန်းဟောင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင် အေးခဲသွားသည်။ "ဘာလို့ ဒီလိုတွေ ပြောနေတာလဲ ညီငါး"</p> <p>"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ရုတ်တရက် တွေးမိသွားလို့ပါ"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူ၏ဓားကို ပွေ့ဖက်ကာ အစ်ကိုလေးအား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆက်မလိုက်ပို့တော့ဘူး... ဂရုစိုက်ပါ"</p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကောင်းကောင်းအနားယူပါ။ ငါ သွားတော့မယ်"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က ပြန်လည်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းကောင်းသွားပါ အစ်ကိုလေး" ရှောင်မိုက ခါးမတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အင်း"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်မိုလည်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်မျက်နှာဆီသို့ လျှောက်သွားကြရင်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပို၍ပို၍ ဝေးကွာသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save