Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၃၀ </h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ မင်းကို မေးနေတယ်... ရှောင်မို ဘယ်မှာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မြို့သခင်အိမ်တော်တွင် နေထိုင်ရသော နေ့ရက်များအတွင်း ရှောင်မိုသည် ခြံဝင်းထဲ၌ နေ့စဉ် သူ၏ ဓားသိုင်းပညာရပ်များကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တစ်အိမ်တော်လုံးရှိ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များအားလုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းက ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>သွေးပူဇော်ခြင်း မှော်အစီအရင်ကို စတင်အသက်မသွင်းမီ အချိန်ကာလသည် မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စရပ်များ အဖြစ်နိုင်ဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ချန်ကျိန်းဟောင်အနေဖြင့် မှော်အစီအရင်၏ အဓိကဗဟိုချက်ကို နေ့စဉ် စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးရန် လိုအပ်ပြီး အခြားသော ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များကလည်း မြို့၏ ထောင့်အသီးသီးတွင် ချထားသော အစီအရင်များ ပျက်စီးနေခြင်း ရှိမရှိကို စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်။</p> <p>ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး ဘာကြောင့် ရောက်မလာသနည်း ဆိုသည့်အချက်ကတော့ ရှောင်မိုကို အတော်လေး အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ သွေးချီများက အလွန်အားကောင်းလွန်းနေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် အနီးကပ်လာပါက သူ့ကို အရင်မျိုချပစ်ချင်သည့် စိတ်ကို မအောင့်အည်းနိုင်ဖြစ်မည်စိုး၍ နေမည်ဟု ရှောင်မို ခန့်မှန်းမိသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ရိုးရှင်းစွာပင် သည်းခံနေခြင်း ဖြစ်မည်။</p> <p>မကြာမီတွင် ရှောင်မို ဤမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ယနေ့တွင်တော့ ဖုန်းယဲ့မြို့တော်သည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ မြို့တံခါးများအားလုံးကို ပိတ်လိုက်ပြီး မနက်ဖြန်နံနက်မှသာ ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်မည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။</p> <p>ညနေခင်းအချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲ၌ ထိုင်နေသော ရှောင်မိုသည် သူ၏လက်ထဲရှိ နလင်ဓားကို သုတ်သင်နေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ဓားကို ထပ်ခါတလဲလဲ သုတ်သင်နေခဲ့သည်။ သူက ဓားရှည်ကြီးကို အလျားလိုက် ကိုင်ဆောင်လိုက်ချိန်တွင် တောက်ပနေသော ဓားမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများကိုပင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သွေးပူဇော်ခြင်း မှော်အစီအရင်၏ အနီရောင် မိစ္ဆာချီများက တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့လွှမ်းခြုံတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းယဲ့မြို့တော်မှ လူများကမူ မြို့ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သတိမထားမိကြသေးပေ။</p> <p>လူတိုင်းအတွက်တော့ ယနေ့ညနေခင်း၏ အနီရောင် ဆည်းဆာအလင်းတန်းများက အနည်းငယ် ပိုမိုတောက်ပနေပြီး သွေးများကဲ့သို့ ခပ်ပြစ်ပြစ် အငွေ့အသက်လေးတစ်ခု ပါဝင်နေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေကြသည်။</p> <p>"သွားရမယ့်အချိန် တဖြည်းဖြည်း နီးလာပြီပဲ"</p> <p>ရှောင်မိုက ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူက ဓားရှည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းစတင်ကာ ခြံဝင်းအပြင်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်မို၏ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် တပ်ဆင်ထားသော မှော်အစီအရင်ကဖြစ်စေ၊ ခြံဝင်းပတ်လည်တွင် စောင့်ကြပ်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများကဖြစ်စေ ရှောင်မို ထွက်ခွာသွားသည်ကို အာရုံမခံမိလိုက်ကြပေ။</p> <p>မကြာမီတွင် အနီရောင် ဆည်းဆာအလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ညအမှောင်ထုက ကောင်းကင်ယံသို့ တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းခြုံလာပြီး ကြယ်ကလေးများက လေထုထဲတွင် တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာကြသည်။</p> <p>သွေးပူဇော်ခြင်း မှော်အစီအရင်ကို မစတင်မီ တစ်နာရီအလိုတွင် သွေးချီများကို ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။ နီရဲသော သွေးမြူခိုးများက ဖုန်းယဲ့မြို့တော် တစ်ခွင်သို့ အဆက်မပြတ် ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။</p> <p>"အဖိုးကြီး... ထကြည့်ပါဦး"</p> <p>ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ရှိ သီးခြားခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမဘေးရှိ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလန့်တကြား လုပ်နေရတာလဲ" ခင်ပွန်းဖြစ်သူက တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ပါးစပ်ကို ပြက်သပ်လိုက်သည်။</p> <p>"အပြင်ကို ကြည့်ပါဦး။ သွေးတွေလိုပဲ နီရဲနေတာပဲ" အမျိုးသမီးက ဆက်လက်၍ လှုပ်နှိုးနေခဲ့သည်။</p> <p>ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အိပ်မှုန်စုံမွှားဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘုရားရေ... ဒါက ဘာကြီးလဲ"</p> <p>ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် သွေးမြူခိုးများ လွင့်မျောနေပြီး တဖြည်းဖြည်း ပို၍ပို၍ ထူထပ်လာနေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မအိပ်ရသေးသော ဖုန်းယဲ့မြို့တော်မှ သာမန်ပြည်သူများအားလုံးက ယခင်က တစ်ခါမှ မပေါ်ပေါက်ဖူးသော ဤသွေးမြူခိုးများမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သိချင်နေကြသည်။</p> <p>သို့သော် ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ရှိ ကျင့်ကြံသူအချို့ကတော့ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိနေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က နိမ့်ကျပြီး အသိပညာကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသော်ငြားလည်း ဤမြူခိုးများ၏ ဆိုးယုတ်လှသော သဘာဝက သူတို့၏ တာအိုနှလုံးသားကို သတိပေးနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်မြို့လုံးကို ဒုက္ခပေးတော့မည်ကို သိရှိနေကြသည်။</p> <p>သို့သော် မြို့က ချိတ်ပိတ်ခံထားရပြီးဖြစ်သလို ပျံသန်းမှုဆန့်ကျင်ရေး အစီအရင်ကလည်း အလုပ်လုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ နဂါးတံခါးအဆင့်အောက်ရှိသူများမှာ ပျံသန်းနိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် ဖုန်းယဲ့မြို့တော်မှ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ထို့အပြင် ဤမြူခိုးများကို အချိန်အနည်းငယ် ရှူရှိုက်မိပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပိတ်ဆို့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်များကလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းကာ အားနည်းလာကြသည်။</p> <p>"ဒါများ..."</p> <p>ကျင့်ကြံသူများစွာက မြို့သခင်အိမ်တော်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဖုန်းယဲ့မြို့တော် မြို့သခင်အိမ်တော်တွင်တော့ လျိုယွဲ့ယာသည် ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ရှောင်မိုနေထိုင်ရာ သီးခြားခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူမက သွယ်လျသော ခါးလေးကို လှုပ်ခါရင်း အခန်းဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>လေးရက်။</p> <p>လျိုယွဲ့ယာအတွက်တော့ သူမသည် လေးရက်တိုင်တိုင် သည်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လျိုယွဲ့ယာတစ်ယောက် ရှောင်မိုနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီးကတည်းက ညတိုင်းညတိုင်း သူမသည် သူ၏ ချောမောလှပသော အသွင်အပြင်နှင့် သူ၏ အားကောင်းလှသော သွေးချီများအကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေခဲ့မိသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ရှောင်မို၏ မူလယန်စွမ်းအင်များက မထုတ်လွှတ်ရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအရာက သူမအတွက် ပို၍ပင် သေစေလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သွေးဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မနက်တိုင်းမနက်တိုင်း လျိုယွဲ့ယာ နိုးထလာချိန်တွင် သူမ၏ အဝတ်အစားများနှင့် အိပ်ရာခင်းများ ရွှဲနစ်နေသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။</p> <p>သို့သော် အလျင်လိုလျှင် အမှားပါတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ရှောင်မိုကို အကောင်းဆုံး စားသုံးနိုင်ရန်အတွက် သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရသည်။</p> <p>ယခုအခါတွင်တော့ အသီးအနှံက နောက်ဆုံးတွင် မှည့်ရင့်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမ အားရပါးရ ခံစားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"ဂျက်"</p> <p>လျိုယွဲ့ယာက ရှောင်မို၏ အခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသော ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။</p> <p>"ဂိုဏ်းတူမောင်လေးရှောင်... မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မ ရောက်လာပြီ"</p> <p>လျိုယွဲ့ယာက ခါးမှ ပိုးဖဲကြိုးလေးကို ဖြည်ချရင်း သူ၏ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်တိုင်း ပေါ့ပါးသော အဝတ်အစား တစ်ခုချင်းစီက သူမ၏ ဖြူဝင်းနုနယ်သော ခြေဖဝါးလေးများအောက်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လျိုယွဲ့ယာက ကုတင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ရှောင်မို၏ ဘေးတွင် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်တောင် ညဉ့်နက်နေပြီပဲ... ဂိုဏ်းတူမောင်လေးရှောင်... အိပ်ချင်ယောင် မဆောင်နေပါနဲ့တော့။ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မက မင်းကို နတ်ပြည်ရောက်သွားသလို ခံစားရအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>လျိုယွဲ့ယာက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တင်းမာသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ဒုက္ခပဲ"</p> <p>လျိုယွဲ့ယာက အလျင်အမြန်ပင် မှော်ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>လျိုယွဲ့ယာ၏ ဘေးရှိ ရှောင်မိုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မှော်အက္ခရာများ ထွင်းထုထားသော ကောက်ရိုးရုပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ဘုန်း"</p> <p>ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ အိမ်တစ်လုံးလုံး ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လျိုယွဲ့ယာမှာ ပေါက်ကွဲမှု၏ အရှိန်ကြောင့် ခြံဝင်းထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>"ရှောင်မို..."</p> <p>လျိုယွဲ့ယာက မတ်တတ်ရပ်ကာ သွေးနှစ်လုပ်သုံးလုပ်ခန့် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြိုကျသွားသော သူမရှေ့ရှိ အိမ်ကြီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ပေးသနားထားသော အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှသည့် ကာကွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့သာ မရှိခဲ့ပါက ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဤပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားနိုင်သည်ဟု လျိုယွဲ့ယာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>မကြာမီတွင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>လျိုယွဲ့ယာက သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အဝတ်အစားတစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဂိုဏ်းတူအစ်မ"</p> <p>ပေါက်ကွဲသံကို ကြားပြီး အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များအားလုံးက လျိုယွဲ့ယာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ ဂိုဏ်းတူအစ်မ ဘာကြောင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေသနည်းဟု တွေးကာ မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p>လျိုယွဲ့ယာမှာ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူမက တပည့်တစ်ဦး၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ငါ မင်းကို မေးနေတယ်... ရှောင်မို ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>"သခင်လေးရှောင်က..." တပည့်ဖြစ်သူက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး "ဂိုဏ်းတူအစ်မ... ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ခြံဝင်းပတ်လည်မှာ စောင့်ကြပ်နေခဲ့တာပါ။ သခင်လေးရှောင်က ခြံဝင်းထဲမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>"အသုံးမကျတဲ့ကောင်"</p> <p>လျိုယွဲ့ယာက သူမ၏ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုတပည့်မှာ ချက်ချင်းပင် သွေးမြူခိုးများအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အခြားတပည့်များမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p>သို့သော် လျိုယွဲ့ယာက သူတို့ကို တစ်ချက်လေးပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ မြို့သခင်အိမ်တော်ပြင်ပသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>အနောက်ဘက်မြို့တော်ရှိ သီးခြားခြံဝင်းတစ်ခုတွင် နင်ဝေ့သည် သူမ၏မိခင်နှင့် တစ်ခန်းတည်း အတူအိပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>နင်ဝေ့က အစ်ကိုကြီးရှောင် ပေးထားသော ကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ သွေးမြူခိုးများကို သတိထား၍ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။</p> <p>သခင်မဝမ်၏ စိတ်ကလည်း တင်းမာနေခဲ့သည်။</p> <p>ဤသွေးမြူခိုးများက မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သူမ မသိသော်ငြားလည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်နိမိတ်မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒိုင်း"</p> <p>ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ခြံတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သော အသံက တိတ်ဆိတ်နေသော ခြံဝင်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>နင်ဝေ့မှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူမ၏ မိခင်အနီးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားခဲ့သည်။</p> <p>သခင်မဝမ်ကတော့ နံရံမှ တံမြက်စည်းတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ကာ သူမ၏ သမီးကို ကာကွယ်ပေးထားပြီး အခန်းတံခါးဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒိုင်း"</p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ အခန်းတံခါး ပွင့်ထွက်သွားပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ် လူဆိုးများစွာ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>"ရှင်တို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ" သခင်မဝမ်က သူမ၏ လက်ထဲရှိ တံမြက်စည်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့ကို သတ်လိုက်"</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အနက်ရောင်ဝတ်လူ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ သူ၏ဘေးရှိ ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော ကျင့်ကြံသူများက အမျိုးသမီးဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုးခုတ်ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ပြင်ပ လီသုံးဆယ်အကွာတွင် ကမ္ဘာလောကကြီးကို လှည့်လည်သွားလာရန်အတွက် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အဝေးဆီတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ကြီးမားလှသည့် သွေးချီများကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ်၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို မတတ်သာဘဲ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save