Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၅၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဧဒင်ဥယျာဉ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စတိုးဆိုင်ငယ်လေးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အားကစားနှင့် ယဉ်ကျေးမှုစင်တာ၏ စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်သန်းကာ အောက်ထပ်ရှိ ရေပြင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက လင်းယွမ်နှင့် နိချီတို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ ရေကူးတတ်ကြတယ်မလား... ဒီခေတ်ကြီးမှာ ရေမကူးတတ်တဲ့သူဆိုတာ ရှားသွားပြီလေ"</p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ သူမနောက်မှနေ၍ ရေထဲသို့ ဆင်းသွားလေသည်။</p> <p>နိချီက ရေကွင်းသင်္ကေတကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဒါလေးရှိတယ်"</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက နိချီကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဘာလေးလဲ"</p> <p>"အဆောင်ကျောက်တုံးလေ... ဘာလို့လဲ... ဒီမှာ မရှိဘူးလား"</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီလိုပစ္စည်းအကြောင်း မကြားဖူးပါဘူး"</p> <p>လင်းယွမ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "နင် လမ်းပြပေး"</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပွယောင်းသော ဝတ်ရုံကို လက်လှမ်းကာ ချွတ်လိုက်သည်။</p> <p>နိချီက မသိမသာ ခေါင်းလွှဲလိုက်ပြီး ကြည့်ရန် အားနာသွားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်ကမူ အနေရခက်ခြင်း မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ဂျိရှောင်ယွီ ဝတ်ရုံချွတ်လိုက်ချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော သွယ်လျသည့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝတ်လစ်စလစ် ဖြစ်မနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပန်းနုရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများကိုလည်း ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသေးသည်။</p> <p>သူမ၏ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ သူမ၏ ဖြူလွှလွှ မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားအရေတွင်ပင် ပန်းနုရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>တစ်ကိုယ်လုံး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က ကျန်းဖန် အသွင်ပြောင်းပြီးနောက်ပုံစံနှင့် လုံးဝနီးပါး တူညီနေပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ဤအရာသည် ရေလူသား အစွမ်းဖြစ်မည်ဟု အကြမ်းဖျင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p>သူက မျိုးရိုးဗီဇ အသွင်တစ်ရာကို အသုံးပြုကာ ရေအောက်တွင် အသက်ရှူနိုင်သော ပါးဟက်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း နိချီကဲ့သို့ ရေကွင်းသင်္ကေတကို အသုံးပြုခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ရေစီးကြောင်း အမြောက်အမြားကို စုစည်းကာ လုံးဝန်းသော ရေစက်ဝန်း တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>ယင်းမှာ သူ၏ ရေဓာတ်အစွမ်းဖြစ်သော မြစ်တစ်ရာ ပင်လယ်ပေါင်းဆုံ အစွမ်း ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအစွမ်းသည် ရေဓာတ်အကာအကွယ် အစွမ်းတစ်ခုအနေဖြင့်သာမက ရေအောက်တိုက်ပွဲများတွင်လည်း အသုံးပြုရန် အလွန် သင့်လျော်လှပေသည်။</p> <p>မြစ်တစ်ရာ ပင်လယ်ပေါင်းဆုံ အစွမ်း၏ ရေစက်ဝန်း အတွင်းပိုင်းသည် အခေါင်းပေါက်ဖြစ်ပြီး လေထု အမြောက်အမြားကို သိုလှောင်ထားနိုင်သည်။</p> <p>"ရှင်က စိတ်စွမ်းအင် အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင် မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက လင်းယွမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ စောစောက လင်းယွမ်က စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပြီး သူမကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုတစ်ဖန် ရေဓာတ်အစွမ်းကိုပါ ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်သောကြောင့် သူမအနေဖြင့် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "လမ်းပြပါဦး"</p> <p>လင်းယွမ်က များများစားစား မပြောလိုသည်ကို မြင်သောအခါ ဤသည်မှာ အနည်းငယ် ထိလွယ်ရှလွယ်သော ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း ဂျိရှောင်ယွီ နားလည်သွားသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ဆက်မမေးတော့ဘဲ "နောက်ကလိုက်ခဲ့ကြ" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမက ရေထဲသို့ ငုပ်ဆင်းသွားရာ သွက်လက်လှသော ငါးတစ်ကောင်အလား တင်ပါးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ခြေတံနှစ်ဖက်က ငါးအမြီးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ အလျင်က အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ပေ ၁၃၀ ခန့်အထိ ရောက်ရှိသွားပေသည်။</p> <p>သူမ၏ အဓိက အရည်အသွေးက ၃၄ မှတ်ခန့်သာ ရှိသည်ကို တွေးကြည့်ပါက ဤ ရေလူသားမ အခြေအနေတွင် ရေအောက်အလျင်က ထပ်တိုးလာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>လင်းယွမ်နှင့် နိချီတို့က အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p>နိချီက ရေကွင်းသင်္ကေတကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ ရေအောက်လှုပ်ရှားမှု အလျင်က သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဖြေရှင်းနည်း ရှိပေသည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များ စီးဆင်းသွားပြီး ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်က ကြီးမားလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် တစ်ချက် ကန်လိုက်တိုင်း အားကောင်းသော ရေစီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရှေ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး မနည်း အမီလိုက်နိုင်ပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်ဘက်တွင်မူ ပို၍ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။</p> <p>သူက မည်သည့် ရေကူးဟန်မျှ မပြဘဲ ရေထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ရေစီးကြောင်းများက စိတ်စွမ်းအင်၏ တွန်းကန်မှုအောက်တွင် သူ့ကို ရှေ့သို့ အပြင်းအထန် တွန်းပို့ပေးနေပေသည်။</p> <p>တစ်လမ်းလုံး ဂျိရှောင်ယွီ၏ အနားတွင် သက်တောင့်သက်သာ လိုက်ပါလာနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။ ယခင်က လင်းယွမ်၏ အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အနည်းနှင့်အများတော့ မျက်နှာပူစရာ ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။</p> <p>ယခု ရေအောက်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဤနေရာသည် သူမ၏ ပိုင်နက်ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူထားပြီး သိက္ခာပြန်ဆယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် အစပိုင်းမှာပင် အရှိန်ကုန်တင်၍ လျင်မြန်သော အလျင်ဖြင့် လင်းယွမ်တို့ကို ဖြတ်ကျော်သွားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့က အနည်းငယ် နှေးပေးရန် နှုတ်မှဖွင့်ဟ တောင်းဆိုလာသည့် အချိန်ကျမှ သူမက တည်ငြိမ်စွာ နောက်လှည့်ကြည့်ရန် စဉ်းစားထားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ဤလူနှစ်ဦးက ကိုယ်စီ အစွမ်းအစများကို ထုတ်ဖော်ကာ သူမကို အလွယ်တကူ အမီလိုက်နိုင်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူမက ချွန်ထက်သော သွားများဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမချမ်း ဖြစ်ကာ အလျင်ကို ထပ်တင်ချင်နေသေးသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ညီမရှောင်ယွီ... တင်းယန်ကလွဲပြီး သူ့အနားမှာ တခြားအဖော်တွေ ရှိနေတာကိုရော မတွေ့ခဲ့ဘူးလား"</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမအနားရှိ ရေစက်ဝန်းထဲမှ လူရိပ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ အမှတ်တမဲ့ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်လိုလုပ် စကားပြောနိုင်သေးတာလဲ"</p> <p>ရေအောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူမ၏ အလျင်က အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်နှင့် လေထွက်သွားမည်ဖြစ်ရာ အလျင်ကလည်း ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က သူမနှင့် စကားတောင် ပြောနိုင်သေးသည်တဲ့လား။</p> <p>သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လေတစ်ဝက်ခန့် ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အလျင်ကလည်း အနည်းငယ် နှေးကျသွားတော့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "တခြားသူတွေကိုတော့ မတွေ့ဘူး... ရှင် စကားမပြောနဲ့တော့... ရေအောက်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်... အာရုံစိုက်ထား"</p> <p>သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်လက် ကူးခတ်သွားလေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။ တင်းယန်က ဤ ဧဒင်ဥယျာဉ်ဆိုသော နေရာတွင် ပေါ်လာသော်လည်း လီချင်းဟွာတို့ကမူ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>သူတို့အဖွဲ့ တစ်ခုခု အခက်အခဲကြုံပြီး လမ်းခွဲလိုက်ရတာများလား။</p> <p>အတွေးများ ဖြတ်ပြေးသွားစဉ်မှာပင် သုံးမိုင်ခန့် ခရီးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် လင်းယွမ်က ရှေ့ရှိ ရေပြင်အောက်တွင် ရေလွှမ်းမိုးခံထားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အဝေးပြေးလမ်းမကြီးတစ်ခုက တောင်တစ်လုံးကို ပတ်၍ သွယ်တန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်များမှာမူ ရေစားခံရကာ သံချေးတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လမ်းဘေး ကားပါကင်တွင်လည်း ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော ကားအများအပြား ရှိနေပြီး အစိမ်းရောင် ရေညှိပင် အမြောက်အမြားက ရစ်ပတ်နွယ်တွယ်နေကြသည်။</p> <p>သန္ဓေပြောင်း ငါးများစွာက ကားများအတွင်း၌ ကူးခတ် သွားလာနေကြပေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်တို့ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်ဖြင့် ကူးလာကြတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဂျိရှောင်ယွီက လှည့်ကာ ထိုသန္ဓေပြောင်း ငါးအုပ်စုကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကိုယ်မှ ဖိအားတစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထိုသန္ဓေပြောင်း ငါးများက အမြီးကို လှုပ်ခါကာ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းယွမ်က အံ့အားသင့်သွားမိသည်။</p> <p>ဤ ရေလူသား အစွမ်းက သန္ဓေပြောင်း ငါးအုပ်စုကို ခြောက်လှန့်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ပါ ပါရှိနေသေးသည်လား။</p> <p>"ရောက်ပြီ... ပလုံ ပလုံ"</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ပူဖောင်းအချို့ ထွက်လာပြီး ရှေ့ရှိ ထိုတောင်ကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ထိုတောင်သည် ရေလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ပေလေးဆယ်ခန့်အထိ နစ်မြုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တောင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဤနေရာတွင် လက်မှတ်ရုံ မရှိသလို လူလုပ်ထားသော သစ်သားလမ်းများလည်း မရှိပေ။</p> <p>လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ရှောင်မောင်းတောင်လား"</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ကျွန်မ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု သိတယ်... ရှင်တို့ ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ကြ"</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမက ခါးကို တစ်ချက်လှည့်လိုက်ပြီး ရှောင်မောင်းတောင်ဆီသို့ သွက်လက်စွာ ကူးခတ်သွားလေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်နှင့် နိချီတို့က ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p>အောက်ဘက်တွင် ရေလွှမ်းမိုးခံထားရသော သစ်ပင်များကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ထိုရေလွှမ်းခံထားရသော သစ်ပင်များက လုံးဝ သေဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးသည်ကို လင်းယွမ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရေအောက်အပင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး အရွက်များက ကျယ်ပြန့်လာရုံသာမက မျက်နှာပြင်တွင် စေးကပ်သော အရည်များစွာ ပေါက်ပွားလာကာ သစ်စည်တစ်ခုလုံးကလည်း ပျော့ပျောင်းလာပေသည်။</p> <p>သူက သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို အလွယ်တကူ ချိုးကြည့်လိုက်ရာ ထိုသစ်ကိုင်းများက ခိုင်ခန့်သော သားရေပြားကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ပျော့ပျောင်းသော်လည်း ဖွဲ့စည်းပုံက မာကျောပြီး ခံနိုင်ရည်က အလွန် မြင့်မားလှသည်။</p> <p>ရေအောက်ကြမ်းပြင်ရှိ ရေစီးကြောင်းများ လှုပ်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့က ရေလှိုင်းများနှင့်အတူ လှိမ့်ဝင်လာပြီး ပင်လယ်ရေညှိများကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြပေသည်။</p> <p>လူသားများက ဤသန္ဓေပြောင်းပြီးနောက် ကမ္ဘာကြီးနှင့် အသားကျရန် ကြိုးစားနေကြသကဲ့သို့ ဤအပင်များကလည်း ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးနှင့် လျင်မြန်စွာ အသားကျနေကြပေသည်။</p> <p>ဤဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးအတွင်း သက်ရှိအားလုံးက မိမိတို့နှင့် ကိုက်ညီမည့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လမ်းကြောင်းများကို ရှာဖွေနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒီကိုလာကြ"</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက လင်းယွမ်နှင့် နိချီတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ရှေ့ရှိ သစ်တောအုပ်ထဲတွင် မှောင်မည်းနေသော ဂူတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုဂူသည် ရေလွှမ်းမိုးခံထားရပြီး အတွင်းဘက်တွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသည့် ကျောက်သလင်းတုံး အမြောက်အမြား ရှိနေပေသည်။</p> <p>နိချီက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရေဓာတ် စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေ"</p> <p>လင်းယွမ်ကလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်ကို အမြန်ထုတ်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဤရှောင်မောင်းတောင်၏ စွမ်းအင်ပြင်းအားက အလွန်မြင့်မားနေပြီး ထိုက်ယန်တောင်ထက် အနည်းငယ်မျှပင် မလျော့ကျကြောင်း ချက်ချင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဒီမှာလည်း စွမ်းအင်ကျောက်တုံး သတ္တုတွင်း ရှိနေတာပဲ"</p> <p>လင်းယွမ်က အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိသွားသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက ဂျိရှောင်ယွီ၏ နောက်မှနေ၍ ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ဂူအတွင်း၌ အပြာရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသဖြင့် မှောင်မည်းမနေဘဲ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p>တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့အနားမှ သန္ဓေပြောင်း ငါးငယ်လေးများ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားတတ်ကြပြီး ကျောက်တုံးအက်ကွဲကြောင်းများကြားတွင်လည်း ဝင်ကစွပ်ကဏန်းများ သို့မဟုတ် သန္ဓေပြောင်း ခရုခွံအချို့ ပုန်းအောင်းနေကြပေသည်။</p> <p>အမည်မသိ ရေညှိအချို့က ကျောက်တုံးကြားများမှ ထွက်ပေါ်လာကာ အစွမ်းကုန် ရှင်သန်ကြီးထွားနေကြသည်။</p> <p>ဂူတစ်လျှောက် အထက်သို့ ကူးခတ်သွားရာ ပေလေးဆယ်ခန့် အကွာတွင် အပေါ်ဘက်၌ ရေကန်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့သုံးဦးက ရေကန်ထဲမှ ခေါင်းပြုထွက်လာကြရာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက မှောင်မည်းနေပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ်ကြီး ရှိနေပေသည်။</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဂူကို ဒေသခံတွေပဲ သိတာ... အရင်က အဖွားနဲ့အတူ ပန်းတွေ လာခူးတုန်းက ကျွန်မ တွေ့ခဲ့တာ... သိတဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး"</p> <p>"ဒီကနေ တွယ်တက်သွားရင် တောင်ပေါ်ကို ရောက်တယ်"</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူမက ရေထဲမှ ထွက်လာကာ ဘေးဘက်ရှိ တောင်နံရံပေါ်သို့ သွက်လက်စွာ တွယ်တက်သွားလေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က "ငါ မင်းတို့ကို ခေါ်သွားပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူက စိတ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဂျိရှောင်ယွီနှင့် နိချီတို့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံထားလိုက်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ဂူပေါက်တစ်ခုဆီသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက ဂူပေါက်ဝမှ ထွက်လာပြီး မနေနိုင်ဘဲ အားကျစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ... ဒီအစွမ်းက သုံးရတာ တကယ် အဆင်ပြေတယ်"</p> <p>နိချီက မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ အစွမ်းလည်း မဆိုးပါဘူး... ရေအောက်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် အသက်ရှူနိုင်ပြီး ကုန်းမြေ ရေလွှမ်းမိုးသွားမှာကိုလည်း ပူစရာမလိုဘူးလေ"</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကုန်းမြေကြီး ရေလွှမ်းသွားတာမျိုးတော့ ကျွန်မ မလိုချင်ပါဘူး... ရေအောက်မှာ ဘာမှ စားကောင်းတာ မရှိဘူးလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် တောင်ခါးပန်းတွင် ရောက်ရှိနေပြီး အောက်ဘက်တွင် ကျယ်ပြန့်သော လှေကားထစ် စိုက်ခင်းများ ရှိနေပုံရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အဝေးရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် နိမ့်ကျသော အိမ်လေးများက သစ်တောထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေကြပေသည်။</p> <p>လှေကားထစ် စိုက်ခင်းများပေါ်တွင် သိသာထင်ရှားသော အလင်းရောင်ထုတ်လွှတ်သည့် အပင်များ ရှိနေပြီး မှိန်ပျပျ လမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားပေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် ဖြစ်လာသော အခြေအနေဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>အဝေးရှိ သစ်တောအုပ်ထဲတွင် ထိုနိမ့်ကျသော အဆောက်အအုံများကြား၌လည်း အလားတူ အပင်များ ပေါက်ရောက်နေကြပြီး အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ အဆောက်အအုံများကို မှိန်ပျပျ လင်းလက်နေစေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "ဒီအပင်တွေက အလင်းရောင်ပေးဖို့ သုံးတာလား"</p> <p>"အင်း... ညလင်းမှိုတွေနဲ့ အလင်းရောင်ထွက်တဲ့ ဖမ်းပင်တချို့လေ... ဒီမှာ အရမ်းလင်းတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ထားလို့မရဘူး... အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ရင် သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေ ဆွဲဆောင်ခံရပြီး လာတိုက်ခိုက်နိုင်တယ်"</p> <p>"ရိုးရိုး သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိဘူး... အစွမ်းထက်တဲ့ သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေကိုသာ ဆွဲဆောင်မိသွားရင်တော့ အဲ့ဒါက ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားမှာ"</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီ၏ စကားကြောင့် နိချီက အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီက သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေက အလင်းရောင်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရတာလား"</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဒီနေရာက အပြင်လောကနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားကတည်းက အမြဲတမ်း အမှောင်ထုထဲမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ"</p> <p>"ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သက်ရှိတွေက... အမှောင်ထုနဲ့ အသားကျနေကြပြီလေ... သူတို့က ပြင်းထန်တဲ့ အလင်းရောင်တွေကို မုန်းတီးကြတယ်"</p> <p>လင်းယွမ်က ဤနေရာ၏ ထူးခြားသော အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ အများကြီး တွေးမနေဘဲ "တင်းယန်က ဘယ်မှာလဲ" ဟုသာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မလည်း မသိဘူး... ဧဒင်ဥယျာဉ်ထဲမှာ သူ့ကို မြင်ဖူးရုံပဲရှိတာ... စကားမပြောဖူးဘူး"</p> <p>"သူ့ကို နင် ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ"</p> <p>"ဘုရားကျောင်းမှာလေ"</p> <p>"ငါ့ကို ခေါ်သွားပေး"</p> <p>"ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ကြ"</p> <p>အမေးအဖြေလုပ်ရင်းနှင့်ပင် ဂျိရှောင်ယွီက လင်းယွမ်တို့နှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ လယ်ကန်သင်းပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်တို့ နှစ်ဦးကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြပြီး မကြာမီမှာပင် လယ်ကန်သင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့ရှိ အဆောက်အအုံများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>ဤအဆောက်အအုံ အများစုကို သစ်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အတွင်းဘက်ရှိ အိမ်များသာလျှင် ကျောက်တုံးများနှင့် အုတ်ခဲများ စီရီတည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အလယ်ဗဟို အကျဆုံးနေရာတွင် တကယ်ကို သစ်သားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဘုရားကျောင်းကြီး တစ်ခု ရှိနေပေသည်။</p> <p>သို့သော် အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်တွင် ကင်းလှည့်အစောင့်များ ပတ်ကင်းလှည့်နေသောကြောင့် သူတို့သုံးဦးက ဤဧဒင်ဥယျာဉ်ထဲသို့ ရမ်းသန်း ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက "ရှင်တို့ကို ဒီအထိပဲ ခေါ်လာပေးလို့ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးကာ "ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူက နိချီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "သွားမယ်... ဒီဧဒင်ဥယျာဉ်မှာ ဘာတွေများ ထူးဆန်းနေလဲဆိုတာ သွားစူးစမ်းကြည့်ရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နေပါဦး... ရှင်တို့ ဘယ်လိုဝင်သွားကြမှာလဲ" ဂျိရှောင်ယွီက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>နိချီက ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ထား" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူက လက်လှမ်းကာ လင်းယွမ်နှင့် ဂျိရှောင်ယွီတို့ကို ဖိကိုင်လိုက်ပြီး သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သာမန် ကြောင်လေးတစ်ကောင် အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p>ဂျိရှောင်ယွီက အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့ အစွမ်းပဲ... ရှင်က လူတွေကို သေးငယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာလား"</p> <p>နိချီက တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ အစွမ်းနှင့် ပတ်သက်သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိပေ။</p> <p>လင်းယွမ်က "သွားကြစို့... အစောင့်တွေကို ကွင်းရှောင်ပြီး ဝင်ကြည့်ရအောင်" ဟု အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူတို့သုံးဦး၏ လူရိပ်များက လင်းလက်သွားကာ အမိုးတန်းပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>အမှောင်ထု၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် သူတို့သည် ဧဒင်ဥယျာဉ်ဟု အမည်ရသော ဤခိုလှုံရေးစခန်းအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။</p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save