Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၅၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူတော်စင်မ စွန်းဝေဝေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"စွန်းဝေဝေလား"</p> <p>တင်းယန်က ချက်ချင်းပင် ထူးဆန်းသော အမူအရာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစွန်းဝေဝေက ဧဒင်ဥယျာဉ် သူတော်စင်မအဖွဲ့မှ သူတော်စင်မတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး အလွန်လှပကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်း အချိုးကျလှပေသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူမ ထိုမိန်းမကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူမ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံအရဆိုလျှင် ဤမိန်းမက ရာခိုင်နှုန်းပြည့် အပြစ်ကင်းဟန်ဆောင်တတ်သော မိန်းမယုတ်မျိုး ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။</p> <p>ဝူယောင်ပန်း သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာတိုင်း ဤမိန်းမက အမြဲတမ်း အချိန်ကိုက် ပေါ်လာတတ်သည်။</p> <p>ဝူယောင်ပန်းနှင့် သူမ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမက ထိုမိန်းမကို ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။</p> <p>ထိုသို့မှ မဟုတ်လျှင် ဝူယောင်ပန်းအား ရင်ဆိုင်ရသည်က တင်းယန်အတွက် တကယ်ကို ခေါင်းကိုက်စရာ ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>သို့သော် သူမ နားမလည်နိုင်သည်က ဤမိန်းမက သူမ ပေါ်လာမည်ကို အလွန် စိုးရိမ်နေသည်မှာ သေချာလျက်နှင့် ဘာကြောင့် သူမဆီကို တိတ်တဆိတ် လာရှာရသနည်းဆိုသည်ကိုပင်။</p> <p>တင်းယန်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲမသွားသော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ သံသယအနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမက မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးကို သွားဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>တံခါးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အဖြူရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားကာ အပြစ်ကင်းစင်ဟန် ရှိသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိနေသော စွန်းဝေဝေကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>တင်းယန်က အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် "အမစွန်း... ဒီလောက် မိုးချုပ်နေမှ ဘာကိစ္စရှိလို့ လာရှာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက ပြုံးလိုက်ပြီး "ညီမတင်း... ဒီမှာ အမှောင်ကျနေတယ် ဆိုပေမဲ့ အပြင်ဘက် အချိန်နဲ့ တွက်ကြည့်ရင် အခုမှ ညနေ သုံးနာရီပဲ ရှိပါသေးတယ်... မိုးမချုပ်သေးပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တင်းယန်က ကြောင်အသွားသည်။ သူမတွင် နာရီလည်း ပါမလာခဲ့ပေ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အလင်းရောင် ကင်းမဲ့နေသော ဤနေရာတွင် အမြဲတမ်း ပိတ်လှောင်ခံထားရသဖြင့် အချိန်နှင့် ပတ်သက်သော အသိအာရုံများ ပျောက်ဆုံးသွားရန် လွယ်ကူလှသည်။</p> <p>သူမက ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ စွန်းဝေဝေကို အေးစက်စွာသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက ဒေါသထွက်မသွားဘဲ "ညီမတင်း... ကျွန်မ ရှင်နဲ့ သီးသန့် ပြောစရာလေးရှိလို့ပါ... အထဲဝင်လို့ အဆင်ပြေမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>တင်းယန်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ၏ အစွမ်းများ ပြန်မရသေးသော်လည်း အခြေခံ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ခွန်အားက ရှိနေသေးပြီး အခန်းထဲတွင် ကျိုးချင်းမင်ကလည်း ရှိနေသေးသဖြင့် ဤမိန်းမကို ကြောက်နေရန် မလိုပေ။</p> <p>အရေးအကြီးဆုံးအချက်က အပြင်ဘက်တွင် ဧဒင်ဥယျာဉ်၏ သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့များ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ အသံတစ်ချက် ထွက်လိုက်သည်နှင့် ဝူယောင်ပန်း စေလွှတ်ထားသော သူမအား စောင့်ကြည့်နေသူများက ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာကြလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကာ နေရာဖယ်ပေးပြီး စွန်းဝေဝေအား ဝင်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ဤမိန်းမ ဘာလုပ်ချင်သလဲဆိုတာကို သူမ သိချင်နေမိသည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ကာ "အရင်တုန်းက ကျွန်မ သူတော်စင်မ မဖြစ်ခင် အချိန်ကလည်း ဒီနေရာမှာ နေခဲ့ဖူးတယ်" ဟု ခံစားချက်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ညီမတင်း... ဒီနေရာက အစစအရာရာ ချို့တဲ့နေတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့... တကယ်တော့ ဒီအခန်းက တခြား သစ်သားအိမ် အတော်များများထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်... နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းတွေ စုံလင်တဲ့အပြင် မွေ့ရာနဲ့ ဆိုဖာတွေတောင် ရှိသေးတယ်လေ"</p> <p>"ဒီက သာမန်လူတွေဆိုရင် ဒီနေရာမှာ နေဖို့ဆိုတာ အင်မတန် ခဲယဉ်းလှပါတယ်"</p> <p>တင်းယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "အမစွန်း... ရှင် တကယ် ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက သူမဘာသာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး တင်းယန်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး "ညီမတင်း... ညီမက တကယ်ကို လှတာပဲ... ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကလည်း ကျွန်မ မြင်ဖူးသမျှ မိန်းကလေးတွေထဲမှာ အမိုက်ဆုံးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင့်လို ရေခဲလို အေးစက်စက် အလှပိုင်ရှင်က ဘယ်လို ယောက်ျားမျိုးကိုများ သဘောကျမလဲ မသိဘူးနော်"</p> <p>တင်းယန်က အခန်းပေါက်ဝကို မှီရပ်နေပြီး အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ထိုအကျိုးမရှိသော အဓိပ္ပာယ်မဲ့ စကားများကို ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>စွန်းဝေဝေက သူမကို ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် မကျေနပ်မှု အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြုံးလိုက်ကာ "ရှင် ဘုရားသားတော်ကို သဘောကျလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>တင်းယန်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင် ပြောစရာ ရှိသေးလား... မရှိရင်လည်း ထွက်သွားပေးပါ... ကျွန်မ အိပ်ချင်နေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက ထွက်မသွားဘဲ "ညီမတင်း... ရှင် ဒဏ်ရာရထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်... ကျွန်မဆီမှာ ပြန်လည်ကုသရေး အမျိုးအစား သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါရဲ့ သွေးဆီအနှစ် ရှိတယ်... အဲဒါက ဒဏ်ရာတွေကို မြန်မြန် ပျောက်ကင်းစေနိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင်"</p> <p>တင်းယန်က ချက်ချင်းပင် စွန်းဝေဝေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ပြန်လည်ကုသရေး အမျိုးအစား သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါရဲ့ သွေးဆီအနှစ်လား"</p> <p>စွန်းဝေဝေက ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီတောင်ပေါ်မှာ ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်မြင်းပျံနဲ့ အလွန်တူတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ တစ်မျိုး ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါကို ဘုရားသားတော်က ဘုရားသခင်ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး သူတို့ မျိုးပွားရှင်သန်ဖို့အတွက် သီးသန့် နေရာတစ်ခုကို ကန့်သတ်ပေးထားတယ်"</p> <p>"တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရတဲ့အခါတိုင်း သူတို့ရဲ့ သွေးဆီအနှစ် နည်းနည်းလေး ရှိရုံနဲ့တင် ဒဏ်ရာတွေကို ပြန်ကောင်းစေနိုင်တဲ့ ဆေးရည်ကို ဖော်စပ်နိုင်တယ်"</p> <p>တင်းယန်က စွန်းဝေဝေကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် "ရှင် ဘာလိုချင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>တင်းယန်ကဲ့သို့ ဉာဏ်ကောင်းသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူက ဤသို့သော အရာမျိုး ထုတ်ပေးလာသည်ဆိုကတည်းက တစ်ခုခုကို လိုချင်နေသည်မှာ သေချာကြောင်းကို အဘယ်ကြောင့် နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p>စွန်းဝေဝေက မျက်လွှာချလိုက်ရာ မျက်လုံးအောက်ခြေတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး "ညီမတင်းကို ဒီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားပေးစေချင်တယ်... ဘုရားသားတော်ကို ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့" ဟု တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင်... ဒါပဲလား" တင်းယန်က ကြောင်အသွားပြီး အနည်းငယ် မျှော်လင့်မထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက ခေါင်းမော့ကာ တင်းယန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင် မလာခင်တုန်းက ဘုရားသားတော်က နေ့တိုင်းလိုလို ကျွန်မဆီ လာပြီး ဘုရားသခင်ကိုယ်စား ကျွန်မကို အချစ်တော်အဖြစ် ချီးမြှောက်ခဲ့တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင် ရောက်လာကတည်းက သူ ကျွန်မဆီကို မလာတာ သုံးရက်ရှိနေပြီ"</p> <p>တင်းယန်က ဆွံ့အသွားသည်။ ဝူယောင်ပန်းက သူမအပေါ် ဘယ်လို စိတ်ကူးမျိုး ရှိနေသလဲဆိုတာကို သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p>သို့သော် ဤစွန်းဝေဝေက ဤကိစ္စအတွက်နှင့် သဝန်တိုနေပြီး သူမကို ကိုယ်တိုင် ထွက်သွားစေရန်အတွက် ပြန်လည်ကုသခြင်း အမျိုးအစား သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ၏ သွေးဆီအနှစ်ကိုပင် ထုတ်ပေးရဲသည်အထိ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>ဒါက တကယ်ကိုပဲ...</p> <p>သူမက ဒီမှာ မနေချင်ဘူး ဆိုတာကို အသာထားလိုက်ဦး သူမ ထွက်သွားချင်လျှင်တောင်မှ ဝူယောင်ပန်းက သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့ပေမဲ့... ဒီပြန်လည်ကုသခြင်း သွေးဆီအနှစ်က သူမရဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် အသုံးဝင်နိုင်ကောင်းပါရဲ့။</p> <p>တစ်ဖက်လူကို အရင်ဆုံး သဘောတူလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။</p> <p>တင်းယန်၏ မျက်လုံးများက တစ်ချက် လက်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး "တစ်ပုလင်းတည်းနဲ့တော့ မလောက်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက ကြောင်အသွားပြီး ချက်ချင်းပင် "ရှင် ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင့်ဆီမှာ ဘယ်လောက်ရှိလဲ"</p> <p>"ဒါက... ကျွန်မဆီမှာလည်း အများကြီး မရှိဘူး... စုစုပေါင်း နှစ်ပုလင်းပဲ ရှိတယ်"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း နှစ်ပုလင်းပဲ ယူမယ်"</p> <p>"ရှင် သဘောတူလိုက်တာလား"</p> <p>"ဟက်... ကျွန်မက ရှင်တို့ဆီက လူမှ မဟုတ်တာ... ကျွန်မလည်း ဒီမှာ မနေချင်ပါဘူး" တင်းယန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက ချက်ချင်းပင် ရင်ထဲ၌ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်း တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ "ဒါက နတ်မြင်းပျံရဲ့ သွေးဆီအနှစ်ပဲ... ရှင် ကတိတည်ရမယ်နော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တင်းယန်က ချက်ချင်း လျှောက်သွားကာ ပုလင်းကို ယူလိုက်ပြီး နှာခေါင်းဝတွင် အနည်းငယ် ရှူရှိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချက် ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များပင် အနည်းငယ် ပိုမို တက်ကြွလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"တကယ်ပဲ ပြန်လည်ကုသခြင်း အမျိုးအစား သွေးဆီအနှစ်ပဲ"</p> <p>တင်းယန်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမက စွန်းဝေဝေကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ဟန်လုပ်ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ နှင်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>တံခါးအပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် စွန်းဝေဝေ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားသော ကျောက်အိမ်၏ တံခါးကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လမ်းထောင့်သို့ ကွေ့လိုက်သည်နှင့် ထောင့်ချိုးနေရာမှ စွန်းကောဝေက ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လာပြီး "အစ်မ... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" ဟု တီးတိုး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူ့ကို ပေးလိုက်ပြီ"</p> <p>"သူ တကယ် ယူလိုက်တာလား... အစ်မ ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်တာလဲ" စွန်းကောဝေက အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီတိုင်း သွားပေးရင် အရူးတောင် သံသယ ဝင်မှာပေါ့... သူ ငါ့ကို ယုံအောင်လို့ ငါက လိုချင်တာ တစ်ခုခုတော့ တောင်းဆိုရမှာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူမက သူမ၏ အစီအစဉ်ကို အတိုချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းကောဝေက လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး "မိုက်တယ်... အစ်မက တကယ် တော်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက "အခု ဆေးအာနိသင် ပြလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ရုံပဲ... နင့်ဘက်ကရော အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းကောဝေက ချက်ချင်းပင် တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ပြီး လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် လူတစ်ဝက်ခန့် အရပ်ရှိပြီး အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ဟန်ရှိသော သန္ဓေပြောင်း ခွေးတစ်ကောင်ကို ချည်နှောင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက ကြောင်အသွားပြီး "ဘာလို့ ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းကောဝေက တီးတိုးရယ်မောလိုက်ပြီး "အစ်မ... ခွေးက လူထက် ပိုရွံစရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား... ဘုရားသားတော်က ဒီတင်းဆိုတဲ့ မိန်းမ ခွေးနဲ့... ဟီးဟီး... သူ ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်တော့မလဲ... ဒီတင်းဆိုတဲ့ မိန်းမကို အဲဒီနေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းဝေဝေက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကာ "ခွေးကောင်လေး... နင့်အကြံက တော်တော် ယုတ်မာတာပဲ... ဒီလောက် အဆိပ်ပြင်းတဲ့ နည်းလမ်းကိုတောင် နင်က စဉ်းစားနိုင်သေးတယ်ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ရယ်မောလိုက်ကြပြီး စွန်းဝေဝေက ထွက်မသွားဘဲ ဆေးအာနိသင် ပြလာမည့် အချိန်ကို အနီးအနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ တင်းယန်က ပုလင်းကို ကိုင်ကာ အချိန်အတန်ကြာ သေချာစွာ စစ်ဆေးနေသော်လည်း အရမ်းကာရော မသောက်ရဲပေ။</p> <p>ထိုအချိန်၌ သံဘူးခွံထဲမှ ကျိုးချင်းမင်၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"မင်း စိတ်မချရင် ငါ့ကို အရင် သုံးခိုင်းလိုက်လေ"</p> <p>"ငါ့ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်နေပြီ... ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲနေရင် တကယ် တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p>တင်းယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စဉ်းစားလိုက်ပြီး "ဒီသွေးဆီအနှစ်မှာ တစ်ခုခု ပြဿနာ ရှိနေရင်ရော" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျိုးချင်းမင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ပြဿနာရှိနေရင်တောင် ငါ သတိလစ်ပြီး သွေးမြူခိုးတွေအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတာထက်တော့ ပိုကောင်းမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တင်းယန်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ... တကယ်လို့ တစ်ခုခု ပြဿနာ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်မ စွန်းဝေဝေကို သတ်ပြီး ဧဒင်ဥယျာဉ် တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျိုးချင်းမင်က "စိတ်ချပါ... အခုအခြေအနေက အဆိပ်ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ လက်ခံမှာပဲ... သွေးဆီအနှစ်ကိုသာ အထဲ လောင်းထည့်ပေးလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တင်းယန်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သံဘူးခွံရှေ့သို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားကာ လက်ထဲရှိ ပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သံဘူးခွံထဲသို့ တိုက်ရိုက် လောင်းထည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဂလု... ဂလု...</p> <p>ပုလင်းထဲရှိ သွေးဆီအနှစ်အားလုံး လောင်းထည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးချင်းမင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အရမ်းကို သိပ်သည်းလွန်းတဲ့ ကုသရေး စွမ်းအင်တွေပဲ... သွေးဆီအနှစ်တွေကို တကယ်ပဲ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပြန်ကောင်းစေနိုင်တယ်"</p> <p>ကျိုးချင်းမင်၏ အသံတွင် အံ့သြဝမ်းသာမှုများ ပါဝင်နေပြီး ထို့နောက် "ငါ ဒီသွေးဆီအနှစ်တွေကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ အာရုံစိုက်ပြီး အပြည့်အဝ စုပ်ယူလိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တင်းယန်က ချက်ချင်းပင် "သိပြီ... ကျွန်မ ရှင့်အတွက် စောင့်ကြည့်ပေးထားမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးပဲ"</p> <p>သံဘူးခွံအတွင်းမှ စွမ်းအင်များ စုပ်ယူနေသော လေဝဲလှိုင်းများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>စွမ်းအင် အမြောက်အမြားက သံဘူးခွံဆီသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ကျိုးချင်းမင်က ထိုသွေးဆီအနှစ်များကို လျင်မြန်စွာ သန့်စင်စုပ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းယွမ်က ဘုရားကျောင်း တစ်ခုလုံးကို အနှံ့ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း တင်းယန်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p>သို့သော် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စုံစမ်းထောက်လှမ်းမှုအောက်တွင် ဘုရားကျောင်း မြေအောက်၌ နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိနေပုံရကြောင်းကို ထက်မြက်စွာ သိရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် ကျီရှောင်ယွီ၏ ပြောပြချက်အရ ဝူယောင်ပန်း၏ တင်းယန်အပေါ် ဆက်ဆံရေးကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် တင်းယန်အား မြေအောက်ခန်းတွင် ထားရှိရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သုံးသပ်မိသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မြေအောက်ခန်းကို ယာယီ မစူးစမ်းတော့ဘဲ ဘုရားကျောင်း ပတ်ဝန်းကျင် တစ်လျှောက်တွင် စတင် ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p>ဘုရားကျောင်း အမိုးပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သေးငယ်အောင် ပြုလုပ်ထားသော နိချီက "ဆရာလင်း... ဒီမှာ ထူးခြားမှု တစ်ခုခု ရှိနေတယ်" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်ရာ နိချီနှင့် ကျီရှောင်ယွီတို့က ဘုရားကျောင်း အပေါ်ဘက်ရှိ လက်ဝါးကပ်တိုင် နောက်ကွယ်တွင် မှောက်ခုံနေလျက် မနီးမဝေးရှိ လမ်းဘေးသို့ လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လမ်းဘေးတွင် ယောကျ်ားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် ရပ်နေပြီး ထိုယောကျ်ား၏ ရုပ်ရည်က အလွန် ရုပ်ဆိုးကာ မိန်းမကတော့ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လှပနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုယောကျ်ားနှင့် မိန်းမအနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် သန္ဓေပြောင်း ခွေးတစ်ကောင်ကိုလည်း ချည်နှောင်ထားသေးသည်။</p> <p>"ဆရာလင်း... ဒီယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမက အဲဒီနေရာမှာ ရပ်နေတာ ငါးမိနစ်လောက် ရှိနေပြီ... ထွက်လည်း မသွားကြဘူး... တစ်ခုခုများ ရိပ်မိသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား" နိချီက တီးတိုး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျီရှောင်ယွီက "မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါတို့ကိုသာ တွေ့သွားရင် ဘာလို့ လူလာမဖမ်းဘဲ နေမှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူနှစ်ယောက်၏ ပစ်မှတ်က အလွန် သိသာထင်ရှားနေပြီး လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသော်လည်း ကင်းလှည့်နေသူများက သူတို့ကို မမြင်သကဲ့သို့ ပြုမူနေကြသည်။</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ ဤလူနှစ်ယောက်၏ နောက်ခံ အဆင့်အတန်းက သာမန် မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p>သူက "ဒီလူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု တီးတိုး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျီရှောင်ယွီက "အဲဒီမိန်းမ နာမည်က စွန်းဝေဝေတဲ့... သူတော်စင်မအဖွဲ့ထဲကပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သူတော်စင်မအဖွဲ့လား"</p> <p>"ဟက်... သူတော်စင်မအဖွဲ့လို့သာ ပြောတာ တကယ်တော့ ဝူယောင်ပန်းဆိုတဲ့ တိရစ္ဆာန်ကောင်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်အဖွဲ့ပဲ... ဒီမိန်းမက သူတော်စင်မအဖွဲ့ထဲမှာ ဝူယောင်ပန်းရဲ့ အချစ်တော် မိန်းမပဲ" ကျီရှောင်ယွီက ဤမိန်းမအကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိနေပုံရသည်။</p> <p>"ဝူယောင်ပန်းရဲ့ အချစ်တော် မိန်းမလား"</p> <p>လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဝူယောင်ပန်း၏ အချစ်တော် မိန်းမသာ ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် ဝူယောင်ပန်းအပေါ် အလွန် ဂရုစိုက်မည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>ကျီရှောင်ယွီ၏ ပြောပြချက်အရ ဝူယောင်ပန်း၏ တင်းယန်အပေါ် ဆက်ဆံရေးက သာမန် မဟုတ်ပုံရရာ ဤစွန်းဝေဝေကလည်း တင်းယန်ကို သတိထားမိသင့်ပေသည်။</p> <p>ဤနေရာအထိ တွေးမိသောအခါ လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး "မင်းတို့ ဒီမှာ ငါ့ကို စောင့်နေကြ" ဟု ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဝှစ်"</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ချက် လက်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျီရှောင်ယွီနှင့် နိချီတို့ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ မျက်နှာချင်းဆိုင် လမ်းဘေးတွင် စကားပြောကာ ရယ်မောနေသော စွန်းမောင်နှမ နှစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် နောက်စေ့မှ နာကျင်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားကာ သတိလစ်သွားကြသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က သူတို့နှစ်ဦးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲမလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန် သေးငယ်နေသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကို မြှောက်ကာ သစ်တောထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>သစ်တောထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် လင်းယွမ်က သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ နိချီ၏ အစွမ်း ထိန်းချုပ်မှုမှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်နိုင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က သာမန်လူ အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>သူက စွန်းကောဝေကို တိုက်ရိုက် သတိရလာအောင် လုပ်လိုက်သည်။</p> <p>စွန်းကောဝေက မျက်လုံးကို ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းယွမ်ကဲ့သို့ လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း ကြောင်အသွားပြီး ပါးစပ်ဖွင့်ကာ အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လည်ချောင်းက ချက်ချင်း အသက်ရှူကျပ်သွားပြီး လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင်က သူ၏ လည်ချောင်းကို တိုက်ရိုက် ညှစ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>"အော်ရဲရင် မင်းရဲ့ လည်ပင်းကို ချိုးပစ်မယ်"</p> <p>စွန်းကောဝေက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့သွားပြီး ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ မေးတာကို ဖြေ... စကားတစ်ခွန်း ပိုပြောတာနဲ့ မင်းရဲ့ အရိုးတစ်ချောင်းကို ချိုးပစ်မယ်"</p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save