Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၅၁၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လင်းမြောင်မြောင်နှင့် လင်းကျင်းထောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း တစ်ယောက်တည်း ဒီမှာ နေတာလား"</p> <p>လင်းယွမ်က အေးစက်စက် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က အလျင်အမြန်ပင် "မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မက ဒီမှာ နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ခဏ လာနေရုံပါ... ကျွန်မက ဒီမှာ နေတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ် မလိမ်ပါဘူး... ဒီမှာ အသက်ရှင်တဲ့သူတွေ မရှိတော့တာ ကြာပါပြီ... ကျွန်မ ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာတည်းက ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့တာပါ"</p> <p>လင်းယွမ်က ဤမိန်းမသည် ဤအဆောက်အအုံမှ နေထိုင်သူ မဟုတ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက "မင်း ဘယ်ကလာတာလဲ... ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဟု ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က "ကျွန်မက ဘေးလွတ်ရာကို ထွက်ပြေးလာတာပါ..." ဟု ဖြေသည်။</p> <p>"ငါ မင်းကို တစ်ခု သတိပေးလိုက်မယ်... ငါ့ရှေ့မှာ လိမ်ညာနေလို့ အလကားပဲ... မင်းရဲ့ နှလုံးခုန်သံတိုင်းကို ငါ ခံစားသိရှိနိုင်တယ်... စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျ နည်းနည်းလေး ဖြစ်သွားတာကိုတောင် ငါ သတိထားမိတယ်"</p> <p>လင်းယွမ်က သူမ၏ စကားကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာက အနည်းငယ် ဖြူရော်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤလူက အစွမ်းထက်ရုံသာမက သူမ လိမ်ပြောနေသလား ဆိုသည်ကိုပါ သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်လား။</p> <p>လင်းယွမ်အား မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို သူမ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် "မင်း တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား... မင်း မပြောလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါ ဒီကနေ စောင့်နေမယ်... အနှေးနဲ့အမြန် မင်းရဲ့ အဖော် ပြန်ရောက်လာမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်၏ မျက်နှာက ပို၍ ဖြူရော်သွားတော့သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမ၏အစ်ကိုသာ ပြန်ရောက်လာပြီး ဤလူနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက လုံးဝ အနိုင်ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>မဖြစ်သေး။ သူမအနေဖြင့် တစ်ဖက်လူကို လှည့်စားပြီး ထွက်သွားစေရန် နည်းလမ်း ရှာရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်... သို့သော် ဘယ်လိုပြောရမည်နည်း။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်၏ စိတ်ခံစားမှုများက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေပြီး အတွေးများ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ခေတ္တအကြာတွင် သူမက ရုတ်တရက် "ကောင်းပြီလေ... ကျွန်မ ရှင့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပြပါတော့မယ်... ကျွန်မက ဖူရုံတောင်ကြားကနေ လာတဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ပါ... ဒီတစ်ခေါက် ထွက်လာတာက ပစ္စည်းတွေ လာရှာတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ ဒီမှာ ဆက်နေဖြစ်တဲ့ အကြောင်းရင်းက... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ရှိတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို တွေ့ခဲ့လို့ပါ"</p> <p>"အဲ့ဒီ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါက ဒဏ်ရာရနေပြီမို့... အဲ့ဒါကို သတ်ဖို့ အခွင့်အရေးများ ရှိမလားလို့ စောင့်ကြည့်ချင်ရုံပါ"</p> <p>လင်းယွမ်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူက လုံးဝ လိမ်မပြောနေကြောင်း မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့ရာတွင် လင်းယွမ်ကဲ့သို့ သတိကြီးသူ တစ်ယောက်က လူတွေကို မည်သို့ လှည့်စားရမည်ကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိနေပေသည်။</p> <p>လူတစ်ယောက်ကို လှည့်စားရာတွင် အမြဲတမ်း လိမ်ပြောနေရန် မလိုအပ်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်ဝက်ပြောပြီး တစ်ဝက် ချန်ထားခြင်းကလည်း တစ်ဖက်လူကို အတူတူ လှည့်စားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ ဤမိန်းမ ယခုလေးတင် ပြောသွားခဲ့သည်များက လိမ်ညာထားခြင်း မရှိနိုင်သော်လည်း အရာအားလုံး အပြည့်အစုံတော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"မင်း တစ်ယောက်တည်းလား" လင်းယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုမိန်းမက စကားလမ်းကြောင်းကို အဆိုပါ သန္ဓေပြောင်း သားရဲဘက်သို့ ပြောင်းချင်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လင်းယွမ်က သူမကို စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းရန် မည်သို့လုပ်ပြီး အလွယ်တကူ ခွင့်ပြုပေးမည်နည်း။</p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဤမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်နှင့် လင်းမြောင်မြောင်၏ နှလုံးခုန်သံက တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာထားကို ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်အောင် ကြိုးစား ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ အခြေအနေကို ရိပ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှင် ဘာလိုချင်လို့လဲ... ကျွန်မ ပြောနိုင်တာတွေ အကုန်ပြောပြပြီးပြီလေ" လင်းမြောင်မြောင်က အံကြိတ်ကာ လင်းယွမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် "ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက လမ်းပျောက်နေတာများလား။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ကြီးမားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးက အတိုင်းအဆမရှိ ပျံ့နှံ့နေပြီး နေရာများစွာကို ရေမြုပ်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် နေရာတိုင်းတွင် အဆုံးအစမရှိသော ရေပြင်ကြီးသာ ရှိနေသောကြောင့် လမ်းကြောင်း ပျောက်ဆုံးသွားရန် အလွန် လွယ်ကူပေသည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က "ဒီနေရာက ဟူကျိုးခရိုင်ရဲ့ ကျိအန်မြို့ပါ... ဖူရုံတောင်ကြားကို ရှင် ကြားဖူးလား... ရေကြီးမှုကြီး မဖြစ်ခင်က ဟူကျိုးမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ခရီးသွားဆွဲဆောင်ရာ နေရာတစ်ခုလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဖူရုံတောင်ကြားက ဒီတစ်ဝိုက်မှာ အကြီးဆုံး ခိုလှုံရေးစခန်းပါ... အဲ့ဒီမှာ လူတစ်သောင်းနီးပါးလောက် စုဝေးနေကြတယ်"</p> <p>"ရှင်သာ လမ်းပျောက်နေပြီး ပစ္စည်းတွေ ဖြည့်တင်းဖို့ လိုအပ်ရင် အဲ့ဒီကို သွားလို့ ရပါတယ်"</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တလက်လက် တောက်ပသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဤဟင်းလင်းပြင် ဆုံမှတ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျိအန်မြို့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်လား။</p> <p>ကျိအန်မြို့သည် လင်ကျောင်းမြို့နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော်လည်း ဂေဟမြို့တော်မှ ဟူကျိုးအထိ ဆိုလျှင် မိုင်ခြောက်ဆယ်ကျော်ခန့် ဝေးကွာပေမည်။</p> <p>သူက ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မိုင်ခြောက်ဆယ်ကျော် အကွာအဝေးကို တိုက်ရိုက် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ တကယ်ကို တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုက လင်းယွမ်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ဖူရုံတောင်ကြားနှင့် ပတ်သက်၍မူ လင်းယွမ်က တကယ်ကို သိမထားပေ။</p> <p>ရေကြီးမှုကြီး မဖြစ်ခင်က သူသည် အိမ်ဖိုးပေးချေရန် ငွေရှာနေရသော ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ရာ ခရီးထွက်ရန် အချိန် မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ထို့ကြောင့် အနီးအနားမြို့မှ နာမည်ကြီး ခရီးသွားနေရာ ဖြစ်နေလျှင်တောင် သူ ကြားပင် မကြားဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်၏ ပြောစကားအရ ဖူရုံတောင်ကြားသည် အလွန် ကျယ်ဝန်းလှပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှများပြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို လက်ခံထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>လင်းယွမ်က "လူတစ်သောင်းလောက်ရှိတဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းမှာ မင်းတို့ ဘယ်လို အသက်ရှင်ကြတာလဲ... ရိက္ခာတွေက ဘယ်က ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က "တောင်ပေါ်မှာ ရေရတယ်... မီးရတယ်... စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ကြတယ်... ရေထဲက သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေကို ဖမ်းတယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဗိုက်ပြည့်အောင်တော့ စားလို့ ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်လား... ဗိုက်ပြည့်အောင် စားလို့ရမှတော့ မင်းတို့က ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ ထွက်ရှာနေသေးတာလဲ"</p> <p>"ကျွန်မတို့ ရှာနေတာက သာမန် ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မတို့ ရှာနေတာက... ရှင် ကျွန်မကို စကားလာလိမ်နှိုက်နေတာပဲ"</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး မျက်နှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ ဤ "ကျွန်မတို့" ဆိုသော စကားတစ်ခွန်းက သူမတွင် အဖော်ပါလာကြောင်းကို ဖွင့်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် "မင်း မပြောလည်း ငါ ခန့်မှန်းလို့ ရပါတယ်... ပစ္စည်းရှာဖို့ ထွက်လာတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်ယောက်ထဲ လာနိုင်မှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်၏ မျက်နှာထားက အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်နှာက မှုန်ကုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ကျွန်မတို့က ရေစက်ဆုံလို့ တွေ့ရတာပါ... ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို ဘာမှ ပြစ်မှားထားတာ မရှိဘူး... ရှင် တကယ် ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ" လင်းမြောင်မြောင်က မနေနိုင်ဘဲ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရေကြီးမှုကြီး ပြီးနောက် လူ့စိတ်ကို ခန့်မှန်းရခက်ကာ လူဆိုးများ နေရာအနှံ့ ရှိနေကြောင်းကို သူမ သိထားသော်လည်း ဤသို့ မေးလိုက်ခြင်းက အနည်းငယ်တော့ ရိုးအလွန်းရာ ကျနေပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူမက မနေနိုင်ဘဲ နှုတ်မှ ထုတ်မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က သူမကို ပြန်မဖြေဘဲ "မင်း မြင်ခဲ့ရတဲ့... ဒဏ်ရာရနေတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ သန္ဓေပြောင်း သားရဲအကြောင်း... ငါ့ကို ပြောပြစမ်း" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က အံကို ကျိတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူမကို အပိုင်ကိုင်ထားပြီး အခြေအနေ တစ်ရပ်လုံးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် အင်အားချင်းက မယှဉ်သာသဖြင့် အရှက်ကွဲမခံချင်ပါက လိမ်လိမ်မာမာဖြင့် ပူးပေါင်းရုံသာ ရှိပေတော့သည်။</p> <p>"အဲ့ဒါက မြွေအမျိုးအစား သန္ဓေပြောင်း သားရဲတစ်ကောင်ပါ... အဲ့ဒီလောက် ကြီးတဲ့ မြွေကြီးမျိုးကို ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး"</p> <p>"မဟုတ်ဘူး... ဒါက မြွေလို့တောင် သတ်မှတ်လို့ မရလောက်ဘူး... နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်လောက်တယ်"</p> <p>"သူ့အရှည်က အနည်းဆုံး ပေသုံးရာကျော် ရှိပြီးတော့... လုံးပတ်ကလည်း ပေငါးဆယ်လောက် ရှိတယ်... အကြေးခွံ တစ်ခွံကတင် လူတစ်ဝက်လောက် အမြင့် ရှိတယ်"</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ အလင်းတန်းများက ချက်ချင်းပင် ရုတ်ခြည်း တောက်ပလာပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော အလိုအလျောက် သိစိတ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ ပြောနေသော ဤမြွေသည် ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာပေါက် အဆိုပါ ဓားမြီးပင်လယ်မြွေပင် ဖြစ်ရမည်။</p> <p>သူက အလျင်အမြန်ပင် "သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒဏ်ရာရသွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူ့ရဲ့ အမြီး ပြတ်သွားတာ... ဟင်းလင်းပြင် ကြားထဲ ညပ်ပြီး ပြတ်သွားတာပါ" လင်းမြောင်မြောင်က ဖြေသည်။</p> <p>"ဘာပြောတယ်"</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က "အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာ ထမင်းစားနေတာ... ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်ကနေ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်လာတာကို ကြားလိုက်ရတယ်"</p> <p>"ကျွန်မတို့... ကျွန်မ ချက်ချင်း ပြေးထွက်ပြီး အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်တော့ ဟိုဘက် ကောင်းကင်ယံမှာ အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ကွဲအက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်"</p> <p>"အဲ့ဒီ အပေါက်ကြီးထဲကနေ လူတစ်ယောက် ခုန်ထွက်လာပြီး ရေထဲကို တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားတယ်"</p> <p>"အဲ့ဒီနောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ... အရမ်းကြီးတဲ့ သန္ဓေပြောင်း မြွေကြီးတစ်ကောင် ထွက်လာတယ်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ သန္ဓေပြောင်း မြွေကြီးက အရမ်း ရှည်လွန်းနေတော့ သူ အကုန် ထွက်မလာနိုင်ခင်မှာတင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးက ပြန်ပိတ်သွားခဲ့တယ်"</p> <p>"အဲ့ဒီမြွေကြီးရဲ့ အမြီးက အဲ့ဒီလိုပဲ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းရဲ့ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရတာပါ"</p> <p>ယခုအခါ လင်းယွမ် အပြည့်အဝ အတည်ပြုလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက လီချင်းဟွာနှင့် အဆိုပါ ဓားမြီးပင်လယ်မြွေ ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>"အဲ့ဒီနောက်ရော" သူက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မသိဘူး... အဲ့ဒီလူနဲ့ မြွေကြီးက ရေထဲကို အတူတူ ပြုတ်ကျသွားတာပဲ"</p> <p>လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး "မင်းရဲ့ အဖော်က အဲ့ဒီမြွေနဲ့ အဲ့ဒီလူကို သွားရှာနေတာများလား" ဟု ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီး တစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p>သို့သော် ဤသို့ မပြောလိုက်ခြင်းက အကုန်ပြောပြလိုက်သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တလက်လက် တောက်ပသွားပြီးနောက် စိတ်ပူပင်မနေတော့ပေ။</p> <p>သူက လသာဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော ရေပြင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တလက်လက် တောက်ပနေတော့သည်။</p> <p>"ကြည့်ရတာ လီချင်းဟွာ ထွက်လာပြီ ထင်တယ်... အဲ့ဒီ ဓားမြီးပင်လယ်မြွေက သူ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းကို အသုံးပြုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတာပဲ... လီချင်းဟွာက အဲ့ဒါကို ပြန်သတ်ဖို့များ အခွင့်အရေး ရှိမလား မသိဘူး"</p> <p>သာမန် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်၏ စွမ်းအားဖြင့် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ရှိ သန္ဓေပြောင်း သားရဲကို ပြန်လည် သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုက်ယန်တောင် တစ်ခုလုံးတွင် မည်သူများ လုပ်နိုင်မည်နည်းဟု ဆိုရလျှင် ဤဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်သော လီချင်းဟွာ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလောက်ပေမည်။</p> <p>လီချင်းဟွာ၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်က အလွန် မြင့်မားပြီး ဟင်းလင်းပြင် အမျိုးအစား အစွမ်းကလည်း အလွန် ထူးခြားကာ အကန့်အသတ်မဲ့သော အလားအလာများ ရှိနေသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က အစောပိုင်းတွင် လီချင်းဟွာကို ဖမ်းမိခဲ့စဉ်က သတ်မပစ်ဘဲ လက်အောက်ခံအဖြစ် အသုံးပြုရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ ရှားပါးလှသော သူ၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ထပ်၍ မမေးတော့ပေ။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် မနေနိုင်တော့ဘဲ "ရှင် တကယ် ဘာလိုချင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် "မင်းရဲ့ အဖော် ပြန်လာတာကို စောင့်မလို့" ဟု ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင်..." လင်းမြောင်မြောင်၏ မျက်နှာက ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး "စိတ်ချပါ... မင်းတို့ကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး... မင်းရဲ့ အဖော် စုံစမ်းလာတဲ့ သတင်းကိုပဲ ငါ လိုချင်တာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်၏ မျက်နှာက ဆိုးရွားနေသော်လည်း သူမက ဘာမှ လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p>သူမက မူလနေရာတွင် စိုးရိမ်တကြီး ထိုင်နေပြီး လက်ရှိ အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်း အမျိုးမျိုး စဉ်းစားနေတော့သည်။</p> <p>"ရှင်က ဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ရှင် လမ်းပျောက်နေတာလား"</p> <p>"ရှင့်ကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းဆီ ခေါ်သွားပေးလို့ ရပါတယ်... ဖူရုံတောင်ကြားမှာ စားစရာ၊ ဝတ်စရာနဲ့ နေစရာ နေရာတွေ ရှိတယ်"</p> <p>"ရှင့်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆို အဲ့ဒီမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေလို့ ရပါတယ်... ရေထဲမှာ မျောနေပြီး ရေပေါ်လေလွင့်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p>လင်းယွမ်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး "ရေပေါ်လေလွင့်သူ ဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် "အဲ့ဒါက ရေပေါ်မှာ လုယက်ခိုးဝှက်ကြတဲ့ လူတစ်စုကို ခေါ်တာပါ... အချို့က အဖွဲ့လိုက် အလုပ်လုပ်ကြပြီး အချို့ကတော့ တစ်ကိုယ်တော် လှုပ်ရှားကြတယ်... ကျွန်မတို့ အားလုံးကတော့ သူတို့ကို လေလွင့်သူတွေလို့ ခေါ်ကြတယ်" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလူတွေက အပြင်မှာ လေလွင့်နေကြပေမဲ့... ရှင်တို့အားလုံးက အခြေချနေထိုင်လို့ရမယ့် နေရာတစ်ခုကို လိုချင်နေကြတယ် ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်"</p> <p>"သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးထဲမှာ... အမြဲတမ်း မျောပါပြီး လေလွင့်နေချင်မယ့်သူ မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်"</p> <p>သူမက လင်းယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လင်းယွမ်အား နားချရန် ကြိုးစားနေတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးက သူ့ကို ရေပေါ်လေလွင့်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်ကိုး။</p> <p>သူက ဘာမှ ရှင်းမပြတော့ဘဲ "ငါ့နာမည် လင်းယွမ်လို့ ခေါ်တယ်... မင်း ငါ့ကို ကိုလင်းယွမ်လို့ ခေါ်လို့ ရတယ်" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကိုလင်းယွမ် ဟုတ်လား... ရှင် ဘယ်ကလာတာလဲ" လင်းမြောင်မြောင်က လင်းယွမ် စကားပြန်ပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်မဖြေဘဲ "စမ်းသပ်မနေနဲ့... မင်းရဲ့ အဖော် ပြန်လာလို့ ငါ လိုချင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် ရရင် မင်းတို့ကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အနည်းငယ် လက်မှိုင်ချသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ရေလှိုင်းပုတ်သံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုနောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လှိုင်းလုံးများ လိမ့်တက်လာပြီး လူရိပ်တစ်ခုက ရေအောက်မှနေ၍ လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်နံရံပေါ်သို့ တွယ်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး လင်းမြောင်မြောင်ကလည်း ချက်ချင်း စိုးရိမ်သွားကာ လာမည့်သူကို သတိပေးရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ရုပ်သေးကြိုးမျှင်များဖြင့် သူမကို တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ လသာဆောင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး လူရိပ်တစ်ခုက လသာဆောင်အတွင်းသို့ သွက်လက်စွာ ခုန်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>လာသူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အပြာရောင် သန်းနေသော အနက်ရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နားရွက်နောက်တွင် ငါးပါးဟပ်ကဲ့သို့ အင်္ဂါများ ရှိနေပေသည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်သို့ ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ရေစက်များစွာက သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ တစ်စက်စက် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း လူသားပုံစံသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြောင်းလဲလာတော့သည်။</p> <p>ထိုသူက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သိသာထင်ရှားသော ကြွက်သားများ ရှိနေပေသည်။</p> <p>ထိုသူသည် "ရေလူသား" အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p>"မြောင်မြောင်... ငါ ဘာတွေ့ခဲ့လဲ နင်မှန်းကြည့်စမ်း"</p> <p>လာသူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်ရှိနေပြီး လသာဆောင်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော လင်းမြောင်မြောင်ကို ချက်ချင်းပင် မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လင်းယွမ်ကိုမူ သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်သည် လှုပ်ရှား၍ မရဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများအတွင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ရှိနေပေသည်။</p> <p>လင်းကျင်းထောင်၏ အပြုံးများက ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူလည်း သတိထားမိသွားခဲ့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကာ အခန်းတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လင်းယွမ်ကို မြင်တွေ့သွားတော့သည်။</p> <p>"မင်းက ဘယ်သူလဲ"</p> <p>လင်းကျင်းထောင်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး လင်းယွမ်ကို အလျင်စလို မတိုက်ခိုက်ဘဲ လင်းမြောင်မြောင်၏ အရှေ့မှနေ၍ အလျင်အမြန် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ချီးကျူးမှု တစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူက မတ်တတ်ရပ်ကာ "ငါက လင်းယွမ်ပဲ... မင်း ဒီလောက်တောင် ဝမ်းသာနေတာ ကြည့်ရတာ ရေအောက်မှာ တစ်ခုခု ကြီးကြီးမားမား ရှာတွေ့လာလို့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းကျင်းထောင်၏ မျက်နှာက ဆိုးရွားနေပြီး လက်လှမ်းကာ သူ၏ ညီမဖြစ်သူ လင်းမြောင်မြောင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လင်းမြောင်မြောင်က ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်လိုပင် သူ ဆွဲသည့်အတိုင်းသာ ပါလာပြီး မည်သည့် ကိုယ်ပိုင်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ပေ။</p> <p>သူ့မျက်နှာက အကြီးအကျယ် ပျက်သွားပြီး လင်းယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ "ခွေးကောင်... ငါ့ညီမကို မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ" ဟု ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ရုပ်သေးကြိုးမျှင်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်ပြီး "လင်းမြောင်မြောင်... မင်းပဲ သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က သူမကိုယ်သူမ စကားပြောနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ခေါင်းကိုသာ လှုပ်ရှား၍ ရနေသေးပေသည်။</p> <p>သူမက အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး လင်းယွမ်၏ အစွမ်းအပေါ် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။</p> <p>"အစ်ကို... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့... သူ ကျွန်မကို ဘာမှ မလုပ်ထားပါဘူး"</p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က လင်းကျင်းထောင်ကို ချက်ချင်းပင် တားဆီးလိုက်သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ဒေါသကို သူမ အသိဆုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ အစ်ကိုက ပုံမှန်အားဖြင့် စကားပြောရ အလွန် လွယ်ကူသော်လည်း ညီမဖြစ်သူ သူမနှင့် ပတ်သက်လာပါက အသက်ကိုတောင် စတေးရဲသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းကျင်းထောင်က လင်းမြောင်မြောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမက တစ်ပါးသူ၏ ထိန်းချုပ်ခံထားရသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စော်ကားခံထားရသည့် လက္ခဏာမျိုး မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို အနည်းငယ် သက်ပြင်းချနိုင်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>သူက လင်းယွမ်ကို မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ "ကိုလင်းယွမ် ဟုတ်လား... ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမက ခင်ဗျားကို ဘာမှ ပြစ်မှားထားတာ မရှိဘူးလေ... ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လို့လဲ... အရင်ဆုံး ကျွန်တော့်ညီမကို လွှတ်ပေးလို့ ရမလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ရတာပေါ့... ငါက အထင်လွဲတာမျိုး မဖြစ်ချင်လို့ မင်းညီမကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်တာပါ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီး သူက ရုပ်သေးကြိုးမျှင်များကို ဖြုတ်ပေးလိုက်ရာ လင်းမြောင်မြောင်က ချက်ချင်းပင် လွတ်လပ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမက လက်နှင့်ခြေထောက်များကို တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူ အနားသို့ အလျင်အမြန် ကပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းကျင်းထောင်က ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လက်ပါရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် လင်းမြောင်မြောင်က သူ့ကို အတင်းဆွဲထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကို... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့... ကျွန်မတို့ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး"</p> <p>လင်းကျင်းထောင်၏ မျက်နှာထားက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း စိတ်ကို ပြန်လည် ငြိမ်သက်စေကာ "ကိုလင်းယွမ်... ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်သွားတော့ ရေအောက်မှာ ဘာတွေ တွေ့ခဲ့လဲဆိုတာကို ငါ သိချင်တယ်"</p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save