Book List

<h2 style="text-align: center;">ဟေးလုံထိုင်မှ အရိပ်လူ (စာစဉ်-၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က မေးလိုက်သည်။ “ပုံမှန် ဗေဒင်ဟောတာက ဘယ်လို လုပ်ရသလဲ။ ဟုတ်တယ်... စာလုံးဖတ်တာပဲ။ စာလုံး တစ်လုံး ရေးခိုင်းပြီး အဲဒီစာလုံးကို အခြေခံပြီး ဟောတာ မဟုတ်လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြန်ဖြေ၏။ “မှန်တယ်။”</p> <p>ထိုခေတ် ဗေဒင်ဟောနည်း အများစုက စာလုံးရေးသားကာ ဟောပြောကြခြင်းဖြစ်သည်။ စာလုံးခွဲခြား၍ ဗေဒင် ဟောခြင်းပင်။</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က ဆက်ပြောသည်။ “မင်းက နတ်ဘုရား ဗေဒင်ဆရာလို့ ပြောနေတယ် မဟုတ်လား။ နတ်မျက်စိ ရထားတယ် မဟုတ်လား။ ဒါဆို ငါ စာလုံး မရေးတော့ဘူး။ စိတ်ထဲမှာပဲ မှတ်ထားလိုက်မယ်။ မင်း ငါ့ကို ဟောပေးချင်ရင် ငါ့စိတ်ထဲက စာလုံးကို အရင် သိအောင် လုပ်ရမယ်။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ ဘေးနားမှ လူမိုက်များ အံ့သြသွားကြသည်။ <strong>‘</strong><strong>ဆရာကြီးက ဒီလူလိမ်ကို သေချာပေါက် ရိုက်ချိုးတော့မှာပဲ။ သူက ဝမ်းထဲက သန်ကောင်မှ မဟုတ်တာ။ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ထဲက စာလုံးကို သိမှာလဲ။ နတ်ဘုရား မဟုတ်ရင် မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်၏။ “မသိနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ မင်းက နတ်ဘုရား မဟုတ်လား။ ဟောလေ။”</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင် စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်စာလုံး မှတ်ထားသနည်း။ အလွယ်တကူ မသိနိုင်စေရန်အတွက် ရှားပါးသော စာလုံး တစ်လုံးကို ရွေးချယ်ထားသည်။ ‘ချီ’။</p> <p>ဗေဒင်ဆရာ အများစု သုံးလေ့ရှိသော စာလုံးများကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသောကြောင့် ထိုစာလုံးများကို ရှောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ‘ချီ’ ဆိုတဲ့ စာလုံးက ဘယ်က ရလာသနည်း။</p> <p>ထိုအရာက မကြာခင် မွေးဖွားလာမည့် သူ့သားလေးအတွက် ပေးထားသော နာမည် ဖြစ်သည်။ မည်သူ့ကိုမှ ပြောမပြဖူးပေ။ နတ်ဘုရားမှလွဲ၍ မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေသော မိန်းမမှာ သူ့မယားငယ် ဖြစ်သောကြောင့် သူ့တပည့်များပင် မသိကြပေ။</p> <p>သူက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အနိုင်ကျင့်နေခြင်းမှာ ဆက်ကြေး လိုချင်၍ မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငွေပေးပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခြေလက်များကို ရိုက်ချိုးခိုင်းထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“မသိဘူး မဟုတ်လား။ လုပ်ကြ... သူ့ခြေလက်တွေကို ရိုက်ချိုးလိုက်။” လူမိုက်ခေါင်းဆောင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>လူမိုက်များက သံတုတ်များကို မြှောက်ကာ ရိုက်ချိုးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်လျှင် အရိုးများ ကြေမွသွားနိုင်၏။</p> <p>“ချီ” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင် ကြောင်အသွားသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ရပ်လိုက်... ရပ်လိုက်ကြ။”</p> <p>လူမိုက်များ အရှိန်သတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်က မေးလိုက်၏။ “မင်း သေချာ ပြောစမ်း။ ငါ့စိတ်ထဲက စာလုံးက ဘာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား စိတ်ထဲက စာလုံးက ‘ချီ’။ အဲဒါ ခင်ဗျား မွေးလာမယ့် ကလေးအတွက် နာမည်ပေးထားတာ။ ကိုယ်ဝန်က (၈) လ ရှိနေပြီ။ ဗိုက်က ချွန်နေတော့ သားယောကျ်ားလေး ဖြစ်ဖို့ များတယ်။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ လူမိုက်ခေါင်းဆောင် ကြက်သီးမွေးညှင်း ထသွားသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>အမှတ် (၁၆) လူနာ၏ စိတ်ဖတ်ခြင်း ပညာက တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က အသံထွက်အောင် မပြောသော်လည်း ပါးစပ်က “သားလေးရေ... နောက်တစ်လ နေရင် ဖေဖေနဲ့ တွေ့ရတော့မယ်” ဟု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အမှတ် (၁၆) ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် ထိုစကားကို ဖတ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး အခြေအနေကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား လူမိုက်ခေါင်းဆောင် အနေဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>‘ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖူးဘူး။ မိန်းမကိုတောင် မပြောဖူးဘူး။ ဒီလူက တကယ်ပဲ နတ်မျက်စိ ရထားတာလား။’</p> <p>“ဆရာကြီး... သူ လျှောက်ပြောနေတာ ဖြစ်မယ်။ ကျုပ်တို့ ခြေလက်တွေ ရိုက်ချိုးပြီး ခွေးစာကျွေးလိုက်ရမလား။” ဘေးနားမှ လူမိုက်တစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ထိုလူမိုက်ကို ပါးရိုက်လိုက်၏။ “ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ ဆရာကြီးကို မြန်မြန် ထူပေးလိုက်။ နေအုံး... ငါ ကိုယ်တိုင် ထူပေးမယ်။”</p> <p>သူသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကိုယ်တိုင် ထူမပေးပြီး ဖျာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး... ထိုင်ပါဗျာ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဖျာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းနေဆဲပင်။ ‘ဒီအဘိုးကြီးက တကယ် နတ်ဘုရားလား။ ငါ့စိတ်ထဲက အရာတွေကိုတောင် သိနေတယ် ဆိုတော့...’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “စာလုံးကတော့ မှန်သွားပြီ... ‘ချီ’ တဲ့။ ခင်ဗျား ဘာသိချင်လို့လဲ။”</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင် ဘာမေးရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သူတောင်းစား၊ အရူးဟုထင်ပြီး ရိုက်နှက်ဖို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဗေဒင်မေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော်ငြား ယခု ဤလူက တကယ် တတ်ကျွမ်းနေပုံ ရသည်။ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံသင့်ပေ။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဘာမေးရမလဲ။ အိမ်ထောင်ရေး၊ ရှေ့ရေး၊ အသက်ရှည်မရှည်... အိမ်ထောင်ရေးကတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ အသက်ကြီးနေပြီ။ မယားကြီး ရှိတယ်၊ မယားငယ် ရှိတယ်။ ဘာလိုသေးလဲ။ အသက်ရှည်မရှည်... ဒါက ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ မသိချင်ဘူး။ ဘယ်တော့ သေမလဲ ဆိုတာ သိရရင် စိတ်ဆင်းရဲရမယ်။ ဒါဆို ရှေ့ရေးပဲ မေးရမယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>ပုံမှန် လူတွေကတော့ “ကျုပ် ရှေ့ရေး ကံကောင်းလား။ ဒီနှစ် ကံကောင်းမလား” ဟု မေးကြမှာဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က လက်တွေ့ကျသည်။</p> <p>“ဆရာကြီး... ကျုပ် မေးချင်တာက အခု လျှောက်ထားတဲ့ အလုပ်က ဖြစ်ပါ့မလားလို့ သိချင်ပါတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လက်ချောင်းများကို တွက်ချက်ဟန် ပြုလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ ဖျာလိပ်၊ ဆိုင်းဘုတ်ဖြုတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင် ကြောင်သွားသည်။ “ဆရာကြီး... ဘာဖြစ်တာလဲဗျ။ ဘာလို့ ပြေးတာလဲ။”</p> <p>ဘေးနားမှ လူမိုက်က ပြောလိုက်၏။ “ဆရာကြီး... သူ မဟောနိုင်လို့ ထွက်ပြေးတာ ဖြစ်မယ်။ ဖမ်းပြီး ရိုက်ချိုးလိုက်ရမလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်း... ခင်ဗျားက လေခွင်းမြို့ မြို့စောင့်တပ်မှာ ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင် နေရာရဖို့ ငွေ (၁၀၀) လာဘ်ထိုးထားတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီကိစ္စ အောင်မြင်သွားပြီ။ ခင်ဗျားတို့ အဖွဲ့က ကျုပ်တို့လို ဗေဒင်သည်တွေကို ဖမ်းဆီးမယ့် အဖွဲ့လေ။ အခု မပြေးရင် ဘယ်တော့ ပြေးရမလဲ။”</p> <p>ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင် ဆိုသည်မှာ ခေတ်သစ် စည်ပင်သာယာရေး အဖွဲ့ဖြစ်သည်။ လမ်းဘေးဈေးသည်တွေကို ဖမ်းဆီးအရေးယူတဲ့ အဖွဲ့ပင်။</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင် လုံးဝ ကြောင်အသွားသည်။ ‘ဒါ... ဒါက တော်တော် ထူးဆန်းနေပြီ။’</p> <p> သူက တပ်မှူးလီကို ငွေ (၁၀၀) ပေးပြီး ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင်နေရာ တောင်းထားခြင်းဖြစ်၏။ ထိုမှသာ ဆက်ကြေးကောက်ခြင်းမှာ တရားဝင် ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော်ငြား ဤကိစ္စကို သူ တစ်ယောက်တည်း တိတ်တိတ်လေး လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သူမှ မသိချေ။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဒီဗေဒင်ဆရာက ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။ မယုံနိုင်စရာပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပို၍ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော အဖြစ်အပျက် တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ လူတစ်ယောက် အဝေးမှ ပြေးလာပြီး အမောတကောဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဆရာကြီး... ဝမ်းသာစရာဗျို့... ဝမ်းသာစရာ... မြို့စောင့်တပ်က အမိန့်စာ ထွက်လာပြီ။ ဆရာကြီးက ဒီလမ်း (၃) လမ်းကို တာဝန်ယူရမယ့် ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားပြီ။”</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်၌ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်တင်မက သူ့တပည့်တွေပါ ကြောင်အသွားကြသည်။ သူတို့နားကို သူတို့ မယုံနိုင် ဖြစ်နေကြပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပြူးပြူးကြီး ကြည့်နေကြသည်။ ‘ဒါ... ဒါက တကယ် နတ်ဘုရားပဲ။’</p> <p>သတင်းလာပို့တဲ့ လူက အံ့သြနေ၏။ <strong>‘</strong><strong>ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒါ ဝမ်းသာစရာ သတင်းလေ။ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မပျော်ကြတာလဲ။ ရာထူးတောင် မရသေးဘူး ဘဝင်မြင့်နေကြတာလား။</strong><strong>’</strong></p> <p>ခဏကြာမှ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “နတ်ဆရာကြီးက တကယ့် နတ်ဘုရားပါပဲ။ ကျုပ် ကျန်းတာဟူ ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p>သူသည် (၉၀) ဒီဂရီ ကိုင်းညွှတ်ပြီး ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့တပည့်များကို လှည့်ငေါက်လိုက်၏။ “ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ။ နတ်ဆရာကြီးကို ဦးမချကြဘူးလား။ မင်းတို့လို ကောင်တွေက နတ်ဆရာကြီးကို ဖူးမြော်ခွင့် ရတာ ကံကောင်းလို့ကွ။”</p> <p>လူမိုက်များ အားလုံး ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။ “နတ်ဆရာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ နတ်ဆရာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင် ကျန်းတာဟူက မေးလိုက်၏။ “နတ်ဆရာကြီး... ဘယ်လို လုပ်ပြီး သိတာလဲဗျာ။ ကျုပ် ငွေ (၁၀၀) လာဘ်ထိုးတာကို ဘယ်လို သိတာလဲ။ ကိစ္စ အောင်မြင်တာကို ဘယ်လို သိတာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘယ်လို သိသနည်း။ လွယ်လွယ်လေးပင်။ သတင်းလာပို့သည့်လူက အဝေးက ပြေးလာရင်း ပါးစပ်က “ဆရာကြီး... အောင်မြင်ပြီ... ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီ” ဟု အော်ရန် ပြင်လိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား အကွာအဝေး ဝေးနေသေးသောကြောင့် အသံမထွက်ဘဲ ပါးစပ်လှုပ်ရုံ လှုပ်လိုက်သည်ကို ကျန်းတာဟူတို့က ကျောပေးထားသောကြောင့် မမြင်ရပေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေ၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>အမှတ် (၁၆) လူနာရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုကို ဖတ်လိုက်ခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် ကြိုသိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ငွေ (၁၀၀) ကိစ္စကတော့ ဤရာထူးက ငွေ (၁၀၀) လောက်သာ တန်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား ထိုအကြောင်းကို ပြောပြ၍ မဖြစ်ချေ။ နတ်ဘုရား ဂုဏ်ပုဒ် ကျသွားပေလိမ့်မယ်။ စာလုံးဖတ်ခြင်းက ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ရေးထားတဲ့ ‘ချီ’စာလုံးကို ခွဲလိုက်ရင် ‘တောင်’နဲ့ ‘ကိုင်း’ရတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။”</p> <p>ကျန်းတာဟူက စာမတတ်သော်ငြား ထိုမျှလောက်တော့ သိ၏။ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်ကဲ့... မှန်ပါတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ ‘တောင်’ ဆိုတာ တောင်ပုံရာပုံ၊ ကျောထောက်နောက်ခံ ကို ဆိုလိုတယ်။ ခင်ဗျားမှာ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ကိစ္စ အောင်မြင်တာပေါ့။”</p> <p>ကျန်းတာဟူက မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ငွေ (၁၀၀) ကိစ္စကို ဘယ်လို သိတာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ ‘ကိုင်း’ စာလုံးကို ကြည့်လိုက်။ ‘ဆယ်’ နဲ့ ‘ထပ်မံ’ ပေါင်းထားတာ။ ‘ထပ်မံ’ ဆိုတာ နောက်ထပ် တစ်ခုလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ ဆယ်ကို ဆယ်နဲ့ မြှောက်ရင် တစ်ရာ မရဘူးလား။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ငွေ (၁၀၀) လာဘ်ထိုးခဲ့တာပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားချိန်မှာတော့ ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင်သစ် ကျန်းတာဟူ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ <strong>‘</strong><strong>ကောင်းကင်ဘုံ... ဒီဆရာကြီးက တကယ် တတ်ကျွမ်းတာပဲ။ အရမ်း တော်တာပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save