Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လူမိုက်များက “နတ်ဆရာကြီး” ဟု ခေါ်ဝေါ်လိုက်ချိန်တွင် လူမိုက်ခေါင်းဆောင် ကျန်းတာဟူ၏ မျက်ဝန်းအိမ် အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားပြီး ကြောက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိထားမိ လိုက်သည်။</p> <p>ဤအရာက မည်သည့် သဘောသက်ရောက်သနည်း။ လက်ရှိအချိန်တွင် ကျန်းတာဟူသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့အပေါ် ကြည်ညိုလေးစားစိတ် ရှိနေပြီး ရန်လိုခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>သို့သော်ငြား “နတ်ဆရာကြီး” ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တုန်လှုပ်သွားခြင်းကို ကြည့်ရပါက လေခွင်းမြို့တွင် ထိုအမည်နာမကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသူ ရှိနေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အာဏာရှိသူဖြစ်ပြီး လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က မြွေဆိုးတစ်ကောင်ကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့နေရခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p>“နတ်ဆရာကြီး... ဒါက ကျုပ်ရဲ့ ပူဇော်ငွေပါ။”</p> <p>ကျန်းတာဟူက ငွေတုံးနှစ်တုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ စုစုပေါင်း ငွေသား အလေးချိန် ပြား(၂၀) ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။ လေခွင်းမြို့ကဲ့သို့ စည်ကားသော နေရာမျိုးတွင်ပင် ငွေပြား(၂၀) ဆိုသည်မှာ မိသားစုတစ်စု လအတော်ကြာ စားသောက်နေထိုင်နိုင်သော ပမာဏ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ပြောပြီးသားလေ။ ခင်ဗျားအတွက် ဗေဒင်ဟောပေးတာကို ဆက်ကြေးပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့။ ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုဘူး။”</p> <p>“ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ နတ်ဆရာကြီးရယ်။ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။”</p> <p>ကျန်းတာဟူက ခါးကိုင်းဦးညွှတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ “နတ်ဆရာကြီး နည်းတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့။ ကျုပ် ဒီနေ့ ပါလာတာ ဒါအကုန်ပါပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆူငေါက်လိုက်၏။ “မယူဘူးဆို မယူဘူးပေါ့။ ဘာစကားတွေ များနေတာလဲ။”</p> <p>ကျန်းတာဟူက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟန်ဆောင်ငြင်းပယ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် လက်မခံကြောင်း သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ ပို၍ လေးစားသွားတော့သည်။</p> <p>ကျန်းတာဟူက ပြောလိုက်၏၊ “နတ်ဆရာကြီးက တကယ့် နတ်ဘုရားပါပဲ။ ပိုက်ဆံ မယူဘူးဆိုတော့ တခြားနည်းနဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ပါရစေ။ နတ်ဆရာကြီး လိုချင်တာရှိရင် ပြောပါ၊ ကျုပ် လုပ်ပေးပါ့မယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား တကယ် စေတနာရှိရင် စားစရာနဲ့ အရက် နည်းနည်းလောက် သွားဝယ်ပေးချေ။ ကျုပ်ဗိုက်က ဆာလှပြီ။”</p> <p>ကျန်းတာဟူက အံ့ဩသွား၏။ “ဒါလေးပဲလား။”</p> <p>“မြန်မြန်သွားစမ်းပါ။ ကျုပ် ဆာနေပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် စားကောင်းသောက်ဖွယ်များနှင့် အတူ စောင်အသစ်၊ ခေါင်းအုံးအသစ်များ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အားရပါးရ စားသောက်လိုက်သည်။ ပေါက်စီတစ်လုံးဖြင့် နှစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရ သောကြောင့် ဝမ်းခေါင်းက တော်တော် ဟာတာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“နတ်ဆရာကြီး... နတ်ဆရာကြီးက တန်ခိုးကြီးလွန်းတော့ နတ်ဆရာကြီး နာမည်ကြီးအောင်၊ စီးပွားရေး ကောင်းအောင် ကျုပ် လိုက်ကြော်ငြာပေးပါ့မယ်။” ကျန်းတာဟူက မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဘာကြော်ငြာမှာလဲ။ ကျုပ်ကို ဂေါ်ဖီထုပ် ရောင်းနေတယ်များ မှတ်နေလား။ ကျုပ်က တစ်နေ့ တစ်ကြိမ်ပဲ ဟောတာကွ။”</p> <p>ကျန်းတာဟူက မျက်နှာပျက်သွားပြီး ပို၍ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။ “နတ်ဆရာကြီးက တကယ့် နတ်ဘုရားပါပဲ။ ကျုပ်တို့လို လူကြမ်းတွေက နတ်ဆရာကြီးရဲ့ အဆင့်အတန်းကို နားမလည်ပါဘူး။”</p> <p>ထို့နောက် သူက ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “နတ်ဆရာကြီး... ကျုပ်ကို သွားခွင့်ပြုပါအုံး။ နောက်မှ ပြန်လာကန်တော့ပါ့မယ်။”</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားလေ၏။ ဤအပြုအမူမှာ အနည်းငယ် ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကျန်းတာဟူကဲ့သို့ လူမျိုးသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကပ်ဖားယက်ဖား လုပ်နေသင့်သည်။ ယခုမူ မြွေပွေးကို ရှောင်သကဲ့သို့ အမြန် ထွက်ပြေးသွား၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ရန်ငြိုးထား၍ မဟုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့၍ ဖြစ်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်မှ အသိဝင်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့အနား မကပ်ရဲတော့ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စားသောက်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားလေ၏။</p> <p>………………</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဆိုင်မှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မည်သည့် စီးပွားရေးမှ မဖြစ်ပေ။</p> <p>မနေ့က အံ့ဖွယ်အမှုများ ပြသခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူမိုက်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့အကြောင်း ချဲ့ကားပြောဆိုကြသောကြောင့် ယနေ့တွင် လူများ ဝိုင်းအုံနေသင့်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>လေခွင်းမြို့မှ အထက်တန်းလွှာများ မလာလျှင်တောင် အခြား လူမိုက်ခေါင်းဆောင်များ ရောက်လာသင့်သည်။ ယခုမူ အခြေအနေက ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဗေဒင်ဆိုင် ဖွင့်ရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်မှာ နာမည်ကြီးလို၍ ဖြစ်သည်။ ကျင်းဝူပြန်း ဆိုသော လူယုတ်မာ သတိထားမိပြီး သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားစေရန် ဖြစ်သည်။ မြို့စားအိမ်တော်အတွင်း ရောက်ရှိမှသာ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဖြားယောင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို့ကြောင့် ပထမ အဆင့်ဖြစ်သော “ကျားကြီး ငါးမျှားသလို စိတ်လိုသူမှ လာဟေ့” စီမံကိန်းသည် အလွန် အရေးကြီးသည်။</p> <p>မနေ့က လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဟန်ဆောင်ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း သူ တကယ် မလုပ်ပေးတော့ဘူးလား။ သူ မလုပ်ပေးလျှင်တောင် သူ့တပည့်များက ပါးစပ်သရမ်းပြီး လျှောက်ပြောသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ အဘယ်ကြောင့် ယနေ့ ဤမျှ တိတ်ဆိတ်နေရသနည်း။</p> <p>တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဆိုင်တွင် ယင်ကောင်တစ်ကောင်မှ မနားပေ။ ယခင်က တစ်နေ့လျှင် လူ (၁၀) ယောက်ခန့် ဖြတ်သန်းသွားလာသော်လည်း ယခုမူ (၇) ယောက် (၈) ယောက်ခန့်သာ ရှိတော့၏။</p> <p>ဤနှစ်ရက်လုံး ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရေသာ သောက်ပြီး နေရသည်။ ထမင်းတစ်လုပ်မှ မစားရသေးပေ။ မျက်စိများ ပြာဝေနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က လာတွေ့မည်ပြောပြီး ပေါ်မလာပေ။ ပေါက်စီ လာပေးသော သူတောင်းစားလည်း ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်နေသည်။ ပိုက်ဆံရသောကြောင့် ပျော်ပါးနေသည် ဖြစ်လောက်၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ထမင်းလာပို့ချင်သော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မှာကြားချက်ကြောင့် မလာရဲပေ။ ငတ်သေလျှင်တောင် မလာနှင့်ဟု မှာထားသည် မဟုတ်လား။</p> <p>ရွှီအန်းတင် (အမျိုးသမီး)ကမူ မနေနိုင်သောကြောင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ထမင်းတစ်ခါ လာပို့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သောကြောင့် နောက်ထပ် မလာတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ အဆာငတ်နေသည်မှာ နှစ်ရက် သုံးည ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေက မကောင်းတော့ပေ။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ငါ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မအောင်မြင်ခင် ငတ်သေတော့မှာလား။ ပထမ အဆင့် စီမံကိန်း ပျက်စီးတော့မှာလား။</strong><strong>’</strong></p> <p>အမှန်တကယ်၌ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာပြီး လူစည်ကားသော နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့၍ ရသည်။ သို့သော်ငြား ထိုသို့လုပ်လိုက်ပါက သိက္ခာကျသွားမည်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူ အံကြိတ်ပြီး ဆက်အိပ်နေလိုက်သည်။ လှုပ်ရှားမှုနည်းလျှင် ကယ်လိုရီလောင်ကျွမ်းမှု နည်းပြီး ဗိုက်ဆာသက်သာသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်ဟောင်းသည် ငယ်စဉ်တည်းက ငတ်ပြတ်ပြီး နေခဲ့ရသောကြောင့် ဗိုက်ဆာဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိသည်။ အိမ်သာမသွားဘဲ ဆီးအောင့်ထားလျှင် ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန် မဆုံးရှုံးဘူး ဆိုသည်အထိပင် နားလည်ထားသည်။</p> <p>..................</p> <p>သန်းခေါင်ယံအချိန်...</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မှေးခနဲ အိပ်ပျော်နေစဉ် ရုတ်တရက် လန့်နိုးသွား၏။ လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံး မဖွင့်ပေ။ ဆက်ပြီး အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်၏။</p> <p>“ဟေး... ဟေး...” လာသူက ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံး မဖွင့်ဘဲ မေးလိုက်၏။ “ဘာကိစ္စလဲ။”</p> <p>“ဗေဒင် လာမေးတာ။” ထိုလူက တိုးတိုးလေး ဖြေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က နောက်မှ လူကို မမြင်ရသော်လည်း ဦးနှောက်ကို အမြန် အလုပ်ပေးလိုက်သည်။ မည်သူဖြစ်သည် ဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက မြို့စောင့်တပ်က တပ်မှူး လီထျန် မဟုတ်လား။”</p> <p>ထိုလူ အံ့သြသွားသည်။ “ဆရာကြီးက လှည့်မကြည့်ဘဲနဲ့ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိတယ်ပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက လေခွင်းမြို့က နတ်ဆရာလန်ကို ကြောက်လို့ နေ့ဘက် မလာရဲဘဲ ညဘက်မှ ခိုးလာတာ မဟုတ်လား။”</p> <p>ထိုလူက ရှက်ရွံ့စွာ ဝန်ခံသည်။ “ကျုပ်လည်း မတတ်သာလို့ပါ။ လေခွင်းမြို့မှာ နတ်ဆရာလန်ကို ယှဉ်ရဲတဲ့သူ မရှိသလောက်ပါပဲ။ သူက ကျင်းဝူပြန်းရဲ့ လူယုံလေ။ သခင်လေးက သူ့ကို အဖေတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံတာ။”</p> <p>ယခုမှ ရှင်းသွားတော့သည်။ လူမိုက်ခေါင်းဆောင် ကျန်းတာဟူက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စွမ်းရည်ကို ယုံကြည် သော်လည်း မကြော်ငြာရဲပေ။ ကြော်ငြာလိုက်လျှင် နတ်ဆရာလန်နှင့် ငြိမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား တပ်မှူးလီသည် ကျန်းတာဟူ၏ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သည်။ ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင် နေရာရအောင် လုပ်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ တပ်မှူးလီ ဒုက္ခရောက်နေသောကြောင့် ကျန်းတာဟူက ကျေးဇူးဆပ်သည့် အနေဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ အကြောင်း ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်။ ထို့အပြင် သူ့အကျိုးအတွက်လည်း ပါဝင်သည်။</p> <p>တပ်မှူးလီ ရာထူးပြုတ်သွားလျှင် ကျန်းတာဟူ၏ နေရာလည်း မြဲတော့မည် မဟုတ်ချေ။ တပ်မှူးလီက အန္တရာယ်ကြားမှ ညဘက်ကြီး လာရှာသည် ဆိုသောကြောင့် ပြဿနာက မသေးလှပေ။</p> <p>တပ်မှူးလီက ပြောသည်။ “ဆရာကြီး... ဆရာကြီးက တကယ် နတ်မျက်စိ ရထားတယ်၊ အရမ်း တော်တယ်လို့ ကြားပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ ကျုပ်ရဲ့ အခက်အခဲကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရင် ငွေ (၁၀၀) ပေးပါမယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောသည်။ “ကျုပ် ပိုက်ဆံ မလိုချင်ဘူး။ ကျုပ်တွက်တာ မှန်လို့ ခင်ဗျားရဲ့ အခက်အခဲ ပြေလည်သွားရင် ကျုပ်အတွက် တစ်ခုပဲ လုပ်ပေး။”</p> <p>တပ်မှူးလီက မေးလိုက်၏။ “ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရင်ဘတ်ထဲမှ စာအိတ်တစ်အိတ် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ “ဒါက ပိုးအိတ်ကလေးပဲ။ လုံးဝ ဖွင့်မကြည့်ရဘူး။ ဖွင့်ကြည့်ရင် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီအိတ်ကို မြို့စားအိမ်တော်က သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းဆီ သွားပေးရမယ်။ မှတ်ထားနော်။ ကိုယ်တိုင် သွားပေးရမယ်။ ဒီအိတ်က သူ့အသက်နဲ့ ဆိုင်တဲ့အထိ အရေးကြီးတယ်။”</p> <p>တပ်မှူးလီ လန့်သွားသည်။ ဤကိစ္စက မလွယ်ကူပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကျင်းဝူပြန်း လာပင့်မည့်အချိန်ကို ဆက်မစောင့်ရတော့သနည်း။ သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ကျူးကော့လျန်ကို လျူပေ့ လာခေါ်ခြင်းမှာ သူရဲကောင်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ငါနဲ့ ကျင်းဝူပြန်းက ဘာကောင်တွေမို့လို့ အဲဒီလို ဆက်ဆံခံရမှာလဲ။ လူယုတ်မာ အချင်းချင်း တွေ့ကြတာပဲ။ ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ တိုက်ရိုက် သွားတွေ့တာ ပိုကောင်းတယ်။</strong><strong>’ </strong></p> <p>အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ သူ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>တပ်မှူးလီက စာအိတ်ကို ကိုင်ပြီး တွေးနေ၏။ ‘ငွေ (၁၀၀) ပေးရတာကမှ သက်သာအုံးမယ်။ ဒီကိစ္စ လုပ်ရတာ အရမ်း အန္တရာယ် များသလိုပဲ။ ကျင်းဝူပြန်းက စိတ်မမှန်တဲ့လူ။ ဒီစာအိတ်ကို မြင်ပြီး ဓားနဲ့ ထိုးသတ်လိုက်ရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ ဒါပေမဲ့ လက်ခံလိုက်ရမှာပဲ။ ကိုယ့်ပြဿနာ ပြေလည်ဖို့က ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်။’</p> <p>ဤအခက်အခဲကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် လီထျန် သေရတော့မည်။ ခေါင်းပြတ်မည်။ မိန်းမက သူများမယား ဖြစ်သွားမည်။ ကလေးတွေက သူများသားသမီး ဖြစ်သွားမည်။ သူ့မိန်းမ စရိုက်နှင့်ဆိုလျှင် လီထျန် ထောင်ထဲ ဝင်သည့်နေ့မှာတင် တခြားလူ၏ အိပ်ရာပေါ် ရောက်သွားလောက်သည်။</p> <p>‘ဟူး... ယောကျ်ားတွေကမှ ကိုယ့်မိန်းမအကြောင်း ကိုယ်သိတာ။’</p> <p>တပ်မှူးလီက ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် အခု ဒုက္ခအကြီးကြီး ရောက်နေတယ်။ ပြောရရင်တော့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို ရှည်လျားပါတယ်။”</p> <p>“မပြောနဲ့။ ခင်ဗျား ဘာဒုက္ခ ရောက်နေလဲ ကျုပ် သိတယ်။ ကျုပ်က နတ်မျက်စိ ရထားတာ။ အကုန် မြင်တယ်။”</p> <p>တပ်မှူးလီ အံ့သြသွားပြီး မယုံသင်္ကာ ဖြစ်လာ၏။ ကျန်းတာဟူက ယွင်ကျုံးဟဲ့အကြောင်း အမွှန်းတင် ပြောထားသော်လည်း တပ်မှူးလီက အတွေ့အကြုံ ရှိသည့်သူဖြစ်သောကြောင့် လမ်းဘေး ဟာသ တစ်ခုဟုသာ ထင်မှတ်ထားခြင်းပင်။ ယခု ဒုက္ခရောက်လွန်းသောကြောင့် ကောက်ရိုးတစ်မျှင် လာဆွဲကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားချေ။</p> <p>“ဟုတ်လား... ဆရာကြီး ပြောပြပါအုံး။”</p> <p>တပ်မှူးလီ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ‘ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြောတာ မှန်ရင် ဆက်လုပ်မယ်။ မှားရင်တော့ သူက လူလိမ်ပဲ။ ဒါဆိုရင် ငါ ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ လျှာကို ဖြတ်ပစ်မယ်။ အန္တရာယ်များတဲ့ အချိန်မှာ လာနောက်နေတာမလို့။ နတ်ဆရာလန် သိသွားရင် ငါ အရေခွံ အခွာခံရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆရာလန်က ဈေးကြီးလွန်းတယ်။ တစ်ခါဟောရင် ငွေ (၃၀၀၀) တောင်းတယ်။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ပုံမှန် အတိုင်းပဲ။ ခင်ဗျား စိတ်ထဲမှာ စာလုံး တစ်လုံး ရေးလိုက်။ မှတ်ထားနော်။ စိတ်ထဲမှာပဲ ရေးရမယ်။ ကျုပ်က နတ်မျက်စိနဲ့ ကြည့်ပြီး ခင်ဗျား ဘာရေးလဲ ဆိုတာ သိအောင် လုပ်မယ်။ ပြီးရင် အဲဒီ စာလုံးကို အခြေခံပြီး ဟောပေးမယ်။”</p> <p>“ကောင်းပြီ။ ကျုပ် ရေးလိုက်ပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “အမှတ် (၁၆) စိတ်ဝေဒနာရှင်... ဝင်ပူးစမ်း။”</p> <p>ဘာမှ မထူးခြားချေ။</p> <p>“အမှတ် (၁၆)... ဝင်ပူးစမ်းပါကွာ” ဘာမှ မထူးခြားလာသေးပေ။</p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း... ဘာဖြစ်တာလဲ။ အရင်တုန်းက ခေါ်ရင် ချက်ချင်း ရောက်လာတာလေ။’</p> <p>“အမှတ် (၂၃) ဒါဗင်ချီ... ဝင်ပူးစမ်း။”</p> <p>မရပေ။</p> <p>“အမှတ် (၈) ဘီသိုဗင်... ဝင်ပူးစမ်း။”</p> <p>မရသေးပေ။</p> <p><strong>‘</strong><strong>သောက်ကျိုးနည်း... စိတ်ဝေဒနာရှင်ကြီးများ... မနောက်ပါနဲ့ဗျာ။ အရေးကြီးနေပြီ။ အသက်နဲ့ ရင်းနေရပြီ။ ဘယ်လိုခေါ်ခေါ် ဘယ်ကောင်မှ ရောက်မလာဘူး။ အမျိုးတွေ ရောက်လာလို့လား။ လစဉ် ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာ (ဓမ္မတာ) ခံစားနေရလို့ အလုပ်မဆင်းချင်ကြတာလား။</strong><strong>’</strong></p> <p>ထိုအချိန်တွင် တပ်မှူးလီက ပြောသည်။ “ဆရာကြီး... စာလုံး ရေးပြီးပြီ။ ဟောပါတော့။”</p> <p><strong>‘</strong><strong>သောက်ကျိုးနည်း... အမှတ် (၁၆) မရှိဘဲ ဘယ်လို ဟောရမလဲ။ တပ်မှူးလီရေ... ကျုပ် အမျိုးတွေ ရောက်လာလို့ နေမကောင်းဘူး။ အလုပ်မဆင်းချင်ဘူးလို့ ပြောရင် ခင်ဗျား လက်ခံမလား။ လက်မခံလောက်ဘူးနော်။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ မျက်လုံးမှိတ်၊ လက်ချောင်းလေးတွေ တွက်ချက်ဟန် ပြုနေသည်။ အပြင်ပန်းက တည်ငြိမ်နေဟန် ဖြစ်သော်လည်း ရင်ထဲမှာ မီးလောင်နေပြီဖြစ်သည်။  ‘သောက်ရူးတွေ... ငါ့ကို လက်စားချေ နေတာလား။ ငါ ရုပ်ချောလို့ မနာလို ဖြစ်နေကြတာလား။’</p> <p>ဆယ်ကြိမ်လောက် ခေါ်သော်လည်း အမှတ် (၁၆) ရောက်မလာချေ။</p> <p><strong>‘</strong><strong>သောက်ကျိုးနည်း... ဘယ်တွေ ရောက်နေကြတာလဲ။ အရေးကြီးတဲ့အချိန် မင်းတို့ ဘယ်သွားနေတာလဲ။ အခုမှ မလာရင် ငါ သေတော့မယ်ကွ။ အမှတ် (၁၆) ဘယ်ဆီကိုများ ရောက်နေလဲ။ ဘယ်တွေကိုများ သွားနေတာလဲဟေ...</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save