Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လီထျန် မြို့စားအိမ်တော်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်လိုက်သည်။ တပ်မှူးလီသည် မြို့စောင့်တပ်တွင် ရာထူးရှိသော်လည်း မြို့စားအိမ်တော်တွင်မူ အရာမဝင်ပေ။ အထူးသဖြင့် လီထန် ရာထူးပြုတ်သွားပြီး နောက်ပိုင်း ပို၍ အခြေအနေဆိုးလာ၏။</p> <p>သူက တံခါးစောင့်ကို ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းကို တွေ့ချင်လို့ပါ။”</p> <p>“တွေ့ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။” အစေခံက ငြင်းလိုက်၏။</p> <p>တပ်မှူးလီက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်ဆီမှာ သခင်လေးရဲ့ အသက်နဲ့ဆိုင်တဲ့ ပိုးအိတ်ကလေး တစ်လုံး ပါလာတယ်။ ကိုယ်တိုင် ပေးရမယ်။”</p> <p>အစေခံ လန့်သွားပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် သတင်းပို့လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အစေခံ ပြန်ထွက်လာသည်။ မျက်နှာတွင် ပါးရိုက်ခံထားရသော အရာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကြိမ်ဒဏ်ရာများ ပါလာသည်။ အရိုက်ခံလိုက်ရပုံပင်။</p> <p>သူက ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေးက ဝင်ခဲ့တဲ့။”</p> <p>လီထျန်သည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။ သခင်လေးအိမ်တော်ဆီ လာရခြင်းမှာ ကျားတွင်းထဲ ဝင်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သို့သော်ငြား ယွင်နတ်ဆရာကြီး ရှိနေသောကြောင့် စိတ်ထဲတွင် အားရှိနေ၏။</p> <p>အနောက်ဘက် အဆောင်သို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ လီထျန် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဝင်သွားလိုက်သည်။ အဆောက်အအုံ အတွင်းသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ရရှိလိုက်သည်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ နေအိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒူးထောက်” အစေခံတစ်ဦးက အော်လိုက်၏။</p> <p>လီထျန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းမှာ ငါ့အသက်နဲ့ ဆိုင်တဲ့ ပိုးအိတ် ပါလာတယ်ဆို” ပျင်းရိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လီထျန်က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ တန်ခိုးကြီးတဲ့ ယွင်နတ်ဆရာကြီးက သခင်လေး လက်ထဲ အရောက်ပေးပါလို့ မှာလိုက်ပါတယ်။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက တောင်းလိုက်သည်။ “ထုတ်ပေးစမ်း။”</p> <p>လီထျန် ပိုးအိတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>လက်တစ်ဖက်က လှမ်းယူပြီး ကျင်းဝူပြန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း ပိုးအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် ဖယောင်းချိပ်ဖြင့် ပိတ်ထားသော စာအိတ်တစ်အိတ် ပါရှိနေသည်။ ဖယောင်းချိပ်ကို ခွာပြီး စာရွက်ကို ထုတ်ဖတ်လိုက်ချိန်မှာတော့ စာရွက်ထဲတွင် စာကြောင်း နှစ်ကြောင်းသာ ပါရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ကျင်းဝူပြန်း ဖတ်လိုက်သည်နှင့် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ပထမ စာကြောင်းမှာ “ကျုပ်က နှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းသော ပါရမီရှင် ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်အတွင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဖြုတ်ချပြီး သင့်ကို မြို့စား ဖြစ်အောင် ကူညီပေးနိုင်သည်” ဟု ရေးထားသည်။</p> <p>ထိုအရာက သိပ်မထူးဆန်းပေ။ သူ့ကို လာမြှောက်ပင့်သူတိုင်း ပြောနေကျ စကားများသာဖြစ်သည်။ ဒုတိယ စာကြောင်းကတောသူ့ကို သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးစေ၏။</p> <p>“ယွင်ကျုံးဟဲ့ တွက်ချက်ရသလောက် သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်း... ခင်ဗျားက မြုံနေတယ်။ (ကလေးမရနိုင်ဘူး)”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လာကြ... ဒီကောင် လီထျန်ကို ရိုက်သတ်လိုက်။ ပြီးရင် အဲဒီ ယွင် ဆိုတဲ့ကောင်ကို သွားဖမ်းကြ။ ခုခံရင် အသေသတ်လိုက်။ မြန်မြန်... အဲဒီ ယွင် ဆိုတဲ့ကောင်ကို သွားဖမ်းကြ... မြို့စားအိမ်တော်ထဲ ဆွဲခေါ်ခဲ့။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း ဒေါသထွက်နေသည်မှာ မဆန်းပေ။ သူ မြုံနေခြင်းသည် လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်နှင့် လူသုံး၊ လေးယောက်လောက်သာ သိထားသော ကိစ္စဖြစ်၏။</p> <p>မိခင် လေခွင်းကတော်၊ အစ်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့၊ နတ်ဆရာလန်နှင့် သွေးနက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် လန်ပိတို့သာ သိသည်။ အကယ်၍ ဤသတင်း ပေါက်ကြားသွားပါက ကျင်းဝူပြန်း၏ ဘဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ကျင်းဝူပြန်းသည် ရှက်ရမ်း ရမ်းကာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း၏ အမိန့်ကြောင့် လူမိုက်များက လီထျန်ကို ဆွဲခေါ်သွားကြ၏။</p> <p>“သတ်လိုက်... သတ်လိုက်... ငါ့အခန်းထဲမှာ မသတ်နဲ့။ အပြင်ထုတ်သတ်...”</p> <p>လီထျန် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ “ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ။ ဒီနေ့ နေ့လယ်ကပဲ မြို့စားမင်းက ကျုပ်ကို ချီးကျူးခဲ့တာလေ။”</p> <p>သို့သော်ငြား မည်သူမှ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့ကို ခွေးတစ်ကောင်လို ဆွဲထုတ်သွားကြ၏။ လီထျန်၏ သိုင်းပညာ မဆိုးသော်လည်း ပြန်လည် ခုခံရန် မစဉ်းစားရဲပေ။</p> <p>အိမ်ပြင်ရောက်ချိန်မှာတော့ လီထျန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ယွင်နတ်ဆရာကြီး... ကယ်ပါအုံး... ကယ်ပါအုံး။”</p> <p>အိမ်ထဲတွင် ရှိနေသော ဆံပင်ဖြူနှင့် နတ်ဆရာလန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။</p> <p>“သခင်လေး... ဖမ်းရမယ့်လူက ဘယ်မှာလဲ။” လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်၏။ “ငါ ဘယ်သိမလဲ။ ဟို လီထျန် ဆိုတဲ့ကောင်ကို သွားမေးကြည့်။”</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က မေးလိုက်သည်။ “ဖမ်းမိရင် ချက်ချင်း သတ်လိုက်ရမလား။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “မသတ်နဲ့... လုံးဝ မသတ်နဲ့။ အိမ်တော်ထဲ ခေါ်လာခဲ့။ ငါ ကိုယ်တိုင် အသားလွှာပြီး သတ်မယ်။”</p> <p>…………</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က မေးလိုက်သည်။ “အဲဒီ ယွင်နတ်ဆရာကြီး ဘယ်မှာလဲ။”</p> <p>“မြို့အနောက်ဘက် ရန်ရှုလမ်းကြားထဲမှာရှိတယ်။ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ဗေဒင် ဟောနေတာ။” လီထျန်က တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ အေးအေးဆေးဆေးသာ သွားပေတော့။”</p> <p>လူမိုက်တစ်ယောက်က ကြိုးကွင်းစွပ်ပြီး လီထျန်ကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>အခြားနိုင်ငံများတွင် အရာရှိတစ်ယောက်ကို ဤကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုး မရှိနိုင်ပေ။ သို့သော်ငြား ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေတွင်မူ မြို့စားများသည် ဘုရင်တစ်ပါးသဖွယ် အာဏာရှိကြသည်။ သတ်ချင်သတ်၊ လွှတ်ချင်လွှတ် လုပ်နိုင်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် လီထျန် လျှာထွက်လာပြီး အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ကျန်တော့၏။</p> <p>သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ လီထန်၏ အမှုကြီးတွင် သူ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း ပိုးအိတ်ကလေး လာပို့မိရုံဖြင့် အသတ်ခံရမည်တဲ့လား။ ကျင်းဝူပြန်းကို စော်ကားမိခြင်းက ငွေသောင်းချီ အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်းထက် ပိုအပြစ်ကြီးနေသည်လား။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရေခဲတုံးကဲ့သို့ အေးစက်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သူမသည် ဟန့်တားခြင်း မပြုဘဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံသာဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား ထိုအကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် လူမိုက်များက လီထျန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>လီထျန် မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားပြီး အသက်ကို မနည်းရှူနေရ၏။ “သခင်မလန်... ကယ်ပါအုံး။ ကယ်ပါအုံး။”</p> <p>လန်ပိက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကျင်းဝူပြန်း၏ အခန်းဘက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>………………</p> <p>“ဝူပြန်း... ဘာဖြစ်တာလဲ။ နေ့လယ်ကမှ ဒီလူကို ငါ ကိုယ်တိုင် ချီးကျူးခဲ့တာ။ ညကျတော့ နင်က သတ်မယ် လုပ်နေတယ်။ တော်ရုံတန်ရုံ လုပ်စမ်းပါ။” လန်ပိက ဝင်ဝင်ချင်း ဆူပူလိုက်သည်။</p> <p>မြို့စားအိမ်တော်တွင် သူမ၏ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှပြီး ကျင်းဝူပြန်းကိုပင် ဆူပူရဲနေ၏။</p> <p>လန်ပိသည် မြို့စားဟောင်း ကျင်းအဲ့၏ မွေးစားသမီးဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ ထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။ ကျင်းဝူပြန်း အတွက် အစ်မတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း လန်ပိ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ခိုးကြည့်မိလိုက်၏။ ငယ်စဉ်တည်းက ဤအစ်မကြီးက သူ၏စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက် ဖြစ်ခဲ့သည့်လူပင်။</p> <p>“အစ်မလန်... ဒါကို ကြည့်ပါအုံး။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူ မြုံနေသည့် ကိစ္စကို လန်ပိလည်း သိထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လန်ပိ စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒုတိယ စာကြောင်းဖြစ်သည့် ကျင်းဝူပြန်း မြုံနေသည် ဆိုသော အချက်ကို ထားလိုက်ပါတော့။ သူက အသုံးမကျသူ ဖြစ်သောကြောင့် ကလေးရသည် မရသည် အရေးမကြီးပေ။</p> <p>သို့သော်ငြား ပထမ စာကြောင်း... “တစ်နှစ်အတွင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဖြုတ်ချပေးမည်” ဆိုသော စာသားက သူမကို ဒေါသထွက်စေသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် သူမ၏ သခင်၊ သူမ အသက်ပေး ကာကွယ်ရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ ယခု လူတစ်ယောက်က သူမ၏ သခင်ကို ဖြုတ်ချမည်ဟု ကြွေးကြော်နေ၏။</p> <p>လန်ပိ၏ မျက်နှာသည် ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “ဒီလူ... သေလမ်းရှာနေတာပဲ။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် လူလွှတ်ပြီး ဖမ်းခိုင်းလိုက်ပြီ။ အရေခွံခွာပြီး ခွေးကျွေးပစ်မယ်။”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆံပင်ဖြူ နတ်ဆရာလန်က ဝင်ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလန်... ခဏလောက် စကားပြောချင်ပါတယ်။”</p> <p>လန်ပိက ပြောလိုက်သည်။ “ပြောပါ... ဆရာလန်”</p> <p>နတ်ဆရာလန်က ပြောလိုက်၏။ “စစ်ပွဲ နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ လေခွင်းမြို့ အခြေအနေ ရှုပ်ထွေးလာတယ်။ ဒါကြောင့် မြို့စားမင်းက အိမ်တော်ကို ပိတ်ထားဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာ။ အခုအချိန်မှာ သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းနား ကပ်လာတဲ့သူ မှန်သမျှကို သံသယ ဝင်သင့်တယ်။”</p> <p>လန်ပိက မေးလိုက်သည်။ “ဆရာလန် ဆိုလိုတာက... ဒီလူက တခြားနိုင်ငံက သူလျှို ဖြစ်နိုင်တယ်ပေါ့။”</p> <p>နတ်ဆရာလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကာကွယ်ထားတာ မမှားပါဘူး။”</p> <p>လန်ပိ သဘောတူလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ နားလည်ပြီ။”</p> <p>လန်ပိ အပြင်ထွက်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p>သွေးနက်ဂိုဏ်းသား နှစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ ဘယ်က ထွက်လာမှန်း မသိရပေ။</p> <p>လန်ပိက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “နင်တို့ နှစ်ယောက်... ဟိုလူမိုက်တွေနဲ့ လိုက်သွားပြီး အဲဒီလူကို ဖမ်းခဲ့”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ထို့နောက် လူ (၈) ယောက်သည် အမှောင်ထုထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဖမ်းဆီးရန် ရန်ရှုလမ်းကြားသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။</p> <p>လန်ပိသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စာကို ယူပြီး မြို့စားအိမ်တော် အလယ်ပိုင်းသို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ထံ သွားပြရမည် ဖြစ်သည်။ စာထဲတွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို စော်ကားထားရုံသာမက ကျင်းဝူပြန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပါ ဖော်ထုတ်ထားသောကြောင့် အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးနေလေ၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဤစာကို မြင်လျှင် မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်နည်း။</p> <p>………………</p> <p>သန်းခေါင်ယံ အချိန်….</p> <p>ရန်ရှုလမ်းကြားသည် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ခွေးသေတစ်ကောင်လို လဲလျောင်းနေရင်း တွေးနေမိသည်။ <strong>‘</strong><strong>ငါ... ငါ ငတ်သေတော့မယ်။ အေးပြီး သေတော့မယ်။ မြို့စားအိမ်တော်က လူလွှတ်လိုက်သင့်ပြီ။ ရောက်လာသင့်ပြီ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လီထန်နှင့် လီထျန်တို့၏ ကံကြမ္မာကို မည်ကဲ့သို့ သိရှိသနည်း။ မခက်ခဲချေ။ အိမ်တော်ထိန်း လီထန်က လောဘကြီးလွန်းသူဖြစ်သောကြောင့် ငွေ အများအပြား အလွဲသုံးစား လုပ်ထား၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အာဏာရခါစမို့ သည်းခံထားသော်လည်း နေရာမြဲသွားချိန်မှာတော့ သည်းမခံတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် လီထန် အဖမ်းခံရခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား လီထန်က အသက်ကြီးနေပြီး မိခင်ဘက်က လူယုံလည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် သတ်ပစ်ဖို့ ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ အများဆုံး ငွေဒဏ်ရိုက်၊ ရာထူးဖြုတ်ပြီး ရွာပြန်ပို့လိုက်ရုံသာ ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p>လီထျန်ကတော့ လီထန်ကို မှီခိုပြီး နေရာရလာသူ ဖြစ်သောကြောင့် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျဖို့ များ၏။ သို့သော်ငြား သူက မထင်မှတ်ဘဲ သစ္စာရှိကြောင်း ပြသလိုက်နိုင်သဖြင့် ကံကောင်းသွားခြင်းပင်။</p> <p>ဤအရာများကို ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဘေးကနေ ကြည့်ပြီး သုံးသပ်လိုက်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ လီထျန်မှာမူ ကိုယ်တိုင် ကြုံနေရသူဖြစ်နေ၍ ကြောက်လန့်ပြီး အမှန်မမြင်နိုင်ခြင်းပင်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဒါတွေ ထားလိုက်ပါတော့။ အရေးကြီးတာက ငါ တကယ် ဗိုက်ဆာနေပြီး။ လေးရက် လေးည ရှိပြီ။ ရေပဲ သောက်ရတယ်။ အစားပြတ်နေလို့ မျက်စိတွေတောင် ပြာဝေနေပြီ။ တပ်မှူးလီ ပြန်သွားပြီးတည်းက နှစ်ရက်လုံးလုံး ယင်ကောင်တောင် မသန်းဘူး။ ဒီလမ်းကြားက လူသူကင်းမဲ့နေသလိုပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထွက်သွားပြီး ထမင်းရှာစား၍ ရ၏။ သို့သော်ငြား ထိုသို့ လုပ်လိုက်လျှင် အစီအစဉ် ပျက်သွားလိမ့်မည်။ သူ၏တွက်ချက်မှုအရဆိုလျှင် မြို့စားအိမ်တော်က လူတွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မည်။ ယနေ့ သို့မဟုတ် မနက်ဖြန် အတွင်း ရောက်လာရမှာဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မထွက်ခွာရဲခြင်းပင်။</p> <p>ယခု သူ လှုပ်ဖို့ရာ အားပင် မရှိတောသောကြောင့် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး အသက်မသေရန် ရေကိုသာ သောက်နေရတော့၏။</p> <p>အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ရွှီအန်းထင်တို့ မောင်နှမသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အထင်ကြီးသွားကြသည်။ အစတုန်းက လူရှုပ်လူပွေ၊ အလုပ် မလုပ်ချင်သူဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမှာတော့ ဇွဲကောင်းပုံကို မြင်လိုက်ရ၏။ ကိုယ့်အစီအစဉ် အောင်မြင်ဖို့အတွက် အစာငတ်ခံပြီး စောင့်ဆိုင်းရဲသူ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>‘ဒီကောင်လေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်တော် ရက်စက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အစီအစဉ်က မအောင်မြင်မယ့်ပုံ ပေါက်နေတယ်။ ဧည့်သည် နှစ်ယောက်ပဲ လာတယ်။ ဘာသတင်းမှ မကြားရဘူး။ ထမင်း လာပို့မယ့်သူတောင် မရှိဘူး။’</p> <p>ရွှီအန်းထင် (ညီမ)က ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကို... ယွင်ကျုံးဟဲ့ အစီအစဉ် ပျက်သွားပြီ။ အစာငတ်နေတာ (၅) ရက် ရှိတော့မယ်။ ဒီလိုသာ ဆက်သွားရင် သေလိမ့်မယ်။ အစီအစဉ် ဖျက်သိမ်းပြီး သူ့ကို ကယ်ထုတ်ရအောင်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်၏။ “နေအုံး... ခဏ စောင့်အုံး။”</p> <p>ရွှီအန်းထင် (ညီမ)က ပြောလိုက်သည်။ “ဆက်စောင့်ရင် သေတော့မယ်။ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မ သွားခေါ်တော့မယ်။”</p> <p>အမျိုးသမီးက ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူမ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တော်တော် စိတ်ပူနေပုံ ရ၏။ သို့သော်ငြား ထိုအချိန်တွင် လူရိပ်အချို့ ပေါ်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဝိုင်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူမ ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။</p> <p>“အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပြီလား။ လာတဲ့သူတွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ သိုင်းပညာရှင်တွေ။ မြို့စားအိမ်တော်က လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”</p> <p>“ယွင်ကျုံးဟဲ့ အစီအစဉ် အောင်မြင်သွားပြီလား။”</p> <p>………………</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လူများ ဝိုင်းရံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လူတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။</p> <p>ထိုသူက မေးလိုက်သည်။ “မင်းက ဗေဒင်ဆရာလား။ တပ်မှူးလီကို ဟောပေးခဲ့တဲ့သူလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ကျုပ်ပဲ။”</p> <p>ထိုသူက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့က မြို့စားအိမ်တော်က လာတာ။”</p> <p><strong>‘</strong><strong>ရောက်လာပြီ။ ငါ့အမျိုးတွေ ရောက်လာကြပြီ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save