Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းဝူပြန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သုံးစက္ကန့်မျှသာ အကြည့်ကို ရပ်တန့်ထားပြီးနောက် အခြားလူတစ်ဦးထံသို့ ချက်ချင်း အကြည့် ရောက်ရှိသွားတော့၏။</p> <p>အမျိုးသမီး တစ်ဦး၊ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးပင်။</p> <p>‘<strong>ဝိုး။ အရမ်း လှတာပဲ။ အရေးအကြီးဆုံးက ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက အရမ်းကို လှတာပဲ။ အဲဒီ ရှည်လျားတဲ့ ခြေတံကြီး နှစ်ချောင်းက ဘယ် စူပါမော်ဒယ်ကိုမဆို အသာလေး အနိုင်ယူနိုင်ပြီး လုံးဝကို အားအင်တွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။</strong></p> <p><strong>ဒါပေမဲ့ အကြည့်တွေက အရမ်း ကြမ်းတမ်းနေလို့ ကြည့်ရတာ ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ သူမက ဘယ်သူလဲ။ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံ အရဆိုရင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆင့်အတန်းကတော့ အရမ်း မြင့်တယ်။</strong></p> <p><strong>ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက ကျင်းဝူပြန်းရဲ့ အရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး ကျင်းဝူပြန်းကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေကလည်း ရွံရှာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေလို့ပဲ။ အကယ်၍ ခန့်မှန်းချက် မမှားဘူးဆိုရင် ဒါက လန်ပိ ပဲ ဖြစ်ရမယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>သွေးနက်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်၊ လေခွင်းမြို့၏ သိုင်းပညာ ပါရမီရှင် လန်ပိ၊ သူမ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသော အခြားနိုင်ငံမှ လျှို့ဝှက်သူလျှိုများမှာ အနည်းဆုံး ရာချီ၊ ထောင်ချီ ရှိမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ် မလွဲပင်။</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ ဤအမျိုးသမီးသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကဲ့သို့သော လူများကို အထူး သတ်ဖြတ်သူပင် ဖြစ်ပေသည်။ လျှို့ဝှက်သူလျှိုများ၏ ရန်သူကြီးပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဒါကြောင့်မို့လို့ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လေးနဲ့ လေခွင်းမြို့ရဲ့ အထက်တန်း အဆင့်ကို ရောက်ရှိလာတာကိုး။ ဒီအောင်မြင်မှုတွေက ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလိုက်လဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပထမဆုံး အကြည့်မှာ ခါးကို ကြည့်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယ အကြည့်မှာ အောက်သို့၊ တတိယ အကြည့်မှာ အထက်သို့၊ စတုတ္ထ အကြည့်မှသာ မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်များ အားလုံးသည် အမြင့်ဆုံး နေရာတွင်သာ စုစည်းသွားတော့၏။</p> <p>ထိုအကြည့်က တကယ်ကို နည်းနည်းလေးမှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိချေ။ ထိုအကြည့်ကို အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုရလျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မရေ... မင်းကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်ကစပြီး ကျုပ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက လေခွင်းမြို့ မှာ ကျုပ်ရဲ့ ဒုတိယမြောက် မယားငယ်ပဲ။” ဟူ၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူအချို့လည်း လုံးဝ မင်သက်သွားကြတော့၏။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ချီးတဲ့မှ</strong><strong>…. </strong><strong>မိန်းမလိုက်စားတဲ့ လူတွေကို အများကြီး မြင်ဖူးပေမယ့် ဒီလောက် သေမှာ မကြောက်တဲ့ လူမျိုးကိုတော့ ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။ လန်ပိကို ဒီလိုမျိုး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ကြည့်ရဲတဲ့ ယောက်ျားတွေ အားလုံး သေကုန်ကြပြီ။ ပြီးတော့ မျက်လုံးတွေတောင် ဖောက်ထုတ်ခံလိုက်ရသေးတယ်။ မင်းလို ညစ်ပတ်တဲ့ အဘိုးကြီးက ဘယ်လိုတောင် အတင့်ရဲတာလဲ။ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျွတ်ထွက်ပြီး လန်ပိရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကိုတောင် ကျတော့မယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သခင်မလေးရဲ့ အသက်က ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ဇာတိက ဘယ်ကလဲ။ အိမ်ထောင်ရော ရှိပြီလား။”</p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့် လန်ပိကို အရိုအသေပေးလိုက်၏။ “ကျုပ် ယွင်အောက်ထျန်းက ဂါဝပြုပါတယ်။”</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော စက္ကူယပ်တောင်ကို ထုတ်ယူကာ ဖြန့်ဖွင့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ကားကာ ယပ်ခတ်နေလိုက်တော့သည်။</p> <p>သေချာပေါက် ဤမြင်ကွင်းသည် မူလက ကြော့ရှင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိသင့်၏။ သို့သော်ငြား နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ယခုအခါ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အသက် လေးဆယ်၊ ငါးဆယ်အရွယ် လူတစ်ယောက်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားပြီး ဆံပင်များမှာ ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေ၏။</p> <p>အဝတ်အစားများမှာလည်း အဝတ်စုတ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ ခြေတစ်ဖက်က ဗလာဖြစ်နေပြီး အခြား ခြေတစ်ဖက်ကမူ အပေါက်ကြီး နှစ်ပေါက် ပေါက်နေသော အဝတ်ဖိနပ်ကို စီးထားကာ ခေါင်းမာသော ခြေချောင်း နှစ်ချောင်းက အပြင်သို့ ထွက်နေလေသည်။</p> <p>အသက်ရှင်နေသည့် ညစ်ပတ်သော သူတောင်းစားကြီး တစ်ဦး၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်မျိုးပင်။ သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော စက္ကူယပ်တောင်ပေါ်တွင် စာလုံးကြီး လေးလုံး ရေးသားထား၏။ “ကာလသားရောဂါ ကင်းဝေးပါစေ။”</p> <p>အောက်ဘက်တွင် စာကြောင်းငယ် တစ်ကြောင်းလည်း ပါရှိသေး၏။ “ဝူယို ဆေးခန်း၊ ကာလသားရောဂါ အထူးကု၊ သင့်အား ပျော်ရွှင်မှုများ ပြန်လည် ပေးစွမ်းမည်။”</p> <p>ဤသည်မှာ လေခွင်းမြို့ရှိ ဆေးခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူသိရှင်ကြား မပြောဝံ့သော ညစ်ပတ်သည့် ရောဂါများကို အထူးကုသပေးရာ နေရာဖြစ်ကာ ဤယပ်တောင်မှာ ကြော်ငြာရန်အတွက် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုခေတ် ဓာတ်တိုင်များပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း တိုင်းရင်းဆေးဆရာများ၏ ကြော်ငြာများနှင့် ဆင်တူပေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဤယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းက သူ သွားရောက် ကုသမှု ခံယူခဲ့ဖူးသည်ဟု လူများကို အလွယ်တကူ သံသယ ဝင်စေနိုင်၏။</p> <p>သူ၏ ဤအစပြုမှုက လူတိုင်းကို အမှန်တကယ် အံ့ဩမင်သက်သွားစေခဲ့သည်။ ကျင်းဝူပြန်း နှင့် လန်ပိ တို့သည် အကြိမ်ကြိမ် တွေးတောခဲ့သော်လည်း ဤနတ်ဆရာယွင်သည် ဤမျှလောက် ထူးဆန်းသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့မိကြချေ။</p> <p>“မင်းက ဗေဒင်ဟောတာ အရမ်း တော်ပြီး နတ်မျက်စိ ပွင့်နေတယ်လို့ နာမည်ကြီးနေတဲ့ နတ်ဆရာယွင်လား။” ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျုပ်ပါပဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ လန်ပိထံတွင်သာ အမြဲတမ်း စွဲမြဲနေပြီး အကြည့်များဖြင့်ပင် မြှူဆွယ်နေသေး၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ညစ်ပတ်ပြီး အိုမင်းနေသော ပုံစံနှင့် မျက်ခုံးပင့်ကာ မျက်စိမှိတ်ပြနေသော ပုံစံမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တရာ အောက်တန်းကျလွန်းလှချေသည်။</p> <p>“ဒီက သခင်မလေး။ ကျုပ်က မျက်နှာဖတ်တဲ့ နေရာမှာ အတော်ဆုံးပဲ။ သခင်မလေးက သားယောက်ျားလေး ရမယ့် ရုပ်သွင် ရှိတယ်။ အနာဂတ်မှာ သားသုံးယောက်၊ သမီးနှစ်ယောက် ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးရဲ့ ဇာတာမှာ ရေဓာတ် လိုအပ်နေလို့ ရေဓာတ် ပါတဲ့ ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို ရှာရလိမ့်မယ်။</p> <p>‘ယွင်’ ဆိုတာ ရေအားလုံးရဲ့ မိခင် ဖြစ်လို့ အလိုက်ဖက်ဆုံးပဲ။ အနာဂတ်မှာ သားလေးကို မင်းရဲ့ မျိုးရိုး နာမည် ပေးပြီး လန်ယွင် လို့ နာမည်ပေးလို့ ရတယ်။ ယောက်ျားလေးရော၊ မိန်းကလေးပါ သုံးလို့ ရတယ်။ မကောင်းဘူးလား။”</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ နှုတ်ခမ်းများက တဆတ်ဆတ်နှင့် တုန်ယင်သွားခဲ့ကြပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ ဤသူတောင်းစားကြီးကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ခင်ဗျား လန်ပိကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးရုံပဲ ရှိသေးတယ် အနာဂတ် ကလေးတွေရဲ့ နာမည်ကိုတောင် ပေးပြီးသွားပြီလား။</strong><strong>’</strong></p> <p>လန်ပိ၏ အကြည့်များမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် သေရမှာ မကြောက်ဘူးလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ကြောက်တာပေါ့။ သေမတတ် ကြောက်တာပေါ့။”</p> <p>လန်ပိ က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ဘာလို့ ရူးရူးမူးမူး သေလမ်းရှာနေရတာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဘာလို့မှန်းမသိဘူး။ သခင်မလေးကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ်မှာတင် ပြင်းထန်တဲ့ ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရူးသွပ်မတတ် ပေါက်ကွဲထွက်ချင်လာလို့ပါ။”</p> <p>ဤအချိန်တွင် စကားဖြည့်ပေးမည့်သူ မရှိသောကြောင့် ‘ဘယ်လို ဆန္ဒမျိုးလဲ’ ဟု အလိုအလျောက် မေးသင့်ပေသည်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>စကားဖြည့်ပေးမယ့်သူ မရှိဘူးလား။ ဒါဆို ငါ့ဘာသာ လုပ်လိုက်စမ်းမယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လည်ချောင်းကို ညှစ်ကာ လန်ပိ၏ အသံကို ဟန်ဆောင်၍ မေးလိုက်၏။ “ဘယ်လို ဆန္ဒမျိုးလဲ။”</p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လန်ပိကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေးရဲ့ ဓားအောက်မှာ ကျုပ် သေရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်ရဲ့ ဓားအောက်မှာ သခင်မလေး သေရမလား။”</p> <p>လူတိုင်း လုံးဝ မင်သက်သွားကြတော့၏။ ဤမျှအထိ ရူးရူးမူးမူး သေလမ်းရှာသည့်လူမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း ကိုယ်တိုင်တောင် လုံးဝ မင်သက်သွားရပေသည်။ သူက လန်ပိကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြောင်း လူတိုင်း သိကြသော်လည်း မျက်စိရှေ့ရှိ ဤသူတောင်းစားက သူမကို ဤမျှလောက် ရူးရူးမူးမူး နောက်ပြောင်ရဲနေလေသည်။</p> <p>လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ကြပြီး လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သွေးနက်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်ကို နောက်ပြောင်ရဲသည်မှာ ဤလူက တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေရသည်ကို အရမ်း ငြီးငွေ့နေသောကြောင့်လား မသိချေ။</p> <p>......</p> <p>ရိသဲ့သဲ့ အပြောခံလိုက်ရသော လန်ပိသည် မည်သို့မှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများကမူ ယွင်ကျုံးဟဲ့အား လူသေတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>“ဟား ဟား ဟား...” ကျင်းဝူပြန်းသည် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့ လှန်ချလိုက်ကာ အားရပါးရ လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။</p> <p>“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ။ ငါ့ကိုယ်ငါ အရူးလို့ ထင်နေတာ။ ငါ့ထက် ပိုရူးတဲ့လူ ရောက်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လန်ပိသည် သူ၏ လူပျိုပေါက် အရွယ်တည်းက စွဲလမ်းခဲ့ရသော စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော်ငြား တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ စိတ်ဝင်စားမှုကိုလည်း ခံစားနေရ၏။ အကြောင်းမှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံမှ ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်ကို ရရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အရူးအချင်းချင်းသာ နားလည်နိုင်သော အငွေ့အသက်မျိုး ဖြစ်၏။</p> <p>အထူးသဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ထူးဆန်းသော ပုံစံသည် သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေသည်။ ရယ်မောရင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားမိသောကြောင့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွား၏။</p> <p>အလိုအလျောက် ဝိုင်ခွက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သော်လည်း သောက်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ပြန်ချထားလိုက်ရသည်။ ရေမသောက်ရဲ၊ ဝိုင်မသောက်ရဲ ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “လာကြ။ ပွဲစမယ်။”</p> <p>ခဏအကြာတွင် အရပ် (၂) မီတာကျော် မြင့်သော လူသန်ကြီးများသည် သစ်သားလှောင်အိမ်ကြီး တစ်ခုကို ထမ်း၍ ဝင်လာကြသည်။ သံလှောင်အိမ် မသုံးနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသောကြောင့် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဝေါင်း....”</p> <p>အဝေးမှနေ၍ လှောင်အိမ်အတွင်းမှ ဟိန်းသံကို ကြားနေရပြီး အတွင်း၌ ကျားတစ်ကောင် မွေးမြူထားကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>လှောင်အိမ်ကြီးကို ခန်းမကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ သယ်ဆောင်လာပြီးနောက် အုပ်ထားသော အဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဖယ်ရှားလိုက်ရာ အတွင်း၌ အမှန်တကယ်ပင် ကျားကြီး တစ်ကောင် ရှိနေပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ကျားများထက် အများကြီး ပိုမို ကြီးမားကာ အလေးချိန် ပေါင်တစ်ထောင်ကျော်ခန့် ရှိမည် ဖြစ်၏။</p> <p>၎င်း၏ ဟိန်းသံကြောင့် ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ခွက်များပင်လျှင် ယိမ်းထိုးနေကြတော့သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ဒီကျားက အစာမစားရတာ ရက်အတော်ကြာပြီ။ ဒီနေ့တော့ အသားစားခွင့် ရတော့မယ်။” ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်ပြီး လက်ခုပ် တီးလိုက်ပြန်၏။</p> <p>ချက်ချင်းပဲ ပိန်ပါးသော အမျိုးသား တစ်ဦးကို ဆွဲသွင်းလာကြ၏။ ထိုသူမှာ အလေးချိန် ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ပေါင်ခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်ကာ ဧရာမကျားကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် အကြောက်လွန်ကာ သေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဒီကောင်က လမ်းမပေါ်မှာ ငါ့အကြောင်း မကောင်းပြောခဲ့တယ်။ ဟုတ်သားပဲ... သူ ငါ့အကြောင်း ဘာမကောင်းပြောခဲ့တာလဲ။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေတော့၏။</p> <p>“ဟုတ်ပြီ... ငါက ရုပ်ချောတယ်လို့ သူက ပြောခဲ့တာပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံ... သူက ငါ့ကို ရုပ်ချောတယ်လို့ ပြောရဲတယ်။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဒီလိုပြောလို့ ရလား။ ငါက ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်ရှိတဲ့ လူချော တစ်ယောက်လေ။ ငါ့ကို ရုပ်ချောတယ်လို့ ပြောတာက လူကို စော်ကားလွန်းရာ မကျဘူးလား။ မင်း နဖူးပေါ် လက်တင်ပြီး စဉ်းစားကြည့်စမ်း။ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရတာ လိပ်ပြာလုံရဲ့လား။”</p> <p>“ပစ်ထည့်လိုက်။ သူ့ကို ကျားလှောင်အိမ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်စမ်း။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ထိုပိန်ပါးသော လူရမ်းကားသည် လှောင်အိမ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်ခံလိုက်ရတော့၏။ “အား... အား... အား...”</p> <p>သွေးများ ပန်းထွက်သွားပြီး သနားဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုလူမှာ ကျား၏ အရှင်လတ်လတ် စားသောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကျားသည် ဗိုက်မဝသေးသောကြောင့် ပို၍ပင် ကြမ်းတမ်းလာတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save