Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၂၇)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“လူဆိုတာ ရိုးသားရမယ်။ လိမ်မပြောရဘူး။ လူတွေကို ရိုးသားမှုနဲ့ ဆက်ဆံရမယ်။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း၏ အကြည့်များမှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပြောလိုက်၏။ “ငါ့ရဲ့ကျားက လူတစ်ယောက် စားပြီးသွားတော့ ဗိုက်တစ်ဝက်လောက် ဝသွားပြီ။ မင်းကိုပါ ပေါင်းထည့်လိုက်ရင်တော့ ကွက်တိပဲ။ အခု ငါ မင်းကို တစ်ခွန်းလောက် မေးမယ်။ ငါက ရုပ်ချောလား။”</p> <p>“အရမ်း ချောပါတယ်။ အရမ်းကို ချောပါတယ်။ အကယ်၍ ရုပ်ချောတာက အပြစ်တစ်ခုသာဆိုရင် ခင်ဗျားက ငရဲကြီး ဆယ့်ရှစ်ထပ် အထိတောင် ကျရမှာပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်၏။ “ကြည့်စမ်း။ ကြည့်စမ်း။ ဒါကမှ ရိုးသားတဲ့သူ... လိပ်ပြာသန့်တဲ့သူ ဆိုတာပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ အရမ်း နှမြောစရာကောင်းတာက ခင်ဗျားက ကျုပ်နဲ့ ယှဉ်ရင် နည်းနည်းလေး လိုနေသေးတယ်။ ကျုပ်ကမှ တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်ရှိတဲ့ လူချောပါ။”</p> <p>‘တောက်... အရမ်းကို အရှက်မရှိတာပဲ။’</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင် မင်းက အစ်မ လန်ပိနဲ့ လိုက်ဖက်တယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “သူမရဲ့ ဇာတာမှာ ရေဓာတ် လိုအပ်နေတယ်။ ကျုပ် နာမည်ထဲမှာ ရေ ပါနေတယ်။ ပြီးတော့ ကျုပ် လိုအပ်တာတွေကလည်း သူမဆီမှာ အတိအကျ ရှိနေတယ်။ ကျုပ်တို့က တကယ်ကို ဖူးစာဖက်တွေပါပဲ။”</p> <p>စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ညာဘက်ခြေထောက်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လိုကပြီး အပေါက်များ ပြည့်နှက်နေသော အင်္ကျီအောက်ခြေမှ ညစ်ပတ်နေသော ခြေတံရှည်ကြီးနှင့် ရှုပ်ပွနေသော ခြေသလုံးမွေးများကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြသလိုက်တော့သည်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဒီသူတောင်းစားက</strong> <strong>လူအများကြီး</strong> <strong>ရှေ့မှာ</strong> <strong>ခြေတံရှည်တွေနဲ့</strong> <strong>မြှူဆွယ်နေတာလား။</strong> <strong>ပြီးတော့</strong> <strong>တစ်ဖက်က</strong> <strong>မြှူဆွယ်ရင်းနဲ့</strong> <strong>တစ်ဖက်ကလည်း</strong> <strong>လန်ပိ</strong> <strong>ကို</strong> <strong>မျက်စိမှိတ်ပြကာ</strong> <strong>မျက်ခုံးပင့်ပြနေသေးတယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>ချက်ချင်းပဲ ကျင်းဝူပြန်းသည် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာသော်လည်း ပို၍ ဒေါသ ထွက်သွားတော့၏။ “ဒီခေတ်မှာ အရူးဟန်ဆောင်နေတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းလောက်အထိ တကယ် ရူးနေတဲ့သူတွေကတော့ သိပ်မရှိတော့ဘူး။”</p> <p>“ပစ်ထည့်လိုက်။ ကျားစာ ကျွေးလိုက်။” ကျင်းဝူပြန်း က အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>လူသန်ကြီး တစ်ဦး ရှေ့သို့တက်လာပြီး ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆွဲသကဲ့သို့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တိုက်ရိုက်မကာ ကျားကြီးရှိရာ လှောင်အိမ် အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဒီ</strong> <strong>ကျင်းဝူပြန်းက</strong> <strong>တကယ်ကို</strong> <strong>စိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့သူပဲ။</strong> <strong>စိတ်အပြောင်းအလဲ</strong> <strong>အရမ်းမြန်ပြီး</strong> <strong>အချိန်မရွေး</strong> <strong>လူတွေကို</strong> <strong>ကျားစာ</strong> <strong>ကျွေးတတ်တယ်။</strong> <strong>ဒီလို</strong> <strong>လူမျိုးကို</strong> <strong>စိတ်ကျန်းမာရေး</strong> <strong>ဆေးရုံထဲမှာပဲ</strong> <strong>သွားထားသင့်တာ။</strong><strong>’</strong></p> <p>လူတိုင်း အလိုအလျောက် မျက်နှာလွှဲသွားကြတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျားက လူကို စားသည့် မြင်ကွင်းမှာ အရမ်း ရက်စက်လွန်းပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပေါင်တစ်ရာကျော် အလေးချိန်မှာ ဤ ပေါင်တစ်ထောင်ကျော် ရှိသော ကျားကြီးကို ဗိုက်ဝစေရန် အတိအကျ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လှောင်အိမ် အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ထိုကျားမှာ အရင်ဆုံး မင်သက်သွား၏။ ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးချကာ အားယူလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပြင်းထန်စွာ ခုန်အုပ်လာတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ပေါင်တစ်ထောင်ကျော်ရှိသော ကျားကြီးဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားကာ သွေးများ စိုရွှဲနေသော ပါးစပ်ကြီးဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တိုက်ရိုက် ဝါးမျိုပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ကိုက်စရာပင် မလိုဘဲ ၎င်း၏ ဧရာမ လက်သည်းကြီးများဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်ရုံဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်၏။</p> <p>ဤမျှလောက် အန္တရာယ်ကြီးမားသော အချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပေါ်ပြီး အဒရီနယ်လင်းများ မြင့်တက်လာတော့သည်။</p> <p>(အဒရီနယ်လင်း - ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရေးပေါ်အခြေအနေ သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အခြေအနေတစ်ခုခု ကြုံလာရချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အသင့်ဖြစ်နေအောင် ပြင်ဆင်ပေးခြင်းနှင့် တိုက်မလား၊ ပြေးမလား တုံ့ပြန်မှုကို ပြုလုပ်ပေးသည့်အရာ)</p> <p>ဤလူက တကယ်ကို စိတ်ဖောက်ပြန်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ အရင်က ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်၏။ လေခွင်းမြို့မှာ လျှို့ဝှက်သူလျှို လုပ်ရခြင်းသည် အမြဲတမ်း ဓားသွားပေါ်မှာ ကနေရသလိုပင်။ သို့သော်ငြား ဤ စိတ်ကျန်းမာရေးလူနာက ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို  အရမ်း နှစ်သက်နေပုံ ရ၏။</p> <p>“လာလေ။ လာလေ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လက်ညှိုးကို ကွေးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျားကြီးရေ... လာ ကစားကြရအောင်... ကစားကြရအောင်...”</p> <p>ချက်ချင်းပဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ လုံးဝ မင်သက်သွားကြပြန်သည်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ချီးတဲ့မှ</strong><strong>… </strong><strong>ဒီလောက်တောင်</strong> <strong>မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး</strong> <strong>သေဖို့မကြောက်တဲ့</strong> <strong>လူမျိုးက</strong> <strong>ဘယ်ကျောက်တုံး</strong> <strong>ထဲကနေ</strong> <strong>ထွက်လာတာလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ကျားသည် မူလက ခုန်အုပ်ရန် ပြင်နေသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဤအမူအရာကို မြင်တွေ့ရချိန်မှာတော့ အနည်းငယ် တွေဝေသွားတော့၏။</p> <p>သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ သဘာဝမှာ အလွန် သံသယ ကြီးမားတတ်ကြသည်။ အကယ်၍ လူက သူ့ကို ကျောခိုင်း ထားမည်ဆိုပါက ချက်ချင်း ခုန်အုပ်ကာ ကိုက်သတ်မည်မှာ သေချာပေသည်။ ထို့ကြောင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို လုံးဝ ကျောခိုင်း၍ မနေသင့်ချေ။</p> <p>သို့သော်ငြား လူက မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျားကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တိုက်ခိုက်မည့်ဟန်ပန်မျိုး ပြသနေမည် ဆိုပါက ၎င်းသည် အနည်းငယ် သတိထားလာမည် ဖြစ်၏။</p> <p>“ဝေါင်း…”</p> <p>ကျားက နောက်တစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေလောက်သော ဟိန်းသံကြီးကို ထုတ်လွှင့် လိုက်ပြန်၏။ ဤသည်မှာ ၎င်း၏ အလေ့အကျင့်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အရင်ဆုံး လူကို ခြောက်လှန့်ကာ ကြောက်လန့် သွားအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သာမန်လူများသာ ကျား၏ ဤကဲ့သို့ ဟိန်းခြင်းကို ခံရပါက အကြောက်လွန်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားမည်မှာ သေချာပေ၏။</p> <p>“သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အသံလှိုင်းနဲ့ နှိပ်နယ်ခြင်းက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းပြီး အရမ်း ဇိမ်ရှိတာပဲ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ပါအုံး။ ထပ်လုပ်ပါအုံးလေ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျားသည် ပြင်းထန်သော စိန်ခေါ်မှုကို ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်အုပ်လာတော့၏။</p> <p>ထိုအချိန်၌ “ဝုန်း… ဝုန်း… ဝုန်း…” ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်နှစ်ဖက်သည် ရုတ်တရက် မီးလောင်ကျွမ်းလာပြီး ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားတော့သည်။</p> <p>သားရဲတိရစ္ဆာန် များသည် မွေးရာပါ မီးကို ကြောက်ရွံ့တတ်ကြပြီး ကျားလည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်နှစ်ဖက် မီးလောင်ကျွမ်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ၎င်းသည် ရုတ်တရက် မင်သက်သွားပြီး ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်မည့် အရှိန်ကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း သွေးများထွက်ကာ် ရဲနေသော ပါးစပ်ကြီးကိုမူ မပိတ်နိုင်သေးချေ။</p> <p>ထိုအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ၏ လက်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ကျား၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။</p> <p>“ဘုန်း..” တိုးညင်းသော ပေါက်ကွဲသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆေးလုံးကြီး တစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ဆေးလုံးအတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော ထုံဆေးများသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျား၏ ဒဏ်ရာမှ သွေးကြောများအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပေးအပ်သော ဖော်စပ်နည်းဖြင့် ရွှီအန်းထင် မောင်နှမက ရက်အတော်ကြာ အချိန်ယူကာ ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော မေ့ဆေး ဖြစ်သည်။ လွန်းဟွမ်ထန် အပင် ပေါင်တစ်ရာကျော်ကို အသုံးပြု၍ ပြင်းထန်သော ထုံဆေး ဆယ်ဂရမ်ကျော်ခန့်ကို ဖော်စပ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ဆင်တစ်ကောင်ကိုပင် မေ့မြောသွားစေရန် လုံလောက်ပြီး ကျားတစ်ကောင် ဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p>ထို့အပြင် ပါးစပ်အတွင်း၌ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း ဦးနှောက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကျားကြီးသည် မူးဝေယိမ်းယိုင်လျက် ရှိနေသည့် ခြေလှမ်းများဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ လျှောက်လာ၏။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပို၍ တွေဝေလာပြီး ပို၍ပို၍ အားနည်းလာတော့၏။</p> <p>တစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်း၊ သုံးလှမ်း၊ လေးလှမ်း၊ ငါးလှမ်း...</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “လဲကျသွားစမ်း။ လဲကျသွားစမ်း။ လဲကျသွားစမ်း။”</p> <p>ထို့နောက် ကျားကြီးသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အရှေ့တွင် ဗုန်းကနဲ လဲကျသွားပြီး ဟထားသော ပါးစပ်ကြီး ကိုလည်း မပိတ်နိုင်တော့ချေ။ ထို့နောက် ပါးစပ်ထဲမှ တံတွေးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာတော့၏။</p> <p>တစ်ကွင်းလုံး လုံးဝ အံ့ဩသွားကြတော့သည်။ မျက်စိရှေ့ရှိ ဤ သူတောင်းစားသည် ကျားကြီး တစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းလိုက်သည်လား။ ပေါင်တစ်ထောင်ကျော်ရှိသော ကျားကြီး တစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းလိုက်သည်လား။ ဤအရာက လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိသည့်အရာပင်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဒါ</strong> <strong>ဘာတွေ</strong> <strong>ဖြစ်ကုန်တာလဲ။</strong> <strong>အရမ်းကို</strong> <strong>အံ့ဩစရာ</strong> <strong>ကောင်းလွန်းနေပြီ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လက်မောင်းပေါ်ရှိ မီးတောက်များကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာလည်း သာမန် လမ်းဘေး မျက်လှည့်ပညာ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ဆီပူအိုးထဲမှ အရာဝတ္ထုများကို ယူဆောင်သည့် ပညာရပ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...” ကျင်းဝူပြန်းသည် ဒေါသမထွက်သည့်အပြင် မျက်လုံးများ ပိုမို လင်းလက်လာပြီး အားပါးတရ လက်ခုပ် တီးလိုက်တော့၏။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် ဤကဲ့သို့သော မျက်လှည့်များကို အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူ၏ အိမ်တော် အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော လမ်းဘေး မျက်လှည့်ဆရာ ရာနှင့်ချီ ရှိနေသည်။</p> <p>သူသည် ယခုအခါ အကျယ်ချုပ် ချခံထားရပြီး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အပြင်သို့ မထွက်ရသောကြောင့် လမ်းဘေး မျက်လှည့်များကိုသာ ကြည့်ရှုနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော ပြကွက်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလွန်းလှ၏။</p> <p>သူတောင်းစားလေး တစ်ယောက်က ပေါင်တစ်ထောင်ကျော်ရှိသည့် ကျားကြီး တစ်ကောင်ကို မည်သည့်အားမှ စိုက်မထုတ်ရဘဲ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ကောင်းတယ်။ ကောင်းတယ်။ အရမ်း ကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ မျက်လှည့်က တကယ်ကို မဆိုးဘူး။ တကယ်ကို မဆိုးဘူး။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဒီလောက် မပျော်ရတာ အရမ်း ကြာနေပြီ။ ဒါဆိုလည်း ပိုပျော်သွားအောင် ဆက်ကစားကြတာပေါ့။ လာကြစမ်း... သယ်လာခဲ့။”</p> <p>ခဏအကြာတွင် လူသန်ကြီး အချို့က ဧရာမ အိုးကြီး တစ်လုံးကို ထပ်မံ သယ်ဆောင်လာကြပြီး အောက်ဘက် တွင်လည်း မီးများ ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဧရာမ အိုးကြီး အတွင်း၌ ဆီများ အပြည့်ပါဝင်ပြီး မီးပြင်းပြင်းတွင် တည်ထာသောကြောင့် ဆူပွက်နေလေ၏။</p> <p>ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပူပြင်းလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ဆူပွက်နေသည့် ဆီပူအိုးကြီးပင်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... အခု မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ရှိတယ်။ ပထမ တစ်ခုက အစ်မ လန်ပိရဲ့ အရှေ့မှာ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို သူမရဲ့ ဖိနပ်အောက်ခြေကို လျက်ရမယ်။ ပြီးရင် မင်းက ‘ကျုပ် မှားသွားပါတယ်။ ဖားက ငန်းသားကို စားချင်နေမိတယ်လို့ ဝန်ခံလိုက်။’ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ မင်းရဲ့ ခွေးအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်။ ပြီးတော့ မင်းကို ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ခံအဖြစ် ခန့်အပ်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စောစောက မင်းရဲ့ ပြကွက်က တကယ် ကောင်းပါတယ်။”</p> <p>“ဒုတိယ ရွေးချယ်စရာအနေနဲ့ မင်းက သေလမ်းရှာရတာ ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီ ဆီပူအိုးထဲကို ခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှင်လတ်လတ် ကြော်သတ်လိုက်တော့။ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်း အစ်မ လန်ပိကို နောက်ပြောင်ခဲ့တာနဲ့ ငါ့ကို စော်ကားခဲ့တာတွေ အားလုံး ကျေအေးသွားပြီ။”</p> <p>“မြန်မြန် စဉ်းစား။ ဆယ်၊ ကိုး၊ ရှစ်၊ ခုနစ်...”</p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် သူ နောက်ပြန် ရေတွက်၍ မပြီးသေမီမှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ အရင်ဆုံး သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ကာ အရှိန်ယူပြီး ဆူပွက်နေသော ဆီပူအိုးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့၏။</p> <p>ပြေးဝင်နေရင်းမှာပဲ သေခါနီး အချစ်ဝန်ခံ စကားများကိုပါ အော်ဟစ်နေသေးသည်။ “သခင်မလေး လန်ပိ... ဆီပူအိုးထဲ ဆင်းရမယ် ဆိုရင်တောင်မှ ကျုပ်စကားကို လုံးဝ မပြောင်းလဲဘူး။ တကယ့် သူရဲကောင်း ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်ကို ရင်ဆိုင်ရဲရမယ်။”</p> <p>“မသေခင်လေးမှာ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ပြောချင်တာ တစ်ခွန်းတည်းပဲ ရှိတယ်။ သခင်မလေး လန်ပိ... ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူ ရှိချင်တယ်။”</p> <p>ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် သူသည် လှပသည့် ရေထဲသို့ ထိုးဆင်းသောဟန်မူရာဖြင့် ဆူပွက်နေသော ဆီပူအိုး အတွင်းသို့ အရှိန်ဖြင့် ခုန်ချလိုက်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ဆီလှိုင်းလေး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တော့၏။</p> <p>တစ်ကွင်းလုံး အသက်ရှုသံ မရကြားရအောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save