Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၂၈)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဆီပူအိုး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့်အပူချိန်မှာ စင်တီဂရိတ် မည်မျှရှိမည်နည်း။ ဤလောကရှိ လူများအနေဖြင့် ဆီပူ၏ အပူချိန် မည်မျှရှိသည်ကို တိကျစွာ မသိနိုင်ကြသော်လည်း ကြက်ကြော်၊ ဆီကြော်မုန့် အမျိုးမျိုး ကြော်ချက်သည်ကို မြင်ဖူးကြ၏။</p> <p>အသားတုံး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ကို ဆီပူထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပါက တစ်ခဏချင်း မီးသွေးတုံးကဲ့သို့ မည်းတူး သွားနိုင်ကြောင်း သိကြသည်။ သာမန်အချိန်တွင် ဆီပူအနည်းငယ် စင်သွားလျှင်ပင် နာကျင်လွန်း၍ ခုန်ဆွခုန်ဆွ ဖြစ်သွားတတ်ကြသည်။</p> <p>ယခုမူ တိုက်ရိုက် ခုန်ချသွားခြင်းဖြစ်ရာ သေမတတ် နာကျင်ခံစားရမည်မှာ အသေအချာပင်။ ငရဲကြီး ၁၈ ထပ်တွင် ဆီပူအိုးငရဲ ပါဝင်နေခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်နိုင်ချေ။</p> <p>ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို စောင့်ဆိုင်း နေကြသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လူသားကြော်နံ့ ရရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံမှ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သို့သော်ငြား တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည့်ပုံပင်။</p> <p>“နေပါအုံး။ ဒီအော်သံက တစ်မျိုးကြီးပါလား။”</p> <p>“အား...”</p> <p>“အိုး...”</p> <p>“ကောင်းလိုက်တာ။ ဇိမ်ရှိလိုက်တာ….။ ကျုပ် ရေမချိုးရတာ ဆယ်ရက်လောက် ရှိနေတာနဲ့ အတော်ပဲ။ ချေးတွန်းပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်အုံးမယ်။”</p> <p>ဆီပူအိုးထဲတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အေးအေးလူလူ ရေချိုးနေလေသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤဆီပူအိုးမှာ အတုအယောင်သာ ဖြစ်၏။ ကြီးမားသော ဒယ်အိုးကြီး၏ အောက်ခြေတွင် အပူခံ အလွှာတစ်ခု ခံထားပြီး အပေါ်ပိုင်း၌ ရှာလကာရည်နှင့် ဓာတုဗေဒဆေးရည်များ ထည့်ထားကာ အပေါ်ယံ၌သာ ဆီအလွှာပါးပါးလေး လောင်းထည့်ထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ဤအရာမှာ ကျင်းဝူပြန်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ သတ္တိကို စမ်းသပ်ရန် ပြုလုပ်ထားသော လှည့်ကွက်သက်သက်ပင်။ အမြင်အားဖြင့် မီးခိုးအူကာ ပွက်ပွက်ဆူနေသော်လည်း လက်တွေ့ အပူချိန်မှာ ၆၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ် ဝန်းကျင်သာ ရှိလေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရေချိုးရုံသာမက အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီများကိုပါ တစ်စစီ ချွတ်ကာ အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>ထို့နောက် မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။ “အားနာပေမဲ့ ဆပ်ပြာရှိလား။ ကွမ်းသီးခွံလေး ဘာလေးများ မရှိဘူးလား။”</p> <p>“ဘာမှမရှိဘူးလား။ ဒါဆိုလည်း လက်နဲ့ပဲ ဂျီးတွန်းတော့မယ်။”</p> <p>“အစ်မလန်ပိရေ...  ဇာတ်ကားထဲကလို စုံတွဲရေချိုးကြမယ်လေ။ ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p>“ဒီလို သာယာတဲ့ အချိန်အခါမျိုးမှာ ကဗျာတစ်ပုဒ်လောက် ရွတ်လိုက်ချင်တယ်။ ဘဲ... ဘဲ... ဘဲ... မိုးပေါ်မော့လို့အော်... ရေပြင်ပေါ်မှာ ယက်ကန်ယက်ကန်... လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးတွေ ဖြစ်ပေါ်စေသတည်း။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကဗျာရွတ်ဆိုရင်း ရှည်လျားသော လည်တိုင်ကို မော့ကာ မြက်ခြောက်ပုံကဲ့သို့ ဖွာလန်ကြဲကာ ဂျေးများပြည့်နှက်နေသော ဆံပင်များကို ခါလိုက်သေးသည်။ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်အမင်း မျက်စိနောက်စရာ ကောင်းလှ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ငါတို့ ဒီနေ့ လူသတ်ပွဲ လာကြည့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူတောင်းစားတစ်ယောက်ရဲ့ ဟာသ ပြဇာတ်ကို ကြည့်နေရတာပါလိမ့်။</strong><strong>’</strong></p> <p>“ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...” ကျင်းဝူပြန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အားပါးတရ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ သိပ်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ မင်းက တကယ့်ကို သေမှာ မကြောက်တဲ့ကောင်ပဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ အရူးလုပ်တဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ငါကတော့ တွေ့သမျှ အကုန်သတ်ပစ်တယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ တကယ့်အရူးစစ်စစ်တွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်။ သူတို့ကျတော့ အသက်မဲ့နေတဲ့ အလောင်းကောင်တွေနဲ့ ဘာမှမထူးဘူး။ ဒီလောကကြီးမှာ ရှားပါးဆုံး လူသားမျိုးစိတ် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်ဝက်ရူးပြီး တစ်ဝက်ကောင်းနေတဲ့ လူတွေ။ သူတို့က အဆင်းရဲဆုံး၊ ခံစားရအခက်ဆုံး လူတွေပဲ။”</p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း.... မင်းရဲ့ နာမည်ဝှက်ကလည်း သောက်ရမ်း ဆိုးရွားတာပဲ။ ဘယ်မိဘကများ ကိုယ့်ကလေးကို ဒီလိုနာမည်မျိုး ပေးရက်တာလဲ။ အရင်ဘဝက ဘာရန်ငြိုးတွေ ရှိခဲ့လို့လဲ။” ကျင်းဝူပြန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... မင်း ငါ့ကို ပြစ်မှားခဲ့သမျှ အကုန်လုံး ကျေအေးပေးလိုက်ပြီ။ မင်းက သိပ်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့လူပဲ။ တကယ့်အရူးစစ်စစ်လည်း ဖြစ်တယ်။ မင်းရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး ကပြသွားတဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲက အရမ်းမိုက်တယ်။ ဒီည ငါ သိပ်ပျော်သွားပြီ။ မင်း အသက်ချမ်းသာရာ ရပြီ။”</p> <p>ထို့နောက် ကျင်းဝူပြန်းက လန်ပိဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မ... ကျုပ် ဦးနှောက်က မကောင်းဘူးဆိုတာ အစ်မလည်း သိသားပဲ။ ကိုယ်နဲ့ ဓာတ်တူတဲ့ အရူးတစ်ယောက်ကို တွေ့တုန်းလေး သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်ချင်တယ်။ ရမလားဟင်။”</p> <p>လန်ပိက ပြန်ဖြေ၏။ “ငါ သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေက မနည်းတော့ဘူး။ အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံကြီးတွေက သူလျှိုတွေရော၊ လေခွင်းမြို့ထဲက သစ္စာဖောက်တွေရော။ အားလုံးက ထိပ်တန်း အဆင့်တွေချည်းပဲ။ ကြွက်စုတ် တစ်ကောင်လောက်ကိုတော့ နင်းသတ်ချင် သတ်မယ်။ မသတ်ချင် မသတ်ဘူး။ သိပ်အရေးမကြီးဘူး။”</p> <p>“ကျေးဇူးပါ အစ်မ...” ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဝူပြန်း... မင်းက ဒီကြွက်စုတ်ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးချင်လို့လား။” လန်ပိက မေးလိုက်၏။</p> <p>ကြွက်စုတ်ဆိုသည်မှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် ဆီပူအိုးထဲမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ လေသံအေးအေးဖြင့် မေးလိုက်၏။ “မင်း အခုလို အသက်စွန့်ပြီး လုပ်ပြတာတွေ အားလုံးက ငါ့ဆီမှာ ခိုလှုံခွင့်ရဖို့... မြို့စားအိမ်တော်ထဲ ဝင်ခွင့်ရဖို့အတွက် မဟုတ်လား။”</p> <p>ယွင်အောက်ထျန်း တဖြစ်လဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စကားပြန်မပြောပေ။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ဆက်ပြော၏။ “စိတ်မကောင်းပါဘူးကွာ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းက သိပ်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ ငါ့ဘေးနားက လူတွေထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက လုံလောက်အောင် မနှိမ့်ချတတ်ဘူး။ ခွေးကောင်းတစ်ကောင် မဟုတ်သလို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကောင်း တစ်ကောင်လည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာဗျာ။ ကျုပ်ကလည်း မြို့စားအိမ်တော်ထဲ ဝင်ချင်တယ်။ သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းဆီမှာ ခိုလှုံချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ဝေါယာဉ်နဲ့ လာကြိုမှ ရမယ်။ ဒီနေ့က ခင်ဗျား လူလွှတ်ပြီး ဖမ်းခေါ်လာတာလေ။ စေတနာ မပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျုပ်ကလည်း ဒီတိုင်းကြီးတော့ ခိုလှုံခွင့် မတောင်းနိုင်ဘူး။”</p> <p>“ဝေါယာဉ်နဲ့ လာကြိုရမယ် ဟုတ်လား။ မင်းကို မယားအဖြစ် ကောက်ယူရမှာလား။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လာကြစမ်း။ သခင်လေး ယွင်အောက်ထျန်းကို ပြန်ပို့လိုက်ကြ။ ဘယ်ကလာလဲ အဲဒီကို ပြန်ပို့လိုက်။ နောက်နောင် သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နဲ့။ သူ့ဖျော်ဖြေပွဲက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း၊ ဘယ်လောက်ပဲ အသက်စွန့်စွန့် လုံးဝ အရေးမလုပ်နဲ့။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း၏ စကားအဓိပ္ပာယ်မှာ မြို့စားအိမ်တော်၏ တံခါးကို အသေပိတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တစ်သက်လုံး လက်ခံမည် မဟုတ်တော့ပေ။ ဤသို့ဆိုလျှင် ယခင်က ကြိုးစားခဲ့သမျှ သဲထဲရေသွန် ဖြစ်ရချေတော့မည်။</p> <p>“ခေါ်သွားကြ။ ခေါ်သွားကြ။ ငွေစ တစ်ရာ ပေးလိုက်။ ဒီည ဖျော်ဖြေခပေါ့။” ကျင်းဝူပြန်းက လက်ခါပြလိုက်ရင်း သူ၏ ပေါင်ကြားကို မသိမသာ ကုတ်လိုက်မိပြန်သည်။ မျက်နှာတစ်ချက် ရှုံ့မဲ့သွားသည်ကို ကြည့်လျှင် နာကျင်မှု ဝေဒနာ ခံစားလိုက်ရကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>စစ်သည်အချို့ ရှေ့တိုးလာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဆီပူအိုးထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ ရန်ရှုလမ်းကြားသို့ ပြန်ပို့ရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့အနေဖြင့် ဗေဒင်ဆရာအဖြစ်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ရတော့မည့် သဘောပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရုတ်တရက် ထပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးကျင်း.... ခင်ဗျားမှာ ပြောမထွက်တဲ့ ရောဂါ ဝေဒနာ ရှိနေတယ် မဟုတ်လား။ ပုံမှန်ဆို ရေတောင် မသောက်ရဲဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆီးသွားတိုင်း ဓားနဲ့မွှန်းသလို နာကျင်ရလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ မသောက်လေ ပိုဆိုးလေ။ ဆီးခဏခဏသွားချင်၊ ဆီးသွားရင်နာ၊ တကယ့်ကို သေမတတ် ခံစားရတယ်။ တစ်ခါတလေ ဆီးထဲ သွေးပါတာတို့ ပြည်တည်တာတို့တောင် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား။”</p> <p>“ဟမ်... မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။” ကျင်းဝူပြန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားလေသည်။</p> <p>“ရှူး... ရှူး... ရှူး... ရှူး..” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပါးစပ်ဖြင့် ပလွေမှုတ်သံ ပြုကာ ကလေးသေးတည်သလို ပြုလုပ်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် ကျင်းဝူပြန်းမှာ ကြက်သီးမွေးညှင်းထကာ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်လာသလို ခံစားလိုက်ရချေသည်။ “ကျွတ်... ကျွတ်... ကျွတ်...”</p> <p>“မင်း... မင်း... သေချင်နေတာလား။ သေလမ်းရှာနေတာလား။” ကျင်းဝူပြန်းသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အတင်း ဖိကပ်ထားလိုက်၏။</p> <p>သူ အိမ်သာ မတက်ချင်၍ မဟုတ်ချေ၊ ဆီးသွားချိန်တွင် ခံစားရမည့် နာကျင်မှုကို တွေးမိရုံဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသောကြောင့် ရေမသောက်ရဲ၊ အရက်မသောက်ရဲ ဖြစ်နေရခြင်းပင်။</p> <p>လတ်တလောတွင် သူ၏ စိတ်အခြေအနေ ဆိုးရွားပြီး လူများကို ကျားစာကျွေးနေခြင်းမှာလည်း ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အခက်ဆုံးမှာ ထိုရောဂါမျိုးကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြောရန် ခက်ခဲခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သမားတော်ပေါင်းစုံ ပြသသော်လည်း မပျောက်ကင်းနိုင်ခဲ့ချေ။ ရံဖန်ရံခါ သက်သာသလို ရှိသော်လည်း မကြာခင် ပြန်ဖြစ်လာတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်ရိုင်းများ ပိုမို ဆိုးရွားလာရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဘာသဘောလဲ။ ဒါက ဘာသဘောလဲ။ ငါက ဒီလောက် ချောမောခန့်ညားနေတာကို ဘာလို့ ဆီးလမ်းကြောင်း ရောင်ရမ်းတဲ့ ရောဂါ ခံစားရမှာလဲ။ မင်းတို့လို ရုပ်ဆိုးတဲ့ကောင်တွေကျတော့ ဘာလို့ မဖြစ်ကြတာလဲ။ လောကကြီးက မတရားဘူး။</strong><strong>’</strong></p> <p>...................</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အကဲခတ်ကြည့်သလောက် ကျင်းဝူပြန်း၏ ရောဂါမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆီးကျိတ်ရောင်ရမ်းခြင်းမှတဆင့် ဆီးလမ်းကြောင်း ပိုးဝင်ခြင်းနှင့် အခြား ဆက်စပ်ရောဂါများပါ ဖြစ်ပွားနေပုံ ရသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နီရဲနေခြင်း၊ အဖျားဝင်နေခြင်း၊ ပြန်ရည်ကျိတ်များ ရောင်ရမ်းနေခြင်းတို့က သက်သေပင်။ ထိုင်ခုံပေါ်မှ မထရဲသည်မှာလည်း ထိုအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p>သူ ကလေးမရနိုင်ခြင်းမှာလည်း ဆီးကျိတ်ရောင်ရမ်းခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်နိုင်၏။ ၎င်းသည် အမျိုးသားများ ကလေးမရနိုင်ခြင်း၏ အဓိက တရားခံဖြစ်သည်။ ဤရောဂါကြောင့် ကျင်းဝူပြန်းသည် အမျိုးသမီးများနှင့် မနေဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုများ ဆုံးရှုံးနေရရှာသည်။</p> <p>ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင် ဤရောဂါမျိုးမှာ အသက်အန္တရာယ် မရှိသော်လည်း ခံစားရသူကို သေမတတ် ဖြစ်စေနိုင်သည်။ အိမ်သာသွားတိုင်း ငရဲကျသလို ခံစားရစေ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးကျင်း... ခင်ဗျားရဲ့ရောဂါကို ကျုပ် ကုပေးနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝလေးကို ပြန်ယူဆောင်ပေးနိုင်တယ်။”</p> <p>“အိပ်မက်မက်နေလိုက်။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၊ တာယင်အင်ပါယာက သမားတော်ကြီး တွေတောင် လာကုပေးဖူးတယ်။ တစ်ယောက်မှ မအောင်မြင်ဘူး။ မင်းက အရူးတစ်ပိုင်း ဗေဒင်ဆရာလေး ဖြစ်ပြီးတော့များ ငါ့ရောဂါကို ကုပေးမယ် ဟုတ်လား။ အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်တော့။”</p> <p>“လွယ်လွယ်လေးပါ။ ဆေးလုံးလေး နည်းနည်းလောက် ဖော်စပ်လိုက်တာနဲ့ ရောဂါပျောက်ကင်း သွားစေရမယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။ “ကျုပ် ယွင်အောက်ထျန်းက နက္ခတ်တာရာ ဗေဒင်ပညာတွေ တတ်ကျွမ်းသလို စာပေဘက်မှာလည်း တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်နိုင်တယ်။ သိုင်းပညာဘက်မှာလည်း ကာလသားရောဂါမှန်သမျှ ကုသနိုင်တယ်။ တကယ့်ကို ရှားပါး ပညာရှင်ပဲ။”</p> <p>“တကယ် ကုနိုင်တာလား။” ကျင်းဝူပြန်း၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် သန်းလာ၏။</p> <p>အကယ်၍ စောစောက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စွမ်းဆောင်ချက်များကို မမြင်ဖူးပါက လုံးဝ ယုံကြည်မည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုမူ ယွင်ကျုံးဟဲ့၌ ပညာရှင်ဟန် အနည်းငယ် ရှိသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ရောဂါဝေဒနာမှာ အလွန် ဆိုးရွားလှသောကြောင့် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိလျှင်ပင် လက်လွှတ်မခံချင်တော့ပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ရောဂါမပျောက်ဘူးဆိုရင် ကျုပ်ကို သတ်ပစ်လိုက်။ အဆိုးရွားဆုံးနည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်။ လူမဲအယောက် ၂၀ လောက် ခေါ်ပြီး ကျုပ်ကို မတရားအနိုင်ကျင့်ပြီး သတ်ခိုင်းလိုက်။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြန်ပြော၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ ငါ မင်းကို သိပ်မသတ်ချင်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီရောဂါကို ငါ လက်လျှော့ထားပြီးပြီ။ တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို မျှော်လင့်ချက် ပေးပြီးမှ မကုနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ အကျိုးဆက်က ကြောက်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း၏ လေသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်လေးနက်နေသည်။</p> <p>“ကတိစာချုပ် ချုပ်ကြတာပေါ့။”</p> <p>......................</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူ၏ အဝတ်စုတ်ကြားမှ စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ “စာရွက်တစ်ရွက်လောက် ပေးနိုင်မလား။”</p> <p>ချက်ချင်းပဲ လူတစ်ယောက်က ဖြူဖွေးသန့်စင်သော စက္ကူတစ်ရွက် လာပေးသည်။</p> <p>“အားနာပါတယ်။ ဒီလို စက္ကူမျိုး ကျုပ် မသုံးတတ်ဘူး။ အိမ်သာသုံး စက္ကူကြမ်းမျိုး မရှိဘူးလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “ဒီလောက် ဖြူဖွေးချောမွတ်နေတဲ့ စက္ကူကို မြင်လိုက်ရင် ဖင်သုတ်လို့ မပြောင်မှာကိုပဲ တွေးပူမိနေလို့ပါ။ ပွတ်တိုက်အား မကောင်းမှာ စိုးလို့လေ။”</p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း... ဘာတွေ ပြောမိနေတာပါလိမ့်။’</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save