Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၂၉)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီ လူတစ်ယောက်က စက္ကူကြမ်းကြီး တစ်ရွက် သွားရှာပေးလာ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး စုတ်တံကို လျှာဖြင့်လျက်ကာ မင်စိမ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စက္ကူကြမ်းပေါ်တွင် ကတိစာချုပ် ရေးချလိုက်လေသည်။ စာချုပ်ပါ အကြောင်းအရာမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်း၏ ကုမရသော ရောဂါဆိုးကြီးကို မကုသနိုင်ပါက ယွင်အောက်ထျန်းအား မတရား အနိုင်ကျင့်၍ သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။”</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဆီးကျိတ်ရောင်ရမ်းခြင်းက ဘယ်တုန်းက ကုမရတဲ့ ရောဂါဆိုး ဖြစ်သွားတာလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “တကယ်လို့ ခင်ဗျားရဲ့ ဝေဒနာကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုပေးနိုင်ခဲ့ရင် ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ဝေါယာဉ်နဲ့ မြို့စားအိမ်တော်ထဲ ပြန်ခေါ်ရမယ်။”</p> <p>“ကိစ္စမရှိဘူး။” ကျင်းဝူပြန်းက ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းသာ ငါ့ရောဂါကို ပျောက်အောင် ကုပေးနိုင်ရင် မင်းက ငါ့ကျေးဇူးရှင်ပဲ။ ဒီနေ့ကစပြီး မြို့စားအိမ်တော်က မင်းအိမ်ပဲ။ ငါက မင်းရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံပဲ။ လေခွင်းမြို့ထဲမှာ မင်း ကြိုက်သလို ကန့်လန့် လမ်းလျှောက်လို့ ရတယ်။”</p> <p>“ကန့်လန့် လမ်းလျှောက်တယ် ဟုတ်လား။ ဆွေမျိုးမေ့ ခြေလှမ်းမျိုးလား။”</p> <p>(ကန်လန့်လမ်းလျှောက်ခြင်း - ဂဏန်းသွား သွားခြင်း၊ ဆွေမျိုးမေ့ခြေလှမ်း - လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာချိန်၊ အောင်မြင်မှု ရလာချိန်များတွင် ဆွေမျိုးများကို ဂရုမစိုက်တော့သည် အမူအရာ)</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဟမ်</strong><strong>... </strong><strong>မင်း အာရုံစိုက်တဲ့ နေရာက လွဲနေပြီလေ။</strong><strong>’</strong></p> <p>“ဟုတ်တယ်။” ကျင်းဝူပြန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “သခင်လေးကျင်း... အဲဒီ ဆွေမျိုးမေ့ ခြေလှမ်းကို နည်းနည်းလောက် သရုပ်ပြပေးနိုင်မလား။”</p> <p>“ဟမ်” ကျင်းဝူပြန်း ကြောင်သွားသည်။ <strong>‘</strong><strong>ဘာသဘောလဲ။ ငါ့ကို သရုပ်ပြခိုင်းတာလား။ သေချင်လို့လား။</strong><strong>’</strong></p> <p>“ရောဂါရှိရင် နှစ်လှမ်းလောက် လျှောက်ပြပါ။ လျှောက်ပြပေးပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အားလုံး အံ့ဩကုန်ကြသည်။ <strong>‘</strong><strong>ယွင်အောက်ထျန်းက ပုံမှန်ဖြစ်တာ တစ်မိနစ်တောင် မကြာသေးဘူး၊ ပြန်ရူးသွားပြန်ပြီလား။ သေရွာပြန်က လွတ်လာခါစ ရှိသေးတယ်၊ ထပ်ပြီး သေလမ်းရှာပြန်ပြီ။ ကျင်းဝူပြန်းက စိတ်အပြောင်းအလဲ မြန်တယ်နော်။ မင်း ဒီလို သွားစနောက်ရင် သေသွားလိမ့်မယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “သခင်လေးကျင်း... ခင်ဗျား စိတ်ဖိစီးနေပုံရတယ်။ နည်းနည်းလောက် ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်ဖို့ လိုတယ်။ ဆင်းလာပြီး လမ်းလျှောက်ပြပါ။ ရောဂါ မရှိလည်း လျှောက်ပါ။ ရောဂါ ရှိလည်း လျှောက်ပါ။ လျှောက်လိုက်ပါ။”</p> <p>“ဟား... ဟား... ဟား...” ကျင်းဝူပြန်းသည် မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားရာမှ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေ၏။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် တကယ်ပင် ထိုင်ခုံမှ ဆင်းလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားကာ ဂဏန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မာန်ပါပါ လမ်းလျှောက်ပြလေတော့သည်။ တကယ့် အရူးတစ်ယောက်ပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား ဤလမ်းလျှောက်နည်းမှာ သူ၏ ဂုဏ်ယူစရာ လက်ရာဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤဂဏန်းလျှောက်လမ်းနည်း၏ ဖန်တီးရှင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ယခင်က သူသည် ဤကဲ့သို့သာ နေ့စဉ် လမ်းလျှောက်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ရောဂါရပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ မလျှောက်ရဲတော့ဘဲ ဖင်ကို ကျုံ့ကာ လမ်းလျှောက်နေရသောကြောင့် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ အရသာ မရှိတော့ပေ။ ယခုတစ်ခေါက် ပြန်လျှောက်လိုက်ရသည့်အခါ နာကျင် သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားလေ၏။</p> <p>....................</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးကျင်း... ခင်ဗျားရဲ့ ခြေလှမ်းက သိပ်ပြီး စစ်မှန်ပုံမရဘူး။ သိပ် ဟန်မကျဘူးဗျ။”</p> <p>“ဘာကွ... ဒီဂဏန်းလမ်းလျှောက်နည်းကို ငါကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတာ။ မင်းက စစ်မှန်ပုံမရဘူး ပြောရဲတယ်ပေါ့။” ကျင်းဝူပြန်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ “မင်းရဲ့ လျှာကို ဖြတ်ပြီး ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။”</p> <p>“တကယ့် ဆွေမျိုးမေ့ ခြေလှမ်းအစစ်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကျုပ် ပြမယ်။ ကြည့်ထား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူတောင်းစားဝတ်ရုံကို ခါလိုက်ပြီး ခန်းမကြီးကို ဖက်ရှင်ရှိုးလျှောက်လမ်းသဖွယ် သဘောထားလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက ဝိညာဉ်နုတ် ခြေလှမ်း။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ခါးထောက်ကာ နွဲ့နောင်းစွာ လျှောက်ပြလိုက်သည်။ မော်ဒယ်မလေးများ လျှောက်သည့် ကြောင်လျှောက် လျှောက်နည်း (Catwalk) ဖြစ်သည်။ ဒေါက်ဖိနပ် မပါသောကြောင့် ခြေဖျားထောက်ကာ လျှောက်ပြလေသည်။ သူ၏ပုံစံမှာ မီလန်ဖက်ရှင်ရှိုးပွဲတွင် လျှောက်နေသည့်အလား အလွန်ပင် ပီပြင်လှ၏။</p> <p>အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ <strong>‘</strong><strong>ဒီ</strong><strong>... </strong><strong>ဒီသူတောင်းစားက ဒီလောက်တောင် </strong><strong>“</strong><strong>တော်</strong><strong>” </strong><strong>တာလား။</strong><strong>’</strong></p> <p>ခန်းမအဆုံးထိ ကြောင်လျှောက် လျှောက်နည်းဖြင့် လျှောက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ “ကဲ... အခု တကယ့် ဆွေမျိုးမေ့ ခြေလှမ်းကို စမယ်။ တီးလုံးလာ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပါးစပ်မှ သီချင်းဆိုကာ နောက်ခံတေးဂီတ ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p><strong>“</strong><strong>ငါ လုပ်ချင်တာ ငါလုပ်မယ်။ ငါ ခေါင်းမာချင် ခေါင်းမာမယ်။ ဘယ်သူက ငါ့ကို ဘာလုပ်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ ငါ မတုန်လှုပ်ချင် မတုန်လှုပ်ဘူး။ ငါ မဝေဝါးဘူး။ ဒီထက် ဘာကများ ပိုပြီး မောက်မာစရာ ရှိအုံးမလဲ။</strong><strong>”</strong></p> <p>သီချင်းဆိုရင်းဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဟန်ပါပါဖြင့် ယိမ်းနွဲ့ကာ တကယ့် ဆွေမျိုးမေ့ ခြေလှမ်းအစစ်ကို လျှောက်ပြလေတော့သည်။ ရုပ်ရှင်ထဲမှ လူလည်ဇာတ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ ကြည့်ကောင်းနေသေးသည်။ လျှောက်ပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဆံပင်ကို ခါလိုက်ပြီး လန်ပိအား မျက်စပစ်ပြလိုက်သေး၏။</p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံ....”</p> <p>ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံး ကြက်သေသေကုန်ကြပြန်သည်။ လူပြက်တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေရသလို တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေကြ၏။ ကျင်းဝူပြန်း တစ်ယောက်သာလျှင် အသက်ရှူမဝအောင် ရယ်မောနေလေသည်။ အရူးနှစ်ယောက် စိတ်ချင်းဆက်မိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အရူးတို့၏ ကမ္ဘာတွင် ပျော်စရာများ ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။ ကျင်းဝူပြန်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်လေ သဘောကျလေ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသောကြောင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ဒဏ်ရာများ ပေါ်ထွက် လာသည်။ ဒဏ်ရာအများအပြား ရှိသည့်အနက် နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ လတ်ဆတ်နေသေးသည်။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ကြိုးစားထားသော ဒဏ်ရာများမှာ အရိုးပေါ်သည်အထိ နက်ရှိုင်းလှသည်။</p> <p>...................</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အကွက်များကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ကျင်းဝူပြန်းမှာ အလွန်ပင် နှစ်ထောင်းအားရ ဖြစ်သွားလေ၏။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ‘ဆွေမျိုးမေ့ ခြေလှမ်း’မှာ သိုင်းလောက တစ်ခွင်တွင် ဓားချီများ ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည် မဟုတ်ပါလား။ လူတိုင်းက မြင်ပြီးသည်နှင့် သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ရိုက်သတ်ချင်လာအောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလေသည်။</p> <p>“ဘယ်လိုလဲ။ သင်ချင်လား။ ကျုပ် သင်ပေးမယ်လေ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကိုယ်ကို ကိုင်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“လျှို့ဝှက်ချက်ကတော့ ရှင်းရှင်းလေးပဲ။ </p> <p> အဲဒီနောက်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကြောင့် ရင်ထဲကနေ အလိုလို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစိတ်တွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ ဆွေမျိုးမေ့ခြေလှမ်း အောင်မြင်ပြီလို့ မှတ်လိုက်ပေတော့။”</p> <p>“ဒီလိုမျိုးလား။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ခြေလှမ်းများကို ပြန်လည် လေ့ကျင့်လေ၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဘေးမှနေ၍ သီချင်းဆိုကာ စည်းဝါးလိုက်ပေးသည်။</p> <p>ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ကျင်းဝူပြန်းသည် မိမိ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို အသက်ဝင်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>“ဟုတ်ပြီ။ ဟုတ်ပြီ။ အဲဒါပဲ။ ခင်ဗျား လိုချင်တဲ့ ပုံစံကို ရပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ “ဟား... ဟား... ဟား... ဆရာသမားရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက စာအုပ်ပေါင်း တစ်ထောင် ဖတ်တာထက် ပိုပြီး ထိရောက်တာပဲ။”</p> <p>“ခင်ဗျားစကားက အားမပါသေးဘူး။ ဆရာသမားရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ဆယ်နှစ်လောက် ဟန်လုပ်နေရတာထက် ပိုထိရောက်တယ်လို့ ပြောရမှာ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြင်ပေးလိုက်၏။</p> <p>ထိုစဉ် ကျင်းဝူပြန်းသည် ဆီးအောင့်ထား၍ မရတော့သောကြောင့် အိမ်သာဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။</p> <p>“အိမ်သာသွားမလို့လား။ အတူတူ သွားကြမယ်လေ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ဒေါသထွက်ထွက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကတော့ ငါ့ခေါင်းပေါ် တက်ချင်နေပြီ။ ငါက မင်းကို နည်းနည်းလေး မျက်နှာသာ ပေးလိုက်တာနဲ့ မိုးမမြင်လေမမြင် ဖြစ်လာပြီပေါ့။ ငါ့ဂုဏ်ပုဒ်က ဘယ်လိုလဲ။ နယ်စားပယ်စားရဲ့ သားကွ။ မင်းက ဘာကောင်လဲ။ သူတောင်းစား။ သန်းတစ်ကောင် လောက်တောင် အဆင့်မရှိတဲ့ကောင်။ ငါနဲ့ အတူတူ အိမ်သာတက်ဖို့ တန်ရဲ့လား။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း စကားကို ပြန်ဆက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ဒီည မင်းကြောင့် ငါ အများကြီး ရယ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတော့ အတူတူ သွားခွင့်ပြုလိုက်မယ်။”</p> <p>“သိပ်ကောင်းတာပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရရင် စောစောက ကျားကြီး ခုန်အုပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင် တစ်ဝက်လောက်က ထွက်သွားပြီ။ ကျန်တဲ့ တစ်ဝက်ကို သွားပြီး အဆုံးသတ်လိုက်ကြတာပေါ့။”</p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဖြင့် အိမ်သာဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p>ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာမူ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ <strong>‘</strong><strong>ကောင်းကင်ဘုံ...</strong><strong>. </strong><strong>ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။ စောစောက ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။ သခင်လေးက ဒီသူတောင်းစားကို ကျားစာကျွေးမယ် ဆို။ တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်မယ် ဆို။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အခု အတူတူ အိမ်သာတက်သွားကြတာလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>သာမန်လူများ အနေဖြင့် အရူးတစ်ယောက်၏ ကမ္ဘာကို နောက်ထပ် အရူးတစ်ယောက်ကသာ နားလည်နိုင်ကြောင်း မည်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ လိုသည်လား။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကဲ့သို့ ကြက်ကလေး တစ်ကောင်ကိုပင် မသတ်နိုင်သော သူတောင်းစားက ကျင်းဝူပြန်းကို ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>.........................</p> <p>မြို့စားအိမ်တော်၏ အိမ်သာမှာလည်း ရွှေရောင်ဝင်းလက်ကာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ သို့သော်ငြား ဤနေရာတွင် လူတစ်ယောက်၏ သဘာဝကို ပိုမို လွတ်လပ်စွာ ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။ “ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘူး။ ငါ မင်းကို စတွေ့တည်းက ရင်းနှီးသလို ခံစားနေရတယ်။”</p> <p>မရင်းနှီးဘဲ နေပါမည်လား။ အရူး အချင်းချင်း တွေ့ဆုံကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ကျုပ်လည်း အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားပြောတဲ့ ရင်းနှီးသလို ခံစားရတယ်ဆိုတဲ့ စကားက သိပ်ပြီး အရှိန်အဝါ မပါဘူး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို ဘယ်လိုပြောရမလဲ။” ကျင်းဝူပြန်းက မေး၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “စာပေအသုံးအနှုန်းနဲ့ ပြောရရင်... ဒီညီလေးကို ကျုပ် အရင်က မြင်ဖူးသလိုပဲ။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။ “အဲဒါ မကောင်းပါဘူး။ သိပ်ပြီး ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် နောက်ထပ် အလွမ်းအဆွေး ပုံစံတစ်မျိုး ရှိသေးတယ်။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်၏။ “ပြောပြစမ်း။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကဗျာတစ်ပုဒ် စပ်ဆိုလိုက်သည်။ “ရင်ကွဲပက်လက် တေးတစ်ပုဒ်... မိုးဆုံးမြေဖျားထိ လိုက်ရှာသော်လည်း အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းကို မတွေ့ရ...”</p> <p>“စကားပြောတာ နားထောင်ကောင်းသားပဲ။ ပညာတတ်ပဲ။ ဘယ်အထိ ကျောင်းတက်ခဲ့လဲ။” ကျင်းဝူပြန်းက စိတ်ဝင်တစားဖြင့်  မေးလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မူကြိုကျောင်း သုံးလလောက် တက်ပြီး ထွက်ခဲ့တာ။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ “မူကြိုကျောင်းကနေ ထွက်ခဲ့တာလား။ ညံ့လိုက်တာ။ ပညာမဲ့ပဲ။”</p> <p>“ခင်ဗျားရော။ ဘွဲ့ရလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းနိုင်သွားပြီ။” ကျင်းဝူပြန်း မျက်နှာသေဖြင့် ဖြေလိုက်၏။</p> <p><strong>‘</strong><strong>သောက်ကျိုးနည်း.... ခင်ဗျားက မူကြိုတောင် မတက်ခဲ့ဖူးဘူးပေါ့လေ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းဝူပြန်းအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျင်းဝူပြန်းက ကိုယ်ကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ယောက်ျားတွေအပေါ် စိတ်မဝင်စားဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြည့်နေသည်မှာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ် ဖြစ်သည်။ လက်ကောက်ဝတ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာအချို့ ရှိပြီး နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ လုံးဝပင် မကျက်သေးချေ။</p> <p>သူသည် တစ်ကြိမ်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည့်ပုံပင်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ဆီးလမ်းကြောင်း ရောင်ရမ်းရုံလောက်နှင့် သတ်သေစရာ မလိုပေ။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် အင်္ကျီလက်ဖြင့် ဒဏ်ရာကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ငါ့ကို မျှော်လင့်ချက်ပေးပြီးမှ ပြန်မရိုက်ချိုးလိုက်နဲ့။ တကယ်လို့ မင်းသာ ငါ့ကို ကုပေးနိုင်ရင် မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ဓာတ်တည့်နေမှတော့ ငါ မင်းကို တကယ် မသတ်ချင်တော့ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ အကြောင်းမူကား ကျင်းဝူပြန်း၏ ဆီးအရောင်မှာ အညိုရင့်ရောင် ဖြစ်နေပြီး သွေးများ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ခွံများနှင့် လက်များမှာလည်း ဖောရောင်နေ၏။</p> <p>အခြေအနေမှာ ထင်ထားသည်ထက် ပိုဆိုးရွားနေသည်။ သူသည် ကျောက်ကပ်ရောင် ရောဂါကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ ရောဂါများ ထပ်မဝင်လာရန်သာ ဆုတောင်းရမည်။ မဟုတ်ပါက အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save