Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာတော့ ချောမောသော တာအိုဆရာလေး တစ်ပါးက ရုတ်တရက် ထကာ ပြောလိုက်၏။ “သူတောင်းစား.... မင်းရေးပေးထားတဲ့ ကတိစာချုပ်မှာ ရက်အတိအကျ မပါဘူး။ သခင်လေးရဲ့ ရောဂါကို ပျောက်အောင်ကုဖို့ အချိန်ဘယ်လောက် ယူမှာလဲ။”</p> <p>သူသည် ‘လန်’ အမည်ရ နတ်ဆရာ၏ တပည့် ဖြစ်နိုင်၏။ ယခင်က သူတို့ တစ်ခွန်းမှ ဝင်မပြောခဲ့ကြသော်လည်း ယခု ကျင်းဝူပြန်းနှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့ ရင်းနှီးသွားသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဆရာဖြစ်သူ နတ်ဆရာလန်မှာ လူကြီးလူကောင်း ပုံဖမ်းထားသောကြောင့် ကိုယ်တိုင် ဝင်မပြောဘဲ တပည့်ကို ခိုင်းစေလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>တပည့်ဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားချိန်မှာတော့ နတ်ဆရာလန်နှင့် လန်ပိတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>စောစောက ကျင်းဝူပြန်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတ်လိုသတ်၊ ကျားကျွေးလိုကျွေး သူတို့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြ။ ယခုမူ ဂရုမစိုက်၍ မရတော့ပေ။ မြို့စားအိမ်တော်ထဲတွင် အရူးတစ်ယောက် ရှိနေသည်က လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် အရူးတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာ၍ မဖြစ်ချေ။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက မသတ်လျှင် သူတို့က နည်းလမ်းရှာပြီး သတ်ရပေမည်။ မြို့စားအိမ်တော်အတွင်း၌ ကျင်းဝူပြန်းနှင့် ရင်းနှီးသူ မည်သူမျှ မရှိစေရပေ။ နတ်ဆရာလန် တစ်ဦးတည်းကသာ ကျင်းဝူပြန်း၏ ယုံကြည်မှုကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားလိုသည်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ သံယောဇဉ်ကို ခွဲဝေယူမည့်သူ မှန်သမျှ သေရမည်။</p> <p>တာအိုဆရာလေးက ဆက်ပြောသည်။ “သူတောင်းစား... ရက်အတိအကျ ပြောစမ်း။ အဲဒီရက်ပြည့်လို့မှ သခင်လေး ရောဂါ မပျောက်ရင် မင်း အသတ်ခံရမယ်။”</p> <p>“ခဏနေပါအုံး။”</p> <p>လန်ပိက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ဆေးဖော်ဖို့ လက်ဝက်လောက်ဆို လုံလောက်ပြီ။ ဒီ ၁၅ ရက်အတွင်း ရှင် လိုချင်တဲ့ ဆေးပစ္စည်း မှန်သမျှ ကျွန်မတို့ဆီက တောင်းနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ၁၅ ရက်ပြည့်လို့မှ သခင်လေး ရောဂါ မပျောက်ရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရှင့်ကို သတ်မယ်။”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် လန်ပိက လှည့်ထွက်သွားလေ၏။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ကျွတ်</strong><strong>... </strong><strong>မိန်းမတွေက အပြောတစ်မျိုး အလုပ်တစ်မျိုးပါလား။ စောစောကပဲ စိတ်မဆိုးတော့ဘူး ဆိုပြီး အခုကျတော့ တင်းကျပ်နေတဲ့ ဝတ်ရုံတောင် ကွဲထွက်တော့မတတ် ဒေါသထွက်နေပြန်ပြီ။</strong><strong>’</strong></p> <p>.........</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မြို့စားအိမ်တော်အတွင်း၌ နေထိုင်ခွင့် ရရှိသွားပြီး ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းကို စတင်လေတော့သည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ကျင်းဝူပြန်းသည် ဟိတ်ဟန်ထုတ်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံ မလာဘဲ နေသေး၏။ သို့သော်ငြား ကြာကြာ မနေနိုင်ရှာပေ။ နေ့တိုင်း လာရောက် လည်ပတ်လေတော့၏။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးကို မည်သို့ တင်စားရပါမည်နည်း။ “ရွှေလေညင်းနှင့် ကျောက်စိမ်းနှင်းစက်တို့ ဆုံတွေ့ခြင်းသည် လူ့ဘုံလောက၏ ရေစက်များထက် သာလွန်ပေစွ” ဟူ၍ ဆိုရမည်လား။</p> <p>မဟုတ်သေးပေ။ သူတို့က ချစ်သူရည်းစားများ မဟုတ်ကြချေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် “ကော်နှင့် သရက်ကဲ့သို့ ပူးကပ်နေသည်” ဟူ၍ ဆိုရမည်လား။</p> <p>ထိုမျှလောက်လည်း မဟုတ်ပေ။ အတိုချုပ် ပြောရလျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကျင်းဝူပြန်းသည် များစွာ ပျော်ရွှင်လာသည်။ ရယ်မောသံများ ပိုများလာသည်။ လူများကို ဒုက္ခပေးခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းများ လျော့နည်းသွားသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ညီအစ်ကိုများသဖွယ် ရင်းနှီးလာကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ကျင်းဝူပြန်းသည် သခင်လေးဟန် ဖမ်းနေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အားလုံး မေ့လျော့သွားလေသည်။ ဘာ့ကြောင့်မှန်း မသိ၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စကားများသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်စေ၏။</p> <p>အရူးတို့၏ ကမ္ဘာတွင် ပျော်စရာများ ပြည့်နှက်နေသည် ဆိုသည့်အတိုင်း မည်မျှပင် ဦးနှောက်မရှိသော ကစားနည်း ဖြစ်ပါစေ၊ သူတို့နှစ်ဦး ကစားလျှင် မြိန်ရေရှက်ရေ ရှိလှသည်။</p> <p>သေချာသည်မှာ ကျင်းဝူပြန်း၏ ဉာဏ်ရည်သည် မနိမ့်ချေ။ တော်ရုံသင့်ရုံ တော်သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော်ငြား သူသည် အမှန်တကယ် စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရသူ ဖြစ်သည်။ စိတ်ကြွရောဂါ၊ စိတ်ကျရောဂါ နှင့် စိတ်ကစဉ့်ကလျား ရောဂါ တို့ကို ခံစားနေရ၏။</p> <p>ရယ်မောနေရင်းမှ ရုတ်တရက် ငိုချင်ငိုမည်။ စကားပြောကောင်းနေရင်းမှ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကာ ငေးငိုင်နေတတ်သည်။ သူ့စိတ် မမှန်သောကြောင့် သူ ဘာတွေးနေသည်၊ ဘာလိုချင်သည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြချေ။</p> <p>သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့ကမူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိနိုင်သည်။ လောကကြီးတွင် အရူးကို အရူးကသာ နားလည်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>............</p> <p>မြို့စားအိမ်တော်၌ ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်ပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိထားမိသည်မှာ ကျင်းဝူပြန်း၏ အဆင့်အတန်းသည် မြင့်မားခြင်း မရှိသည့်အပြင် နိမ့်ကျသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>အစေခံအားလုံး သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း မည်သူကမှ လေးစားခြင်း မရှိ။ မြွေပွေးမြွေဟောက် ကဲ့သို့သာ သဘောထားပြီး ရှောင်ဖယ်နေကြသည်။ သူသည် မည်မျှပင် ထင်ရာစိုင်းနေပါစေ၊ လက်တွေ့တွင်မူ စွန့်ပစ်ခံထားရသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။</p> <p>သူ ကလေးမရနိုင်သည့် ကိစ္စကို မည်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။ အရူးတစ်ယောက်က နောက်ထပ် အရူးတစ်ယောက် မွေးထုတ်ပေးမည်ကို မည်သူက လိုလားမည်နည်း။ သူ၏ မိခင် လေခွင်းကတော် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် မြေးချီချင်စိတ် ပြင်းပြနေရှာသည်။ မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ ပေါ်မလာပေ။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက မြို့စားရာထူးကို ပြန်လည်ရယူမည်ဟု ကြွေးကြော်ထားသောကြောင့် အိမ်တော်ရှိ လူများသည် အထင်လွဲခံရမည် စိုးသောကြောင့် သူနှင့် မပတ်သက်ရဲကြချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျင်းဝူပြန်း၏ ဘေးနားတွင် လူလိမ်လူကောက်များသာ ဝန်းရံနေကြသည်။ သူကိုယ်တိုင် ပြောသလိုပင် ထိုသူများသည် သူ့ဆီမှ ငွေလိမ်ယူပြီး ကွယ်ရာတွင် သူ့ကို ဆဲရေးနေကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် လေခွင်းမြို့ထဲတွင် ပြဿနာရှာလွန်းသောကြောင့် အိမ်တော် အပြင်ဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မထွက်ရ ဟူသော အမိန့်ဖြင့် အကျယ်ချုပ် ကျခံထားရသည်။ အနောက်ဘက် အဆောင်ဝင်းသည် သူ၏ လှပသော ထောင်ချောက် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေး တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျင်းဝူပြန်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဆေးဖော်စပ်ရာ အဆောင်ငယ်လေးတွင် အချိန်ကုန်ဆုံးသည်က များလာသည်။ သူ အလွန် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖရဲသီးပုပ်များဖြင့် ဆေးဖော်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သာမန်လူများသာမက အိမ်တော်တစ်ခုလုံး အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။ အခြားသော ဆရာသမားများသည် ခဲ၊ ပြဒါး စသည်တို့ဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ကြသော်လည်း ဤသူတောင်းစားကမူ ဖရဲသီးပုပ် ပိဿာသောင်းချီကို အသုံးပြုနေသည်။ ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p>မြို့စားအိမ်တော်တွင် ဖရဲသီးပုပ်များ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေပြီး အနံ့အသက်များမှာလည်း ဆိုးရွားလှ၏။ ဤအရူးသည် လူအားလုံး၏ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်လာသည်။ မည်သူကမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက် မထားကြချေ။ ၁၅ ရက် ပြည့်သည်နှင့် လန်ပိ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရတော့မည်ဟုသာ တွက်ဆထားကြ၏။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းကိုယ်တိုင်ပင် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေ။ သူသည် ပျော်ရွှင်မှုအတွက်သာ လာရောက်နေပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့က မည်သည့် ဆေးလုံးများ ထုတ်ပေးမည်ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တောင်းဆိုသမျှ ပစ္စည်းများကို အိမ်တော်က ဖြည့်ဆည်းပေးသော်လည်း မည်သူကမှ လာရောက် ကူညီခြင်း မပြုကြပေ။ သေမည့်လူကို ဘယ်သူက ကူညီချင်ပါမည်နည်း။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းကမူ နေ့စဉ်လာရောက်ပြီး ကူညီပေးရှာသည်။ သို့သော်ငြား သူက ကူညီသည်ထက် ရှုပ်အောင် လုပ်သည်က များသည်။ သို့သော်ငြား သူသည် ဤနေရာ၌ အလွန် စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေသည်။ သူ့ကို အရူးဟု မမြင်သော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤခြံဝင်းငယ်လေးသည် အရူးနှစ်ယောက်၏ နိဗ္ဗာန်ဘုံလေး ဖြစ်လာသည်။ အပြင်လောကတွင်မူ လူလိမ္မာများ ရှိနေပြီး၊ ထိုလူလိမ္မာများသည် အရူးများနှင့် မရောနှောလိုကြပေ။</p> <p>နတ်ဆရာလန်၏ မျက်လုံးများမှာမူ ပိုမို အေးစက်လာသော်လည်း မည်သို့မှ ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်သေးပေ။ လဝက်ပြည့်သည်နှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ သေရမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဖရဲသီးပုပ်နဲ့ ဆေးဖော်မယ် ဟုတ်လား။ အင်ပါယာ သမားတော်ကြီးတွေတောင် လက်လျှော့ထားရတဲ့ ရောဂါကို သူတောင်းစားက ဖရဲသီးပုပ်နဲ့ ကုမယ်တဲ့လား။ အနောက်ဘက်က နေထွက်ရင်တောင် ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများအုံးမယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>..................</p> <p>အလုပ်များပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော နေ့ရက်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာသည်။ ကျင်းဝူပြန်းနှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့မှာ ညီအစ်ကိုအရင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြသည်။ ကျင်းဝူပြန်းသည် သခင်လေး ဟိတ်ဟန် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။</p> <p>သို့သော်ငြား တစ်နေ့တွင် ကျင်းဝူပြန်း ရောက်မလာခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ရောဂါ အခြေအနေ ရုတ်တရက် ဆိုးရွားလာသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သူသည် ပြင်းထန်သော ဆီးလမ်းကြောင်း ပိုးဝင်ခြင်း၊ ဆီးကျိတ်ရောင်ရမ်းခြင်းနှင့် ကျောက်ကပ် ရောင်ခြင်းတို့ကို တစ်ပြိုင်နက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆီးသွားလျှင် နာကျင်ရုံသာမက သွေးပါလာပြီး ပြည်တည်ကာ ပြန်ရည်ကျိတ်များပါ ရောင်ရမ်းလာသည်။ အမှန်တကယ်ပင် သေလုမတတ် ခံစားနေရ၏။</p> <p>“အား... အား... အား...” သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ကျင်းဝူပြန်း၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သွေးနှင့် ပြည်များ ထွက်လာချိန်မှာတော့ သူသည် စိတ်ဖောက်ပြန်ကာ ဓားကို ဆွဲပြီး တွေ့သမျှ အရာ အားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းလေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်တော်သားများသည် သူ့ကို သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ သဘောထားကာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကြ၏။</p> <p>မကြာမီ သူသည် လူများကို လိုက်လံ မခုတ်ပိုင်းနိုင်တော့ချေ။ ကျောက်ကပ်ရောင်ရောဂါ၏ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများက ဦးနှောက်နှင့် အဆုတ်အထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤနောက်ဆက်တွဲ ရောဂါများသည် လူကို သေစေနိုင်၏။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေရရှာ၏။</p> <p>ကျောက်ကပ်ရောင်ခြင်းနှင့် ၎င်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ရောဂါများကို ဤကမ္ဘာမှ လူများ နားမလည်ကြချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ယိုယွင်းလာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခံအား စနစ်သည် ယခုကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ပြိုလဲသွားစရာ အကြောင်းမရှိသော်လည်း အမှန်တကယ် ပြိုလဲသွားခဲ့၏။</p> <p>မြို့စားအိမ်တော်သို့ သမားတော်များ ဝင်ထွက်သွားလာမှု များပြားလာသော်လည်း မည်သူမျှ မကုသနိုင်ကြပေ။ လေထုသည် တဖြည်းဖြည်း လေးလံအေးစက်လာသည်။</p> <p>လန်ပိ၏ မျက်နှာထားသည် အေးစက်ရုံသာမက ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လာသည်။ ကျင်းဝူပြန်း သေတော့မည်။</p> <p>သူ၏ မိခင် လေခွင်းကတော်သည် ငိုကြွေးရလွန်းသောကြောင့် သတိမေ့မြောသွားရှာ၏။</p> <p>.......................</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းဝူပြန်း၏ ရောဂါကို ကုသရန်အတွက် မည်သည့်ဆေးလုံးမျိုးကို ဖော်စပ်နေခြင်း ဖြစ်သနည်း။ အဖြေမှာ ပင်နီဆီလင် ဖြစ်၏။ ၎င်းကို ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဆေးလုံးအသွင်ဖြင့် ဖန်တီးနေခြင်းပင်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဆီးလမ်းကြောင်း ရောင်ရမ်းခြင်းနှင့် ဆီးကျိတ်ရောင်ရမ်းခြင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ကုထုံးမှာ နော်ဖလောက်ဆိုစင် (Norfloxacin) သို့မဟုတ် စီဖလော့စပိုရင် (Cephalosporin) ကဲ့သို့သော ပဋိဇီဝဆေးဝါးများ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား လက်ရှိခေတ်၏ နည်းပညာဖြင့် ထိုဆေးဝါးများကို ထုတ်လုပ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဓာတုဗေဒ ဖော်မြူလာများကို နားလည်သော်လည်း လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းဓာတုပစ္စည်း များကို ရှာဖွေရန်မှာ အိပ်မက်မက်နေသည်နှင့် တူနေလိမ့်မည်။</p> <p>ပင်နီဆီလင်သည် အကောင်းဆုံး မဟုတ်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေတွင် ရရှိနိုင်သော အစွမ်းထက်ဆုံး ပဋိဇီဝဆေး ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤကမ္ဘာမှ လူများသည် ပဋိဇီဝဆေးဝါးများနှင့် မထိတွေ့ဖူးသောကြောင့် ပင်နီဆီလင်၏ အာနိသင်သည် ထိရောက်မှု ပိုများပေသည်။</p> <p>အဓိက အချက်မှာ ကျင်းဝူပြန်း၏ အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်မှာ ဆီးလမ်းကြောင်း ရောင်ရမ်းခြင်း သက်သက်မဟုတ်၊ ကျောက်ကပ်ရောင်ရောဂါ၏ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်၏။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် အဖျားတက်နေပြီး သတိလစ်မတတ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သမားတော်များက သူ ဆယ်ရက်ထက် ပိုမခံနိုင်ကြောင်း ဟောကိန်းထုတ်ထားကြသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ပင်နီဆီလင်သည် အမှန်တကယ် အသက်ကယ်ဆေး ဖြစ်လာနိုင်သည်။ အဖျားကျစေရန်နှင့် ရောင်ရမ်းမှုကို လျှော့ချရန်အတွက် အလွန် အရေးကြီး၏။</p> <p>ပင်နီဆီလင်ကို သုံးစွဲလိုက်လျှင် ရောင်ရမ်းမှု ကျဆင်းသွားပြီး အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်။ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးများနှင့် တွဲဖက်ကုသပါက ရောဂါပျောက်ကင်းနိုင်ခြေ များသည်။</p> <p>လက်ရှိအခြေအနေတွင် ပင်နီဆီလင်သည် ကျင်းဝူပြန်းအတွက် နတ်ဆေးလုံးပင် ဖြစ်တော့သည်။ အခြား ပဋိဇီဝဆေးများနှင့် ယှဉ်လျှင် ပင်နီဆီလင် ထုတ်ယူရသည်မှာ ပိုမို လွယ်ကူ၏။</p> <p>ဖရဲသီးပုပ်များမှ အစိမ်းရောင် မှိုများကို ခြစ်ယူပြီး ပြောင်းဖူးရည်တွင် မွေးမြူကာ ထုတ်ယူရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖရဲသီးပုပ် တစ်လုံးမှ အစိမ်းရောင်မှို တစ်စတုရန်းစင်တီမီတာလျှင် ပင်နီဆီလင် ယူနစ် ၂၀၀ ခန့် ထုတ်ယူနိုင်သည်။</p> <p>ဩစတြေးလျ ရောဂါဗေဒပညာရှင် ဟောင်းဝပ် ဝေါ်လ်တာ ဖလော်ရီ (Howard Walter Florey) သည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် နိုဘယ်လ်ဆု ရရှိခဲ့ဖူး၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နည်းလမ်းကို သိသော်လည်း လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်ရာတွင် အခက်အခဲ ရှိသည်။ ရောဂါပျောက်ကင်းရန်အတွက် တစ်နေ့လျှင် ပင်နီဆီလင် ယူနစ် သိန်းချီ၍ လိုအပ်သည်။</p> <p>သူတစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်ရသောကြောင့် ၂၄ နာရီလုံး မနားတမ်း လုပ်လျှင်ပင် လုံလောက်သော ပမာဏကို ရရှိရန် ခဲယဉ်းလွန်းလှသည်။ အစပိုင်းတွင် တစ်နေ့လျှင် နှစ်နာရီ သုံးနာရီခန့် အိပ်စက်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လုံးဝ မအိပ်တော့ဘဲ ဆက်တိုက် လုပ်ဆောင်နေရ၏။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း ရောဂါဖောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ခြံဝင်းလေးကို လူတိုင်း မေ့လျော့ထားကြသည်။ အချိန်ပြည့်သည်နှင့် လန်ပိက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတ်လိမ့်မည်ဟုသာ မျှော်လင့်ထားကြ၏။ သို့မဟုတ် အချိန်မပြည့်ခင် ကျင်းဝူပြန်း သေဆုံးသွားလျှင်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ သေရမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save