Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၅၆)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>တစ်နာရီခန့် ကြာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် နင်ချွဲ့ တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆေးအရှိန် ပြယ်သွားလေ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အံ့ဩနေမိသည်။ <strong>‘ဒီကမ္ဘာမှာ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ မေ့ဆေး ရှိတာလား။ ငါ တီထွင်ထားတဲ့ မေ့ဆေးနဲ့ ယှဉ်လို့ ရနေတာပဲ။ ဒါ ဘယ်သူ လုပ်ထားတဲ့ ဆေးလဲ။’</strong></p> <p>သူတို့ ယခုအချိန်တွင် အခန်းထဲ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် နင်ချွဲ့ကို ကုလားထိုင်တွင် ကြိုးတုပ်ထားသည်။ ဆေးအရှိန်က လုံးဝ မကုန်သေးသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်များ ထုံကျင်နေဆဲပင်။</p> <p>နင်ချင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်နေရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ အလွန် အားနည်းနေသေး သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>နင်ချွဲ့အတွက်တော့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်နေသလိုပင်။</p> <p>စောစောက နင်ချင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူမ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ယခုမှ သတိပြန်ဝင်လာ၏။</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ။” နင်ချွဲ့ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>နင်ချင်းက ဖြေလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်းက ငါ့ကို ကုသပေးနေတုန်း ငါ့နားနား ကပ်ပြီး ပြောသွားတယ်။ မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီးပြီ။ အဆိပ်ခတ်တဲ့သူက မင်းပဲတဲ့။ ငါက မယုံဘူး။ ဒါကြောင့် သူက သက်သေပြပါ့မယ်လို့ ပြောတယ်။”</p> <p>နင်ချင်း စကားရပ်လိုက်သည်။ ဤကိစ္စက သူမအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်ဖြစ်သည်။</p> <p>နင်ချွဲ့ ဆိုသည်မှာ သူမ အယုံကြည်ရဆုံး လူဖြစ်၏။ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်တည်းက အတူတူ နေလာခဲ့သည်မှာ ယခုဆိုလျှင် အနှစ် ၂၀ ရှိပြီဖြစ်၏။ သခင်နှင့် အစေခံ ဆိုပေမဲ့ ညီအစ်မအရင်းတွေလို ချစ်ခဲ့ကြသူများလည် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးတော့ ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရပြီ။ တကယ့်ကို အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်တဲ့ မြင်ကွင်းပဲ။”</p> <p>“သခင်မလေးတို့ ကြိုတင် တိုင်ပင်ထားတာလား။” နင်ချွဲ့က မေးလိုက်၏။</p> <p>နင်ချင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “တိုင်ပင်စရာ လိုသေးလို့လား။ ရှင်းနေတာပဲလေ။ ငါက သူ့ကို နောက်ဆုံး ထမင်းကျွေးပြီး သတ်ခိုင်းတယ်။ ထင်းမီးဖိုဆောင်မှာ သတ်ခိုင်းတယ်။ အလောင်းဖျောက်ခိုင်းတယ်။ ဒါတွေ အကုန်လုံးက ထင်းမီးဖိုဆောင်အောက်မှာ လျှို့ဝှက်ခန်း ရှိနေလို့ပဲ။ အဲဒီကနေ မင်းတို့ ပြောတာတွေကို ငါ နားထောင်လို့ ရအောင် စီစဉ်လိုက်တာပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် နင်ချင်းတို့ တိုင်ပင်ထားခြင်း မရှိပေ။ မျက်ရိပ်ပြခြင်းပင် မရှိခဲ့ချေ။ ဉာဏ်ကောင်းသူများ အချင်းချင်း ဆက်ဆံရသည်မှာ ဤမျှလောက်ပင် လွယ်ကူလှ၏။</p> <p>နင်ချွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မလေးက လှည့်စားတတ်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ထားဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ထောင်ချောက်မိသွားတာ။”</p> <p>“အရင်က မလုပ်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ မလုပ်ချင်တာ။”</p> <p>နင်ချင်းက ထပ်မေးလိုက်၏။ “မင်းနောက်က ကြိုးကိုင်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။ မင်း ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ ယောက်ျားက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တာလဲ။”</p> <p>နင်ချွဲ့ ပါးစပ်ပိတ်ထားသည်။</p> <p>ဘေးမှ အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်၏။ “အားချွဲ့... ရှင် ရူးနေတာလား။ ဒီအချိန်ရောက်မှ ဖုံးကွယ်ပေးနေသေးတာလား။ ရှင့်အသက် ၃၀ ကျော်နေပြီ။ အဲဒီလူက ရှင့်ကို တကယ် ချစ်တယ် ထင်လို့လား။ အသုံးချနေတာ။”</p> <p>နင်ချင်း ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ နင်ချွဲ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ “အားချွဲ့... ငါတို့က ညီအစ်မတွေလိုပဲ။ မင်း ခဏတာ မှားယွင်းမိတာကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ပြောပါ။ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>နင်ချွဲ့ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေး... ကျွန်မကို သတ်လိုက်ပါတော့။”</p> <p>နင်ချင်းက ထပ်မေးလိုက်၏။ “မင်းယောက်ျားက ရှီးယွီမြို့က မော့မျိုးနွယ်စုလား။ ဒါမှမဟုတ် ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုလား။”</p> <p>နင်ချွဲ့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p>“ကောင်းပြီ။ ငါ မမေးတော့ဘူး။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးမယ်။ ဘာလို့ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တာလဲ။ ငါ မင်းအပေါ် မကောင်းလို့လား။”</p> <p>နင်ချွဲ့ တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>နင်ချင်းက စိတ်ပျက်သလို ပြောလိုက်သည်။ “အားချွဲ့... ဒါ မင်းအတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။”</p> <p>နင်ချွဲ့ မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။ “သခင်မလေး... သခင်မလေးက အထက်တန်းလွှာလေ။ စည်းစိမ်ချမ်းသာ အကုန် ခံစားဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် စည်းစိမ်တွေကို မက်မောစရာ မလိုတော့ဘူး။ အဝတ်အစားကောင်းကောင်း မလိုဘူး။ ရွှေငွေရတနာ မလိုဘူး။ ယောကျ်ားတောင် မလိုဘူး။ လူတွေကို ကယ်တင်ချင်တယ်။ ကူညီချင်တယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ငါ အဲဒီလို လုပ်တာ မှားလို့လား။”</p> <p>နင်ချွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေးက သူတော်စင် လုပ်ချင်ရင် လုပ်ပါ။ ကျွန်မ မလုပ်ချင်ဘူး။ သခင်မလေးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ငွေတစ်ပြားမှ မယူဘဲ နေနိုင်ပေမဲ့၊ မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်နိုင်ပေမဲ့၊ ယောကျ်ားကောင်းတွေကို ငြင်းပယ်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ဘူး။</p> <p>ကျွန်မတို့ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မတို့က ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံချင်ဘူး။ စည်းစိမ်ချမ်းသာ လိုချင်တယ်။ ယောကျ်ား လိုချင်တယ်။ အဝတ်အစား လှလှ လိုချင်တယ်။ ရွှေငွေ လိုချင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့က ဘာမှ မခံစားဖူးသေးလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဘာမှ မလုပ်ရဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့မှာ သူတော်စင် လုပ်ချင်တဲ့ သခင်မလေး တစ်ယောက် ရှိနေလို့လေ။”</p> <p>နင်ချင်း မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမက နင်ချွဲ့၏ မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်၏။ “ငါ မှားသွားတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ငါ ပိတ်ပင်ပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။”</p> <p>“ပေါက်ကရတွေ... ပေါက်ကရတွေ။”</p> <p>ဘေးမှ အမျိုးသမီးကြီးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “နင်ချွဲ့... ရှင်က မိဘမဲ့လေ။ သခင်မသာ မကယ်ခဲ့ရင် ရှင် ငတ်သေနေပြီ။ ဘာ စည်းစိမ်ချမ်းသာလဲ။”</p> <p>နင်ချင်းက ဆက်ပြော၏။ “အားချွဲ့... ငါ မင်းကို မေးဖူးသားပဲ။ ဒီလို ဘဝမျိုး မနေချင်ရင် ငါ့ဆီက ထွက်သွားလို့ ရတယ်။ လက်ဖွဲ့တွေ ပေးပြီး ယောကျ်ားကောင်းကောင်းနဲ့ ပေးစားမယ်လို့ ပြောဖူးသားပဲ။”</p> <p>နင်ချွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီလို လုပ်ရင် ကျွန်မက ကျေးဇူးကန်းရာ ကျမှာပေါ့။ ပြီးတော့ အဲဒီတုန်းက ငယ်သေးတော့ မသိခဲ့ဘူး။ တကယ် နေကြည့်မှ ခက်ခဲမှန်း သိတာ။ ပြီးတော့... သူက ကျွန်မကို အရမ်း ဆွဲဆောင်နိုင်လွန်းတယ်။”</p> <p>“တော်ပြီ။ မပြောနဲ့တော့။”</p> <p>နင်ချင်း တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သို့သော်ငြား မူးဝေသွားသောကြောင့် အမျိုးသမီးကြီးက တွဲထားပေးရ၏။</p> <p>နင်ချင်းက အားယူကာ ပြောလိုက်၏။ “အားချွဲ့... မင်းကို ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံခိုင်းမိတာ ငါ့အပြစ်ပါ။ ဒါကြောင့် မင်း တခြား ယောက်ျားအတွက် ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တာကို ငါ ခွင့်လွှတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို အဆိပ်ခတ်တာကတော့ မှားတယ်။ ငါက မင်းရဲ့ သခင်မလေ။ မင်းရဲ့ အသက်သခင်လေ။ ဒါကြောင့် နင် ငါ့ကို တောင်းပန်လိုက်။ ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်။”</p> <p>“သခင်မလေး...” အမျိုးသမီးကြီးက တားလိုက်သည်။</p> <p>နင်ချင်း လက်ကာပြလိုက်၏။ “အထိန်းတော်ကြီး... ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။”</p> <p>ဤအမျိုးသမီးကြီးက နင်ချင်း၏ အထိန်းတော် ဖြစ်သည်။</p> <p>နင်ချင်းက ထပ်ပြောလိုက်၏။ “အားချွဲ့... ငါ့ကို တောင်းပန်လိုက်။ ပြီးရင် ထွက်သွားတော့။ မင်းချစ်တဲ့ ယောက်ျားဆီ သွားတော့။ နောက်နောင် ငါနဲ့ မပတ်သက်နဲ့တော့။”</p> <p>နင်ချွဲ့ နင်ချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “မတောင်းပန်နိုင်ဘူး။ သတ်ချင်သတ်လိုက်။”</p> <p><strong>‘ဒီမိန်းမ ရူးနေတာလား။ သစ္စာဖောက်တာ စည်းစိမ်ချမ်းသာ လိုချင်လို့ ဆို... အခု တောင်းပန်လိုက်ရင် အသက်ရှင်ခွင့် ရမယ်လေ။ ဘာလို့ မတောင်းပန်တာလဲ။’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မိန်းမတွေကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။</p> <p>တချို့လူများက အပြင်မှာ သူရဲဘောကြောင်သော်လည်း အိမ်ထဲရောက်လျှင် ခက်ထန်မာကြောတတ်၏။ အပြင်မှာ ခွေးလို အနိုင်ကျင့်ခံရသော်ငြား အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မိဘကို တောင်းပန်ဖို့ ဝန်လေးတတ်ကြ၏။</p> <p>ရင်းနှီးသည့် လူများအပေါ် ရက်စက်တတ်ခြင်းမှာ လူတချို့၏ သဘာဝပင်။ ကွာရှင်းလျှင် ကွာရှင်းလိုက်မည်။ လုံးဝ အရှုံးမပေးဘူး ဆိုသည့် လူများလည်းဖြစ်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p>နင်ချင်း ကုတင်ပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ “ခေါ်သွားလိုက်။ ထင်းမီးဖိုဆောင်ကိုပဲ ခေါ်သွား။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။” အထိန်းတော်ကြီးက နင်ချွဲ့ကို ဆွဲမပြီး ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>.................</p> <p>ထင်းမီးဖိုဆောင်တွင် မီးများ တောက်လောင်နေဆဲ ရှိနေတုန်းပင်။</p> <p>“အာချွဲ့... ရှင် ရူးနေတာလား။ သခင်မကို တောင်းပန်လိုက်ရုံနဲ့ ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ။ အသက်ရှင်ရတာ မကောင်းဘူးလား။” အထိန်းတော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“တစ်အချက်က... ကျွန်မ မတောင်းပန်ချင်ဘူး။ နှစ်အချက်က... တာဝန်မပြီးမြောက်လို့ သူ့ကို ပြန်တွေ့ဖို့ မျက်နှာမရှိဘူး။ နင်ချင်းရဲ့ လူယုံ မဟုတ်တော့ရင် ကျွန်မက သူ့အတွက် တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး။ အသက် ၃၀ ကျော်နေပြီ။ အလှအပနဲ့ သူ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာတဲ့လား။” နင်ချွဲ့က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>ဤမိန်းမက ရိုးသည်လား၊ ဉာဏ်များသည်လား မပြောတတ်တော့ချေ။</p> <p>“အဲဒီယောက်ျားက ဘယ်သူလဲ။ ပြောစမ်း။” အထိန်းတော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အမေကြီး... မမေးပါနဲ့တော့။ မပြောပါဘူး။ ကျွန်မ မေးချင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အမေကြီးကော မနစ်နာဘူးလား။ သခင်မလေးကို ဒီလောက် ပြုစုခဲ့တာ ဘာရလိုက်လဲ။ သူကတော့ နာမည်ကြီးသွားတယ်။ ကျွန်မတို့က ဘာရလဲ။” နင်ချွဲ့က ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p>အထိန်းတော်ကြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ကျွန်မက ရှင့်လို မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက အသက်ကြီးပြီ။ သခင်မလေးကို ကျွန်မရဲ့ သမီးအရင်းလို သဘောထားတာ။ သူ ပျော်ရင် ကျွန်မ ပျော်တယ်။”</p> <p>နင်ချွဲ့က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ “ဟား... ဟား... ဟန်ဆောင်နေတာ။ သခင်မလေးလို စာပေသမားမျိုးနဲ့ ဘယ်သူက ရင်းနှီးနိုင်မှာလဲ။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက ဓားဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ ရှင့်ကို ပို့ပေးမယ်။”</p> <p>“မလိုပါဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာ သွားမယ်။”</p> <p>နင်ချွဲ့ မီးဖိုထဲသို့ ခုန်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်ငြား ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွား၏။</p> <p>“ကျွန်မ... မလုပ်ရဲတော့ဘူး။ ကူညီပါအုံး။”</p> <p>“သစ္စာဖောက်... သေလိုက်တော့။” အထိန်းတော်ကြီးက ဓားဖြင့် နင်ချွဲ့၏ နှလုံးကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>သစ္စာဖောက် မိန်းမ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ မျက်လုံးမမှိတ်ဘဲ သေသွားရခြင်းပင်။</p> <p>.................</p> <p>စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့က နင်ချင်းကို ဆေးစစ်ပေးနေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အသက်အန္တရာယ် မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆိပ်တွေ ကျန်နေသေးတယ်။ ဆေးသောက်ရင် ၁ လ၊ ၂ လ လောက်ဆို ပျောက်သွားမှာပါ။ ရာသီလာရင် ဗိုက်နာတာက အဆိပ်မိတာနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဟော်မုန်း မညီမျှလို့ပါ။ အားဆေး ဖော်ပေးမယ်။ သောက်ရင် သက်သာမယ့်အပြင် အသားအရေပါ လှလာလိမ့်မယ်။ ဆံပင်ကျွတ်တာက အဓိကပဲ။ ဒါက သခင်မ စိတ်အညစ်ဆုံးကိစ္စ မဟုတ်လား။”</p> <p>နင်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မဆိုးပါဘူး။ ကျွတ်တာ ရှိသလို ပြန်ပေါက်တာလည်း ရှိပါတယ်။ နည်းနည်း ပါးသွားပေမဲ့ အလှမပျက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက် ဆက်ကျွတ်ရင်တော့ အန္တရာယ် ရှိတယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ ရိတ်ပစ်ပြီး သီလရှင် ဝတ်လိုက်တော့မယ်။”</p> <p>စိတ်ကြီးလွန်းသူပင်။ သူမဆံပင်က တကယ်တော့ ထူထဲပြီး လှပနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်က မနက်တိုင်း ကျွတ်ကျလာသည့် ဆံပင်များကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပူနေခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p>“အဆိပ်မိတာနဲ့လည်း ဆိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဓိက က အာဟာရ မပြည့်ဝတာနဲ့ နေရောင် မရတာကြောင့်ပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မှန်ကန်စွာ သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။ ဟော်မုန်း၊ ကယ်လ်ဆီယမ်၊ သံဓာတ်၊ ဇင့်ဓာတ်များ လိုအပ်နေသည်။</p> <p>“ဆေးဖော်ပေးပါ့မယ်။ လအနည်းငယ် သောက်ရင် သက်သာသွားပါလိမ့်မယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေသော်လည်း နင်ချင်းက ငြိမ်သက်နေ၏။</p> <p>သူမကို ကြည့်ရှုရသည်မှာ ရုပ်တုလေး တစ်ခုလို လှပနေသည်။ သို့သော်ငြား တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံ ရသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “သခင်မ... ပြောစရာ ရှိရင် ပြောပါ။”</p> <p>နင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်လို့...”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မေးပါ။”</p> <p>နင်ချင်းက ချီတုံချတုံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင် တိုက်လိုက်တဲ့ အရည်က... တကယ်ပဲ။ ရှင့်ရဲ့...”</p> <p>သူမမေးချင်နေသည်မှာ ကလေးသေးလား ဟူ၍ပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။ <strong>‘ဟမ်... အန်ဆေးလေ။ တရုတ်ရှေးခေတ်တုန်းကဆို မစင်ရည်နဲ့တောင် အန်ခိုင်းကြတာ။’</strong></p> <p>နင်ချင်း တုန်ယင်စွာဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်၏။ “မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p>နင်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “တော်သေးတာပေါ့။”</p> <p>နင်ချင်းက စိတ်သက်သာရသွားသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင်က ကျွန်မ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ်။ သစ္စာဖောက်ကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်ရမလဲ။ ရှင် ဘာလိုချင်လဲ။ ကျွန်မ ပေးနိုင်တာ မှန်သမျှ တောင်းပါ။”</p> <p>နောက်ဆုံးတော့ လိုရင်း ရောက်ပြီဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သခင်မရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အစီရင်ခံစာ ထွက်ပြီလား။”</p> <p>ဤအစီရင်ခံစာက လေခွင်းမြို့၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်မှာဖြစ်၏။ ထိုအရာက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ တာဝန်လည်း ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p>နင်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ထွက်ပါပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ကြည့်လို့ ရမလား။”</p> <p>နင်ချင်းက သဘောတူလိုက်သည်။ “ရတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save