Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>မုဆိုးမ နင်ချင်းသည် ကုတင်ဘေးသို့ သွားပြီး ခေါင်းအုံးထဲမှ စာရွက်တစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p>သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ကောက်ကြောင်းမှာ အလွန် လှပလွန်းသည်။ ကုန်းလိုက်ချိန်မှာတော့  ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်ခုန်သံ မြန်သွား၏။</p> <p>“တိရစ္ဆာန်ကောင်... သူ အဆိပ်မိထားတာ မကြာသေးဘူးလေ။ စိတ်ထိန်းစမ်း။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>နင်ချင်းသည် စာရွက်များကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ရှေ့သို့ ချပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါ ကျွန်မရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အစီရင်ခံစာပဲ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို တင်ပြရမယ့်ဟာ၊ လေခွင်းမြို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမယ့်ဟာပဲ။ ဖတ်ကြည့်လိုက်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့  စာရွက်များပေါ်တွင် ဘာမှ မရှိပေ။ စာရွက်လွတ်များ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သို့သော်ငြား သူ မအံ့ဩပေ။ ဖယောင်းတိုင်မီးအပူဖြင့် အနည်းငယ် ကင်လိုက်ချိန်မှာတော့  စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။ ဤအရာက သူ့အတွက် အသေးအဖွဲ့ကိစ္စလေးပင်။</p> <p>၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့  ယွင်ကျုံးဟဲ့ စာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးသွားသည်။ <strong>‘</strong><strong>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ထင်ထားတာ မှန်တယ်။ အစီရင်ခံစာက လေခွင်းမြို့အတွက် အလွန် ဆိုးရွားနေတယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>နင်ချင်း၏ သဘောထားက ပြတ်သားသည်။ လေခွင်းမြို့နှင့် ချိုရွှေမြို့ စစ်ပွဲတွင် လေခွင်းမြို့က တာဝန်ပိုရှိကြောင်း ဖော်ပြထား၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း၊ လေခွင်းမြို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူ ပိတ်ဆို့သင့်ကြောင်း အကြံပြုထားသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ခေါက်ပြီး တစ်ခေါက် ဖတ်သည်။ ထို့နောက် လှပသော အမျိုးသမီးကို မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p><strong>‘</strong><strong>နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံ ပေါက်ပေမဲ့ အပြုအမူက တော်တော် ပြင်းထန်တာပဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလို အစီရင်ခံစာမျိုးက နှစ်ဖက်စလုံးကို မျှမျှတတ ရေးလေ့ရှိကြတယ်။ ၇၀-၃၀ လောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နင်ချင်းရဲ့ အစီရင်ခံစာက လေခွင်းမြို့ကို တစ်ဖက်သတ် တိုက်ခိုက်ထားတာ။ သူမရဲ့ နှာတံလေးကို ကြည့်ရုံနဲ့ စိတ်ဓာတ်မာကျောမယ့် ပုံဆိုတာ သိနိုင်တယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>“သခင်မ... ဒီအစီရင်ခံစာက လေခွင်းမြို့အတွက် မတရားဘူးလို့ မထင်ဘူးလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒီကိစ္စကို သေချာ မစုံစမ်းဘဲ ရေးထားတာပါ။ လေခွင်းမြို့က စတိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ချိုရွှေမြို့က တောဝက်နယ်မြေကို ပုန်ကန်အောင် သွေးထိုးလို့ ပြန်တိုက်ရတာပါ။ သူတို့က လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း တစ်ခုလုံး ပုန်ကန်အောင် လုပ်ပြီး မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဖြုတ်ချချင်နေကြတာ။”</p> <p>နင်ချင်း ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။ နောက်ထပ် စာအုပ်တစ်အုပ် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤတစ်ခါတော့ မီးကင်စရာ မလိုဘဲ စာလုံးတွေ ပေါ်နေသည်။ ဤစာအုပ်က ပိုအသေးစိတ်၏။ စစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကို စာလုံးရေ သောင်းချီပြီး ရေးသားထား၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖတ်ပြီး အံ့ဩသွားသည်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကိုလည်း လေးစားသွားမိသည်။ <strong>‘</strong><strong>ဒီမိန်းမ တကယ် ရက်စက်တာပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ မြို့စားဖြစ်လာစအချိန်တွင် သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်နေသောကြောင့် လက်အောက် ငယ်သားများ၏ မကျေနပ်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ကျင်းမျိုးနွယ်စု၏ အသက်သွေးကြော ဖြစ်သော ဆားတွင်းများပိုင်ဆိုင်သည့် လန်ထျန် နှင့် ပိုင်ယင် မြို့စားများသည် အခြားမြို့စားများနှင့် ပူးပေါင်းကာ ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား မြို့စားဟောင်း ကျင်းအဲ့၏ ဩဇာကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် တွန့်ဆုတ်နေကြစဉ် ရှီးယွီမြို့မှ မော့မျိုးနွယ်စုနှင့် ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုတို့က နောက်ကွယ်မှ မြှောက်ပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ဤအခြေအနေကို ငြိမ်ခံမနေဘဲ အခွင့်ကောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် သွေးနက်ဂိုဏ်း၏ သူလျှိုများကို အသုံးချကာ တောဝက်နယ်မြေကို ပုန်ကန်အောင် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခဲ့၏။</p> <p>အစီအစဉ်အရ တောဝက်နယ်မြေနှင့်အတူ လန်ထျန်နှင့် ပိုင်ယင်နယ်မြေများပါ လိုက်ပါပုန်ကန်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျင်းကျုံးယွဲ့က အဆင်သင့် စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။</p> <p>တောဝက်နယ်မြေ ပုန်ကန်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တပ်ဖွဲ့အင်အား ၃,၀၀၀ ဖြင့် အပြတ်အသတ်နှိမ်နင်းကာ လဝက်အတွင်း ပုန်ကန်သူအားလုံးနှင့် နယ်မြေရှင်၏ ဆွေမျိုးခုနစ်ဆက်ကိုပါ သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့၏။</p> <p>ဤသို့ ရက်စက်ပြတ်သားစွာ နှိမ်နင်းပြလိုက်မှုကြောင့် ကြောက်လန့်သွားသော လန်ထျန်နှင့် ပိုင်ယင် မြို့စားများသည် ပုန်ကန်မည့် အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းကာ ကျင်းကျုံးယွဲ့ဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားကြသည်။</p> <p>သူမသည် ထိုမြို့စားများထံမှ စစ်သည် ၃,၀၀၀ ကိုပါ သိမ်းယူကာ စုစုပေါင်းအင်အား ၆,၀၀၀ ဖြင့် ချိုရွှေမြို့ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့၏။</p> <p>ဤစစ်ပွဲတွင် ရန်သူ ၅,၀၀၀ ကို သတ်ဖြတ်၍ ခေါင်းခွံများဖြင့် ပိရမစ်တည်ဆောက်ခဲ့သလို၊ ရန်သူ့ လယ်ကွင်းများထဲသို့ ဆားများဖြူးကာ လယ်ဧကသိန်းချီကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။</p> <p>ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားကာ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် သူမ၏ ပြတ်သား ရက်စက်သော အာဏာကို ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့လေ၏။</p> <p>“ရှင့်သခင်အကြောင်း ကောင်းကောင်း သိသွားပြီလား။” နင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားပါပြီ။”</p> <p>နင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လို ခံစားရလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အံ့ဩမိတယ်။ လေးစားမိတယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။ “ရှင့်တာဝန်က ဘာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ပျားရည်ထောက်ချောက်နဲ့ သခင်မကို မျှားပြီး အစီရင်ခံစာ ပြင်ရေးခိုင်းဖို့။”</p> <p>နင်ချင်းက ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ကျင်းကျုံးယွဲ့က ကျွန်မကို အဲဒီလောက်တောင် အထင်သေးတာလား။ ကျွန်မက နှစ်ပေါင်းများစွာ မုဆိုးမ ဖြစ်နေလို့ စိတ်ဖောက်ပြန်နေတယ် ထင်နေတာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “သခင်မ... အဲဒါ ကျုပ်ကို ဆဲတာလား။”</p> <p>နင်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။”</p> <p>“ကျရှုံးရင် ဘာဖြစ်မလဲ သိလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သိပါတယ်။ ကျုပ်က ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ကောင်ပါ။ ဒီတာဝန်ကျရှုံးရင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ မသတ်ရင်တောင် တခြားလူတွေက ကျုပ်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်ကြမှာပါ။”</p> <p>နင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ရှင့်အတွက် ကျွန်မက အစီရင်ခံစာကို ပြင်ရေးပေးရမှာလား။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အသက်သခင်မို့လို့လေ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သခင်မက နင်မျိုးနွယ်စုကလေ။ လေခွင်းမြို့ကို ကူညီတာ နင်မျိုးနွယ်စုအတွက်လည်း အကျိုးရှိပါတယ်။”</p> <p>နင်ချင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... စောစောက ရှင်ဝန်ခံတုန်းက ပြောခဲ့တယ်။ သခင်ကြီးထိုက်အာ ကဗျာက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာပါ၊ ရှင် ရေးတာ မဟုတ်ဘူးဆို... ဟုတ်လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တည်ငြိမ်လေးနက်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “သခင်မက ဒါကို အရမ်း ဂရုစိုက်နေတာလား။”</p> <p>နင်ချင်းက ဖြေလိုက်သည်။ “အရမ်း ဂရုစိုက်တယ်။ တကယ်လို့ ရှင် ကိုယ်တိုင် ရေးတာဆိုရင် ရှင်က ပါရမီရှင်ပဲ။ ပါရမီရှင်တွေက တန်ဖိုးရှိတယ်။ တကယ်လို့ ရှင် ရေးတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်တော့ ရှင်က တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က နားမလည်နိုင်သလို ဖြစ်သွား၏။ “ဒါပေမဲ့ ကျုပ် သခင်မကို ကယ်ခဲ့တာတော့ အမှန်ပဲလေ။”</p> <p>နင်ချင်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မအသက်ကလည်း တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။”</p> <p><strong>‘</strong><strong>သောက်ကျိုးနည်း....</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်မိ၏။ “သခင်မ စိတ်ထဲမှာ သံသယ ဝင်နေပြီ။ ကျုပ် ဘယ်လို ပြောပြော ယုံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျုပ်က လိမ်တတ်တဲ့ကောင် ဆိုတော့ အမှန်ပြောလည်း အလိမ်လို့ပဲ ထင်မှာ။”</p> <p>နင်ချင်းက ထောက်ခံလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ တချို့စကားတွေက လိမ်တာမှန်းသိပေမဲ့ အမှန်လို့ ထင်ချင်ကြတယ်။ တချို့ကျတော့ အမှန်ပြောလည်း လိမ်တယ်လို့ပဲ ထင်ကြတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို သခင်မ စိတ်ထဲမှာ ကျုပ်က ပါရမီရှင် အတုပေါ့။ သေသင့်တဲ့ကောင်ပေါ့။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် ကဗျာတစ်ပုဒ် ထပ်ရေးပြ၊ ပါရမီရှင် ဆိုတာ သက်သေပြ။ ဒါဆို ကျွန်မ ယုံပေးမယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက အခန်းထဲ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ စင်ပေါ်ရှိ ဆယ် ဟူသော ဂီတတူရိယာ တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>(ဆယ် - ကြိုး ၅၀ ပါ တရုတ်စောင်း)</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီ ဆယ် ကို ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးပြ၊ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် မကုန်ခင် ရေးရမယ်။ သခင်ကြီး ထိုက်အာ ကဗျာထက် ကောင်းရမယ်။ ဒါဆိုရင် ရှင်က ပါရမီရှင် ဆိုတာ လက်ခံမယ်။ ရှင့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းထဲတွင် ကဗျာတစ်ပုဒ် ပေါ်လာသည်။ လီရှန်ရင်၏ “ကျင်ဆယ်” ဟူသော ကဗျာဖြစ်၏။</p> <p>ဤကဗျာက သမိုင်းတစ်လျှောက် အကောင်းဆုံး ကဗျာတွေထဲက တစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာကိုသာ ရွတ်ပြလိုက်လျှင် လူတိုင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ရေးခိုင်းတိုင်း ရေးရအောင် ကျုပ်က ဈေးပေါတဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် ခေါင်းထဲမှာ နှစ်တစ်ထောင်မှ တစ်ခါပေါ်တဲ့ ကဗျာ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မရေးပြနိုင်ဘူး။ သခင်မက စာပေကို စော်ကားတယ်လို့ ထင်ခဲ့သလို၊ ကျုပ်ကလည်း သခင်မက ကျုပ်ကို စော်ကားတယ်လို့ ထင်တယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်၏။ “ရှင် မရေးပြနိုင်ရင် အတုလို့ပဲ သတ်မှတ်ရမှာပဲ။ ရှင်က စာမတတ်တဲ့ သူတောင်းစား၊ ပါရမီရှင် အတုပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကြိုက်သလို သဘောထားပါ။ ကျုပ် ဂရုမစိုက်ဘူး။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်၏။ “ပါရမီရှင် မဟုတ်ရင် တန်ဖိုးမရှိဘူး။ ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ ကျွန်မကို ဆေးလည်း ကုပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ သေချင်သေပါစေ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ကျုပ် ပါရမီရှင် ဖြစ်နေရင်တောင် သခင်မက အစီရင်ခံစာကို ပြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။”</p> <p>နင်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မမှာ ကျန်တာဆိုလို့ ဂုဏ်သိက္ခာပဲ ရှိတော့တာ။ အဲဒါကို အပျက်စီး မခံနိုင်ဘူး။ သေရင်သေပါစေ။ မပြင်နိုင်ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မ... ခင်ဗျားက ခင်ဗျားကို လုပ်ကြံတဲ့လူကို စိတ်မဆိုးဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်လို့၊ အသက်ကိုပဲ ရန်ရှာတာမလို့ ဟုတ်လား။”</p> <p>နင်ချင်းက သဘောတူလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်. “ရယ်စရာပဲ။ ရန်သူတွေက ခင်ဗျားကို အဆိပ်ခတ်ပြီး လေခွင်းမြို့ကို ဒုက္ခပေးချင်ကြတာ။ တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့ ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ အစီရင်ခံစာက လေခွင်းမြို့ကို သတ်ဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မက ဘယ်သူ့ကိုမှ တိုက်ခိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ အမှန်တရားကိုပဲ ရေးတာ။ ဘယ်သူ သေသွားမလဲ ဆိုတာ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သခင်မက ကျုပ်ကို ကယ်တင်မယ် ပြောတယ်နော်။ အစီရင်ခံစာ မပြင်ဘဲနဲ့ ဘယ်လို ကယ်မှာလဲ။”</p> <p>နင်ချင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်၏။ “ရှင်သာ တကယ် ပါရမီရှင်ဆိုရင် ရှင့်အနားမှာ ခေါ်ထားလိုက်မယ်။ ကျွန်မတို့က အထက်တန်းလွှာတွေလေ။ ဘယ်သူမှ မထိရဲဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဆိုလိုတာက... ဆယ် ကဗျာကို ရေးပြနိုင်ရင် ကျုပ်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်။ သခင်မနားမှာ နေခွင့်ပေးမယ်ပေါ့။”</p> <p>နင်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ မလိုချင်ပါဘူး။”</p> <p>နင်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “ဘာလို့လဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်က ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ပိုချစ်တယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်၏။ “သူက ပိုငယ်တယ်။ ပိုရက်စက်တယ်။ ကျုပ်ကို ဆဲတယ်။ နှိပ်စက်တယ်။ ရိုက်တယ်။ သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တယ်။”</p> <p>နင်ချင်း ကြောင်အသွားပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “နှိပ်စက်တာ။ ရိုက်တာတွေက ကျွန်မလည်း လုပ်တတ်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save