Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နင်ချင်း၏ စကားကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ မှင်တက်သွား၏။</p> <p>အမျိုးသမီးများမှာ ဤမျှပင် ရဲတင်းတတ်ကြသည်လား။ စာပေပညာရှင် တစ်ဦး၊ အဆင့်မြင့် မုဆိုးမ တစ်ဦးက ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောဆိုသင့်ပါရဲ့လား။</p> <p>“မစဉ်းစားကြည့်ချင်ဘူးလား။”</p> <p>နင်ချင်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ရှင့်မှာ ပါရမီရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်မနားမှာ နေလို့ရတယ်။ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေက စာပေကန္တာရ ဆိုပေမဲ့ ကျွန်မတို့က ယဉ်ကျေးမှု မျိုးစေ့တွေ ချပေးလို့ ရတယ်။”</p> <p>“မလုပ်ပါရစေနဲ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “ကျုပ်က စည်းစိမ်ချမ်းသာကိုပဲ မက်မောပါတယ်။ သခင်မနားမှာ နေရင် ဂုဏ်သတင်းပဲ ရမှာ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ အနားမှာနေရင် အာဏာရမယ်။ တစ်နေ့ကျရင် သူက ကျုပ်ကို လက်ထပ်လိုက်ရင် ဘဝပြောင်းသွားမှာ။”</p> <p>နင်ချင်းသည် စိတ်ပျက်သွားဟန် ရှိ၏။ “ကောင်းပြီလေ။ လမ်းကြောင်းမတူရင် အတူတူ မသွားသင့်ဘူးပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မ... အစီရင်ခံစာကို ပြင်ဖို့ တကယ် စဉ်းစားမပေးနိုင်ဘူးလား။ ပိတ်ဆို့မှု လုပ်ခံရရင် လေခွင်းမြို့ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “မရဘူး။ သေချင်သေပါစေ။ မပြင်နိုင်ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သခင်မက တရားမျှတမှုအတွက်လား။ ဒါမှမဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာ အတွက် လုပ်နေတာလား။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်၏။ “ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်လုပ်နေတာလေ။ ကျွန်မမှာ ဒါပဲ ရှိတော့တယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် လူတွေအများကြီး သေကြေပျက်စီးရမှာကို လက်ခံနိုင်တယ်ပေါ့။”</p> <p>နင်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “လက်ခံနိုင်တယ်။ မူလက ကျွန်မ ရှင့်ကို ကယ်တင်ပေးချင်ပေမဲ့ ရှင်က ငြင်းလိုက်တာကိုး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “လမ်းကြောင်းမတူတော့ ပြန်တော့မယ်။ သခင်မက ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို သိပ်ကြောက်နေပုံ ရတယ်။ ကျုပ် ဆက်နေရင် အစီရင်ခံစာ ပြင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေမှာ စိုးရိမ်နေတာလား။”</p> <p>နင်ချင်းက ဧည့်သည်ကို နှင်ထုတ်ဟန် ပြလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ပြန်တော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက် ၂ ရက်နေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။ ဆေးလာပို့ပေးမလို့။ သခင်မက သွေးအားနည်းပြီး ဆံပင်ကျွတ်နေတယ်။ ဒီရောဂါကို ကုနိုင်တာ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း ရှိတယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက သတိပေးလိုက်၏။ “ရှင် ကုပေးရင်လည်း ကျွန်မက အစီရင်ခံစာ ပြင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သိပါတယ်။ ဂုဏ်သိက္ခာက အသက်ထက် အရေးကြီးတယ် ဆိုတာကို။ နောက် ၂ ရက်နေရင် တွေ့မယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်၏။ “လိုက်မပို့တော့ဘူး။”</p> <p>“နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>ရဲတိုက်အပြင်သို့ ရောက်ချိန်မှာတော့  သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>သူ့တာဝန်ကျရှုံးသွားပြီလား။ သူ နင်ချင်းကို စည်းရုံး၍ မရခဲ့ချေ။</p> <p>သို့သော်ငြား ဤအမျိုးသမီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။ ကြင်နာတတ်သည်။ ရက်စက်တတ်သည်။</p> <p>ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားသော်လည်း ဟန်ဆောင်မှု ကင်းမဲ့၏။ မာနကြီးသော်လည်း နှိမ့်ချတတ်၏။</p> <p>သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော်လည်း ရဲရင့်သည်။ တကယ့် ပဟေဠိဆန်သော အမျိုးသမီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် သူမ၏ အလှတရားနှင့် ကိုယ်လုံးအလှတို့မှာ ပြောဖွယ်ရာ မရှိပေ။ မိုးမခပင်လေးကဲ့သို့ နွဲ့နှောင်းပြီး ရင့်ကျက်သော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။</p> <p>နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်သည် အလွန် မာကျောလွန်းလှသောကြောင့် ပြောင်းလဲရန် မလွယ်ကူခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မုဆိုးမ ဖြစ်ခဲ့ရသောကြောင့် ဂြိုဟ်ဆိုး ဟု အခေါ်ခံခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူမ၌ ဂုဏ်သိက္ခာမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမှ မရှိတော့ချေ။</p> <p>.................</p> <p>တောဝက်နယ်မြေ နယ်စပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့အား စစ်သည်နှစ်ဦးက ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုဘဲ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ တဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် အဝတ်အစား လဲလှယ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ၂ ရက်က ဝတ်စုံနှင့် ဆင်တူ သော်လည်း မတူညီပေ။ ရွှေချည်ထိုး အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဖြစ်သော်လည်း ပုံစံ ကွဲပြားသည်။</p> <p>ဤအမျိုးသမီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ နေထိုင်တတ်သူ ဖြစ်၏။ ထို့အတူ လှပသည်မှာလည်း ငြင်းမရသော အမှန်တရား ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝင်လာသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့  ကျင်းကျုံးယွဲ့ နှာခေါင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ၂ ရက်လုံးလုံး ရေမချိုးရသေးသောကြောင့် ချွေးများ၊ ဖုန်များဖြင့် နံစော်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>နင်ချင်းသည် ပါရမီရှင်များကို တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သောကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အနံ့အသက်ကို ဂရုမစိုက် သော်လည်း ကျင်းကျုံးယွဲ့မှာမူ ညစ်ပတ်ခြင်းကို မနှစ်သက်ပေ။</p> <p>မည်သည့်အရာမှ မမှားယွင်းချေ။ နှစ်ယောက်လုံးသည် ဆွဲဆောင်မှု ကိုယ်စီ ရှိကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>“ထွက်သွားကြ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p>အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် သမင်သားကင်ကို စားသုံးနေသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မြင်ချိန်မှာတော့  စားချင်စိတ် ကုန်ခမ်းသွား၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလုံးလုံး ဘယ်သူမှ ရဲတိုက်ထဲ မဝင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှင် ဝင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါလေး တစ်ခုနဲ့တင် ရှင်က တခြားလူတွေထက် သာနေပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်တယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “မေးပါ။ ခင်ဗျားက နင်ချင်းထက် ပိုလှပါတယ်။ ဘယ်သူနဲ့ ယှဉ်ယှဉ် ခင်ဗျားက ပိုလှပါတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲက လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပဲ။ ဒါနဲ့ နောက် ၃ လှမ်းလောက် ဆုတ်ပေးပါလား။ ရှင့်အနံ့က ပြင်းလွန်းလို့။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ နောက်ဆုတ်လိုက်၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဖြစ်စဉ်ကို ပြောပြပါအုံး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သခင်ကြီးထိုက်အာ၏ ကဗျာကိစ္စကိုမူ ချန်လှပ် ထားလိုက်သည်။ စာမတတ်သောပုံစံ ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားချင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “အစီရင်ခံစာကို မြင်ခဲ့လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “မြင်ခဲ့ပါတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အံအားသင့်လွန်းလှသည့် ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အံ့ဩစရာပါပဲ။ တောဝက်နယ်မြေ ပုန်ကန်တာက ချိုရွှေမြို့ သွေးထိုးလို့ မဟုတ်ဘဲ ခင်ဗျားရဲ့ သူလျှိုတွေ မြှောက်ပေးလို့ ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ခင်ဗျားက တကယ် ရက်စက်တာပဲ။ ချိုရွှေမြို့ကို ဝင်တိုက်တုန်းက လူသောင်းချီ သတ်ခဲ့ရုံမက လယ်မြေတွေကိုပါ ဆားဖြူးပြီး ဖျက်ဆီးခဲ့တာကိုး။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်မကို ဝေဖန်မလို့လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။ “မဟုတ်ပါဘူး။ လေးစားလို့ပါ။ ဒါမှ ပြည့်စုံတဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်မှာပေါ့။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆက်ပြော။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အစီရင်ခံစာက လေခွင်းမြို့အတွက် သိပ်ဆိုးတယ်။ အပြစ်အားလုံးကို လေခွင်းမြို့အပေါ် ပုံချထားတယ်။ ခင်ဗျားကို မိစ္ဆာမလို့ ရေးထားတယ်။ ပိတ်ဆို့အရေးယူဖို့ အကြံပြုထားတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အံ့အားသင့်သွားသည်။ “သူ အဆိပ်ခတ်ခံရတာကို ကျွန်မလူတွေ ကယ်ပေးခဲ့တာလေ။ ဒါကိုတောင် သူက စိတ်မပြောင်းဘူးလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မပြောင်းဘူး။ သူက သေချင်သေပါစေ။ ရပ်တည်ချက်ကို မပြောင်းနိုင်ဘူးတဲ့။ အစီရင်ခံစာ ပြင်ဖို့ဆိုတာ ကောင်းကင်ပေါ် တက်တာထက် ခက်တယ်တဲ့။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ရှင့်တာဝန် ကျရှုံးသွားပြီပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သူက ကျုပ်ကို ကယ်တင်ပေးမယ်။ လက်ခံထားမယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျုပ်က ခင်ဗျားအတွက် ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျရှုံးတာက ကျရှုံးတာပဲ။ ရှင် ရဲတိုက်ထဲ ဝင်နိုင်ခဲ့တာ။ အစီရင်ခံစာကို ကြိုမြင်ခဲ့တာတွေက ကောင်းကျိုးတော့ ရပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် သေဒဏ်ကလွတ်ပေမဲ့ အပြစ်ဒဏ်တော့ ခံရမယ်။ ရှင့်ရဲ့ တတိယ တပ်မှူးချုပ် ရာထူးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ မျက်နှာပြောင်တိုက်မှုမှာ လျင်မြန်လွန်းလှ၏။</p> <p>“ကဲ... ထွက်သွားတော့။ ကျွန်မ စဉ်းစားစရာ ရှိတယ်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p>အစီရင်ခံစာကြောင့် လေခွင်းမြို့ ပျက်စီးနိုင်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူမ မကြောက်ရွံ့ပေ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။ စစ်ပွဲကို မတားဆီးနိုင်လျှင် စစ်ပွဲကို ဖန်တီးလိုက်ပေမည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် စစ်မှန်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အခက်အခဲ ကြုံလာလျှင် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရဲ၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကိုလည်း အပြစ်မတင်သလို၊ နင်ချင်းကိုလည်း ဆဲဆိုခြင်း မပြုပေ။</p> <p>“အစီရင်ခံစာ တင်လိုက်ရင် ပိတ်ဆို့ခံရမယ်။ လေခွင်းမြို့ ပျက်စီးမယ် ဆိုတာ သေချာလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သေချာတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ “ပြင်ဆင်ကြ။ လေခွင်းမြို့ကို ချက်ချင်း ပြန်မယ်။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေအတွက် ပြင်ဆင်ရမယ်။”</p> <p>“နေပါအုံး မြို့စားမင်း။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တားလိုက်၏။ “ကျုပ် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်တယ်။ နင်ချင်းရဲ့ စိတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ အစီရင်ခံစာကို ပြင်ခိုင်းနိုင်တယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မယုံကြည်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင်ပဲ ပြောတာလေ။ နင်ချင်းက သေချင်သေမယ်။ စိတ်မပြောင်းဘူးဆို။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်အတွက်တော့ လွယ်ပါတယ်။ ၂ ရက်အတွင်း ပြီးစေရမယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင့်အစီအစဉ်က ဘာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “လွယ်လွယ်လေးပါ။ ခွေးနဲ့ ကြောင် ညားကြသည် စစ်ဆင်ရေး။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူနဲ့ ဘယ်သူလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဗီလိန်ဆန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်နဲ့ နင်ချင်းပေါ့။ ၂ ရက်အတွင်း သူ့ကို ကျုပ်အိပ်ရာပေါ် ရောက်အောင် ခေါ်လာခဲ့မယ်။ အဝတ်အစား မပါဘဲနဲ့ပေါ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save