Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စကားကို သူမ မယုံနိုင်ချေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “တကယ်တော့ မြို့စားမင်း... ကျုပ်က အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေခံရတဲ့သူ ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။”</p> <p>“နင်ချင်းက ရှင့်ကို အတင်းအကြပ် ခေါ်အိပ်မယ်လို့ ပြောချင်တာလား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့ အံ့ဩသွားသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “မြို့စားမင်း... နင်ချင်းကို သူတော်စင်မ တစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “မထင်ဘူး။ နင်ချွဲ့ကို သစ္စာဖောက်အောင် မြှောက်ပေး လိုက်တဲ့သူက ရှီးယွီမြို့က မော့မျိုးနွယ်စုဖြစ်ဖို့ များတယ်။ ဒါဆို သူတို့က နင်ချင်းကို စော်ကားလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “နင်ချင်းက သူ့ရပ်တည်ချက်ကို မပြောင်းဘဲ လေခွင်းမြို့ကို တိုက်ခိုက်နေဆဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှီးယွီမြို့နဲ့ ချိုရွှေမြို့ဘက်ကကျတော့ ဘယ်လို ထင်မလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ဆန့်ကျင်ဘက် ထင်ကြမှာပေါ့။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ သူတို့က ထင်ကြလိမ့်မယ်။ နင်ချင်းက သူတို့ကို မုန်းသွားပြီ။ လေခွင်းမြို့က နင်ချင်းကို ကယ်တင်လိုက်လို့ ကျေးဇူးတင်ပြီး လေခွင်းမြို့ဘက် ပါသွားပြီလို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။”</p> <p>အာဏာရှိသူတို့၏ သဘာဝအရ သံသယစိတ်သည် အမြဲကပ်ပါနေတတ်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ မိမိတို့ထံမှ အစော်ကားခံရသူတစ်ဦးသည် အချိန်မရွေး လက်စားချေလာနိုင်သည်ဟု သူတို့က အမြဲတစေ စိုးရိမ်တွေးတောနေတတ်ကြသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် နင်ချင်းအနေဖြင့် မည်မျှပင် ခိုင်မာသည့် ရပ်တည်ချက်ရှိကြောင်း ပြသပါစေ၊ သူတို့၏ သံသယ အရှေ့တွင်မူ ထိုယုံကြည်ချက်တို့သည် အရာထင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “မြို့စားမင်း... ရှီးယွီမြို့နဲ့ ချိုရွှေမြို့က ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမယ် ထင်လား။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ “မထင်ဘူး။ သူတို့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်။ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အဲဒါ ကျုပ်တို့ရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ “နင်ချင်းက အသက်ထက် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုတန်ဖိုးထားတယ်။ ဂုဏ်သိက္ခာက သူ့ရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားရင် အဲဒီလူက သူ့ရဲ့ ရန်သူအစစ် ဖြစ်သွားပြီ။”</p> <p>“ကျွန်မ နားလည်ပြီ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အစီအစဉ်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွား၏။ <strong>‘</strong><strong>ဒီအကြံအစည်က ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ ယုတ်မာလွန်းတယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မယုံကြည်နိုင်သလို မေးလိုက်သည်။ “ရှင်... ရှင် တကယ် လုပ်နိုင်မှာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဗီလိန်ပြုံး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေါ့။ ကျုပ်က ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရွံရှာသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် တော်တော် ယုတ်မာတာပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ရဲတိုက်ထဲ နောက်တစ်ခါ ဝင်ခွင့်ရရင်၊ နင်ချင်းကို နောက်တစ်ခါ တွေ့ခွင့်ရရင်၊ ကျုပ်တို့ အောင်မြင်ပြီလို့ မှတ်လိုက်ပါ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဘယ်လို ကူညီပေးရမလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ပထမအချက်... မိန်းမက ပျော်ရွှင်နေရမယ်။ ယုံကြည်မှု ရှိနေရမယ်။ နင်ချင်းရဲ့ အစီရင်ခံစာက လေခွင်းမြို့ဘက် ပါနေပြီလို့ လူတိုင်း ထင်အောင် နေရမယ်။”</p> <p>“ကောင်းပြီ။ ပြဿနာ မရှိဘူး။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လွင့်စင်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။ မြီးညှောင့်ရိုး ကျိုးလုမတတ် နာကျင်သွား၏။</p> <p>“နောက်တစ်ခါ စကားအသုံးအနှုန်း မှားရင်၊ ရိုင်းပျရင် သွားတွေ အကုန် ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က အေးစက်စက် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကုန်းထလိုက်၏။ <strong>‘</strong><strong>လမင်းကြီးက တော်တော် ကြမ်းတာပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>“ဒုတိယအချက်... ကျုပ် လိုချင်တဲ့ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရှာပေးပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က စာရွက်တစ်ရွက် ထုတ်ပြီး စုတ်တံနှင့် ရေးပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ကြည့်လိုက်ပြီး စုတ်တံကို ယူကာ ပစ္စည်း ၅ မျိုး၏ အမည်ကို ဖျက်ပစ်လိုက်၏။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ထိုပစ္စည်း ၅ မျိုး၏ အစစာလုံးတွေကို ပေါင်းလိုက်လျှင် “ကျုပ် ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ချစ်တယ်” ဆိုသည့် စာသား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ <strong>‘</strong><strong>ဒီမိန်းမက တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ ချက်ချင်း ရိပ်မိတယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “စောင့်နေ။ တစ်ရက်အတွင်း ရအောင် ရှာပေးမယ်။”</p> <p>.................</p> <p>ပထမရက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဆေးဝါးများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် နင်ချင်း အသုံးပြုခဲ့သော လက်နက်ပုန်းတွင် ပါဝင်သည့် အဆိပ်ဆေးကို လေ့လာနေခြင်းပင်။ ထိုအရာက အာရုံကြောကို ထုံကျင်စေသော အစွမ်းထက် ဆေးဖြစ်၏။</p> <p>ဒုတိယရက်တွင် နင်ချင်းအတွက် သံဓာတ်၊ ကယ်လ်ဆီယမ်၊ ဇင့်ဓာတ် ဖြည့်စွက်ဆေးများကို ဖော်စပ်လိုက်သည်။</p> <p>.................</p> <p>ရဲတိုက်အတွင်း၌ ကောလာဟလများ ပြန့်နှံ့နေ၏။</p> <p>“ချိုရွှေမြို့က လူတွေက နင်ချင်းကို အဆိပ်ခတ်ပြီး လေခွင်းမြို့အပေါ် ပုံချဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွင်အောက်ထျန်းက ရိပ်မိပြီး ကယ်တင်လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် နင်ချင်းက ကျေးဇူးတင်ပြီး အစီရင်ခံစာကို ပြင်ရေးနေပြီ။ လေခွင်းမြို့ဘက် ပါသွားပြီ။ ချိုရွှေမြို့နဲ့ ရှီးယွီမြို့ကို အရေးယူဖို့ အကြံပြုတော့မယ်တဲ့။”</p> <p>စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ဝင်များက နင်ချင်းကို လာမေးကြသည်။</p> <p>နင်ချင်းကတော့ မာနကြီးစွာဖြင့် ဘာမှ ပြန်မဖြေချေ။</p> <p>သူမသည် မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိသောကြောင့် အစီရင်ခံစာကို အနည်းငယ်မှပင် ပြင်ဆင်ခြင်း မပြုဘဲ လေခွင်းမြို့ကို အရေးယူရန်သာ ဆက်လက်ရေးသားထားခဲ့သည်။ မည်သူ့ကိုမှ လိုက်လံရှင်းပြနေရန် မလိုဟု သူမ ယူဆထားသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် အစီရင်ခံစာကို တရားဝင် တင်သွင်းလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလ အားလုံးသည် အလိုအလျောက် ချုပ်ငြိမ်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာလည်း မည်သို့မှ ထိခိုက်ပျက်ပြားသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>.................</p> <p>ညနေစောင်းတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရဲတိုက်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာသည်။ ရေချိုးထားသော်လည်း ဆံပင်များ ဖွာလန်ကြဲနေဆဲ။ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေဆဲ။ ရုပ်ဆိုးနေဆဲပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား နင်ချင်းကို မြင်ချိန်မှာတော့ အံ့ဩသွား၏။</p> <p>နင်ချင်း၏ ပုံစံမှာ လွန်ခဲ့သည့် ၂ ရက်ကနှင့် ဘာမှ မကွာခြားချေ။ အဝတ်အစား အတူတူ၊ ဆံပင်ပုံစံ အတူတူ ဖြစ်သလို ထိုင်ပုံထိုင်နည်းကလည်း အတူတူပင်။</p> <p>“အဝတ်အစား မလဲဘူးလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p>နင်ချင်းက ဖြေလိုက်၏။ “တစ်နေ့ ၂ ခါ လဲတယ်။ ပုံစံတူ အထည် ၂၀ ချုပ်ထားတယ်။”</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဟမ့်... ကြွားလိုက်တာ။ သူ့ပုံရိပ်ကို တော်တော် ဂရုစိုက်တာပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သူမကို ဆေးစစ်ကြည့်လိုက်၏။ သွေးရောင် သမ်းလာပြီး အဆိပ်များ ကုန်သလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား သွေးညှီနံ့ နည်းနည်း ရနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ရာသီလာတာ ကြာလိုက်တာ။ တစ်လမှာ ၁၅ ရက်လောက် လာနေတာလား။ သနားစရာပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ကျုပ် ပေးတဲ့ဆေး သောက်လား။”</p> <p>နင်ချင်းက ဖြေလိုက်သည်။ “သောက်တယ်။ ကောင်းတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်မေး၏။ “အိပ်ပျော်လား။”</p> <p>နင်ချင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မပျော်ဘူး။ ကျင့်သားရနေပါပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ဆေးအသစ် ဖော်လာတယ်။ သောက်လိုက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားစေ ရမယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်လား။ ကောင်းတာပေါ့။”</p> <p>“ဒါက နောက်ထပ် ဆေးတစ်ဖုံပဲ။ ဆံပင်ကျွတ်တာ သက်သာစေမယ့် ဆေး။”</p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပုလင်းတစ်လုံး ထုတ်ပေးလိုက်၏။ “ဒါက အိပ်ဆေးပါ။ စမ်းကြည့်လိုက်။”</p> <p>နင်ချင်းကို အိပ်ဆေးခတ်ပြီး ခေါ်သွားရန် ကြံစည်နေခြင်းများလား။</p> <p>“ကျေးဇူးပဲ။ စမ်းကြည့်ပါ့မယ်။” နင်ချင်းက အေးစက်စွာ ဆက်ဆံနေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က စကားစလိုက်၏။ “အစီရင်ခံစာ ကိစ္စ...”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး။”</p> <p>နင်ချင်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မပြီး ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ပြန်လို့ ရပြီ။”</p> <p>ဧည့်သည်ကို တိုက်ရိုက် နှင်ထုတ်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မပေးပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မ... ဒီလောက်ထိ ရက်စက်စရာ လိုလို့လား။”</p> <p>နင်ချင်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “လမ်းကြောင်း မတူရင် အတူတူ မသွားသင့်ဘူး။ သွားတော့။ နောက်နောင် မလာနဲ့တော့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မထချင် ထချင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ဆက်နေရင် ကျွန်မ ပိုပြီး အထင်သေးမိလိမ့်မယ်။ မသွားရင် လူခေါ်ပြီး မောင်းထုတ်ခိုင်းရလိမ့်မယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်မြှောက်လိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။ သွားပါတော့မယ်။”</p> <p>သူ ထွက်ခွာသွား၏။ သို့သော်ငြား ထွက်ခါနီး၌ ဆေးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် တစ်လုံးကို နှာခေါင်းထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။</p> <p>.................</p> <p>ရဲတိုက်အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်မှာတော့  ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူခိုးတစ်ယောက်လို ဘယ်ကြည့်ညာကြည့် လုပ်နေသည်။ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသည်။ အရေးကြီး ပစ္စည်းတစ်ခု ပါလာသလိုမျိုးပင်။</p> <p>ထိုပုံစံက ကောလာဟလများကို ပိုခိုင်မာစေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က နင်ချင်းကို ကယ်တင်ခဲ့သောကြောင့် နင်ချင်းက အစီရင်ခံစာကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။ ယခု ယွင်ကျုံးဟဲ့က အစီရင်ခံစာ အသစ်ကိုယူပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ဆီ သွားပြကာ ဆုလာဘ် တောင်းတော့မည် ဆိုသည့် ကောလဟလများပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရဲတိုက်တံခါးဝ မရောက်ခင်မှာပဲ သူ့နောက်စေ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒုတ်”</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများ ပြာသွားပြီး သတိလစ်သွား၏။ အရိပ်မဲတစ်ခုက သူ့ကို ပွေ့ချီပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဤအရိပ်မဲမှာ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးရှိပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရ၏။</p> <p>.................</p> <p>လျှို့ဝှက်အခန်း တစ်ခုထဲ၌ ထိုအရိပ်မဲက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရှာဖွေသည်။ ဘာမှ မတွေ့ရချေ။ နောက်ဆုံး ဖိနပ်အောက်ခြေ အကန့်ထဲတွင် စာရွက်တစ်ရွက် တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဒီလောက် လျှို့ဝှက်ထားမှတော့ အရေးကြီးမှာ သေချာတယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>သို့သော်ငြား ဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ စာရွက်အလွတ် ဖြစ်နေသည်။ သို့ပေမည့် အရိပ်မဲက ကျွမ်းကျင်သည်။ မီးကင်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့  စာလုံးများ ပေါ်လာ၏။</p> <p>နင်ချင်း၏ လက်ရေးနှင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်နေသည့် အစီရင်ခံစာ မိတ္တူ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဤအစီရင်ခံစာထဲ၌ စစ်ပွဲတာဝန်ကို ချိုရွှေမြို့အပေါ် ပုံချထား၏။ လေခွင်းမြို့က အပြစ်ကင်းကြောင်း ရေးထားပြီး ရှီးယွီမြို့ မော့မျိုးနွယ်စု၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကိုပါ ဖော်ပြထားသည်။ ချိုရွှေမြို့နှင့် ရှီးယွီမြို့ကို အရေးယူဖို့ အကြံပြုထား၏။</p> <p>ဖတ်ပြီးချိန်မှာတော့  အရိပ်မဲက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>.................</p> <p>“သခင်ကြီး... နင်ချင်းက တကယ်ပဲ အစီရင်ခံစာကို ပြင်လိုက်ပြီး ချိုရွှေမြို့ဘက်ကို အပြစ်ပုံချလိုက်ပါတယ်။ ဘယ်လို လုပ်မလဲ။” အရိပ်မဲက ပြောလိုက်၏။</p> <p>အမျိုးသားတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ “သူ့ကို ပြန်ပြင်ခိုင်းလို့ ရမလား။”</p> <p>အရိပ်မဲက ပြောလိုက်၏။ “မရပါဘူး။ သူက ခေါင်းမာလွန်းတယ်။ အသေသာခံမယ်။ ပြန်ပြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်... သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်။ အစီရင်ခံစာကို အမှိုက် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်။ လေခွင်းမြို့ကိုပါ ဆွဲချလိုက်။”</p> <p>အရိပ်မဲက မေးလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။”</p> <p>အမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။ “လွယ်ပါတယ်။ နင်ချင်းက ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးထားတယ် မဟုတ်လား။ သူတော်စင်မ လုပ်ချင်တယ် မဟုတ်လား။  လေခွင်းမြို့က ယောကျ်ား။</p> <p>ပြီးရင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ဝင်တွေကို ခေါ်သွားပြီး ဖမ်းမိအောင်လုပ်၊ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာ ကျသွားရင် အစီရင်ခံစာလည်း ပျက်စီးသွားမှာပဲ။ လေခွင်းမြို့ကလည်း ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းသုံးတယ် ဆိုပြီး အပြစ်ပိုကြီးသွားလိမ့်မယ်။”</p> <p>အရိပ်မဲက ပြောလိုက်၏။ “ဒီယွင်အောက်ထျန်းက ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ။”</p> <p>အမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ပိုကောင်းတာပေါ့။ နင်ချင်းက စိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ မိန်းမကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ သူ့ကိုပဲ သုံးလိုက်။   ပြီးရင် သူ့ကို သင်းကွပ်ပြီး လူလယ်ခေါင်မှာ ရိုက်သတ်လိုက်။”</p> <p>အရိပ်မဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ။ အခုပဲ သွားလုပ်လိုက်ပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save