Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၆၀)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ နင်ချင်း၏ အခန်းအတွင်း၌ အထိန်းတော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။ “သခင်မ... ညဉ့်နက်နေပါပြီ။ အိပ်တော့မလား။”</p> <p>နင်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ သူမ အိပ်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိ၏။</p> <p>အိပ်မပျော်သော ညများက ငရဲပမာ ပူလောင်လွန်းလှသည်။ အိပ်ချင်သော်လည်း အိပ်မပျော်သော ဒုက္ခ၊ နံနက်မိုးလင်းသည်အထိ မျက်လုံးကြောင်နေရသည့် ခံစားချက်မှာ ဆိုးရွားလွန်းလှပေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပေးလိုက်သော အိပ်ဆေးကို စမ်းသပ်ကြည့်သင့်သည်လား။ သူမ မစမ်းသပ်ချင်ပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စိတ်သဘောထားကို မယုံကြည်ရ‌ချေ။ သူသည် လူယုတ်မာတစ်ဦး ဖြစ်သလို ရုပ်ရည်ကလည်း ဆိုးဝါးလှသေးသည်။</p> <p>နင်ချင်းသည် မှန်ရှေ့သို့ သွား၍ အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်သည်။ အတွင်းခံလေးသာ ကျန်တော့်သည်။</p> <p>မှန်ထဲရှိ မိမိပုံရိပ်ကို ကြည့်ရှုပြီး ကိုယ်တိုင်ပင် သဘောကျမိနေ၏။ နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။ ဤမျှ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ရောဂါသည် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် ပေါ့ပါးသော ညဝတ်အင်္ကျီကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီး အိပ်ရာဝင်လိုက်၏။</p> <p>“အမေကြီး... ဘယ်သူ့ကိုမှ အသံမထွက်စေနဲ့နော်။ မနက်ဖြန် အစီရင်ခံစာ တင်ရတော့မယ်။ ဒီညတော့ နှစ်နာရီလောက်ဖြစ်ဖြစ် အိပ်ချင်တယ်။” နင်ချင်းက မှာလိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်ချပါ သခင်မ... အခန်းနား ဘယ်သူမှ မကပ်စေရပါဘူး။ အိပ်ဆေးအမွှေးတိုင် ထွန်းလိုက်မယ်နော်။” အထိန်းတော်ကြီးက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီ။” နင်ချင်းက အိပ်ယာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အိပ်ပျော်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးသည် အမွှေးတိုင် ထွန်းပေးလိုက်၏။</p> <p>နင်ချင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>မနက်ဖြန်တွင် အစီရင်ခံစာ တင်သွင်းလိုက်ပါက လေခွင်းမြို့ ပျက်စီးသွားမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။ သို့သော်ငြား သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ရက်စက်လွန်းသောကြောင့် သေသင့်ပေသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မကယ်တင်နိုင်သည်မှာ နှမြောစရာ ဖြစ်သော်လည်း သူရွေးချယ်သော လမ်းပင် ဖြစ်လေရာ မည်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမည်နည်း။</p> <p>သူ့ကျေးဇူးကိုလည်း သိပ်အရေးမလုပ်လိုတော့ချေ။ သူမ တန်ဖိုးထားသည်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာသာ ဖြစ်သည်။ အသက် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အကြောင်းအရာ တစ်ခုတည်းကိုသာ စိတ်ထဲတွင် တနုံ့နုံ့ တွေးတောနေမိသည်။ သခင်ကြီးထိုက်အာ ကဗျာသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရေးသားသည်မှာ ဟုတ်နေသည်လား။ သူသည် ပါရမီရှင်လား။ သို့မဟုတ် စာမတတ်သော သူတောင်းစားလား။</p> <p>မကြာမီ မျက်ခွံများ လေးလံလာပြီး အိပ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ဝမ်းသာစရာပင်။ ယနေ့ည အိပ်ပျော်တော့မည်။</p> <p>သူမ အိပ်ပျော်သွားသည်။ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်မျှနှိုးနှိုး မနိုးထနိုင်လောက်အောင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမွှေးတိုင်ထဲတွင် မေ့ဆေးများ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>.................</p> <p>ခဏကြာချိန်မှာတော့ အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ပြန်ပိတ်သွားသည်။</p> <p>အရိပ်မဲတစ်ခု ဝင်ရောက်လာ၏။ ကျောပေါ်တွင် အိတ်တစ်လုံး ပါလာ၏။</p> <p>အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့  အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆံပင်ဖွာလန်ကြဲနှင့် ရုပ်ဆိုးသော အမျိုးသားတစ်ဦးပင်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖြစ်သည်။</p> <p>အရိပ်မဲသည် မျက်နှာဖုံးကို ခွာလိုက်၏။ သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေ၏။</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက တီးတိုး ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ကဲ... ရှင်တာဝန် ယူလိုက်တော့။”</p> <p>အမျိုးသမီးက ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ရွှီအမျိုးသမီး.... ကျွန်မတို့သခင်က ရှင့်ရဲ့ ကျေးဇူးကို မမေ့ပါဘူး။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ကတိတည်ဖို့ပဲ လိုတယ်။ ကျွန်မသား စစ်လေ့ကျင့်ရေးကျောင်းက ဆင်းတာနဲ့ တပ်မှူး ဖြစ်ရမယ်။”</p> <p>အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်၏။ “စိတ်ချပါ။ မြန်မြန်လုပ်... နာရီဝက်နေရင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ဝင်တွေ လာဖမ်းကြလိမ့်မယ်။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “သိပြီ။ မင်း သွားတော့။”</p> <p>အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မ ကူညီပေးမယ်။”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင်က ကံကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ။ သခင်မနင်ချင်းနဲ့ တစ်ည ရှိခွင့် ရတယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက်ကြီးတဲ့ ကောင်းကျိုးလဲ။ နောက်မှ အပိုင်းပိုင်း အခုတ်ခံရရင်တောင် တန်ပါတယ်။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီး၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွား၏။ “ဟုတ်တာပေါ့။ သခင်မရဲ့ အသားအရေက ကောင်းကင်ဘုံက နတ်သမီးလိုပဲ။ ဒီလို အောက်တန်းစားက ထိခွင့်ရတာ လွန်လွန်းတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို နင်ချင်း၏အိပ်ရာထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်သား ပူးကပ်စွာ အိပ်စက်နေ သကဲ့သို့ ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် နင်ချင်း နှစ်ယောက်စလုံး သတိမရကြပေ။</p> <p>အမျိုးသမီးက မေးလိုက်၏။ “ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက ဖြေလိုက်သည်။ “ပြီးပြည့်စုံတယ်။ မြစ်ထဲ ခုန်ချလည်း မသန့်စင်တော့ဘူး။”</p> <p>အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်၏။ “သွားကြစို့။ အပြင်က စောင့်နေ။ ဘယ်သူမှ မကပ်စေနဲ့။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီမေ့ဆေးက စိတ်ချရတယ်နော်။ နိုးမလာဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p>အမျိုးသမီးက အာမခံလိုက်၏။ “မိုးကြိုးပစ်ရင်တောင် နိုးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခန်းကလည်း လုံတယ်။ ခြင်တစ်ကောင်တောင် မဝင်နိုင်ဘူး။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”</p> <p>အမျိုးသမီးက အသိပေးသလို ပြောလိုက်၏။ “နာရီဝက်နေရင် လာဖမ်းမယ်။”</p> <p>နှစ်ယောက်သား ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အထိန်းတော်ကြီးကမူ တံခါးဝတွင် ထိုင်စောင့်ရန် ကျန်နေရစ်ခဲ့၏။</p> <p>.................</p> <p>အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ ဆေးတောင့် ပျော်ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သလို နှာခေါင်းထဲ ထည့်ထားသော ဆေးလုံးလည်း ပျော်ဝင်သွား၏။</p> <p>မကြာမီ အာရုံကြောကို လှုံ့ဆော်ပေးသော ဆေးများ အစွမ်းပြလာသောကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ နိုးထလာသည်။</p> <p>မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်၏။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ နင်ချင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် အိပ်စက်နေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ကောင်းကင်ဘုံ... လှလိုက်တာ</strong><strong>’</strong></p> <p>နင်ချင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် ရှိလှပြီး အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းတုံးကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနေသည်။</p> <p>သို့သော်ငြား အချိန်မရှိတော့ချေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ အသာထလိုက်ပြီး ကုတင်အောက်မှ အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအရာမှာ သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော ဆေးထုပ်ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား ဆေးဝါးများသာမက အခြား ပစ္စည်းများ လည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ဆေးရောင်စုံ၊ ပန်းဝတ်မှုန်၊ ပျားရည်၊ ဟင်္သာပြဒါး၊ ဝက်သားရေနှင့် ပြုလုပ်ထားသော အထူးပစ္စည်းများပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မှန်ရှေ့သို့ သွားပြီး အလုပ်စတင်လိုက်သည်။</p> <p>ခေတ်သစ် ကမ္ဘာ၏ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ခြင်း ပညာကို ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>လျင်မြန်သည်။ တိတ်ဆိတ်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>နောက် မိနစ် ၃၀ အကြာတွင် လာရောက် ဖမ်းဆီးကြပေတော့မည်။ ထိုအချိန်တွင် ပွဲကောင်း ကြည့်ရပေဦးမည်။</p> <p>.................</p> <p>ရဲတိုက်၏ အခြားအခန်းတစ်ခုတွင် အရာရှိ ၁၀ ဦးခန့်က ကောလာဟလ တစ်ခု ကြားသိထားရသောကြောင့် စိတ်ညစ်နေကြသည်။</p> <p>နင်ချင်းသည် အစီရင်ခံစာကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ချိုရွှေမြို့အပေါ် အပြစ်ပုံချလိုက်ပြီ ဟူသည့် ကောလဟလပင်။</p> <p>စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ဝင် ၁၅ ယောက် ရှိသော်လည်း နင်ချင်းက ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ ဆန္ဒသာ အဓိက ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ မနက်ဖြန် အစီရင်ခံစာ တင်တော့မယ်။”</p> <p>“ကျုပ် သွားမေးဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မထီမဲ့မြင် လုပ်နေတယ်။”</p> <p>ဤအဖွဲ့ထဲတွင် ချိုရွှေမြို့၊ ရှီးယွီမြို့နှင့် ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ဘက်တော်သားများစွာ ပါဝင်နေသည်။ လေခွင်းမြို့ဘက်တော်သားမှာမူ လူနည်းစုသာ ပါဝင်သည်။</p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်းက သူ့ကို ကယ်လိုက်လို့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့ ပြင်ပေးလိုက်တာတဲ့။”</p> <p>“ပေါက်ကရတွေ... နင်ချင်းက တရားမျှတပါတယ်။ ဘယ်တော့မှ ဘက်မလိုက်ပါဘူး။”</p> <p>“ကျုပ် ကြားတာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က ဇာတ်လမ်း ရှိနေတယ်တဲ့။”</p> <p>လူတိုင်း ဒေါသထွက်သွားကြ၏။ နင်ချင်း ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အိပ်မက်နတ်သမီး ဖြစ်ပေသည်။ သူတောင်းစား တစ်ယောက်ကို နှစ်သက်သည် ဆိုခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လား။</p> <p>ထိုစဉ် အမျိုးသမီး စစ်သည်တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာပြီး အရာရှိတစ်ဦးကို တီးတိုး သတင်းပို့လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာ... မဖြစ်နိုင်ဘူး။” ထိုအရာရှိက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲ။”</p> <p>“ရှောင်မင်… မင်း ပြောပြလိုက်။”</p> <p>အမျိုးသမီး စစ်သည်က ပြောပြလိုက်သည်။ “ညနေက ယွင်အောက်ထျန်း ရောက်လာတယ်။ ပြန်သွားသလို ဟန်ဆောင်ပြီး တကယ်တမ်းကျတော့ သခင်မနင်ချင်း အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတယ်။”</p> <p>အားလုံး ကြောင်အသွားကြ၏။</p> <p>အမျိုးသမီး စစ်သည်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါတင် မကဘူး။ အထိန်းတော်ကြီးက တံခါးဝမှာ စောင့်နေတယ်။ ဘယ်သူမှ မကပ်ရဘူးတဲ့။ ကျွန်မတို့ အပေါ်ထပ်ကနေ နားထောင်ကြည့်တော့ အထဲမှာ ရယ်သံတွေ၊ ညည်းသံတွေ ကြားရတယ်။ အခု နာရီဝက် ကျော်နေပြီ။ ပြန်မထွက်လာသေးဘူး။”</p> <p>အားလုံး၏ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းကုန်ကြ၏။ နင်ချင်းကဲ့သို့သော သူတော်စင်မက ဖောက်ပြန်နေသည် ဆိုသည်မှာ ဟုတ်ပါ့မည်လား။</p> <p>ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် ယောကျ်ားနှင့် မထိတွေ့ခဲ့သော အမျိုးသမီးက သူတောင်းစား တစ်ယောက်နှင့် ဖောက်ပြန်နေခြင်းလား။</p> <p>“ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာပါ။ မယုံရင် တခြားလူတွေကို မေးကြည့်ပါ။” ရှောင်မင်က ကျိန်တွယ် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အရာရှိများ ဒေါသထွက်ကုန်ကြ၏။ “ဒါ အမှန်ဆိုရင် ပြဿနာ ကြီးပြီ။”</p> <p>“သူတောင်းစားကြောင့် အစီရင်ခံစာ ပြင်ရေးတယ် ဆိုတာ သေချာသွားပြီ။”</p> <p>“မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စော်ကားတာပဲ။ သေဆုံးသွားတဲ့ စစ်သည်တွေကို စော်ကားတာပဲ။”</p> <p>“ဒါ ရာဇဝတ်မှုပဲ။”</p> <p>“လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ တရားမျှတမှုအတွက် ဖော်ထုတ်ရမယ်။”</p> <p>“မြန်မြန် သွားရအောင်။ သူတို့ ပြီးသွားရင် ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်။”</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့။ လူတွေ ဝိုင်းထားပါတယ်။ ယင်ကောင်တောင် မထွက်နိုင်ပါဘူး။”</p> <p>“သွားစို့။  သွား ဖမ်းကြမယ်။”</p> <p>“တကယ် ဖမ်းမိရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ။”</p> <p>“မိရင် ပြီးတာပဲလေ။ ကုတင်ပေါ် အတူရှိနေမှ မဟုတ်ဘူး။ အခန်းထဲမှာ ရှိနေရင်ကို မလွတ်တော့ဘူး။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။”</p> <p>“နင်ချင်းက ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမ ဖြစ်သွားရင် အစီရင်ခံစာလည်း ပျက်ပြယ်သွားမှာပဲ။ ယွင်အောက်ထျန်း ကိုတော့ သင်းကွပ်ပြီး ရိုက်သတ်ပစ်မယ်။”</p> <p>ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေတွင် ဖောက်ပြန်သူကို မိပါက သင်းကွပ်ပြီး ကျောက်ခဲဖြင့် ထုသတ်သော ဥပဒေ ရှိသည်။</p> <p>“သွားကြစို့။”</p> <p>“မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်။ တရားမျှတမှုအတွက်။”</p> <p>အရာရှိ ၁၀ ဦးခန့်သည် နင်ချင်း၏ အခန်းဆီသို့ ပြေးထွက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save