Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၆၁)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>မကြာမီ လူအုပ်ကြီးသည် နင်ချင်း၏ အခန်းဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>အထိန်းတော်ကြီး အခန်းဝတွင် စောင့်ကြပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရချိန်မှာတော့  ပိုမို၍ မသင်္ကာ ဖြစ်လာကြ၏။</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးသည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ရှင်တို့ ဘာလုပ်ကြတာလဲ။ သခင်မ အိပ်နေတယ်။ သခင်မက အိပ်ရေးဆတ်တယ်။ နိုးသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး။”</p> <p>ဤအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်နေသောကြောင့် ပို၍ သံသယ ဝင်စရာ ကောင်းနေ၏။</p> <p>စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ဝင်များသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်ကြသည်။ တံခါးကို ခြေဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p>တံခါးပွင့်သွား၏။ ထို့နောက် လူဆယ်ဦးခန့် အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>အခန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော ရနံ့များ ရရှိနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများ ပြန့်ကျဲနေ၏။ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ရာ နေရာတစ်ခုပမာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ရောက်ရှိနေသူများ၏ မျက်နှာများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ဒေါသ၊ ဝမ်းသာမှုတို့ ရောပြွမ်းသွားကြ၏။</p> <p>ကုတင်ပေါ်တွင် စောင်ပါးလေး ခြုံထားသော်လည်း လူနှစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ အနေအထားမှာလည်း အလွန် ရင်းနှီးပူးကပ်နေသည်။</p> <p>သခင်မနင်ချင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖောက်ပြန်နေသည်လား။ သက်သေအထောက်အထားများ ခိုင်လုံနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အချို့မှာ နှလုံးကွဲကြေမတတ် ခံစားလိုက်ကြရ၏။ သူတို့၏ အိမ်မက်နတ်သမီးပုံရိပ် ပြိုလဲသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>သခင်မ နင်ချင်း... ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ရဲ့ အိပ်မက်နတ်သမီး မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျားက ကိုယ်ကျင့်တရား စောင့်ထိန်းသူ၊ သူတော်စင်မ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ခင်ဗျားက ဖောက်ပြန်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး ရုပ်ဆိုးတဲ့ သူတောင်းစားအိုကြီးနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာလား။</strong><strong>’</strong></p> <p>“သက်သေ ခိုင်လုံသွားပြီ။ နင်ချင်းက အရှက်မရှိဘူး။ ဖောက်ပြန်တယ်။ သူက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး။ သူ့အစီရင်ခံစာလည်း ပျက်ပြယ်သွားပြီ။”</p> <p>“ပြင်ဆင်ကြ။ နင်ချင်းက ဖောက်ပြန်ပြီး အစီရင်ခံစာကို ပြင်ရေးခဲ့တာ။ အာဏာအလွဲသုံးစား လုပ်တာ။ ကြီးလေးတဲ့ ရာဇဝတ်မှုပဲ။ ဖမ်းဆီးပြီး မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီ ပို့ရမယ်။”</p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်းကိုတော့ အရင်ဆုံး ဝန်ခံခိုင်း။ ပြီးရင် လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ကြိုးနဲ့ ဆွဲပြီး လှည့်လည်ပြသ။ နောက်ဆုံး ကျောက်ခဲနဲ့ ထုသတ်ပစ်မယ်။”</p> <p>“ရှောင်မင်.... သွားပြီးတော့ စောင်ကို လှန်လိုက်။ လူတိုင်း မြင်အောင် ပြလိုက်။”</p> <p>အမျိုးသမီး စစ်သည် နှစ်ဦး ရှေ့တိုးသွားပြီး စောင်အစွန်းကို ကိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အားလုံး အသက်အောင့်ထားကြပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်ကို စောင့်မျှော်နေကြ၏။</p> <p>နင်ချင်းနှင့် ယွင်အောက်ထျန်းတို့၏ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်သော မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သမိုင်းဝင် အခိုက်အတန့် ဖြစ်ပေသည်။ မုဆိုးမ နင်ချင်း ကျဆုံးခြင်း၊ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေ၏ ဂန္ထဝင် စာဆိုမယ် ကျဆုံးခြင်းပင်။</p> <p>သူမသည် အသက်ထက် ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားခဲ့၏။ ဆယ်နှစ်ကျော် ကြိုးစားတည်ဆောက်ခဲ့ရသော ဂုဏ်သိက္ခာ ဖြစ်သည်။ ယခု အရာအားလုံး ပျက်စီးတော့မည်။</p> <p>ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုသော သူတောင်းစားလည်း သေလမ်း မြင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ လေခွင်းမြို့လည်း ပျက်စီးပေတော့မည်။</p> <p>“ဖွင့်လိုက်...”</p> <p>အမျိုးသမီး စစ်သည်များက စောင်ကို လှန်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံ... ဒီခွေးနဲ့ကြောင် ညားတဲ့ စုံတွဲကို မိုးကြိုးပစ်ပါစေ။”</p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံ.. ဒီအပြစ်ကို ဆေးကြောလို့ ရပါအုံးမလား။”</p> <p>“သမိုင်းမှာ အဆိုးရွားဆုံး မြင်ကွင်းပဲ။”</p> <p>အားလုံး မျက်လုံးပြူးပြီး ကြည့်ရှုနေကြ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့ ကြက်သေ သေသွားကြ၏။ သူတို့ မျက်လုံးကို သူတို့ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ကောင်းကင်ဘုံ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ မျက်စိမှောက်နေတာလား။</strong><strong>’</strong></p> <p>မြင်ကွင်းမှာ တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ စောင်အောက်တွင် လူနှစ်ယောက် ရှိနေသည်ကား မှန်၏။ သို့သော်ငြား နင်ချင်းကို ဖက်ထားသူမှာ သူတောင်းစားအိုကြီး မဟုတ်ဘဲ အလွန် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ယွင်အောက်ထျန်း မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသနည်း။ မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသနည်း။</p> <p>ဤအမျိုးသမီးသည် အလွန် လှပလွန်းလှသည်။ ဖြူစင်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှု ပေါင်းစပ်ထားသော အလှတရား ဖြစ်၏။ ယောက်ျားတိုင်းကို ဖမ်းစားနိုင်သော အလှတရားမျိုးပင်။</p> <p>ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် မျက်နှာနှစ်ခု ယှဉ်တွဲလျက် ရှိနေကြသည်။ ပဒုမ္မာကြာပန်း နှစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပနေသည်။</p> <p>သူတို့၏ အိပ်စက်နေပုံမှာလည်း အလွန် ဖြူစင်နေ၏။ သူငယ်ချင်းမလေး နှစ်ယောက် အတူအိပ်နေ သကဲ့သို့ ညစ်ညမ်းမှု လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p>ဤမိန်းကလေး၏ အလှတရားမှာ နင်ချင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိရုံသာမက ပို၍ပင် နုပျိုလတ်ဆတ် နေသေးသည်။</p> <p>အခန်းထဲရှိ လူငယ်အရာရှိ အများစုမှာ ကြွေဆင်းသွားကြ၏။</p> <p>အခန်းထောင့်ရှိ ရှောင်မင် (အမျိုးသမီး စစ်သည်) တစ်ဦးတည်းသာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဒါ... ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ။ ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုတဲ့ သူတောင်းစား ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ငါကိုယ်တိုင် ရိုက်နှက်ပြီး နင်ချင်းရဲ့ စောင်အောက်ထဲ ထည့်ခဲ့တာလေ။ ဘာလို့ ပျောက်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ မိန်းမလှလေး ရောက်နေတာလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံ.. ဒါ ဘာမှော်အတတ်လဲ။ လူစားထိုးလိုက်တာလား။</strong><strong>’</strong></p> <p>သူမသည် အထိန်းတော်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ <strong>‘</strong><strong>ရှင် တံခါးဝမှာ စောင့်နေတယ်ဆို။ ခြင်တစ်ကောင်တောင် မဝင်စေရဘူးဆို။ ယွင်အောက်ထျန်း ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ဒီမိန်းမလှလေး ဘယ်က ရောက်လာလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>အထိန်းတော်ကြီးလည်း ကြောင်အလျက် ရှိနေသည်။ မိုးကြိုးပစ်ခံထားရသကဲ့သို့ပင်။ သူမ ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မည်ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း။</p> <p>“ရှာကြ။ ရှာကြ။”</p> <p>ရှောင်မင်က အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိရမယ်။ မြေလှန်ရှာကြ။”</p> <p>လူများက အခန်းအနှံ့ ရှာဖွေကြသည်။ သို့သော်ငြား ယွင်အောက်ထျန်း၏ အရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ရပေ။</p> <p>ရှောင်မင်သည် ကုတင်ပေါ်မှ မိန်းမလှလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုသော အဖြေများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် ကျန်ရှိသော အဖြေသည် မည်မျှပင် ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါစေ အမှန်တရား ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>ဤမိန်းမလှလေးသည် ယွင်အောက်ထျန်းဖြစ်နေမည်လားဟု သူမ တွေးတောလိုက်မိသည်။ သူမ ရှေ့တိုးသွားပြီး ဆွဲထူရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် မိန်းမလှလေး နိုးထလာ၏။ သူမက အိပ်မှုန်စုံမွှားဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်ရှုလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် စောင်ကို ရင်ဘတ်အထိ ဆွဲတင်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ရှင်တို့... ရှင်တို့ ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်မအစ်မ အခန်းထဲ ဝင်လာကြတာလဲ။”</p> <p>အသံလေးမှာ သာယာလွန်းလှ၏။ ချိုမြိန်လွန်းလှ၏။ မိန်းမစစ်စစ် အသံပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ရှောင်မင် ကြောင်အသွားသည်။ သူမ၏ သံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။</p> <p>ယွင်အောက်ထျန်းက မိန်းမလျာ လုပ်လျှင်ပင် ဤမျှ မတူညီနိုင်ပေ။ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်ချင်းမှာ မိုးနှင့်မြေပမာ ကွာခြားနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ဤမိန်းကလေးသည် မိန်းမထက် ပို၍ မိန်းမဆန်နေသည်။</p> <p>လည်စေ့ မရှိ။ အသားအရေက နူးညံ့၏။ အသံက ချိုသာ၏။ ရာနှုန်းပြည့် မိန်းမစစ်စစ် ဖြစ်၏။</p> <p>“ကျွန်မက အစ်မနင်ချင်းရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲပဲ။ ကျွန်မအဖေက မြို့စားမင်း။ ရှင်တို့ ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်မတို့အခန်းထဲ ကျူးကျော်လာတာလဲ။ ကျွန်မ အရမ်း စိတ်ဆိုးတယ်။”</p> <p>မိန်းမလှလေးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်မအဖေကို တိုင်မယ်။ ဦးလေး နင်ချန်ကျူကိုလည်း တိုင်မယ်။”</p> <p>အားလုံး ဒုက္ခရောက်ပြီဖြစ်၏။ သူမသည် နင်ချန်ကျူ ဆိုသော အမည်နာမကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်ဝေါ်နေ၏။</p> <p>နင်ချန်ကျူ ဆိုသည်မှာ ဒုတိယ အကြီးဆုံး မြို့စားကြီး ဖြစ်သည်။ သူမက လေးစားမှု မရှိဘဲ ဦးလေး ဟု ခေါ်ဝေါ်နေသည်။</p> <p>ဤမိန်းကလေးသည် သာမန်လူ မဟုတ်နိုင်ပေ။ မြောက်ပိုင်း တာရှမင်းဆက်မှ မြို့စားမင်း တစ်ပါးပါး၏ သမီး ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>ထိုမိန်းကလေးက အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ထွက်သွားကြ။ ထွက်သွားကြ။ အကုန် ထွက်သွား။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ ကောင်းပါပြီ။ ကျုပ်တို့ ထွက်သွားပါပြီ။ သခင်မလေး စိတ်မဆိုးပါနဲ့။”</p> <p>ဤအရာရှိများသည် မည်သို့သော လူများနည်း။</p> <p>တချို့မှာ ချိုရွှေမြို့၊ ရှီးယွီမြို့တို့မှ ခေါ်ယူထားသော လူများ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့မှာ လေခွင်းမြို့မှ လူများ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့မှာ ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုမှ ဘက်တော်သားများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>သို့ပေမည့် အများစုမှာမူ နင်ချင်းကို လေးစားသောကြောင့် လိုက်ပါလာကြသော စာပေသမားများ ဖြစ်ကြ၏။ ခေါင်းမာပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားသော လူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် နင်ချင်းကို နတ်သမီးကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ထားကြသူများ ဖြစ်၏။</p> <p>စောစောက နင်ချင်း ဖောက်ပြန်သည်ဟု ကြားသိရသောကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး လိုက်ပါလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုမူ အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ နင်ချင်းသည် သန့်ရှင်းနေဆဲပင်။ နတ်သမီးလေးက နတ်သမီးလေးသာ ဖြစ်နေ၏။ ဝမ်းသာစရာ ကောင်းလွန်းလှချေ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား နင်ချင်းဘေးမှ မိန်းကလေးက မည်သူနည်း။ လှပလွန်းလှသည်။</p> <p>သူတို့ ချစ်မိသွားကြပြီဖြစ်သည်။  မဟုတ်သေးချေ။ ကျရှုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>လူအုပ်ကြီး ပြန်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုစဉ် မိန်းမလှလေးက လှမ်းတားလိုက်၏။ “နေအုံး။ ဒီကိစ္စ ဒီအတိုင်း ပြီးသွားလို့ မရဘူး။ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘဲ ဘာလို့ လာဖမ်းကြတာလဲ။ ကျွန်မကို လုပ်ကြံချင်တာလား။ အစ်မနင်ချင်းကို လုပ်ကြံချင်တာလား။ စုံစမ်းရမယ်။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ စုံစမ်းရမယ်။” အရာရှိများက ထောက်ခံကြသည်။</p> <p>အောက်တန်းကျလှသည့် ထိုစွပ်စွဲချက်များသည် အမှန်တကယ်ပင် မုန်းတီးရွံရှာဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>သူတို့၏ အထွတ်အမြတ်ထားရာ နတ်သမီး နင်ချင်းအား ဖောက်ပြန်သည်ဟု ယုတ်မာစွာ စွပ်စွဲကြခြင်းမှာ သူတို့၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့်မွှန်း၍ ခွဲပစ်ရန် ကြံစည်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော စော်ကားမှုကိုတော့ သူတို့အနေဖြင့် မည်သို့မှ သည်းခံခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“သူပဲ။ သူပဲ။”</p> <p>အရာရှိငယ် တစ်ဦးက ရှောင်မင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ “ဒီမိန်းမပဲ လာဖမ်းဖို့ ပြောတာ။”</p> <p>“ဖမ်းလိုက်။ ဖမ်းလိုက်။”</p> <p>လူအုပ်ကြီးက ရှောင်မင်ကို ဝိုင်းဖမ်းလိုက်ကြ၏။</p> <p>မိန်းမလှလေးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်တို့ အကုန် ထွက်သွားကြ။ နေရာကျယ်ကျယ် တစ်ခု ရှာထား။ ခဏနေရင် အစ်မနင်ချင်း ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးလိမ့်မယ်။ ဒီနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူ ရှိလဲ ဆိုတာ ဖော်ထုတ်ရမယ်။ အစ်မနင်ချင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးပြီး အသက်ကိုပါ ရန်ရှာတဲ့ လူတွေကို ဖော်ထုတ်ရမယ်။”</p> <p>ဤစကားများသည် ချိုရွှေမြို့နှင့် ရှီးယွီမြို့ကို ဓားဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ‌၏။</p> <p>ဤမိန်းမလှလေးသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖြစ်နေသည်လား။</p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ သူ့ရုပ်ရည်မှာ မူလတည်းက ချောမောလှပပြီး ဖြစ်သည်။ မိန်းမစစ်စစ်ထက်ပင် ပိုမို လှပနေသေးသည်။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွယ်လျ၏။ လည်စေ့ မရှိ။ အသားအရေ နူးညံ့၏။ အားနည်းချက် နှစ်ခုသာ ရှိသည်။ အသံနှင့် အမူအရာပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား အမှတ် ၂၇ စိတ်ဝေဒနာရှင် သရဲမ ဝင်ပူးလိုက်ပါက အားနည်းချက် မရှိတော့ချေ။ သရဲမထက် ပိုမိုချိုသာသော အသံ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနိုင်မည်နည်း။ သရဲမထက် ပိုမိုနွဲ့နှောင်းသော အမူအရာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ဤသည်မှာ မိန်းမသာ မဟုတ်၊ တစ်သန်းတွင် တစ်ယောက်သာ ရှိသော အလှပဂေး ဖြစ်ပေသည်။ လုံးဝ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောခဲ့သည်မှာ မမှားယွင်းခဲ့ပေ။ အရမ်း ယုတ်မာလှ၏။</p> <p>တစ်ခုသာ စိုးရိမ်စရာ ရှိသည်။ နင်ချင်း နိုးထလာချိန်မှာတော့  ယွင်ကျုံးဟဲ့က မိန်းမလို ဝတ်ဆင်ပြီး သူ့ကို ဖက်အိပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိပါက မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားမည်နည်း။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ သေချာ စုံစမ်းရမယ်။”</p> <p>“ရှီးယွီမြို့နဲ့ ချိုရွှေမြို့က ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲ သိရမယ်။”</p> <p>နင်ချင်းကို လေးစားသူများ၊ လေခွင်းမြို့ ဘက်တော်သားများက အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မိန်းမလှလေး ယွင်အောက်ထျန်း၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု စတင်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်လေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ထဲမှ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်မိ၏။ <strong>‘</strong><strong>ဟား... ဟား... ဟား...</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save