Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၆၂)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အငိုက်ဖမ်း ရိုက်နှက်ခဲ့သော အမျိုးသမီး စစ်သည် ရှောင်မင်က အန္တရာယ်၏ အငွေ့အသက်ကို ရရှိလိုက်သည်။ အခြေအနေမှာ မဟန်တော့ချေ။</p> <p>“နေကြပါအုံး။”</p> <p>ရှောင်မင်က စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဒီမိန်းမလှလေးက ယွင်အောက်ထျန်း ဟန်ဆောင်ထားတာလို့ ကျွန်မ သံသယရှိတယ်။”</p> <p>သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးက ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကြလေတော့သည်။</p> <p>“သေချင်နေတာလား။”</p> <p>“သေခါနီးမှ ပေါက်ကရ ပြောနေသေးတယ်။”</p> <p>“သခင်မနင်ချင်းကို စော်ကားရုံတင် မကဘူး။ ဒီသခင်မလေးကိုပါ စော်ကားနေပြန်ပြီ။”</p> <p>“ဒီမိန်းမကို ရိုက်သတ်ကြ။”</p> <p>လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းရိုက်ကြတော့၏။</p> <p>ရှောင်မင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။ “အထိန်းတော်ကြီး.... ရှင် ပြောပြလိုက်...။ ရှင် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုတဲ့ သူတောင်းစား အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး သခင်မနင်ချင်းရဲ့ စောင်အောက်ထဲ ဝင်သွားတာကိုလေ။”</p> <p>အားလုံးက အထိန်းတော်ကြီးကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>ဤအမျိုးသမီးသည် နင်ချင်း၏ အယုံကြည်ရဆုံး လူတစ်ဦး ဖြစ်သလို အနီးကပ်ဆုံး လူလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အထိန်းတော်ကြီး ကျဉ်းထဲကြပ်ထဲ ရောက်နေတော့၏။ သူမ စဉ်းစားရခက်နေ၏။</p> <p>တစ်ဖက်တွင် သူမသား၏ အနာဂတ် ဖြစ်သည်။ စစ်လေ့ကျင့်ရေးကျောင်းမှ ဆင်းသည်နှင့် တပ်မှူးဖြစ်ရမည် ဆိုသော ကတိကဝတ် ရှိနေသည်။</p> <p>တစ်ဖက်တွင် လက်ရှိ အခြေအနေဖြစ်၏။ လူအုပ်ကြီးက မိန်းမလှလေးကို နှစ်သက်သဘောကျနေကြ၏။ သူမသာ ဤမိန်းမလှလေးက ယွင်အောက်ထျန်းပါဟု ပြောကြားလိုက်ပါက လူအုပ်ကြီးသည် သူမကိုပါ သတ်ဖြတ်ပစ်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့ပေမည့် သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြောင်အလျက် ရှိနေမိ၏။ တစ္ဆေခြောက်နေခြင်းများလား။</p> <p>ယွင်အောက်ထျန်းသည် အခန်းထဲတွင် သေချာပေါက် ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူမ ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီနည်း။ မြေလျှိုးမိုးပျံသွားသည်လား။</p> <p>ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသော အဖြေမှာ ဤမိန်းမလှလေးသည် ယွင်အောက်ထျန်းပင် ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>သို့ပေမည့် ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုသော ရုပ်ဆိုးလှသည့် သူတောင်းစားက ဤမျှ လှပသော အမျိုးသမီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည် ဆိုခြင်းမှာ ယုံကြည်ရခက်လွန်းလှသည်။</p> <p>နေမင်းသည် အနောက်ဘက်အရပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည် ဆိုခြင်းကမှ ယုံကြည်ဖွယ် ကောင်းဦးပေမည်။</p> <p>ထိုစဉ် အရာရှိတစ်ဦးက အေးစက်စက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “အထိန်းတော်ကြီး... အမှန်အတိုင်း ပြောပါ။ ယွင်အောက်ထျန်း အခန်းထဲ ဝင်သွားတာ မြင်လား။ ဒီမိန်းကလေးက ယွင်အောက်ထျန်း ဟုတ်လား၊ မဟုတ်လား။ ခင်ဗျား စကားတစ်ခွန်းက လူအများကြီးရဲ့ အသက်ကို ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။”</p> <p>ခြိမ်းခြောက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသား အသက်အန္တရာယ် ရှိသည်ဟု သတိပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်၏။</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးသည် မိန်းမလှလေးကို တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အပြစ်ပြောစရာ မရှိချေ။ မိန်းမစစ်စစ်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် ယွင်အောက်ထျန်းသည် အခန်းထဲတွင် ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ယွင်အောက်ထျန်း အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး စောင်အောက်ထဲ ဝင်သွားတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်တယ်။ ကျွန်မက အပြင်ကနေ စောင့်ပေးနေတာ။ ဒါကြောင့် ဒီမိန်းကလေးက ယွင်အောက်ထျန်း ဟန်ဆောင်ထားတာ သေချာတယ်။”</p> <p>အားလုံး ဒေါသထွက်သွားကြ၏။ တစ်ချက်က ဒေါသ ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ချက်က အံ့ဩခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒေါသထွက်ရသည်မှာ သူတို့၏ နတ်သမီးလေးကို စော်ကားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုသော ရုပ်ဆိုးဆိုးကောင်သည် ဤမျှ လှပလာနိုင်ပါ့မည်လား။</p> <p>အံ့ဩရသည်မှာ အထိန်းတော်ကြီးက နင်ချင်းဘက်မှ ရပ်တည်ရမည့်အစား သစ္စာဖောက်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>“သစ္စာဖောက်မ... သခင်မနင်ချင်းကို လုပ်ကြံတဲ့ မိန်းမယုတ်။ သတ်ပစ်ကြ။”</p> <p>လူအုပ်ကြီး ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p>သို့ပေမည့် ချိုရွှေမြို့နှင့် ရှီးယွီမြို့မှ လူများက ဝင်ရောက်တားဆီးပြီး ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြ၏။</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သိချင်ရင် လွယ်လွယ်လေးပါ။ သူ့အဝတ်တွေကို စစ်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့။ သူက ယွင်အောက်ထျန်းပဲ။ အယောင် ဆောင်ထားတဲ့ ယောကျ်ားပဲ။”</p> <p>လူအုပ်ကြီး ပိုမို၍ ဒေါသထွက်သွားကြ၏။</p> <p>ဤမိန်းကလေးသည် မြို့စားမင်း တစ်ပါးပါး၏ သမီးတော် ဖြစ်သည်။ ယခု သူမကို အဝတ်အစား ချွတ်ပြီး စစ်ဆေးမည် ဟူခြင်းမှာ သေလမ်းရှာနေခြင်းလား။ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်မင်က ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်၏။ “ဒီရဲတိုက်ထဲမှာ မိန်းမကြီးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ အဘွားကြီး သုံးယောက်လောက် ခေါပြီး စစ်ခိုင်းလိုက်။ ယောကျ်ားဆိုရင် ဘယ်လိုမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အဘွားကြီးတွေနဲ့ စစ်ခိုင်းလိုက်။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက ထောက်ခံလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင်က ယောကျ်ားပဲ။ မစစ်ရဲဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p>အရာရှိတစ်ဦးက ဦးညွှတ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ “သခင်မလေး... ကျုပ်တို့ စော်ကားလိုစိတ် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက အရေးကြီးနေလို့ပါ။ သခင်မနင်ချင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရော၊ မြို့ကြီး သုံးမြို့ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ပါ ဆိုင်နေလို့ပါ။ ကူညီပေးပါ။ အဘွားကြီးတွေနဲ့ စစ်ဆေးတာ ဆိုတော့ အဆင်ပြေမယ် ထင်ပါတယ်။ ငြင်းဆန်ရင် ကောလာဟလတွေ ပိုကြီးထွားလာလိမ့်မယ်။ သခင်မနင်ချင်း သိက္ခာကျသွားလိမ့်မယ်။”</p> <p>ဤသူများသည် ရန်သူ့လူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ကိုယ်ခန္ဓာ စစ်ဆေးမည်လား။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှ၏။ မိန်းမလျာ ဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း အစစ်အမှန် မဟုတ်ချေ။ ပေါ်ပေါက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ (မိန်းမလှလေး)သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားဟန် ပြုလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော နင်ချင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူက ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ အစ်မနင်ချင်းရဲ့ သိက္ခာအတွက် ကျွန်မ အနစ်နာခံလိုက်မယ်။ အဘွားကြီးတွေနဲ့ စစ်ဆေးခွင့် ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မိန်းမစစ်စစ် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ရင်၊ ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုတဲ့လူ မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ရင်၊ ဒီသစ္စာဖောက် နှစ်ယောက်ကို ကျွန်မလက်ထဲ အပ်ရမယ်။ သူတို့ကို သေမထူး နေမထူး ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်။”</p> <p>သူ လက်ခံလိုက်သည်လား။ အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။</p> <p>ရန်သူများပါ အံ့ဩသွားကြကုန်၏။ အကယ်၍ ယွင်အောက်ထျန်းသာ ဖြစ်ပါက စစ်ဆေးခံရသည်နှင့် ပေါ်ပေါက်သွားပေလိမ့်မည်။ မည်သို့မှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>နင်ချင်းကို လေးစားသူများ၊ လူငယ်အရာရှိများမှာမူ မျက်ရည်ဝဲလာကြသည်။ သနားစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>ရန်သူများသည် ယုတ်မာလွန်းလှသည်။ နင်ချင်းကို လုပ်ကြံရုံသာမက ဤမိန်းမလှလေးကိုပါ စော်ကား နေကြ၏။</p> <p><strong>‘မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ နတ်သမီးလေးကို အထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး။</strong><strong>’</strong></p> <p>“ဘယ်သူရဲလဲ။ ဘယ်သူရဲလဲ။”</p> <p>“သခင်မလေးကို စစ်ဆေးရဲတဲ့ကောင် ထွက်ခဲ့။ ကျုပ်တို့ အလောင်းကို ကျော်သွားမှ ရမယ်။”</p> <p>လူငယ်အရာရှိများက သွေးဆူနေကြပြီး မိန်းကလေးကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>မိန်းမလှလေး ယွင်အောက်ထျန်းက ပြောဆိုလိုက်၏။ “အစ်မနင်ချင်းအတွက် ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူယုတ်မာတွေကို မယုံဘူး။ ရိုးသားတဲ့ အဘွားကြီး သုံးယောက်ကို သွားခေါ်ပေးပါ။”</p> <p>လူငယ်အရာရှိများက ဝိုင်းကာ ပြောလိုက်ကြသည်။ “သခင်မလေး... မလိုပါဘူး။ ဒီလူတွေ မျက်စိကန်း နေကြတာပါ။ ယောကျ်ားလား မိန်းမလားတောင် မခွဲတတ်ကြဘူး။”</p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုတဲ့ကောင်ကို ကျုပ်တို့ မြင်ဖူးပါတယ်။ ရုပ်ဆိုးဆိုးနဲ့ လူယုတ်မာကောင်ပါ။ သခင်မလေးနဲ့ ဘယ်လိုမှ မတူပါဘူး။”</p> <p>.................</p> <p>ခဏကြာချိန်မှာတော့  ရိုးသားသော အဘွားကြီး သုံးဦး ရောက်ရှိလာကြသည်။ သန့်ရှင်းရေးသမားများ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p>လူငယ်အရာရှိများ၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် မိန်းမလှလေး ယွင်အောက်ထျန်း သည် အခန်းငယ်လေး တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p>တံခါးပိတ်လိုက်ချိန်မှာတော့ လူငယ်များ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားကြသည်။ လောကကြီးသည် မှောင်မိုက်လွန်းနေ၏။</p> <p>ရှီးယွီမြို့နှင့် ချိုရွှေမြို့သည် ယုတ်မာလွန်းလှသည်။ ဤမျှ လှပမြင့်မြတ်သော သခင်မလေးကို စော်ကားရက်ကြသည်။</p> <p>.................</p> <p>အခန်းငယ်ထဲတွင် အဘွားကြီး သုံးဦးက ယွင်အောက်ထျန်းကို ဝိုင်းကြည့်နေကြ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အဝတ်ကို ဖြေချလိုက်သည်။ ပါးလွှာသော အတွင်းခံလေးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>ယောကျ်ားပုံစံ လုံးဝ မပေါက်ပေ။ ရာနှုန်းပြည့် မိန်းမစစ်စစ် ဖြစ်သည်။ အစစ်အတိုင်း တူညီအောင် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ ခေတ်သစ် ကမ္ဘာမှ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အာရုံကြောပညာ၊ ခွဲစိတ်ပြုပြင်ရေးပညာ အလုံးစုံသော အရာများအား တတ်ကျွမ်းသည်။</p> <p>မိန်းမလို ဝတ်ဆင်မည် ဆိုပါက အစစ်အတိုင်း တူညီအောင် ပြုလုပ်ရပေမည်။ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင်မူ အတုပစ္စည်းများ ပေါများလှသည်။ ဤကမ္ဘာတွင်မူ ရှားပါးပစ္စည်းများ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>“ကဲပါ သမီးရယ်... ရပါပြီ။” အဘွားကြီး တစ်ဦးက ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ရပါပြီ။ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ မိန်းမမှန်း သိသာနေတာပဲ။ ဒီလောက် လှတဲ့ ကောင်မလေးမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။”</p> <p>“အင်း... သမီးက ခန္ဓာကိုယ် သိပ်မကြီးဘူး။ ကလေးမွေးရင် ခက်လိမ့်မယ်။”</p> <p>“မြန်မြန် ပြန်ဝတ်ပါကွယ်။ အအေးမိနေအုံးမယ်။”</p> <p>“အပြင်က လူတွေ မျက်စိကန်းနေကြတာ။ ဒီလောက် လှတဲ့ ကလေးမလေးကို ယောကျ်ားတဲ့။”</p> <p>“မျက်စိကန်းတာ မဟုတ်ဘူး။ နှလုံးသား မဲ့နေကြတာ။”</p> <p>.................</p> <p>ခဏကြာချိန်မှာတော့ တံခါးပွင့်လာပြီး မျက်နှာလေး ရဲနေသော မိန်းမလှလေး ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>အဘွားကြီး သုံးဦးလည်း ထွက်လာကြသည်။</p> <p>အားလုံးက အဘွားကြီးများကို ကြည့်ရှုနေကြ၏။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပဲ အဘွားကြီး တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်တို့တွေ မျက်စိကန်းနေကြတာလား။ နှလုံးသား ကန်းနေကြတာလား။ မိန်းမစစ်စစ်ကို ယောကျ်ားလို့ စွပ်စွဲတယ် ဟုတ်လား။ ဒီလောက်လှတဲ့ ကောင်မလေးမျိုး တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် ကျွန်မတို့ မြင်တောင် မမြင်ဖူးဘူး။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ “တကယ် စစ်ဆေးရဲ့လား။ အပေါ်ယံပဲ ကြည့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p>“ကျွန်မတို့ကို လာသင်မနေနဲ့။”</p> <p>အဘွားကြီးက ပြန်အော်လိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ သေချာ စစ်ဆေးပြီးပြီ။ ယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမ ကွဲပြားတာ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိတာပဲ။”</p> <p>နောက်ထပ် အဘွားကြီးတစ်ဦးက ဝင်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မတို့ အသက်နဲ့ အာမခံတယ်။ ဒီကလေးမလေးက ရာနှုန်းပြည့် မိန်းမစစ်စစ်ပဲ။ ယောကျ်ား ဟန်ဆောင်ထားတာ ဆိုရင် ကျွန်မတို့ခေါင်းကို ဖြတ်ယူသွားလိုက်။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးနှင့် ရှောင်မင်တို့၏ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွား၏။ သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤမိန်းမသည် ယွင်အောက်ထျန်း မဟုတ်ပေ။ တကယ့် သခင်မလေး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ကုန်သနည်း။</p> <p>ရှောင်မင်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ <strong>‘ကျွန်မ... ကျွန်မ တွေ့ခဲ့တာက ဘာလဲ။ တစ္ဆေလား။’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ (မိန်းမလှလေး)သည် အထိန်းတော်ကြီးရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ကတိအတိုင်း လုပ်ကြရအောင်။ ဒီသစ္စာဖောက် နှစ်ယောက်ကို ကျွန်မလက်ထဲ အပ်လိုက်။”</p> <p>“ဖမ်းလိုက်။ ဖမ်းလိုက်။” လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းဖမ်းကြပြီး အထိန်းတော်ကြီးနှင့် ရှောင်မင်ကို ကြိုးတုပ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“မီးဖို ပြင်ဆင်လိုက်။ သံပူတုတ်ပါ ယူခဲ့လိုက်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် မီးဖိုနှင့် သံပူတုတ် ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မလုပ်ပါနဲ့။ မလုပ်ပါနဲ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သံပူတုတ်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး အထိန်းတော်ကြီး၏ မျက်နှာနားသို့ ကပ်ကာ မေးလိုက်၏။ “ပြောစမ်း။ ဘယ်သူ ခိုင်းတာလဲ။ အစ်မနင်ချင်းကို ဘယ်သူ လုပ်ကြံတာလဲ။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ... ကျွန်မ မပြောဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။ “မပြောရင် မျက်လုံးကို ထိုးဖောက်လိုက်မယ်။”</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။ “အား... ပြောပါမယ်။ ပြောပါမယ်။ ရှီးယွီမြို့က မော့မျိုးနွယ်စုပါ။ သူတို့ ခိုင်းတာပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save