Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၆၅)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ နင်ချင်းနှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့သည် အတူ အိပ်ပျော်သွားကြ၏။</p> <p>“အောက်ထျန်း... ကျင်းကျုံးယွဲ့ဆီ ပြန်မသွားပါနဲ့တော့။ ကျွန်မတို့ နေရာတစ်နေရာမှာ ပုန်းအောင်းပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေကြရအောင်နော်။”</p> <p>နင်ချင်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်လျက် ချွဲနွဲ့စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်မက ရှင့်ထက် အသက်ကြီးပေမဲ့ အမြဲတမ်း လှပနေအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။ တကယ် ပြောတာပါ။ မလိမ်ပါဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြန်မဖြေပေ။</p> <p>နင်ချင်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... အဲဒီလို နေရရင် သိပ်ပျော်စရာ ကောင်းမှာ။ နေ့တိုင်း စောင်းတီးမယ်။ ကဗျာစပ်မယ်။ နမ်းမယ်။ ချစ်မယ်။ အားတဲ့အခါ ကလေးတွေ အများကြီး မွေးမယ်။ တစ်သက်လုံး ပူပင်စရာ မလိုဘဲ နေကြမယ်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ဆီ ပြန်မသွားပါနဲ့။ သူက ရက်စက်လွန်းတယ်။ လေခွင်းမြို့ကလည်း ပျက်စီးမှာ သေချာနေပြီ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ပေးနိုင်တာတွေကို ကျွန်မလည်း ပေးနိုင်ပါတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့် နင်ချင်း၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ လေသံသည် မာကျောလာ၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် ရွေးချယ်ရမယ်။ ကျွန်မကို ရွေးပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို စွန့်လွှတ်လိုက်။ ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် အစီရင်ခံစာမှာ လေခွင်းမြို့ဘက် ပါပေးမယ်။ ရှီးယွီမြို့နဲ့ ချိုရွှေမြို့ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို ဖွင့်ချပေးမယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ အစီရင်ခံစာကို မပြင်ဘူး။ လေခွင်းမြို့ကို သေလမ်းပို့မယ်။”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် နင်ချင်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။</p> <p>“မဖြစ်မနေ ရွေးချယ်ရမှာလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။</p> <p>နင်ချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရွေးရမယ်။ သူရှိရင် ကျွန်မ မရှိဘူး။ ကျွန်မရှိရင် သူ မရှိရဘူး။”</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်။ မရပါဘူး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်၏။</p> <p>နင်ချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားပြီး အေးစက်သွားသည်။</p> <p>“ဘာလို့လဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ကျွန်မထက် ငယ်လို့လား။ ကျွန်မထက် လှလို့လား။ ကျွန်မထက် အာဏာရှိလို့လား။” နင်ချင်းက အေးစက်စက် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ကျုပ်ရဲ့ တာဝန် မို့လို့ပါ။”</p> <p>ဤစကားကို ကြားချိန်မှာတော့  နင်ချင်းသည် အမြီးအနင်းခံရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ထလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား။”</p> <p>နင်ချင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ရှင်က တကယ့် လူယုတ်မာပဲ။ ညစ်ပတ်တဲ့ကောင်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ရော စိတ်ရော လှည့်စားပြီးမှ ရက်ရက်စက်စက် ထွက်သွားမယ်ပေါ့။ ရှင် ဝဋ်လည်လိမ့်မယ်။”</p> <p>ထို့နောက် နင်ချင်းသည် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်၏။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ စောစောက အတူတူ နေချင်တယ်ဆိုတာ လျှောက်ပြောတာပါ။ ရှင့်လို ကောင်မျိုးကို ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် ကြိုက်မှာလဲ။ ပြည့်တန်ဆာ တစ်ယောက်ကို ဝယ်အိပ်လိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်။ တန်တောင် တန်သေးတယ်။ ထွက်သွား။ ကျွန်မအခန်းထဲက ထွက်သွား။ ရှင်က အောက်တန်းစားပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ “ကျုပ် ပြောသားပဲ။ ကျုပ် အလုပ်က လှည့်စားခြင်းပဲလို့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက လှလွန်းတယ်။ ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။ အထီးကျန်လွန်းတယ်။ မာနကြီးလွန်းတယ်။ သနားစရာ ကောင်းလွန်းတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်ဝက်ပဲ လှည့်စားလိုက်တာ။ တကယ်ဆို အစီရင်ခံစာ တင်ပြီးမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မလုပ်ချင်ဘူး။”</p> <p>“ထွက်သွား။ ကျွန်မကို သနားစရာ မလိုဘူး။ ထွက်သွား။ ရှင့်လို ညစ်ပတ်တဲ့ကောင် ကျွန်မအခန်းထဲက ထွက်သွား။ ကျွန်မရဲတိုက်ထဲက ထွက်သွား။” ငြင်းပယ်ခံရသော နင်ချင်းသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ရဲတိုက်မှ ထွက်ခွာခြင်းသည် အသက်အန္တရာယ် ရှိကြောင်း သိသော်လည်း ထွက်သွားသည်။</p> <p>မုဆိုးမ နင်ချင်းသည် လိုက်လာပြီး တုန်ယင်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ “လူယုတ်မာ... ရပ်လိုက်စမ်း။ ဒီတံခါးက ထွက်သွားရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်မလာနဲ့တော့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>နင်ချင်းသည် အသံကို နှိမ့်ချပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ရှင် လိုချင်တာ ရမယ် မထင်နဲ့။ အစီရင်ခံစာကို ကျွန်မ မပြင်ဘူး။ လေခွင်းမြို့ကို ပိုဆိုးအောင် ရေးမယ်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ပိတ်ဆို့ခိုင်းမယ်။ နင့်တာဝန် ကျရှုံးစေရမယ်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရှင့်ကို သတ်ပစ်အောင် လုပ်မယ်။ ရှင်နဲ့ ကျင်းကျုံးယွဲ့ အတူတူ သေရမယ်။”</p> <p>“ကြိုက်သလို လုပ်ပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ခြေလှမ်းမရပ်တန့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။ မည်သို့မှ တောင်းပန်ခြင်း မပြုပေ။</p> <p>မုဆိုးမ နင်ချင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့၏။ “ရှင်က ယုတ်မာတဲ့ကောင်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မုန်းတယ်။”</p> <p>.................</p> <p>သန်းခေါင်ယံ အချိန်...</p> <p>နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် မိန်းမအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရဲတိုက်မှ ထွက်လာသည်နှင့် လူများ၏ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်းကို ခံရသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် နင်ချင်း၏ အခန်းမှ ထွက်လာသူ မည်သူ့ကိုမဆို စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>တစ်ယောက်။</p> <p>နှစ်ယောက်။</p> <p>သုံးယောက်။</p> <p>လေးယောက်။</p> <p>ငါးယောက်...</p> <p>ဤလူများသည် ရှီးယွီမြို့နှင့် ချိုရွှေမြို့မှ လူများ ဖြစ်ကြသည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>ရဲတိုက်နှင့် ဝေးကွာလာချိန်မှာတော့  ဓားများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။</p> <p>“တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာက သခင်မလေး ရှုယွဲ့ယဲ့ ဟုတ်လား။ စောစောက အဘွားကြီးတွေ စစ်ဆေးတာ သေချာရဲ့လား။ ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက ထပ်ပြီး သေချာအောင် စစ်ဆေးပေးရမလား။”</p> <p>စစ်သည် ၅ ဦးသည် မြင်းစီး၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။</p> <p>“မရှက်ပါနဲ့ သခင်မလေး... ယောက်ျားလား မိန်းမလား ဆိုတာ ကြည့်ရအောင်လေ။ ယောက်ျား ဖြစ်နေရင်တောင် ဒီလောက် လှနေမှတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။”</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လက်ထဲတွင် အဆိပ်အပ်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p>ထိုစဉ် အနက်ရောင် အရိပ်များ ပြေးဝင်လာကြ၏။</p> <p>“သခင်မလေး... ပြေးတော့။” အရိပ်တစ်ခုက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရန်သူ့မြင်းနှင့် ဝင်တိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ အရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကာကွယ်ပေးကြ၏။</p> <p>ဤသူများသည် လေခွင်းမြို့၏ သူလျှိုများ ဖြစ်ကြသော သွေးနက်ဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီး စစ်သည်များ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် မြင်းတစ်စီး ဒုန်းစိုင်း ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အမျိုးသမီး စစ်သည်တစ်ဦးက မြင်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး တောဝက်နယ်မြေဘက်သို့ မောင်းနှင်သွားတော့၏။</p> <p>“ဟား ဟား... လေခွင်းမြို့က လူတွေပဲ။ သက်သေ မိပြီဟေ့။” ရန်သူများက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် လူအများအပြား ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း လေခွင်းမြို့ သူလျှိုများ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရ၏။</p> <p>ရန်သူ စစ်သည်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသည်။ “သခင်မလေး ရှုယွဲ့ယဲ့... မပြေးပါနဲ့အုံး။”</p> <p>“ပြေးမယ် ဆိုရင်တောင် အထီးလား အမလား ကြည့်ရအောင်လေ။”</p> <p>“စိတ်ချပါ။ ညီအစ်ကိုတွေက သေမထူး နေမထူး ဖြစ်အောင် ပြုစုပေးပါ့မယ်။”</p> <p>ရန်သူ စစ်သည် ဆယ်ဂဏန်းခန့်က ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။ အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ချေ။</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ် သခင်မလေး... ကာကွယ်မပေးနိုင်တော့ဘူး။ သခင်မလေး နာမည်တောင် မသိရသေးဘူး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကယ်တင်လာသော စစ်သည်မလေးက ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ကျွန်မ အမှားပါ။ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတာပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>စစ်သည်မလေးသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သေရမှာ မကြောက်ဘူး။ တိုက်မယ်။”</p> <p>သူမသည် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းမောင်းနှင်ပြီး ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သေလမ်းရှာခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ရန်သူများက လေးများဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖြူကောင်ကဲ့သို့ မြားများ စိုက်ဝင်သွားပေတော့မည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ထိုအချိန်တွင် မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု လေနှင့်အတူ ပါလာပြီး အရိပ်တစ်ခု လျှပ်စီးကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>“ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ...”</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြားများ ပျံဝဲလာပြီး ရန်သူများကို တရစပ် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးပါသကဲ့သို့ တိကျလှသည်။</p> <p>ထို့နောက် အလွန် လှပသော အရိပ်တစ်ခုသည် မြင်းဖြူတစ်စီးကို စီးနင်းလျက် ပြေးဝင်လာ၏။</p> <p>သူမ တစ်ဦးတည်းဖြင့် ရန်သူ ဆယ်ဂဏန်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျားမကြီး တစ်ကောင်က ခွေးအများကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သူမ၏ ဓားချက်များက လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။</p> <p>ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...</p> <p>သုံးမိနစ်ခန့် အကြာတွင် ရန်သူ စစ်သည်များအားလုံး သေဆုံးကုန်ကြ၏။</p> <p>ထိုလှပသော အရိပ်သည် မြင်းပေါ်မှ မဆင်းဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>မျက်နှာဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့ အလွန် လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။ နှလုံးခုန် ရပ်တန့်သွားစေနိုင်လောက်အောင် လှပလှ၏။</p> <p>ကောင်းကင်ပေါ်က လမင်းကြီးကဲ့သို့ပင်။ လရောင်ကိုပင် မှေးမှိန်သွားစေနိုင်သော အလှတရား ဖြစ်လို့နေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ လူကို မိန်းမောသွားစေနိုင်၏။</p> <p>ထိုစဉ် မြင်းခွာသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်လိုက် စစ်သည်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>.................</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မိန်းမအသွင်ဖြင့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>သူမ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ကျွန်မ... ကျွန်မ...” သူမ စကားမဆက်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမ၏ မြင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ဝတ်ရုံဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p>နောက်လိုက် စစ်သည်များက နှစ်ဖွဲ့ခွဲလိုက်ကြသည်။ တစ်ဖွဲ့က အလောင်းများကို ရှင်းလင်းရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ကျန်တစ်ဖွဲ့က ကျင်းကျုံးယွဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြ၏။</p> <p>.................</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် တဲသို့ ပြန်မသွားဘဲ ရဲတိုက်ငယ်လေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့လည်း သူမကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>လမင်းကြီးက ပိုလှပသည်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မုဆိုးမ နင်ချင်းထက် ပိုမို လှပသည်။ မည်သူနှင့် ယှဉ်ယှဉ် သူမက ပိုလှပသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် စောစောက ရန်သူများကို တစ်ကိုယ်တော် သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်က ပုံရိပ်မှာ အလွန် လှပလွန်းလှ၏။</p> <p>“အခု ရှင့်ကို ဘယ်နာမည်နဲ့ ခေါ်ရမလဲ မေးလို့ ရမလား။ ရှင့်လောက် လှတဲ့ မိန်းမမျိုး ကျွန်မ ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ပထမ တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မပေါ့။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က နံပါတ် (၂၇) အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မကို ရှုယွဲ့ယဲ့လို့ ခေါ်ပါ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မယုံကြည်နိုင်သလို မေးလိုက်သည်။ “လျှောက်ပေးထားတဲ့ နာမည်လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက အားနည်းတယ်။ ရှင်က လမင်းကြီး။ ညရဲ့ သံယောဇဉ်။ ဒါကြောင့် ရှုယွဲ့ယဲ့ လို့ ပေးလိုက်တာ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကြောင်အသွားသည်။ “ကျွန်မ ပြောပြရအုံးမယ်။ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာမှာ ရှုယွဲ့ယဲ့ ဆိုတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် တကယ် ရှိတယ်။ အရမ်း နာမည်ကြီးတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “လှလို့လား။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ အရမ်း လှတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။ “အထက်တန်းလွှာ မို့လို့လား။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နာမည်ကြီးတာ အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွား၏။ “ဘာကြောင့်လဲ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “သူက စေ့စပ်ထားတဲ့ ခင်ပွန်းလောင်း ၃ ယောက်ကို ရိုက်သတ်ခဲ့တယ်။ ခင်ပွန်းလောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ တစ်မိသားစုလုံးကိုလည်း သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save