Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အစေခံမိန်းကလေးများမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ခြေဖျားလက်ဖျားများ မခိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့သည် အော်ဟစ်ရင်း ယဲ့ယွင်ကိုတွဲကာ အခန်းပြင်သို့ အမြန်ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။ ဤမျှကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုကြောင့် ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ရှုမှာ အပြင်ရောက်နေသဖြင့် ဟွေယွဲ့မှာ အနားယူနေရာမှ အမြန်ထလာကာ မိန်းကလေးများကို ဦးဆောင်၍ အဆောင်မကြီးကို ဝိုင်းရံစောင့်ကြပ်စေပြီး တခြားနေရာများတွင် မြွေရှိ၊ မရှိကိုပါ ရှာဖွေခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ရှာဖွေကြည့်လိုက်သောအခါ ဝင်းအတွင်းရှိ ပန်းခင်းထဲတွင် မြွေငယ်နှစ်ကောင်သည်ပင်မအဆောင်ရှိရာသို့ တွားလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ညာန်ကောင်းသည်လည်း အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေပုံရပြီး မိုးထဲရေထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ထိုမြွေများကို ကြည့်၍ အဆက်မပြတ် ဟောင်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်မှာ ခုတင်ပေါ်သို့ မြွေပြုတ်ကျလာခြင်းကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရသဖြင့် အခန်းထဲတွင် ဆက်မနေဝံ့တော့ပေ။ သူမသည် ခြေဗလာအပြင်ပါးလွှာသော အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံလေးဖြင့် အစေခံများ၏ တွဲထူမှုဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရသည်။ အပြင်တွင် မိုးသည်းထန်နေသဖြင့် ထီးဆောင်းထားသည့်တိုင်အောင် ကိုယ်လုံးတစ်ဝက်မှာ ရွှဲစိုကုန်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်မားမား လည်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် အသက်ကြီးသူပီပီ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ဦးစွာ မွေးခန်းအတွင်းသို့ သေချာစစ်ဆေးခိုင်းကာ ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အစေခံလေးဦးအား ယဲ့ယွင်ကို ထိုင်ခုံဖြင့် မွေးခန်းအတွင်းသို့ မခေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုထိုင်ခုံပေါ်မှာပင် ယဲ့ယွင်သည် ဗိုက်ထဲမှ အသည်းအသန် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် အောက်ပိုင်းမှ နွေးခနဲဖြစ်ကာ အရည်များ စီးကျလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မားမား... မားမား... ကျွန်မ မွေးတော့မယ်၊ မွေးတော့မယ်ထင်တယ်... ရေမြွှာရည် ပေါက်သွားပြီ မားမား..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မည်မျှပင် တည်ငြိမ်သူဖြစ်ပါစေ ဤအခြေအနေမျိုးတွင်တော့ မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ ယဲ့ယွင်မှာ ငိုသံပါကြီးဖြင့် လျန်မားမား၏ လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။ လျန်မားမားက သူမ၏လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ပေးကာ သူမ၏ နဖူးပေါ်က ချွေးစေးများကို ပုဝါဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှိုးယွမ် မကြောက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်မျိုးမ ရှိပါတယ်၊ ဟွေယွဲ့က အရှင်မင်းကြီးကို သွားပင့်နေပါပြီ၊ လုမယ်ကလည်း သမားတော်ရှန်ကို သွားပင့်နေပါပြီ၊ ရှိုးယွမ် စိတ်အေးအေးထားပါ... သမားတော်က ပြောထားတယ်လေ ရှိုးယွမ်ရဲ့ သန္ဓေသားအနေအထားက မှန်ပါတယ်တဲ့၊ မွေးရမယ့်ရက်ထက် နှစ်ပတ်စောတာ၊ နောက်ကျတာက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုးမကို ယုံပါ... သေချာပေါက် ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပြောရင်းနှင့် လျန်မားမားက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယဲ့ယွင်၏ ဗိုက်ကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကြောင့် ယဲ့ယွင်လည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။ ထိုအချိန်တွင် နန်ကျစ်က အဝတ်အစားသစ်များ ယူလာသဖြင့် လဲလှယ်ပေးကာ ခြေလက်များကို ရေနွေးဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်က နာကျင်မှုကို အောင့်ခံရင်း မှာကြားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "မင်းသွားပြီး သူတို့ကို ပြောလိုက်... အဲဒီမြွေတွေကို အရှင်ဖမ်းလို့ရရင် အရှင်ဖမ်းခိုင်း၊ ရိုက်သတ်လိုက်ရင်လည်း လွှင့်မပစ်ခိုင်းနဲ့၊ ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်မှာ မြွေက ဒီအတိုင်း ပေါ်လာစရာအကြောင်းမရှိဘူး၊ ဒါ တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ကွယ်ကနေ လုပ်တာ သေချာတယ်၊ သက်သေအထောက်အထား ထားခဲ့ရမယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ပြီးတော့ နေရာအနှံ့ကို သေချာရှာခိုင်းပါ၊ တစ်နေရာမှ မကျန်စေနဲ့၊ အထူးသဖြင့် ပန်းခင်းတွေထဲမှာ... အဲဒီမှာ မြက်တွေ ထူထပ်တော့ ပုန်းနေဖို့ လွယ်တယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နန်ကျစ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ပြီးမှ အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ထိုအခါမှ ယဲ့ယွင်က လျန်မားမား၏ လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်</p> <p style="text-align:justify">လိုက်ကာ မျက်ဝန်းများနီရဲနေပြီးငိုသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မားမား... ကျွန်မ နန်းတွင်းက စီစဉ်ပေးတဲ့ ဝမ်းဆွဲသည်တွေကို မယုံဘူး၊ ပိုင်ရှုက ယဲ့မိသားစုကလူတွေကို သွားခေါ်နေပြီ၊ ကျွန်မ ချက်ချင်းတော့ မွေးဦးမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ မားမားကို တောင်းဆိုချင်တာက နန်းတွင်းရေးရာဌာနက လူတွေကို တားပေးထားပါ၊ မိဖုရားခေါင်ကြီး စီစဉ်ထားတဲ့လူတွေ ကျွန်မနားကို အကပ်မခံချင်ဘူး။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှိုးယွမ် စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ ဒီအသက်အရွယ်နဲ့ စကားပြောရင်တော့ အရာဝင်ပါတယ်" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်မားမားက ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်က လျှို့ဝှက်စွာ စီစဉ်ထားသည်ကို အံ့သြမိသော်လည်း သူမ၏ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအတွက် ဝမ်းသာမိသည်။ မဟုတ်လျှင် ယခုအချိန်တွင် မည်သို့မှ အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ယဲ့ယွင်ကိုယ်တိုင်လည်း ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ယနေ့ညမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ပိုင်ရှုကို ကြိုလွှတ်လိုက်မိခြင်းက အကွက်ကျသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံက လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သလိုပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ထိုကံကောင်းမှုက သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို လုံးဝ မဖျောက်ပစ်နိုင်ပေ။ ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်ထဲ မြွေဝင်လာခြင်းမှာ တမင်စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်မှာအသေအချာပင်။ ယခုချိန်တွင်ရန်သူက အမှောင်ထဲမှာဖြစ်ပြီး သူမက အလင်းထဲမှာ ဖြစ်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုလုပ်ကြံသူက တခြားဘာတွေများ ထပ်လုပ်ဦးမလဲဆိုသည်ကို မသိရခြင်းက အလွန်ပင် စိတ်ပင်ပန်းစရာ ကောင်းလှသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုကြောင့် သူမ အာရုံစူးစိုက်ရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် နင်ချန်ကို သူမအနားမှာ ရှိနေစေချင်ဆုံးပင်။ နင်ချန်ရှိလျှင် အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ ဘေးကင်းရေးက စိတ်ချရသည်ဟုခံစားနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် သတင်းရရှိသော နင်ချန်သည် ဝေ့ရွယ်အဆောင်မှ ယဲ့ယွင်ဘက်သို့ အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်တွင် မြွေများရှိနေကြောင်း၊ မင်ရှိုးယွမ် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားခြင်းလက္ခဏာများ ပြနေကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နင်ချန် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့ရင်ဘတ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုက တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူပင် ခက်ခဲသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ၊ အရှင်မင်းကြီး ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်ကို မြန်မြန်သွားပါ၊ ဒီမှာတော့ မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ ချန်းချဲ့တို့ ရှိနေတာပဲ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွေ့ရွှင်ရီက စိုးရိမ်တကြီး လျှောက်တင်သည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးလည်း အလိုက်သင့်ပင် သဘောတူလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်သည် ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် မွေးဖွားနေသော ယောင်ရှန်းကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ဤဘက်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ ရောက်ရှိချိန်တွင် မြွေ လေးကောင်ကို ရိုက်သတ်ထားပြီး နှစ်ကောင်ကို အရှင်ဖမ်းမိထားချေပြီ။ အစေခံလေးနှစ်ဦး မြွေကိုက်ခံထားရသဖြင့် သမားတော်များက ကြည့်ပေးနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်သည် မွေးခန်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်သွားရာ ဝမ်းဆွဲသည် လေးဦးမှာ အပြင်တွင် တားဆီးခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး... လျန်မားမားက ကျွန်တော်မျိုးမတို့ကို အထဲဝင်ပြီး မင်ရှိုးယွမ်ကို ကူညီခွင့်မပေးပါဘူး၊ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> ဝမ်းဆွဲသည်ကြီးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တစ်စုံတစ်ခုက်ိုတွေး၍ အေးစက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့အားလုံး အပြင်မှာပဲ စောင့်နေကြ၊ လိုတဲ့အချိန်မှ ခေါ်မယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရင်က ယဲ့ယွင်သည်သူ့ကို ဖုံးကွယ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဝမ်းဆွဲသည်များ စီစဉ်ထားသည်ကို မကျေနပ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ယဲ့ယွင်၏ ပါးနပ်မှုကိုသာ ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်တွင် မြွေပေါ်လာခြင်းမှာ နောက်ကွယ်က ကြံစည်မှုဖြစ်မှန်း မည်သူမဆို သိနိုင်ပေသည်။ နန်းတွင်းက စီစဉ်ပေးသော ဝမ်းဆွဲသည်များကိုလည်း ယုံကြည်စိတ်ချရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဖြူလျော့သော မျက်နှာဖြင့် နန်ကျစ်ကို မှီထားကာ နာကျင်မှုကြောင့် ချွေးရွှဲနေသော ယဲ့ယွင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမှာ ရေထဲက ဆယ်ယူထားသကဲ့သို့ စိုရွှဲနေ၏။ ဤမျှ အားနည်းနေသော သူမကို မြင်ရသောအခါ နင်ချန် ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ ဝင်လာမိသည်။ ဤအမျိုးသမီးက သူ့ကို ထားသွားမှာကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် အမြန်လှမ်း၍ သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "မကြောက်နဲ့... မကြောက်နဲ့နော်၊ ကျန်း ရောက်ပြီ... မင်း မကြောက်နဲ့တော့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ထဲကနေ ထွက်မတတ် မြန်ဆန်နေပြီး ယဲ့ယွင်၏ နဖူးလေးကို အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှုံ့ကာ ဖက်ထားမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် တုန်လှုပ်မှုများက အထင်အသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ချန်းချဲ့က အသက်ပြင်းပါတယ်... အလွယ်တကူတော့ မသေပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်က အားယူပြုံးလျက် နင်ချန်၏ ပါးပြင်ကို လှမ်း၍ ပွတ်သပ်ပေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "ဒီလိုအချိန်မှာ သေတာတွေ ဘာတွေ မပြောစမ်းနဲ့၊ မင်း ဘေးကင်းရမယ်၊ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး ကျန်းအတွက် ဘေးကင်းပေးရမယ်!" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်ကာအမိန့်ပေးသောလေသံနှင့်ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသနှင့် ဂရုဏာတို့ ရောယှက်နေပြီး သူမအား ပို၍ပင် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ရှိနေမှသာ ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်တစ်ခုလုံး ပြန်လည်</p> <p style="text-align:justify">တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရေနွေးတည်သူကတည်၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်သူကလုပ်နှင့် အားလုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ သမားတော်ရှန်သည် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယနေ့ည နန်းတွင်း၌ တာဝန်မကျသော်လည်း သတင်းကြားသည်နှင့် နန်းပြင်မှ အမြန်ပြေးဝင်လာခဲ့ရာ ယဲ့အိမ်တော်က လူများကို သွားခေါ်သော ပိုင်ရှုနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး ရှိုးယွမ်ကို စမ်းသပ်ခွင့်ပြုပါဦး" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှန်ဖိန်ကျစ်က လျှောက်တင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှ နင်ချန်သည် ယဲ့ယွင်ကို မခွဲချင်ဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်မှသာ နင်ချန်၏ ဝတ်ရုံမှာ ခြေမျက်စိအထိ စိုရွှဲနေသလို ဖိနပ်များမှာလည်း ရွှံ့များ၊ ရေများဖြင့် စိုနေသည်ကို ယဲ့ယွင် မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စမ်းသပ်ပြီးနောက် ရှန်ဖိန်ကျစ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကာ ပြန်လည် လျှောက်တင်သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး စိတ်အေးလို့ရပါပြီ။ ရှိုးယွမ်က ထိတ်လန့်သွားလို့ မွေးရမယ့်ရက် စောသွားတာမှန်ပေမဲ့ သန္ဓေသားရော မိခင်ပါ အားလုံး ကောင်းမွန်ပါတဲ့အတွက်ကြောင့် ဘေးကင်းစွာ မွေးဖွားနိုင်မှာပါ၊ အခုကတည်းက ဝမ်းဆွဲသည်တွေကို ခေါ်ပြီး ပြင်ဆင်ခိုင်းလို့ ရပါပြီ။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save