Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၂</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်္ဂလာနှစ်ပါး တစ်ပြိုင်နက်ဆိုက်ရောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">သမားတော်ရှန်ဖိန်ကျစ်၏ စကားကြောင့် အခန်းထဲရှိလူများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အဆုံးစွန် ပြေပျောက်သွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်လည်ဍသက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ယဲ့ယွင်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားရသည်။ သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဝတ်ရုံနဲ့ ဖိနပ်တွေ အကုန်စိုရွှဲနေပါပြီ၊ ချန်းချဲ့ဆီမှာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဝတ်စုံတွေ ရှိပါတယ်၊ အစေခံတွေကို အဝတ်လဲခိုင်းလိုက်ပါဦး၊ ချန်းချဲ့လည်း သမားတော်ရဲ့ စကားအတိုင်း မွေးဖွားဖို့အတွက် သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ရပါတော့မယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်သည် သူမကို အလေးအနက် ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းနေမိသည်။ သို့သော် မွေးခန်းဆိုသည်မှာ အမျိုးသားများ နေရမည့်နေရာ မဟုတ်သဖြင့် မည်မျှပင် စိုးရိမ်နေပါစေ အပြင်သို့ ဦးစွာ ထွက်ပေးလိုက်ရသည်။ မထွက်ခွာမီ သူသည် ယဲ့ယွင်၏ နဖူးလေးကို နမ်းရှုံ့ကာ ကတိများအထပ်ထပ်ပေးနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"လိမ္မာတယ်... ကျန်း ရှိနေတာပဲ၊ မင်းတို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံးကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့... ချန်းချဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို ယုံကြည်ပါတယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> ယဲ့ယွင် ပြုံးလျက် သူ၏ မေးစေ့လေးကို ပြန်လည် နမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန် ထွက်သွားပြီးနောက် အပြင်တွင် စောင့်နေသော ယဲ့မိသားစုမှ ဝမ်းဆွဲမားမားများ အထဲသို့ဝင်ကာ မွေးဖွားရန် ကူညီပေးကြတော့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသက်လေပြင်းများ ကျနေသော်လည်း နင်ချန်သည် အဝတ်လဲပြီးနောက် ဆန့်ကျင်ဘက် အဆောင်တွင် သွားရောက်နားနေရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယွမ်ကျိုမှာ စင်္ကြံလမ်းတွင် လိုက်ကာများ ကာရံပေးကာ ကုလားထိုင်၊ စားပွဲနှင့် မီးဖိုများ ပြင်ဆင်ပေးရတော့သည်။ ဧကရာဇ်အား မိုးရေနှင့် လေဒဏ် မထိစေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် အထဲမှ ယဲ့ယွင်၏ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ နင်ချန်၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းကြပ်စွာ တွန့်ချိုးနေတော့သည်။ ယွမ်ကျိုလည်း ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်မိသော်လည်း အခြားကိစ္စတစ်ခုကို သတိရကာ အသာအယာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး... ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်မှာ မြွေတွေ ပေါ်လာတဲ့ကိစ္စက ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် နန်းတွင်းထဲက တစ်ယောက်ယောက် လုပ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ အဲဒါ ဘယ်လို စီစဉ်ရမလဲ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"စုံစမ်းစမ်း... အခုချက်ချင်း စုံစမ်းခိုင်းလိုက်၊ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သက်သေတွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း ကွပ်မျက်!" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်က အသံနှိမ့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ဒေါသအရှိန်အဝါကြောင့် လူတိုင်း အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အရှင်မင်းကြီး တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေမှန်း ယွမ်ကျို သိလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ညဉ့်နက်သော်လည်း နန်းတွင်းရှိ အဆောင်နှစ်ခုမှာ မီးလင်းထိန်နေဆဲပင်။ ဝေ့ရွယ်အဆောင်တွင် ယောင်ရှန်းသည် အလွန်ခက်ခဲစွာ မွေးဖွားနေရပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဝမ်းဆွဲမားမားများ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် သန္ဓေသားအနေအထား မှန်သွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ ချောမောစွာ မွေးဖွားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်တွင်မူ ယဲ့ယွင်သည် အခြေအနေအားလုံး ကောင်းမွန်သော်လည်း ယောင်ရှန်းထက် တစ်နာရီကျော် နောက်ကျမှ ဗိုက်နာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဦးဆုံး ကိုယ်ဝန်ဖြစ်သဖြင့် မွေးဖွားရသည်မှာလည်း နှေးကွေးနေပြီး သတင်းကောင်းမှာ လွယ်လွယ်နှင့် ထွက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်သည် စင်္ကြံလမ်းတွင် မိုးလင်းသည့်အထိ ထိုင်စောင့်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝေ့ရွယ်အဆောင်ဘက်မှ လူတစ်ဦး ရောက်လာခဲ့သည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ အနီးကပ်အစေခံ စုအယ် ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေပြီး -</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်မင်းကြီး၊ ဝမ်းမြောက်စရာပါ၊ ဖန်းကျယ်ယွီ မွေးဖွားလိုက်ပါပြီ!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ ဘာမွေးသည်ကို မပြောရသေးမီမှာပင် ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင် မွေးခန်းထဲမှ ကလေးငယ်၏ ကျယ်လောင်သော ငိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် နင်ချန်မှာ စုအယ်၏ စကားကို နားထောင်ရန် အာရုံမရှိတော့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်းထရပ်ကာ မွေးခန်းတံခါးဝသို့ ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မွေးပြီလား? မင်ရှိုးယွမ် ဘယ်လိုနေလဲ? ကလေးရော ဘယ်လိုနေလဲ?" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်၏အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တံခါးပွင့်လာကာ လျန်မားမားက ပြုံးရွှင်စွာ ဦးညွှတ်လျက် - "အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ မင်ရှိုးယွမ်က အရှင်မင်းကြီးအတွက် စတုတ္ထမင်းသားလေးကို မွေးဖွားပေးလိုက်ပါပြီ၊ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး ဘေးကင်းပါတယ်၊ အပြင်မှာ လေပြင်းနေတော့ ကလေးကို အပြင်ထုတ်ဖို့ မသင့်လို့ပါ၊ ခဏနေမှ ကြည့်ဖို့လုပ်ပေးပါ့မယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... သားအမိနှစ်ယောက်လုံး ဘေးကင်းတာ ဝမ်းသာစရာပဲ" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်မှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သူသည် ယွမ်ကျိုကို လှည့်ကြည့်ကာ ချက်ချင်း အမိန့်ထုတ်</p> <p style="text-align:justify">ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "ကျန်းရဲ့အမိန့်ကို ကြေညာလိုက်၊ မင်ရှိုးယွမ်ဟာ သားတော်မွေးဖွားပေးတဲ့အတွက်ကြောင့် သူမကို မင်ရှိုးရီအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်လိုက်တယ်!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွမ်ကျိုက ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်သော်လည်း ဘေးနားရှိ မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ လူကို မြင်သောအခါ သတိပေးလိုက်ရ</p> <p style="text-align:justify">သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "အရှင်မင်းကြီး... စုအယ်က စကားပြောလို့ မပြီးသေးဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှ နင်ချန် လှည့်ကြည့်ကာ - "အေး... ကျန်း မမေးရသေးဘူး၊ ဖန်းကျယ်ယွီ ဘယ်လိုနေလဲ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုအယ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ဖန်းကျယ်ယွီက တတိယသမီးတော်လေးကို မွေးဖွားလိုက်ပါတယ်၊ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး ဘေးကင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မွေးရခက်ခဲ့တာကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ထိခိုက်သွားပြီး မွေးပြီးတာနဲ့ သတိလစ်သွားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သမားတော်ကတော့ ဘာမှစိုးရိမ်</p> <p style="text-align:justify">စရာမရှိဘူးလို့ပြောထားပါတယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အို... ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဖန်းကျယ်ယွီက ပိုပြီး မြန်မြန်မွေးလိုက်တာပဲ၊ ဒီကလေးတွေကကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ တတိယမင်းသမီးနဲ့ စတုတ္ထမင်းသားလေးပဲပေါ့၊ ဒီနေ့တစ်ရက်တည်းမှာပဲ အရှင်မင်းကြီးအတွက် မင်္ဂလာနှစ်ပါး တစ်ပြိုင်နက်တည်းဆိုက်ရောက်တာပဲ၊ တကယ်ကို နန်ချီအတွက်နိမိတ်ကောင်းပါပဲ" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွမ်ကျိုက လျင်မြန်စွာ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စစ်ပွဲများ ဖြစ်ပွားနေသော အချိန်တွင် သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက် ရရှိခြင်းမှာ နင်ချန်အတွက် တကယ့်ကို စိတ်ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ယောင်ရှန်း၏ ရာထူးကိုပါ တိုးမြှင့်ပေးလိုက်ရာ ယခုအခါ သူမသည် ဖန်းရှိုးရုန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် မွေးခန်းအတွင်း သန့်ရှင်းရေးများ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ဟွေယွဲ့နှင့် နန်ကျစ်တို့က ယဲ့ယွင်၏ မျက်နှာကို သုတ်ပေးကာ အဝတ်အစားသစ်များ လဲလှယ်ပေးပြီး ဆံပင်ကို အသာအယာ စည်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ယဲ့ယွင်၏ ဆန္ဒဖြစ်၏။ သူမသည် သူမ၏ အရုပ်ဆိုးသော ပုံစံကို နင်ချန်အား မမြင်စေချင်ပေ။ သို့သော်လည်း နင်ချန် အထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် ဖြူလျော့နေသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများနှင့် သွေးကြောလေးများ ထင်နေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်ရုံနှင့် သူမ မည်မျှပင် ပင်ပန်းခဲ့မှန်း သူ သိလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အစေခံများမှာ အလိုက်သိစွာပင် အပြင်သို့ ထွက်ပေးကြသည်။ နင်ချန်သည် ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ယဲ့ယွင်၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဂရုဏာများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ချင်းချင်း... မင်း ကျန်းအတွက် ကျန်းမာတဲ့ သားတော်လေးကို မွေးပေးလိုက်ပြီ၊ မင်း တကယ်ကို ပင်ပန်းသွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မူလက ယဲ့ယွင် မငိုချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် နင်ချန်ကို မြင်ရပြီး သူ၏ နူးညံ့သော စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်၊ မနေ့ညက ထိတ်လန့်စရာ မြင်ကွင်းနှင့် မွေးဖွားစဉ်က နာကျင်မှုများကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်ချိန်တွင် မျက်ရည်များမှာ ရုတ်တရက် ဝဲတက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ ငိုရတာလဲ၊ တစ်နေရာရာက နေမကောင်းလို့လား" နင်ချန် ချက်ချင်း စိုးရိမ်သွားကာ "သမားတော်... သမားတော်! မြန်မြန် ခေါ်လိုက်ကြစမ်း!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး..." ယဲ့ယွင်က ငိုရင်းပြုံးရင်း ခေါ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ချန်းချဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ချန်းချဲ့က ဝမ်းသာလို့ပါ၊ ပြီးတော့ ကြောက်လည်း ကြောက်မိတယ်၊ မနေ့ညက ချန်းချဲ့ တကယ်ပဲ သေတော့မယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် သူမအား ငုံ့၍ ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး... အရာအားလုံး ပြီးသွားပြီ၊ မင်း ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး၊ ကလေးလည်း ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး၊ ကျန်းရဲ့ အမှားပါ... မင်းတို့ သားအမိနှစ်ယောက်ကို သေချာ မကာကွယ်ပေးနိုင်လို့ မင်း ထိတ်လန့်ခဲ့ရတာ၊ နောင်မှာ ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရဘူး။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့အသံထဲတွင် တုန်ရီမှုနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များကို ယဲ့ယွင် ကြားလိုက်ရသည်။ နင်ချန်သည် တစ်ညလုံး စင်္ကြံလမ်းတွင် ထိုင်ကာ သူမ မွေးဖွားချိန်အထိ စောင့်ပေးနေခဲ့သည်ကိုလည်း သူမ သိသည်။ ယနေ့မှစ၍ သူမနှင့် သူသည် သွေးသားရင်းချာ သံယောဇဉ် ရှိသွားချေပြီ။ ကလေးတစ်ယောက်ရှိလာခြင်းက နောင်တွင် အရာရာကို ပို၍ ထူးခြားစေပေလိမ့်မည်။ သားတော်လေး မွေးဖွားလာခြင်းကြောင့် နောင်တွင် ထီးနန်းလုပွဲများ ရှိလာနိုင်သော်လည်း... ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ယွင်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေသဖြင့် ထိုအရာများကို စဉ်းစားရန် အားမရှိသေးပေ။ သူမ သိသည်မှာ သူမ၏အသက်ကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သလို နင်ချန်၏ရင်ထဲတွင်လည်း သူမသည် ပို၍ အရေးပါသောသူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဆိုသည်ကိုပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အို... ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ ရှိုးရီလေးရယ်... မီးနေသည်ဘဝမှာ ဘယ်လိုလုပ် ငိုရတာလဲ!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ အတွေးစများ ပြတ်သွားသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လျန်မားမားက ကလေးလေးကို ပွေ့ချီကာ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယဲ့ယွင်က သူမ၏ မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်ကာ ပြုံးလျက် - "ကလေးကို ချန်းချဲ့ဆီ မြန်မြန် ပေးပါဦး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်မားမားကလည်း ပြုံးလျက် ကလေးကို ယဲ့ယွင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အသာအယာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ကလေးလေးမှာ ယဲ့ယွင်နှင့် နင်ချန်၏ ကြားတွင် ရှိနေတော့သည်။ နှစ်ဦးသားမှာ ပန်းနုရောင် အလုံးလေးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငေးကြည့်နေမိကြသည်။ ကလေးငယ်လေးမှာ မွေးကာစဖြစ်၍ သိပ်မလှသေးဘဲ အသားမှာ နီရဲကာ အရေးအကြောင်းလေးများ ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေး လှုပ်ရုံမျှနှင့်ပင် အလွန် နူးညံ့နေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မ... ကလေးတစ်ယောက်... မွေးလိုက်ပြီပေါ့" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်က အံ့သြသံလေးဖြင့် ဆိုသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကလေးတစ်ယောက် မွေးလိုက်နိုင်သည်ကို မယုံနိုင်သလို ခံစားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်သည် သူမ၏ နုံအအပုံစံလေးကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမက 'ချန်းချဲ့' ဟု မသုံးနှုန်းသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ - "ဟုတ်တယ်... ချင်းချင်းက ကျန်းအတွက် စတုတ္ထမင်းသားလေးကို မွေးပေးလိုက်တာပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"စတုတ္ထမင်းသား..." ယဲ့ယွင်က ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်ရင်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ မျက်လုံးလေး ပြူးသွားသည်။ "ဖန်းကျယ်ယွီကရော ဘာမွေးတာလဲ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူမက တတိယသမီးတော်လေးကို မွေးတယ်၊ မင်းထက် နာရီဝက်လောက် စောတယ်" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save