Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ညီလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်သည် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပြီး ထိုစကားများကိုသဘောကျသွားခဲ့သည်။ ယဲ့ယွင်၏နူးညံ့လှသောအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလိုအလျောက် မြင့်တက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ယဲ့ယွင်က နို့ထိန်းအား ကလေးကို အပြင်ထုတ်၍ နင်ချန်အား ပြခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး... စတုတ္ထမင်းသားလေးရဲ့မျက်နှာကဘယ်တူနဲ့တူမလဲဆိုတာသေချာမပြောတတ်သေးပေမဲ့ မျက်လုံးလေးတွေကတော့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပါပဲ၊ ချန်းချဲ့ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ကြည့်နေတာ... ပါးစပ်လေးကလည်း တူသလိုပဲ၊ ချန်းချဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ခံစားပြီး မွေးလိုက်ရတာတောင် ချန်းချဲ့နဲ့တူတာတစ်ခုမှမရလိုက်</p> <p style="text-align:justify">သလိုပဲနော်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ လေသံမှာ အပြစ်တင်နေသလို ရှိသော်လည်း အလွန်ပင် ချွဲနွဲ့လှသည်။ နင်ချန် ရင်ထဲတွင် ရယ်ချင်သွားကာ သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးလေးများမှာ တကယ်ပင် သူ့နှင့် တူလှသည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ နို့သောက်ပြီးကာစဖြစ်၍ နိုးကြားနေပြီး သူ၏ခမည်းတော်ကို မျက်လုံးလေး အဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သားအဖနှစ်ယောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လိုက်ကာကြားကနေ အရိပ်အယောင်လောက်သာ မြင်ရသော်လည်း ယဲ့ယွင်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်မင်းကြီး မချီကြည့်ဘူးလား?" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်ကအသာလေးနှိုးဆော်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်သည် ဤမျှငယ်သော ကလေးကို တစ်ခါမျှ မချီဖူးပေ။ နူးညံ့လှသောကလေးငယ်မှာ တစ်လပင် မပြည့်သေးသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ကြောက်နေမိသည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> " ကျန်း သူနာသွားမှာ စိုးလို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ချက်ချင်းပင် အထဲမှ ရယ်သံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "ကလေးပဲကို ထိလိုက်တာနဲ့ ကွဲသွားမယ့် အရာမှ မဟုတ်တာ... အရှင်မင်းကြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စကားက ထိုအဆင့်ထိ ရောက်သွားပြီဖြစ်</p> <p style="text-align:justify">သလို နို့ထိန်းရင်ခွင်ထဲက သားတော်လေးကိုလည်း သူ တကယ် ချီကြည့်ချင်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် နင်ချန်သည် အားမလိုအားမရဖြင့် ကလေးကို လှမ်းယူကာ ခဏတာ ပွေ့ချီလိုက်သည်။ နူးညံ့လှသော ကလေးငယ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားရချိန်တွင် နင်ချန်မှာ ထိတ်လန့်သလိုလိုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤခံစားချက်မျိုးမှာ အခြားကလေးများကို ချီစဉ်က မရရှိခဲ့ဖူးပေ။ စတုတ္ထမင်းသားလေးက အလွန်ငယ်လွန်းသဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် ပို၍ ဂရုစိုက်လိုသော စိတ်ကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု နင်ချန် တွေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခဏကြာ ချီပြီးနောက် နို့ထိန်းထံ ပြန်ပေးလိုက်သော်လည်း သူ မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေဆဲပင်။ နင်ချန်သည်ခဏတာ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ ပြန်ရပေဦးမည်။ သို့သော် မပြန်မီ မနေနိုင်ဘဲ ပုလဲလိုက်ကာကို အသာဟ၍ အထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မထင်မှတ်ဘဲ ထိုအကြည့်မှာ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်နေသော ယဲ့ယွင်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားတော့သည်။ နှစ်ဦးသား၏ နှလုံးခုန်သံမှာ တစ်ချက်မျှ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ဧကရာဇ်နင်ချန်သည် အပြစ်</p> <p style="text-align:justify">လုပ်ထားသည့် ကလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး လူမိသွားသဖြင့် အမြန်ပင် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ဆိုရင် တစ်လပြည့်ပွဲ လုပ်ရတော့မယ်၊ အဲဒီကျရင် ချုံးဟွာနန်းဆောင်မှာ ကျင်းပကြတာပေါ့၊ တတိယမင်းသမီးလေးနဲ့ စတုတ္ထမင်းသားလေးက တစ်ရက်တည်းမွေးတာဆိုတော့ ကျန်းအတူတူပဲ လုပ်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ ချန်းချဲ့လည်း ကိုယ်တိုင် စီစဉ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" ယဲ့ယွင်လည်း အကြောင်းအရင်းမရှိအနည်းငယ် အနေခက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန် ခေတ္တရပ်ကာ မှာကြားစရာများကိုမှာကြားပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">" ကျန်း နောက်ရက်မှ ထပ်လာခဲ့တော့မယ်၊ မင်း ကျန်းမာရေးကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်အနေဖြင့်နင်ချန်၏ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ နောက်ရက်တွေအထိနင်ချန်မလာဘဲ မီးနေသည်ကာလ ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်နေလျှင်ပင် အကောင်းဆုံးဟု သူမ တွေးနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">......</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်က နင်ချန်ကို မလာစေချင်သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်ရှိ ယောင်ရှန်းမှာမူ နင်ချန်ကို စောင့်မျှော်နေသော်လည်း ရောက်မလာခဲ့ပေ။ အလုပ်များနေသဖြင့် နင်ချန် နန်းတွင်းသို့ လာတိုင်းရောက်လာသည့်အချိန်မှာ အလွန်နည်းပါးလှရာ နေရာတစ်ခုတည်းကိုသာ ခဏတဖြုတ် သွားနိုင်</p> <p style="text-align:justify">ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြာင့်သူသည် အမြဲတမ်း ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်သို့သာ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့သလို ဝေ့ရွယ်အဆောင်သို့မူ ယွမ်ကျိုကိုသာ ကိုယ်စား လွှတ်လေ့ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယောင်ရှန်းသည် ဤဘဝတွင် သမီးမွေးခဲ့သဖြင့် အကြီးအကျယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေရသည့်အပြင် အရှင်မင်းကြီး၏ အလေးပေးခြင်းကိုလည်း မခံရသဖြင့် ယခုအခါ တစ်ကိုယ်လုံး ဒေါသများ ပေါက်ကွဲနေတော့သည်။ သူမသည်လည်း ဤသို့ မဖြစ်ချင်ပေ၊ တတိယသမီးတော်လေးမှာ မိမိ၏ သွေးသားရင်းချာဖြစ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို နားချသော်လည်း စိတ်ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူကိုပင် မတွေ့ချင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကလေးမွေးဖွားခြင်းမှာ ဝမ်းမြောက်စရာ ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ဝေ့ရွယ်အဆောင်တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် တင်းကျပ် လေးလံနေတော့သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်ယဲ့ယွင်၏ အဆောင်မှာမူ ဆူညံစည်ကားနေသည်မှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်း ဂါရဝပြုပွဲတွင် ယဲ့ယွင် မတက်ရောက်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်များမှာ သူမကြောင့်ပင် စကားများ ငြင်းခုံကြတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကြောင်းမှာ ရှူးဖေးသည် ‘စတုတ္ထမင်းသားလေးဟာ မွေးကတည်းက တတိယမင်းသားလေးထက် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အချစ်ကို ပိုရတယ်' ဟု ပြောလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစကားက ယိရွှင်ရုန်၏ အထိမခံသော နေရာကို နင်းမိသွားသဖြင့် သူမ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှူးဖေးက ကိုယ်တိုင် မင်းသားမမွေးနိုင်တော့ ချန်းချဲ့ရဲ့ တတိယမင်းသားလေးကိုမကောင်းဘူးလို့ ပြောနေတာလား၊ အရှင်မင်းကြီးက သားတော်ကို မချစ်ဘူးလို့ ကိုယ်တိုင် မိန့်ခဲ့လို့လား? ဒါမှမဟုတ် ရှူးဖေးက တစ်ခြားသူရဲ့ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်တဲ့ ပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ထားလို့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိတ်တော်ကို ခန့်မှန်းနေတာလား?။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ချန်းချဲ့ မှတ်မိသလောက်တော့ အရင်က ကျန်းဝမ်ရုန်နဲ့ရှူးဖေးအရမ်းရင်းနှီးခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ နောက်ပိုင်းကျမှ မရင်းနှီးတော့တာလဲ... ဟွန်း၊ ရှူးဖေးက တခြားလူတွေကို ဆွဲဆောင်ပြီး အချစ်တော်ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်နေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရှင်မင်းကြီးမျက်နှာသာပေးရဲ့လားအရင်ကြည့်ဦးမှပေါ့၊ မဟုတ်ရင်လအားစိုက်သမျှအပိုပဲလေ။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းရှီသည် ရှူးဖေးကို စွန့်ခွာ၍ မိဖုရားခေါင်ကြီးဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည့် ကိစ္စမှာ နန်းတွင်းထဲတွင် လူတိုင်း သိထားကြသော လျှို့ဝှက်ချက်ပင်။ ယနေ့ ယိရွှင်ရုန်က ၎င်းကို အတိအလင်း ဆွဲထုတ်ပြောဆိုလိုက်ရုံတင်မက ရှူးဖေးသည် ဧကရာဇ်ထံမှာမျက်နှာသာပေးခံရခြင်းမရှိတော့ကြောင်းကိုပါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းလှောင်ပြောင်လိုက်သဖြင့် ရှူးဖေး၏ မျက်နှာမှာ မြေကြီးပေါ် နင်းခြေခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှူးဖေးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အရာအားလုံးကို အဆုံးစီရင်မည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် လက်ညိုးထိုးကာပြောတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဝူရှီ! နင်တကယ်ပဲ စွမ်းရင် ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်ကို သွားပြီး မင်ရှိုးရီဆီမှာ သွားပြီး ဆရာလုပ်စမ်းပါ! အခု မင်ရှိုးရီရဲ့ အစ်ကိုက နယ်စပ်မှာ အောင်ပွဲတွေ တရစပ် ရနေတာ... တရားရုံးတော်မှာ ပုန်းနေပြီး ရာဇဝတ်သားတွေကိုတောင် သေချာမကြည့်နိုင်တဲ့ နင့်ရဲ့အစ်ကိုထက်စာရင်တော့အဆပေါင်းများစွာ သာပါတယ်!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယိရွှင်ရုန်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားတော့သည်။ နှစ်ဖက်လုံး အခြေအနေ ဆိုးရွားလာချိန်မှ မိဖုရားခေါင်ကြီးက တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်စမ်း!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ ငေါက်သံကြောင့်နှစ်ဦးလုံး ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ ပြန်ထိုင်လိုက်ကြရသည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးက ထိုနှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်စွာ ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"နယ်စပ်မှာ စစ်ပွဲက တင်းမာနေပြီး အရှင်မင်းကြီးက တိုင်းရေးပြည်ရာတွေနဲ့ အလုပ်များနေတယ်၊ နင်တို့နှစ်ယောက်ကအားမပေးနိုင်ရင်တောင် အငြိမ်မနေကြပဲ... ဒီမှာ လာပြီး ဆူညံအော်ဟစ်နေကြတယ်၊ ဒါ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူ ဟုတ်ရဲ့လား။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"တတိယမင်းသားရော စတုတ္ထမင်းသားရော အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သွေးသားတွေပဲ၊ ရှူးဖေးရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ဘာလို့ အနိမ့်အမြင့်တွေ ခွဲခြားနေရတာလဲ။ ရှူးဖေးက အရှင်မင်းကြီးကို ခစားလာတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ လူဟောင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ ယိရွှင်ရုန် မင်းကလည်း ရိုသေမှု လုံးဝမရှိဘူး။ ဒီနေ့ကိစ္စကို ဒီမှာပဲ ရပ်ကြ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး တကဲကဲဖြစ်နေကြတာဆိုတော့... နန်းဆောင် ပြန်ရောက်ရင် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာကို သုံးကြိမ်စီ ကူးရေးပြီး စိတ်ကို ငြိမ်အောင် ထားကြစမ်း!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နှစ်ဦးလုံး မကျေနပ်သော်လည်း မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ လက်ထဲတွင် အမှားမိနေသဖြင့် ခေါင်းငုံ့၍ လက်ခံလိုက်ကြရသည်။ ယိရွှင်ရုန်မှာ ရှူးဖေးထက် ပို၍ စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နင်ချန်သည် ယဲ့ယွင်အပေါ် သူမထက် ပို၍ ကောင်းသည်ကို သူမအနေနဲ့လည်းမြင်နိုင်ေ့သည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် ပညာရှိသော ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်၍ ဘက်လိုက်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု မိမိကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် နားချခဲ့သော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ စိုးရိမ်စိတ်များ ရှိနေဆဲပင်။ အထူးသဖြင့် ယခုအခါ နယ်စပ်မှ အောင်ပွဲသတင်း နှစ်ခါလုံးမှာ ယဲ့ယွင်၏ အစ်ကိုဆီမှ ဖြစ်နေသဖြင့် ယိရွှင်ရုန်မှာ ပို၍ စိတ်ပူလာရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် စိတ်ပူနေရုံနှင့် မရပေ။ အချစ်တော်ဘဝကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် လုယူ၍ ရနိုင်သော်လည်း စစ်မှုထမ်းကောင်းမှုကိုတော့ လွယ်လွယ်နှင့် မရနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ဝူမိသားစုမှာ စာပေအရာရှိများ ဖြစ်ကြသဖြင့် စစ်မှုထမ်းရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ ယိရွှင်ရုန်အနေဖြင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အာဏာရှိသူများသည် စာပေအရာရှိများထက် မည်သို့ သာလွန်ကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထီးနန်းလုပွဲတွင် စစ်အာဏာ၏ ထောက်ခံမှုမပါလျှင် အလွန်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝူမိသားစုထဲတွင် စစ်အာဏာ ကိုင်တွယ်နိုင်သူ မရှိသဖြင့် အခြားစစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လူများနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် လိုအပ်လာချေပြီ။ သူမသည် ဤကိစ္စများကို သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် လန်ဟွာနန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူမ၏ မိသားစုထံသို့ စာပေးပို့လိုက်တော့သည်။ သားတော်မွေးဖွားလိုက်ချိန်မှစ၍ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မယ်တော်ကြီး နေရာအတွက် ရည်မှန်းချက်များ ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နန်ချီ၏ ဧကရာဇ်တွင် ဝူမိသားစု၏ သွေးသား တစ်ဝက်ပါဝင်လာစေခြင်းမှာကြီးကျယ်သော ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်အခါအတွက် တတိယမင်းသားလေး ငယ်စဉ်ကတည်းက လမ်းခင်းပေးထားရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ယဲ့ယွင်တွင်တော့ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်တွင် ယဲ့ယွင်သည် ခွေးကလေးနှင့် သားလေးကို စနောက်ရင်း ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။ စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ ရှားရှားပါးပါး နိုးကြားနေချိန်တွင် ညာန်ကောင်း က အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဟိုနမ်းဒီနမ်းလုပ်ရင်း အမြီးကို ရဟတ်ယာဉ် ဒလက်ကဲ့သို့ တရမ်းရမ်း လုပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ညာန်ကောင်းက စတုတ္ထမင်းသားလေးကို တကယ်ပဲ ချစ်ပုံရတယ်နော်" ဟု ဟွေယွဲ့က ဘေးနားမှ အပ်ချုပ်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်လည်း ရယ်မောလိုက်ကာ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းစွာဖြင့် ခွေးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးပြီးမှ အံ့သြစရာ စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ညာန်ကောင်းက ညီလေးကို ချစ်တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်မားမား ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာမှာ တောင့်ခဲသွားကာ အနေခက်စွာဖြင့်သတိပေးတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှိုးရီ... ညာန်ကောင်းက ခွေးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် စတုတ္ထမင်းသားလေးရဲ့ 'အစ်ကို' ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... စကားကို သတိထားပါ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ညာန်ကောင်း: ဝုတ် ငါက မထိုက်တန်ဘူးလား? </p> <p style="text-align:justify">စတုတ္ထမင်းသား: မားမား... ကျွန်တော် ငယ်သေးတာကို မနှိပ်စက်ပါနဲ့ဦး!!!</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save