Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၇</h2> <h2 style="text-align: center;">မြှောက်ပင့်တင်မြှောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်သည် မျက်ခုံးလေးပင့်ကာ ခွေးကလေး၏ နားရွက်ကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီညာန်ကောင်းက ကျွန်မဆီ ရောက်လာတုန်းက သေးသေးလေးပဲရှိတာ၊ ပြီးတော့ဒီလောက်အထိ ကြာကြာမွေးလာကိုက တကယ်ကိုယ့်ကလေးလို ဖြစ်နေပြီ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့်လျန်မားမားက အားတုံ့အားနားပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှိုးရီကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ၊ ရှိုးရီက ညာန်ကောင်းကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုးမတို့ သိထားရင် ရပါပြီ၊ အဲ့ဒါအပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင်တော့ ကြားလို့သိပ်မကောင်းဘူးလေ။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ နဂါးမျိုးနွယ် (ဧကရာဇ်၏ သွေးသား) ဖြစ်ရာ  ညာန်ကောင်းက ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး ဉာဏ်ကောင်းနေပါစေဦးတော့ ဘယ်လိုလုပ် ညီအစ်ကိုတော်စပ်လို့ရပါ့မလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ မပြောတော့ပါဘူး။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်က အလျှော့ပေးသည့် ပုံစံဖြင့် ခွေးကလေးကို လွှတ်ပေးကာ လက်ကို သုတ်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို ပြန်လည်ပွေ့ချီကာ စနောက်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ လုကျစ်က လိုက်ကာကို ဟကာ ဝင်လာပြီးလျှောက်တင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "ရှိုးရီ... မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ အနီးကပ်အစေခံ စုချင် ရောက်လာပါတယ်" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ လူလား?" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင် ထူးဆန်းသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုကျစ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ "ဟုတ်ပါတယ်၊ စုချင် ပြောတာကတော့ စတုတ္ထမင်းသားလေးရဲ့ တစ်လပြည့်ပွဲနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်အချို့ကို မိဖုရားခေါင်ကြီးက ရှိုးရီရဲ့ သဘောထားကို မေးခိုင်းလိုက်တာပါတဲ့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ယွင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူမသည် ကလေးကို နို့ထိန်းထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီးမှ ထိုအစေခံကို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br />  </p> <p style="text-align:justify">သိပ်မကြာမီမှာပင် စုချင်ကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဂါရဝပြုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မလိုပါဘူး" ယဲ့ယွင်က လက်ကာပြကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးမရှိဘဲ ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"စတုတ္ထမင်းသားလေးရဲ့ တစ်လပြည့်ပွဲကို တတိယမင်းသမီးလေးနဲ့အတူ ချုံးဟွာနန်းဆောင်မှာ ကျင်းပမယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်မကို အစောကြီးကတည်းက ပြောထားပါတယ်။ အရာအားလုံးကို မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ နန်းတွင်းရေးရာဌာနရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မကို သီးသန့် လာမေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုချင်သည် ရောက်ရောက်ချင်း အငြင်းခံလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အနေခက်သွားရသော်လည်းသူမသည် အားနာစွာ ပြုံးလျက် </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အစီအစဉ်တွေ ရှိပြီးသားဆိုပေမဲ့ ရှိုးရီက စတုတ္ထမင်းသားလေးရဲ့ မယ်တော်အရင်းပဲလေ၊ မိဖုရားခေါင်ကြီးကလည်း စတုတ္ထမင်းသားနဲ့ တတိယမင်းသမီးလေးတို့ရဲ့ အခြေအနေမတူတာကို ထောက်ထားပြီး... ပွဲကို အတူတူကျင်းပပေမဲ့လည်း ကွာခြားချက်လေးတွေ ရှိသင့်တယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာတွေများ ထူးပြီး ကွာခြားနေမှာလဲ?" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်က သူမကို မဲ့ပြုံးလေးဖြင့် ကြည့်ကာဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အားလုံးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သွေးသားတွေပဲလေ ပြီးတော့ချန်းချဲ့တို့မိဖုရားခေါင်ကြီးကိုပဲ မိခင်ရင်းလို့ ခေါ်ကြရမှာပဲ။ စတုတ္ထမင်းသားရော တတိယမင်းသမီးလေးရော အတူတူပါပဲ၊ မိဖုရားခေါင်ကြီးကိုစည်းကမ်းအတိုင်းသာ လုပ်ပေးဖို့ပြောလိုက်ပါ။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ပြောပြီးနောက် ယဲ့ယွင်သည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် မော့ထိုင်ကာ စုချင်ကို စိုက်ကြည့်လျက် ဆက်ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မက ငယ်သေးသလို ဘာအတွေ့အကြုံမှလည်း မရှိတော့... အရမ်းကာရော ဝင်ပြီး မညွှန်ကြားဝံ့ပါဘူး။ မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ စီမံမှုအောက်မှာတော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား စုချင်?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုချင်သည် ယဲ့ယွင်၏ အကြည့်ကြောင့် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကာ အကြည့်လွှဲလျက် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရသည်။ သူမက အလိုက်သင့်ပင် ပြန်ဖြေရတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့... မိဖုရားခေါင်ကြီးက ကလေးတွေကို အချစ်ဆုံးပါပဲ။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်က အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ ဘေးကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ ဟွေယွဲ့က ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာကာ စကားစလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှိုးရီက စကားပြောရတာ နည်းနည်းပင်ပန်းသွားပြီမို့ အစ်မစုချင်မှာ တခြားကိစ္စ မရှိတော့ရင်... ကျွန်မပဲ အစ်မကို အပြင်အထိ လိုက်ပို့ပေးပါရစေ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်မျိုးမကို ခွင့်ပြုပါဦး" စုချင်သည် ယဲ့ယွင်ကို ဂါရဝပြုပြီးနောက် ဟွေယွဲ့၏ လိုက်ပို့မှုဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် မည်သည့်နေရာသို့သွားသွား စကားပြောပြီးလျှင် ရိုသေစွာဖြင့် အပို့ခံရလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ဟွေယွဲ့က လိုက်ပို့သည်မှာ ဧည့်သည်နှင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်မှ ထွက်လာချိန်တွင် စုချင်၏ မျက်နှာမှာ တစ်လျှောက်လုံး မကောင်းတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခန်းထဲတွင် ယဲ့ယွင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပြီးမှ လျန်မားမားအားပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မားမား... ဒီတစ်မနက်လုံး မားမားလည်း ပင်ပန်းနေပြီ၊ အနားယူဖို့ အရင်ပြန်နားလိုက်ပါဦး။ ဒီမှာတော့ ဟွေယွဲ့တို့ ရှိနေတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်မားမားသည် သခင်နှင့် အစေခံများ လျှို့ဝှက်စကားပြောလိုသည်ကို သိသဖြင့် အလိုက်သိစွာပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် ယဲ့ယွင်အနားတွင် ခစားသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ထိုအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။ ထို့ပြင် ယဲ့ယွင် မီးနေသည်ကာလ ပြီးဆုံးလျှင်လည်း သူမက ထွက်ခွာရပေဦးမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ယွင်သည်တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရကာထပြောခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ မှတ်မိလား... ဖန်းရှိုးရုန် (ယောင်ရှန်း) မွေးတဲ့ညက လူအားလုံး ဝေ့ရွယ်အဆောင်မှာ ရှိနေကြတုန်း မိဖုရားခေါင်ကြီးက ကျွန်မ မိုးရေထဲမှာ ထိတ်လန့်နေမှာ စိုးလို့ဆိုပြီး စုချင်ကို ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်ဆီ အထူးတလည် လွှတ်ခဲ့တာကို"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွေယွဲ့နှင့် နန်ကျစ်တို့ စဉ်းစားကြည့်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။ နန်ကျစ်က ထပ်၍တင်ပြခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "အဲဒီတုန်းက ရှိုးရီ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးကာစ အိပ်ခန်းထဲမှာ လဲလျောင်းနေတုန်းပါ၊ စုချင်က အထဲအထိ ဝင်ကြည့်ပြီး ဂါရဝပြုသွားပါသေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်... အဲဒီညက စုချင်ကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှ ငါ့ရဲ့ အခန်းထဲကို မဝင်ခဲ့ဘူး" ယဲ့ယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွေယွဲ့၏ မျက်နှာ ပျက်သွားကာ - "ရှိုးရီက စုချင်မှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ သံသယရှိနေတာလား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အင်း..." ယဲ့ယွင် ခေါင်းငြိမ့်သည်။ </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီမြွေတွေက ဘာလို့ အိပ်ခန်းထဲအထိ တန်းတန်းမတ်မတ် လာကြတာလဲဆိုတာကို ငါ အမြဲတမ်း စဉ်းစားလို့ မရဘူး။ သမားတော်က အအေးကြောင့်လို့ပြောပေမဲ့... ဒါက တိုက်ဆိုင်လွန်းနေတယ်မထင်ဘူးလား။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ စုချင်က အထဲဝင်ပြီး ပြန်ထွက်သွားတာ ခဏလေးတင်ပါ၊ ဘာကိုမှလည်း မထိတွေ့သလို လျှောက်လည်း မသွားဘူး၊ ရှိုးရီနဲ့လည်း အနီးကပ် မရှိခဲ့ပါဘူး၊ သူက ဘာများလုပ်ကြံနိုင်မှာလဲ" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နန်ကျစ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ တစ်ခုခု တကယ်လုပ်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်လွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဲ့တာကြောင့်မို့ သံသယဝင်ရုံကလွဲပြီးတခြား သက်သေမရှိဘူး" ယဲ့ယွင်က မျက်ဝန်းများကို မှေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> "အခုက ကိစ္စဖြစ်သွားတာလည်းတစ်လနီးပါးရှိသွားပြီဆိုတော့... တစ်ခုခုရှိခဲ့ရင်တောင် သူတို့ လက်စဖျောက်ပြီးလောက်ပြီ။ နောက်နောင်တော့ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ရမယ်၊ မိဖုရားခေါင်ကြီးကလည်း လွယ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နန်းတွင်းထဲတွင် မင်းသားလေးတွေ တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး မွေးလာကြသလို မယ်တော်ရင်းတွေရဲ့ မိသားစုနောက်ခံကလည်း မဆိုးလှပေ။ မိဖုရားခေါင်ကြီးကိုယ်တိုင်က ကလေးမရနိုင်သေးချိန်တွင် စိတ်မပူဘဲ အေးဆေးနေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သေချာပေါက် တစ်ခုခုတော့ လုပ်ပေလိမ့်မည်။ ကိုယ်ဝန်ရအောင် သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် မင်းသားလေးများကို ဒုက္ခပေးရန်တော့ သူမ ကြံစည်</p> <p style="text-align:justify">နိုင်သည့်အတွက် အမြဲတမ်း သတိထားနေရပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စုချင်သည် ဖုန်းရှီးနန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အခြေအနေမှန်ကို လျှောက်တင်လိုက်သည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် မူတန်းပန်းပင်ကို လှအောင်ပြင်နေပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရွှေကတ်ကြေးမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ရှီက တကယ်ပဲ တည်ငြိမ်လှချေလား၊ အရှင်မင်းကြီးက သူမကို ဒီလောက်ချစ်ပြီးသားတော်လည်း မွေးထားတာတောင်... သူမက ထင်ပေါ်ချင်တဲ့ စိတ်မရှိဘူးပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ လူလွှတ်၍ မေးခိုင်းခြင်းမှာ ယဲ့ယွင်အား သွေးထိုးပေးခြင်း ဖြစ်သည်။အကယ်၍ တစ်လပြည့်ပွဲတွင် ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ပွဲကျင်းပပုံချင်း မတူညီအောင် မင်ရှိုးရီကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုခဲ့မည်ဆိုလျှင် အရှင်မင်းကြီးက သေချာပေါက်သဘောကျလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ဤကဲ့သို့ နည်းလမ်းလေးဖြင့် ယဲ့ယွင်အား ဒုက္ခပေးနိုင်ရန် မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း ယဲ့ယွင်က ဤမျှအထိ ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် ယဲ့ယွင်သည် ဖုန်းရှီးနန်းဆောင်အပေါ် သတိထားနေပုံလည်း ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ထားလိုက်ပါတော့... အေးအေးဆေးဆေးပဲ လုပ်ကြတာပေါ့၊ အခု သူ့ရဲ့ အစ်ကိုက စစ်မြေပြင်မှာ အောင်ပွဲတွေ ရနေတဲ့အချိန်ဆိုတော့... ပန်ကုန်းကလည်း သူ့ကို ကောင်းကောင်းလေး မြှောက်ပင့်တင်မြှောက် ပေးထားရမှာပေါ့" မိဖုရားခေါင်ကြီးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုချင်ကလည်း အလိုက်သင့်ပင်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အမြင့်ကြီးကို မြှောက်တင်ထားလေလေ... ပြုတ်ကျတဲ့အခါမှာ ပိုပြီးတော့ နာကျင်ရလေလေပဲ မဟုတ်လား" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်... အန်းရှီက သာဓကတစ်ခုပဲလေ" မိဖုရားခေါင်ကြီးက နူးညံ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ လက်ထဲမှ ကတ်ကြေးသည် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားကာ 'ကလစ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ မူတန်းပန်းပင်ဘေးရှိ အနုဆုံး အကိုင်းအခက်လေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">" ပန်ကုန်း တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ထာဝရ တည်မြဲတဲ့သူဖြစ်ရမယ်။”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိဖုရားခေါင်ကြီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရက်စက်စွာ အေးစက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">.....</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တတိယမင်းသမီးနှင့် စတုတ္ထမင်းသားလေးတို့၏ တစ်လပြည့်ပွဲတော်မှာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် မြောက်ပိုင်းတွင် စစ်ပွဲဖြစ်နေသဖြင့် ပွဲတော်ကို အကျဉ်းချုံး၍သာ ကျင်းပခဲ့သည်။ နန်းတွင်းကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် ရင်းနှီးသော တော်ဝင်ဆွေမျိုးအချို့သာ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်များအပြင် ဖိန်ဝမ်၊ ခန်းဝမ်၊ ကျားဟယ်မင်းသမီးနှင့် ကျားရို့မင်းသမီး မိသားစုလေးစုသာ တက်ရောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤနေ့သည်ယဲ့ယွင်အတွက် တကယ့်ကို စိတ်ကျေနပ်စရာ အကောင်းဆုံးနေ့ပင်။ အကြောင်းမှာ သူမအား ခေါင်းလျှော်ခွင့်နှင့် ကိုယ်တိုင် ရေချိုးခွင့်ကို နောက်ဆုံးတွင် ခွင့်ပြုလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။မီးနေသည်ကာလအပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ခြင်းမှာ တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤမျှအထိ စေ့စပ်သေချာစွာ မချိုးခဲ့ဖူးပေ။ တစ်လလုံးလုံး အောင့်အည်းနေခဲ့ရသည်မှာ တကယ်ပင် ခံရခက်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကလေးတစ်ယောက် မွေးပြီးလျှင် နောက်တစ်ယောက် မမွေးချင်တော့လောက်အောင်ပင်။ နာကျင်မှုက တစ်ခဏသာ ဖြစ်သော်လည်း မီးနေသည်ကာလမှာ တကယ်ပင် လူညှဉ်းပန်းနေသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ဤကာလအတွင်း သေသေချာချာ ပြုစုခဲ့သဖြင့် တစ်လပြည့်ချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save