Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">သနားဖွယ် မိန်းကလေး သွမ့်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အသံပိုင်ရှင်မှာ သွမ့်ချန်းဟုန်၏ သမီးအကြီးဆုံး သွမ့်ရူလန်ဖြစ်ပြီး သူမ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်း ဒေါသထွက်နေသည်အား အားချိုး ကြားနိုင်သည်။မဟုတ်ပါက သူမကဲ့သို့ ကြွယ်ဝမြင့်မြတ်သည့် မိသားစုမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အားချိုးသာလျှင် ကံမကောင်းသည့်သူ မဟုတ်ဟန်ရသည်။</p> <p>နန်းကျအိမ်ရှေ့စံအား ဘိုးဘေးခန်းမမှ သယ်ထုတ်သွားရပြီး အထဲတွင် နှိပ်စက်ခံထားရသဖြင့် ခြေလက်များက ပြန်ကောင်းမလာသေးပေ။</p> <p>နန်းမြို့မှ နင်းဂုသို့ သွားရာလမ်းသည်လည်း ကြမ်းတမ်း၍ သုံးလခန့်မျှ ကြာသည်ဟု ကြားမိသည်။ထိုသို့ရောက်ချိန်တွင် နန်းကျအိမ်ရှေ့စံမှာ ဒုက္ခိတဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ရိုက်နှက်ခံရ၍  ကျိုးပဲ့နေသူမှာ မည်သိုဆက်လုပ်ရမည် မသိဘဲ အဆုံးတွင်တော့ နန်းကျအိမ်ရှေ့စံသည် ကိုယ်ရော အနာဂတ်ပါ ကျရှုံးသွားရသည်။</p> <p>ထိုအကြောင်းကြားရသော ကိုယ်လုပ်တော် ကျောက်မှာ သက်တော်ရှည်မင်းကြီး၏ ရှေ့၌ မျက်ရည်စက်စက်ဖြင့် နန်းကျအိမ်ရှေ့စံမှာ မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သော်လည်း သူမကတော့ ဆိုးရွားသည့်မိခင်ဖြစ်ကြောင်း၊ နန်းကျအိမ်ရှေ့စံမှာ ဒုက္ခိတဖြစ်နေပြီး သူ၏ဘေးတွင် ပြုစုမည့်သူ မရှိသည်အတွက် စိုးရိမ်မိကြောင်းပြောခဲ့သည်။ ထို့အပြင် နန်းကျအိမ်ရှေ့စံ၏ ဇနီးဖြစ်သူ တင်းမှာ ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ဆုံးသွားသဖြင့် နှမြောဖွယ်ကောင်းကြောင်းလည်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြခံရသဖြင့် နန်းကျအိမ်ရှေ့စံ နှင့် သွမ့်မိသားစု သမီတို့အကြား လက်ထပ်စာချုပ်ရှိသေးသည်ကို သတိရသွားသော သက်တော်ရှည်မင်းသည် သွမ့်မိသားစု၏ သမီ အရွယ်ရောက်ပြီးသည်အား ထောက်ကာ သွမ့်ချန်းဟုန် အား သူ့သမီးကို နင်းဂုတသို့ ပို့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သွမ့်ရူလန် လေးငါးခါမျှ ငြင်းဆန်ခဲ့ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သွမ့်ချန်းဟုန်မှာ သည်းခံစိတ်ကုန်သွားပြီး သူမကို စကားမပြောတော့ဘဲ အိမ်စောင့်အားအမိန့်ပေး၍ အခန်းထဲပိတ်ခိုင်းထားလိုက်သည်။ သွမ့်ရူလန် သေကြောင်းသွားကြံမည်စိုးသဖြင့် သူမ၏ ဘေး၌ နေပေးနေရခြင်းပင်။</p> <p>သွမ့်ရူလန်၏ မျက်လုံးများ သစ်ကြားသီးကဲ့သို့ နီရဲရောင်ကိုင်းနေပုံကို အားချိုး စဉ်းစားကာ ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချ၍ ထင်းလှောင်အိမ်တံခါးအား ဖွင့်ဝင်သွားလိုက်သည်။သူမ ပင်ပန်းနေသဖြင့် အပေါက်ရာများနှင့် အိပ်ရာခင်းပေါ် ရောက်သည်နှင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမသာ မနက်ဖြန်တွင် ပိုကံဆိုးတော့မည်ကို ကြိုသိထားပါက ဤမျှလောက် အမြန် အိပ်ပျော်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>သွမ့်ရူလန် ငိုရသည်မှာ မောနေသဖြင့် သူမ၏ ပုံမှန် ချိုသာညက်ညောသောအသံမှာ ခြောက်ကပ်နေပေသည်။</p> <p>“အဲ့လူက ဒုက္ခိတဖြစ်နေတာ အသိသာကြီးကို အဲ့ဒုက္ခိတကို မယူချင်ဘူး။အမေ၊ သမီး နင်းဂုတကို မသွားချင်ဘူးနော် မိဘတွေနဲ့ ပြန်မတွေ့ရမှာ ကြောက်တယ်။အမေ သမီးကို အတင်းမခိုင်းပါနဲ့တော့။”</p> <p>“လန်အာ အမေတို့တွေလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးကွယ်”</p> <p>“အမေ သမီးငယ်ငယ်ကတည်းက သမီးကို အမေ သင်ပေးထားတာလေ။ အမေသင်သမျှ အိမ်အလုပ်၊အိမ်နောက်ဖေးကြီးကြပ်ရေး၊စန္ဒရား၊စစ်တုရင်၊စာအလှရေး၊ ပန်းချီဆွဲ အကုန် သမီးလုပ်ခဲ့တာပဲ။သမီး အဲ့လောက်ကြိုးစားတာ တစ်နေ့ တိုင်းပြည်မိခင် ဖြစ်လာမယ်လို့ အမေပြောလို့လေ။အခုကျတော့ အမေ နဲ့ အမေက သမီးကို သာမန်လူတစ်ယောက် ဒုက္ခတကြီးနဲ့ ယူခိုင်းနေတယ်။မယူဘူး မယူနိုင်ဘူး။”</p> <p>သခင်မသွမ့်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားလေသည်။ သူမ ပုဝါထုတ်၍ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ သွမ့်ရူလန်အား အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save