Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်ဖွဲ့မိန်းကလေး ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲ့တော့ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>သွမ့်ချန်းဟုန် သက်ပြင်းချ၍ သူ၏ မီးခိုးရောင်သန်းကာ ဖြူနေသော နားသယ်မွှေးကို ကုတ်ရင်း ကူရာမဲ့စွာပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ ကျောက်ကွေ့ဖေးက ခြေတစ်လှမ်းတိုးပြီး သက်တော်ရှည်မင်းကို နင်းဂုဆီ လန်အာကို ပို့ခိုင်းထားတာလေ။ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ အသိသာကြီး။မသိသလို ဟန်ဆောင်နေရမှာလား။ ထားလိုက်။သူ့ကို သွားခိုင်းလိုက်။ “</p> <p>“ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က နန်းကျမင်းသားကို လန်အာ လက်ထပ်တာ သေချာအောင် အဲ့ကောင်မလေးကို ပေါ်တင်ကြည့်ခိုင်းထားတာ “</p> <p>သခင်မ သွမ့်  ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်သည်။</p> <p>“ သူက ကျွန်မတို့သွမ့်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို နန်းကျမင်းသားလှေနဲ့ ချည်ထားချင်တာပဲ။တစ်ဘဝလုံး အဖတ်ပြန်ဆယ်လို့ ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ “</p> <p>သခင်မ သွမ့် တစ်ဖန် မျက်ရည်များ ပြန်လည်ကျဆင်းလာကာ သူမပုဝါကို တွန့်ခြေနေမိသည်။အိပ်ရေးပျက်ရသော နောက်တစ်နေ့ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့။</p> <p>အားချိုး ပုံမှန်အတိုင်း နေမထွက်ခင် ထကာ ထင်းခုတ်၍ ဟင်းချက်ရန် ရေကျိုနေသည်။တစ်နာရီမျှ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် တစ်ညလုံး နားထားသော အားချိုး၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ စတင် နာလာတော့သည်။သူမ အရပ်ကြောင့်လားမသိ၊ သူမကိုယ်မှာ အမြဲကိုက်ခဲနေပြီး အိပ်ရေးမဝပေ။မနေ့ညက သူမ ကြွက်ပင်တက်သေးသည်။အားချိုး တစ်ညလုံးနီးပါး သွားကြိတ်ကာ နေခဲ့၍ ယခု သူမ နွမ်းနယ်နေတော့သည်။</p> <p>ပြင်ထားသော ဟင်းလျာများကို ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ယူလာပေးပြီးနောက် အားချိုး နေရာချကာ ထွက်မသွားနိုင်ခင်မှာပင် သွမ့်ချန်းဟုန် မှ တားလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်ကြီး ခေါ်ပါသလား။”</p> <p>အားချိုး သွမ့်ချန်းဟုန်ကို ကြောက်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။သွမ့်ချန်းဟုန်က သူမအား ယန်ရှီနန်းတော်မှ ခေါ်ပြီးချိန်မှစ၍ ဘယ်သောအခါမှ မျက်နှာသာမပေးခဲ့ပေ။ သူမကို သူမုန်းနေမှန်း အားချိုးသိသလို အကြောင်းရင်းကောင်းကောင်းရှိသည်ကိုလည်း သိပေသည်။သူမ ခန်းမဆောင်ထဲ၌ မနေရဲသဖြင့် စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုး အံ့ဩသွားသည်။သွမ့်ရူလန် နင်းဂုတသို့ သွားလက်ထပ်မည်ကို မနက်အစောကပင် သူမ သိသော်လည်း သူမနှင့် ဆိုင်လာမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ သွမ့်ချန်းဟုန် သူမကို ပို၍ စက်ဆုပ်သွားမည်ကို မစဉ်းစားနိုင်ဘဲ သူ့အား မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သွမ့်ချန်းဟုန်၏ ပုံမှန် တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာသည် အားချိုး ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် စက်ဆုပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဘာပြောတယ်။ နင့်လို ရုပ်ဆိုးမကို မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ဖွဲ့မိန်းကလေး လုပ်ခွင့်ပေးတာတောင် နင့်ကို ဒုက္ခပေးတယ် ထင်နေတာလား။ “</p> <p>သူမ နာမည်အတိုင်း အားချိုးက ရုပ်ဆိုးပေသည်။ မွေးရာပါတော့ မဟုတ်ပေ။ အရင်နှစ်က နန်းတော်ထဲတွင် မီးလန့်သဖြင့် မီးသတ်နေစဉ် သူမ ကို မီးဟပ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။အမာရွတ် အနီရင့်ကြီးမှာ သိပ်မကြီးလှသော်လည်း ညာဘက် လက်ကောက်ဝတ်မှ လည်ပင်းအထိဖြစ်သည်။လက်သည်းခန့်မျှ အမာရွတ်ပင် မေးစေ့ပေါ်၌ ရှိသေးသည်။ထိုကြောင့် သူမ ထိုနာမည်ရလာတော့သည်။</p> <p>သွမ့်ချန်းဟုံ သူမနှင့် စကားဆက်မပြောချင်တော့ပေ။အားချိူးကို အပြင်ထွက်ရန် လက်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အဝတ်ဖြူကြမ်းကို ကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ အိမ်စောင့်ဆီသွားပြီးတော့ အဝတ်ကောင်းကောင်း သွားတောင်း။ ဒီနေ့ အလုပ်ကြမ်း မလုပ်ဘဲ အမျိုးသမီးဆောင်မှာ သွားခစား။”</p> <p>အားချိုး စိတ်လျှော့ကာ လက်ခံလိုက်သည်။ သူမ သေတမ်းစာမှာ သွမ့်ချန်းဟုန် လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် သူပြောတိုင်း လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ပြောပိုင်ခွင့်မရှိပေ။</p> <p>နင်းဂုတမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အားချိုး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အိမ်စောင့်ကို သွားရှာလိုက်သည်။ ကျောက်အုတ်ခဲများရှိ ကွဲအက်ရာများမှ ပေါက်နေသော မြက်စိမ်းများကို ကြည့်ရင်း နန်းတွင်းက သူများ ပြောသည့် စကားများကို ကြားယောင်မိသည်</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save