Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈</h2> <h2 style="text-align: center;">နင်းဂုတ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်နှာညိုအစောင့်မှ လည်း သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ ဟုတ်တာပဲ။ နန်းကျမင်းသား ရှိနေသေးရင်တောင် သေလုနီးပါး ဒုက္ခိတက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ဒီဘဝတော့ သူ နန်းမြို့ကို သွားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ကျုပ်တို့ပို့လိုက်တဲ့ မိန်းကလေးက အစားထိုးထားမှန်း သိတော့ကော ဘာလုပ်မှာလဲ။ ဘယ်သွားတိုင်စရာ ရှိလို့လား။”</p> <p>သူတို့ စကားပြောခြင်းကို ရပ်ကာ မိန်းကလေး သွမ့်ဆီမှ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ချွတ်နေကြသည်။ အားချိုး သူတို့ကို တောင်းပန်သော်လည်း အတင်းအကျပ် ဝတ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>လှည်းပြန်ထွက်ချိန်တွင် အတွင်း၌ အားချိုးတစ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ အစက လူကျပ်နေသော လှည်းမှာ ရုတ်တရက် ချောင်ချိသွားလေသည်။ သူမ လှည်းထဲတွင် တောင့်တင်းစွာထိုင်ကာ ခေါင်းများ မူးနောက်နေရင်း သူမ ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင် နှင့် ညစ်ပေသော မျက်နှာတို့မှာ ဝတ်စုံနီနှင့်  မလိုက်ဖက်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>မိန်းကလေး သွမ့် ငိုနေပုံ၊ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော မျက်လုံးများ ၊ သူမ ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သော မြင့်မြတ်မှု နှင့် သိက္ခာ၊ သူ့ကို အမြန်မြှုပ်ခဲ့ရသော မြေပုံများကို အားချိူး တွေးနေမိသည်။</p> <p>ယခုနှစ် ချင်းမင်းပွဲတော်တွင်  အားချိုးနှင့် အသက်တူသော သွမ့်ရူလန်မှာ တိုင်းတစ်ပါးတုံးလျောင် တွင် အမြဲကျန်ခဲ့တော့မည်ပင်။သူမ၏ လက်ဖွဲ့အစေခံမလေး အားချိုးကမူ သူမ အစား သေလုနီးပါးဒုက္ခိတကို သူမ လက်ထပ်ဝတ်စုံဝတ်ကာ လက်ထပ်ရတော့မည်။</p> <p>အဲ့လူ ဘယ်လောက် ကျိုးကန်းနေတာပါလိမ့်။</p> <p>အဝတ်ရုံးတော်က အမကြီးရှီအန်းလိုပဲလား။ထုတ်တန်းပေါ်က ပြုတ်ကျလို့ နံရံမှီပြီးပဲ လျှောက်နိုင်တာလား။</p> <p>အားချိုး စိတ်နှလုံးမှာ လှုပ်ရှားကာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသည်။ သူမ ကန့်လန့်ကာ ဖွင့်၍ လူသူမဲ့နေသည့် မြစ်ချိုင့်ဝှမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ တည်းခိုခန်းတွင် မျက်နှာဖြူအစောင့် သူမကို ပြောခဲ့သည့်စကားများကို ပြန်တွေးရင်း မတတ်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။</p> <p>“ အခုကစပြီး ငါတို့သုံးယောက်က အသက်တွေ စည်းနှောင်ထားလိုက်ပြီ။ ငါတို့အသက်မရှင်ရင် မင်းကို ငါ အရင်သတ်မယ်။ သေသေရှင်ရှင် ဘာလုပ်လုပ် အရင်စဉ်းစား။”</p> <p>အဆုံး၌ အားချိုး နင်းဂုတကို ရောက်လာခဲ့သည်။ နန်းမြို့မှ တစ်လျှောက် စိုပြေနေရာမှ ခြောက်သွေ့သွားပုံကို သူမ ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်နေရသည်။ သူမ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း မြင်ကွင်းကြောင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ နန်းတွင်းမှ လူများ ပြောသလောက် မခြောက်ကပ်သော်လည်း ဤဖုန်းဆိုးမြေတွင် မြက်တစ်ပင်မျှ မပေါက်ပေ။</p> <p>လှည်းခရီးမှာ တစ်နေ့လုံး ကြမ်းတမ်းနေသည်။မနေ့က မိုးရွာထားသောကြောင့် လမ်းမှာ သွားရခက်နေသေးသည်။ရွှံ့ထူလှသဖြင့် လှည်းမှာ ခဏခဏ နစ်နေခဲ့သည်။ အစောင့်များလည်း ကျိန်ဆဲကာ အပြင်ထွက်၍ လှည်းကို ခဏခဏ တွန်းရသည်။ သူမကိုယ်ပေါ်မှ လက်ထပ်ဝတ်စုံကြောင့် သူမ မကူနိုင်ခဲ့ပေ။ရွှံ့ထဲတွင် တရွေ့ရွေ့ သွားပြီးနောက် နေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အားချိုး ရောက်သည်နှင့် လှောင်ပြောင်သံကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဟန်ဖြင့် လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ လူချမ်းသာမိသားစုက မိန်းမမြတ်လေးတွေ မမြင်ဖူးလို့ပါ။”</p> <p>“မသန့်ရှင်းရသေးဘူး။ အဲ့ဒုက္ခိတအတွက် နေ့တိုင်း ချက်ပေးနေရတာ။။အဲ့နေရာကို သန့်ရှင်းရဦးမှာလား။ဟား။ အထဲမှ ချီးပါရှိတာ။ ဝင်တောင် မဝင်ချင်ဘူး။မင်းတို့ လူပို့မှာကိုပဲ မြန်မြန်စောင့်နေရတာ။”</p> <p>“ သတို့သမီး မရောက်သေးဘူးလား။ သူ့ကို သတို့သား ပြုစုခိုင်းပြီး ငါ့အချိန်တွေကို မဖြုန်းစေနဲ့တော့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save