Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉</h2> <h2 style="text-align: center;">လောင်ကျန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်နှာညိုအစောင့်မှ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဒီခရီးတွင် အားချိုးနှင့် အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရပြီး သူမကို အဝတ်လျှောက် ချက်ပြုတ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ကို သူ မခင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူမအပေါ်တွင် သူတို့အသက် မှီခိုနေသဖြင့် သူမအစား လောင်ကျန်းနှင့် ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာဖြူအစောင့်မှ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ဆိတ်လိုက်သဖြင့် ငြိမ်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ ဟုတ်ပ။ အဝတ်လျှော် သန့်ရှင်းတယ်ဆိုတာ ယောက်ျားကိစ္စမှ မဟုတ်ပဲ။”</p> <p>မျက်နှာဖြူအစောင့်မှ လောင်ကျန်းနှင့် ရယ်မောက သူ့ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ မတွေ့တာလည်း ကြာပြီ လောင်ကျန်း။ကျုပ်တို့တွေ ခဏနေ အတူ သွားသောက်ရအောင်။ “</p> <p>“ ဒါပေါ့။ ဒီညတော့ ဝိုင်ဆယ်ကျင်း မသောက်ပြီးတဲ့ သူမှန်သမျှ ပြန်မလွှတ်ဘူး။ “</p> <p>လောင်ကျင်း အားပါးတရ ရယ်မောကာ လှည်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ သူ ရိပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ သတို့သမီးကို သတို့သားအခန်းထဲ မြန်မြန်ပို့လိုက်ရအောင်။ဒါမှ ကျုပ်တို့တွေ တောင်အောက်ဆင်းပြီး သောက်ရမှာ။”</p> <p>မျက်နှာညိုအစောင့်မှ လျှောက်လာကာ လှည်းတံခါးကို ဖွင့်၍ အားချိုးကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆင်းလို့ရပြီ။”</p> <p>အားချိုး လှည်းကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်လျက် ဆင်းလာခဲ့သည်။သူမ လဲကျတော့မည့်ဟန်ပေါ်သော်လည်း အစောင့်မှ အမြန်ရောက်လာကာ သူမကို ကူပေးလိုက်သဖြင့် အမြန်ခေါင်းခါကာ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေသဖြင့် ဘာမှမမြင်ရဘဲ သူမအရှေ့မှ လူသုံးယောက်ကို ဝါးတားတားသာ မြင်ရသည်။သူမ စိတ်လှုပ်ရှားကာ ကြောက်လန့်နေသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကိုက်၍ ခေါင်းငုံ့နေမိသည်။ သူမ ဘာဖြစ်မည်ကို ခန့်မှန်းမရဖြစ်နေသည်။ သူမ ကြောက်လန့်နေစဉ်တွင် မီးကျောက်ခတ်သံ ကြားလိုက်ရကာ ရုတ်တရက် မီးရောင်လင်းလာပြီး သူမအရှေ့မှ ရွှံ့ထူသော မြေပြင် နှင့် သူမ၏ ရွှံ့ထူနေသော ပန်းထိုးဖိနပ် ကို အလင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ထိုဖိနပ်များမှာ မိန်းကလေးသွမ့်၏ ခြေချုပ်များအတွက် ဖိနပ်ဖြစ်သဖြင့် အားချိုးအတွက် သေးလွန်းနေသည်။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သူမ ၏ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်ဖိနပ်ကိုသာ စီးလာခဲ့သော်လည်း ယနေ့နေ့လည်က မျက်နှာဖြူအစောင့်မှ သူမကို ဤဖိနပ်များ အတင်းဝတ်ခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။ဘယ်သတို့သမီးက သူမ ခြေချောင်းများ ဖော်နေသည့် ဖိနပ်စုတ်များ ဝတ်မည်နည်း။</p> <p>“နန်းမြို့က ဘယ်လို အလှလေးလဲဆိုတာ ကြည့်ပါရစေဦး။”</p> <p>လောင်ကျန်းမှ တဏှာသံဖြင့် ပြောကာ မီးတုတ်ကို သူမမျက်နှာရှေ့တွင် ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူမ ကြောက်လန့် ချောင်ကျနေပုံကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် လောင်ကျန်း လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ သူ မီးတုတ်ကို ပြန်ရုတ်ကာ အနောက်လှည့်၍ တံခါးထဲတွင် စိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြန်လှည့်ကာ အားချိုးကို အထက်စီးမှ ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုး၏ အဝတ်များမှာ ရွှံ့ရေများ ပေနေကာ သူမ ပြန်ထရန် ခက်ခဲနေသည်။ သူမ တုန်ယင်နေရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ အလွန်ကြောက်လန့်နေသဖြင့် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောလိုက်ပါပေ။</p> <p>ဝန်းထဲတွင် မှောင်မဲနေသဖြင့် အိမ်ပုံကို အဝေးမှ အနည်းငယ်မျှသာ မြင်ရသည်။ အနားတွင် စားဖိုဆောင်ဖြစ်ပုံရသည်။ အားချိုး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နှုတ်ခမ်းသပ်ရင်း သူမ နေရမည့်နေရာကို လောင်ကျန်းအား မေးချင်သော်လည်း သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မမေးရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save